Η Ελλάδα Χρειάζεται Ανάπτυξη, Όχι Λιτότητα

Όλο και περισσότερες είναι οι φωνές παγκοσμίως που υποστηρίζουν ότι η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική, οι περικοπές και τα συνεχή μέτρα δεν φτάνουν για να ανακάμψει η Ελλάδα. Απαιτείται στροφή σε πιο αναπτυξιακές πολιτικές που θα προκαλέσουν επενδύσεις και θα επιτρέψουν την κυκλοφορία του χρήματος. Η δημοσιονομική προσαρμογή είναι απαραίτητη και ίσως ο κύκλος εξυγίανσης έπρεπε να ξεκινήσει από αυτή την αφετηρία αλλά η επικέντρωση σε αυτές τις πολιτικές αποκλειστικά θα γονατίσουν την οικονομία εν τέλει. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα http://www.bloomberg.com/ και αποτελεί μια ένδειξη ότι κάτι πάει να αλλάξει αποτυπώνοντας μια αρκετά ενδιαφέρουσα λύση στο πρόβλημα του χρέους…

GREECE NEEDS GROWTH, NOT AUSTERITY – Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΟΧΙ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

By Costas Meghir, Dimitri Vayanos and Nikos Vettas

Η οικονομία και η κοινωνία της Ελλάδας έχουν φτάσει στα όριά τους.

Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) έχει μειωθεί περισσότερο από 20% από το 2008. Η ανεργία έχει τριπλασιαστεί και ξεπερνάει πλέον το 25%, με την ανεργία μάλιστα μεταξύ των νέων να είναι σε διπλάσια επίπεδα. Η εγκληματικότητα αυξάνεται, όπως και τα ρατσιστικά συμβάντα και οι ιδεολογίες της άκρας δεξιάς και άκρας αριστεράς κερδίζουν συνεχώς έδαφος.

Η λιτότητα σε αριθμούς

Το χειρότερο είναι ότι οι τωρινές πολιτικές δεν ανακόπτουν την παρακμή. Η νέα τρικομματική κυβέρνηση είχε εστιάσει τις ενέργειές της στη διαπραγμάτευση του νέου πακέτου βοήθειας και των νέων μέτρων ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις της τρόικας για την εκταμίευση της πολυπόθητης δόσης.

Οι μεταρρυθμίσεις που αποτελούν μονόδρομο για την ανάπτυξη, όπως η δημιουργία μιας λειτουργικής δημόσιας διοίκησης και η απελευθέρωση των αγορών συναντούν αντίσταση στους πολιτικούς και στα διάφορα συμφέροντα. Ακόμα και η τρόικα δεν δίνει μεγάλη σημασία, υπερτονίζοντας απλά την ανάγκη για αυστηρότητα.

Αν δεν υπάρξει αλλαγή της πορείας, η Ελλάδα οδηγείται στην καταστροφή: περαιτέρω μειώσεις του ΑΕΠ, μια πιθανή χαοτική χρεοκοπία, εκστρεμιστικά κόμματα στην εξουσία και απομόνωση από την υπόλοιπη Ευρώπη. Η ΕΕ θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση από μια ενδεχόμενη κατάρρευση της Ελλάδας αφού θα αντιστραφεί σε μεγάλο βαθμό η μακροχρόνια διαδικασία ενοποίησης και θα υπονομευτεί η αξιοπιστία του κοινού νομίσματος. Και επιπλέον οι πιστωτές της Ελλάδας θα χάσουν τα χρήματά τους.
 

Μείωση χρέους

Για να αποφευχθεί το παραπάνω, οι εταίροι πρέπει να δημιουργήσουν μια μακροπρόθεσμη στρατηγική με δύο πυλώνες: μια δραστική μείωση του ελληνικού χρέους και μια εκ βάθρων αναδιοργάνωση της δυσλειτουργικής ελληνικής οικονομίας.

Το χρέος της Ελλάδας πιστεύεται ότι θα ανέλθει στο 189% του ΑΕΠ το 2013, από 129% που ήταν το 2009. Αυτό θα συμβεί παρά την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού χρέους που σχεδόν εξαφάνισε το κυβερνητικό πρωτογενές έλλειμμα.

Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης στο δείκτη χρέους  / ΑΕΠ μπορεί να αποδοθεί σε μια μεγάλη μείωση στο ΑΕΠ. Επιπλέον μέτρα, σχεδιασμένα να δημιουργήσουν πρωτογενή πλεονάσματα ικανά να μειώσουν το χρέος, θα επιφέρουν μεγαλύτερη πτώση στο ΑΕΠ, κάνοντας τον παραπάνω δείκτη ακόμα χειρότερο. Έτσι θα είναι αδύνατο για την Ελλάδα να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Οι ευρωπαίοι εταίροι θα πρέπει να το αντιληφθούν γρήγορα και να διαγράψουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να αναπτυχθεί και να αποπληρώσει το εναπομείναν.

Η διαγραφή του χρέους μπορεί να γίνει με τρόπο που να διατηρεί ή ακόμα και να ενισχύει τα κίνητρα για μεταρρυθμίσεις. Ένα μέρος του δημόσιου χρέους – 50% ή και περισσότερο – πρέπει να μπει στην άκρη και να διαγραφεί σταδιακά μέσα στην επόμενη πενταετία υπό τον όρο ότι η Ελλάδα θα εκπληρώσει μια σειρά από δομικές αλλαγές. Αυτό το βήμα περιλαμβάνει τη βελτίωση του δημόσιου τομέα, την επιτάχυνση των δικαστικών αποφάσεων, τη μείωση της διαφθοράς και την απελευθέρωση των αγορών.

Η επιτυχής ολοκλήρωση αυτών των στόχων μπορεί να ελέγχεται από ιδρύματα όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ. Ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί να επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις και να κάνει αποδοτική χρήση του χρέους.

Γενικά, η τρόικα πρέπει να δώσει έμφαση σε δομικές αλλαγές παρά στη σύντομη συγκέντρωση πρωτογενών πλεονασμάτων. Η αρχική έμφαση στη μείωση του ελλείμματος ήταν αναγκαία δεδομένων των μεγάλων ελλειμμάτων του προϋπολογισμού.

Διατήρηση ταλέντου

Όμως, η συνεχιζόμενη αυστηρότητα και λιτότητα υπονομεύει τις μεταρρυθμίσεις. Για παράδειγμα, οι μεγάλες μειώσεις μισθών στο δημόσιο προκαλούν τη φυγή ικανών υπαλλήλων, γεγονός που χειροτερεύει την απόδοση ενός ήδη δυσλειτουργικού συστήματος. Οι υπηρεσίες που επιτελούν απαραίτητες εργασίες όπως η πάταξη της φοροδιαφυγής, ο έλεγχος των χρηματοπιστωτικών αγορών και η σύλληψη μεγαλοοφειλετών συχνά αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε προσωπικό, κεφάλαια και υλικό.

Και είναι δύσκολο να φανταστούμε πως οι έλληνες πολιτικοί και τα ισχυρά συμφέροντα που έχουν επιτυχημένα αντισταθεί στις όποιες μεταρρυθμίσεις θα συνεχίσουν να μπλοκάρουν αυτές τις προσπάθειες που θα αποτελούν προϋπόθεση για διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους.

Η έμφαση στις μεταρρυθμίσεις είναι καλοδεχούμενη από τους Έλληνες, των οποίων η υποστήριξη είναι απαραίτητη για να επιτύχει ένα τέτοιο σχέδιο. Δοσμένης της δυνατότητας στους Έλληνες ψηφοφόρους να ενισχύσουν ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να αποδυναμώσει το ρεύμα των εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Ο μόνος τρόπος είναι η ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας. Για τους πολίτες αυτό σημαίνει αναγνώριση ότι η αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις θα είναι καταστροφική. Από την πλευρά της η τρόικα θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι περαιτέρω μειώσεις θα είναι αυτοκτονικές και θα οδηγήσουν σε μια συνεχιζόμενη καθίζηση της ελληνικής οικονομίας και στη διάσπαση των δεσμών των Ελλήνων με την Ευρώπη.

Act of Valor (2012 -ελληνιστί «Πράξη Ανδρείας»)

Βαθμολογία 3,5 / 5

        Εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι «Τι γενναίοι που είναι οι πεζοναύτες μας» και να αποτελεί τρόπο προσέλκυσης νέων πεζοναυτών από τον αμερικανικό στρατό. Άλλωστε αυτό δεν ισχύει λίγο-πολύ με όλες τις πολεμικές αμερικανικές ταινίες όπου όλος ο κόσμος είναι εναντίον των καλών αμερικάνων??

     Η ταινία αφηγείται την περιπέτεια μιας ομάδας πεζοναυτών που αφού σώζουν αρχικά μια μεξικανή δασκάλα από τα χέρια τρομοκρατών, διαπιστώνουν ότι από πίσω κρύβονται πολλά που φυσικά θα καταλήξουν σε τρομοκρατική επίθεση σε αμερικανικό έδαφος (η 11/9 ακόμα πληγώνει και φοβίζει τους Αμερικάνους απ’ ότι φαίνεται). Αρκετή δόση προπαγάνδας φυσικά (οι πεζοναύτες μπουκάρουν σε σπίτια όπου σκοτώνουν μόνο τους άνδρες και δεν πειράζουν τις γυναίκες), δράση στο μέγιστο βαθμό, παρουσίαση πολεμικών μηχανών τελευταίας τεχνολογίας και…ανδρεία. Οι παραπάνω γραμμές θα μπορούσαν να ανταποκρίνονται σε όλες τις ταινίες αυτού του είδους. Ας πάμε όμως τώρα εξειδικευμένα στη συγκεκριμένη ταινία. Οι δημιουργοί (Mike McCoy, Scott Waugh, Kurt Johnstad) προσπαθούν να δώσουν έμφαση στο συναίσθημα και σε ένα βαθμό το πετυχαίνουν. Η ταινία είναι αφηγηματική στο μεγαλύτερο μέρος της και ειδικά στην αρχή όπου μας δείχνει τη ζωή των πεζοναυτών πριν την αποστολή με τις οικογένειές τους. Σε αυτές τις σκηνές δεν μπορείς να μην αισθανθείς συγκίνηση σκεπτόμενος ότι αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν πίσω γυναίκες και παιδιά για να υπερασπιστούν τα (σωστά ή λανθασμένα είναι άλλη υπόθεση) πιστεύω τους (υπάρχουν και κάποιοι που το κάνουν για βιοποριστικούς λόγους βέβαια ή απλά λόγω βλακείας). Άλλωστε δεν φταίνε αυτοί αν οι Η.Π.Α. με τις επεκτατικές και μιλιταριαστικές πολιτικές της έχει δημιουργήσει παντού εχθρούς. 

    Το ύφος της ταινίας είναι ντοκυμαντερίστικο (σε αυτό βοηθάει τόσο η αφήγηση, όσο και το γεγονός ότι οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι πραγματικοί πεζοναύτες και όχι ηθοποιοί). Οι ρυθμοί εξαντλητικά γρήγοροι (πάντως δεν κατάλαβα πως πέρασαν σχεδόν 2 ώρες) χωρίς περιττές σκηνές ενώ και η υπόθεση είναι απλή και κατανοητή, ό,τι πρέπει δηλαδή για μια τέτοια ταινία. Ξεκινάει με μια πολύ δυνατή σκηνή, ίσως από τις πιο σοκαριστικές που έχω δει σε ταινία όπου δεν βλέπεις ακριβώς τι γίνεται αλλά το γνωρίζεις και σοκάρεσαι. Οι ηθοποιοί δεν είναι κακοί δεδομένου ότι δεν είναι ηθοποιοί. Η σκηνοθεσία η κατάλληλη για την ταινία χωρίς πολλή καλλιτεχνία αλλά προσεγμένη σε μεγάλο βαθμό. Τέλος, προσπαθεί να παρουσιάσει το κατά τη γνώμη μου δυνατότερο είδος φιλίας που μπορεί να δημιουργηθεί μεταξύ δύο ανδρών, αυτό μεταξύ συμπολεμιστών αν και τελικά δεν εστιάζει καθ’ όλη τη διάρκεια εκεί. 

 Τα αρνητικά νομίζω είναι τα προφανή. Προπαγανδιστικό κλίμα (πάντως όχι σε ενοχλητικό βαθμό για μένα τουλάχιστον), επίδειξη δύναμης (το έχω μεγαλύτερο – το όπλο ντε- και το δείχνω) από μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που έχει δημιουργήσει τόσους εχθρούς που σε κάνει να αναρωτιέσαι πότε θα την πατήσει πραγματικά και πολύ μα πολύ αίμα (όχι αναγκαστικά αρνητικό, ανάλογα πόσους αντέχεις να δεις να πεθαίνουν με μια σφαίρα στο κεφάλι). Τέλος, οι διάλογοι είναι επιπέδου δημοτικού στις περισσότερες σκηνές (τι να κάνεις το μπλα μπλα άλλωστε όταν μιλούν τα όπλα).

       Γενικά πάντως μιλάμε για μια καλή ταινία για το είδος της απλά θα πρέπει να εστιάσεις όχι στην προπαγάνδα αλλά στις σχέσεις των ανθρώπων, να ξεχάσεις ότι οι πρωταγωνιστές είναι στρατιώτες της παγκόσμιας υπερδύναμης και να τους δεις ως απλούς ανθρώπους που κάνουν μια συνειδητή επιλογή για διάφορους λόγους. Εντάξει υπάρχουν και οι στρατο%#^#%# που θέλουν απλά να σκοτώσουν αλλά δεν είναι όλοι έτσι. Μια καλοφτιαγμένη ταινία δράσης που θα σε κρατήσει για 2 ώρες στην τσίτα!!!

Υποψήφιες ταινίες για το OSCAR ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

 Σε συνέχεια του πρώτου γκάλοπ του blog μας πρέπει να παρουσιάσουμε με λίγα λόγια τις υποψήφιες ταινίες ώστε να πάρουν μια ιδέα και όσοι δεν τις έχουν δει όλες. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουν κυκλοφορήσει όλες οπότε είναι δύσκολο να έχει κανείς ολοκληρωμένη άποψη!!! Πάμε λοιπόν….

 

1.     Amour - Αγάπη

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Michael Haneke

Πρωταγωνιστές: Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva, Isabelle Huppert

Μία πολύ συγκινητική και σκληρή ίσως γαλλική ταινία με αρκετές διακρίσεις μέχρι τώρα (Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ Καννών και 5 υποψηφιότητες για Oscar). Οι δύο πρωταγωνιστές, οι ογδοντάχρονοι Ζορζ και Αν, συνταξιούχοι δάσκαλοι μουσικής, έρχονται ξαφνικά αντιμέτωποι με το τέλος της για δεκαετίες κοινής τους διαδρομής. Ένα πρόβλημα της Αν τους φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα και δοκιμάζει την αγάπη τους.

2.     Argo – Επιχείρηση: Αργώ

Σκηνοθεσία : Ben Affleck

Σενάριο: Chris Terrio Joshuah Bearman

Πρωταγωνιστές: Ben Affleck, Bryan Cranston, Bryan Cranston, John Goodman

Ήδη βραβευμένη η νέα ταινία του Ben Affleck την οποία σκηνοθετεί αν και παραμελημένη κάπως από την Ακαδημία των Oscar. To Argo είναι μια κατασκοπευτική περιπέτεια με θέμα την αληθινή ιστορία έξι αμερικανών διπλωμάτων οι οποίοι κρύβονται στην Τεχεράνη κατά την διάρκεια της επανάστασης στο Ιράν το 1979. Είναι θέμα χρόνου να τους πιάσουν όμως μια πανέξυπνη ιδέα ενός πράκτορα της CIA θα είναι η αιτία της διάσωσης τους. Η ιδέα είναι να γυρίσουν μια ψεύτικη ταινία επιστημονικής φαντασίας με τίτλο «Αrgo» και οι αμερικάνοι διπλωμάτες να παραστήσουν τα μέλη του συνεργείου.

3.     Beasts of the Southern Wild

Σκηνοθεσία : Benh Zeitlin

Σενάριο: Lucy Alibar, Benh Zeitlin

Πρωταγωνιστές: Quvenzhané Wallis, Dwight Henry ,Levy Easterly

Προβάλλοντας ήδη σαν φαβορί για τα βραβεία, με μια μεθυστική κινηματογραφική γλώσσα, και μια απίστευτη εξάχρονη πρωταγωνίστρια, το φιλμ του Μπεν Ζάιτλιν, είναι σχεδόν ένα instant classic. Αντιμέτωπη με έναν ευέξαπτο πατέρα και τα προβλήματα υγείας του, η εξάχρονη πρέπει να αντιμετωπίσει τη ζωή με θάρρος και αγάπη. Τοποθετημένη σε ένα τοπίο ανάμεσα στην πραγματικότητα της πλημμυρισμένης Νέας Ορλεάνης κι ένα κόσμο σχεδόν μυθολογικό, με μια ιστορία, λογική και κανόνες ξεκάθαρα δικούς της μας εισάγει στο μικρόκοσμο του Μπάθταμπ, ενός νησιού στην ακτή της Λουιζιάνα, πέρα από τα γιγαντιαία φράγματα που κρατούν τους κατοίκους της ξηράς στεγνούς.

4.     Django Unchained – Django Ο τιμωρός

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Quentin Tarantino

Πρωταγωνιστές: Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio, Samuel Jackson

Δυο χρόνια πριν από τον αμερικάνικο εμφύλιο και ο Django, ένας σκλάβος, συναντά τον Dr. King, έναν γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων. Μαζί θα αρχίσουν ένα ανελέητο κυνηγητό, ο καθένας για τους δικούς τους λόγους. Ο Dr. King ακολουθεί τα ίχνη των αδελφών Brittles και χρειάζεται την βοήθεια του Django. Ο Django, εκτός από την ελευθερία του, προσπαθεί να ξαναβρεί την γυναίκα του, με την οποία αποχωρίστηκαν σε ένα σκλαβοπάζαρο. Ο Tarantino συνεχίζει να αποτελεί μια κατηγορία από μόνος του και ο Di Caprio συνεχίζει να συλλέγει συμμετοχές σε ταινίες μεγάλων σκηνοθετών.

5.     Les Misérables – Οι άθλιοι

Σκηνοθεσία : Tom Hooper

Σενάριο: Claude-Michel Schönberg Alain Boublil

Πρωταγωνιστές: Hugh Jackman, Russell Crowe, Anne Hathaway, Helena Bonham Carter, Amanda Seyfried

Η καινούργια ταινία σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Όσκαρ Τομ Χούπερ (Ο Λόγος του Βασιλιά) συνιστά μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του πολύ επιτυχημένου θεατρικού μιούζικαλ Οι Άθλιοι (βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βίκτορος Ουγκώ), το οποίο, έχουν παρακολουθήσει πάνω από 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε 42 χώρες. Το έργο εστιάζει στις προσπάθειες του πρωταγωνιστή Γιάννη Αγιάννη (Χιου Τζάκμαν), ενός πρώην καταδίκου, ο οποίος προσπαθεί να επανεντάξει τον εαυτό του στην κοινωνία, καταλήγοντας να γίνει δήμαρχος μιας πόλης της Γαλλίας, μολονότι σε όλο το έργο καταδιώκεται από τον αδίστακτο αστυνομικό Ιαβέρη. Μετά από χρόνια ο Αγιάννης γνωρίζει τη Φαντίν, η οποία, αφού απολύθηκε από το εργοστάσιο όπου δούλευε όταν μαθεύτηκε ότι έχει εξώγαμο παιδί, κατέληξε στην πορνεία. Πριν πεθάνει, η Φαντίν παρακαλά τον Γιάννη Αγιάννη να φροντίσει το παιδί της, τη μικρή Κοζέτ. Τότε όλα αλλάζουν για τον ήρωα, ακόμα μια φορά. Εξαιρετικό κάστ και μια κλασική ιστορία που εγγυάται την επιτυχία!

6.     Life of Pi – Η ζωή του Πι

Σκηνοθεσία : Ang Lee

Σενάριο: David Magee,Yann Martel

Πρωταγωνιστές: Suraj Sharma, Irrfan Khan, Adil Hussain

O Pi Patel πιστεύει σε πολλούς θεούς. Είναι φιλοπερίεργος, φιλομαθής και αγαπά την περιπέτεια. Από μικρός, στο ζωολογικό κήπου που συντηρούσε η οικογένειά του στην Ινδία, είχε πνευματικές αναζητήσεις που τον οδήγησαν σε περισσότερες από μία θρησκείες. Και αυτό που του έμαθαν -όχι ο κάθε θεός χωριστά, μα όλες οι θρησκείες στις οποίες στράφηκε μαζί- είναι ότι την πίστη μπορείς να την βρεις παντού και ότι η πίστη αυτή, η εσωτερική, μπορεί να κάνει τα πάντα δυνατά. Έτσι, όταν βρεθεί καραβοτσακισμένος μέσα σε μια σωσίβια λέμβο στη μέση του Ειρηνικού έχοντας χάσει τα πάντα στο ναυάγιο και με μοναδικούς συν-επιζώντες κάποια από τα άγρια ζώα του ζωολογικού κήπου, το μόνο που του απομένει είναι η πίστη. Και η φαντασία του. Μία ιδιόμορφη ταινία από έναν έμπειρο όμως σκηνοθέτη που συνεχίζει να επιλέγει ιδιαίτερα θέματα στις ταινίες του.

7.     Lincoln

Σκηνοθεσία : Steven Spielberg

Σενάριο: Tony Kushner, Doris Kearns Goodwin

Πρωταγωνιστές: Daniel Day-Lewis,Sally Field, David Strathairn, Tommy Lee Jones

Καθώς ο εμφύλιος συνεχίζεται, ο αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να διαχειριστεί τις μάχες και παράλληλα παλεύει με πολιτικούς αντιπάλους και μη για την χειραφέτηση των δούλων. Ο ιδιαίτερα επιτυχημένος Spielberg σκηνοθετεί μια ταινία για μία από τις ιστορικότερες φιγούρες της αμερικανικής ιστορίας και προκύπτει ένα αριστούργημα.

8.     Silver Linings Playbook – Οδηγός αισιοδοξίας

Σκηνοθεσία - Σενάριο : David O. Russell

Πρωταγωνιστές: Bradley Cooper, Jennifer Lawrence, Robert De Niro

Η ταινία είναι βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Μάθιου Κουίκ και αφηγείται την ιστορία του πρώην καθηγητή Πατ Σολιτάνο, ο οποίος μετά από παραμονή του σε ψυχιατρικό ίδρυμα επιστρέφει στο πατρικό του και ζει με τους γονείς του ενώ προσπαθεί να τα ξαναβρεί με την πρώην σύζυγό του. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Πατ γνωρίζει την Τίφανι, μια μυστηριώδης κοπέλα με τα δικά της προβλήματα. Από τα outsiders μάλλον για τη συγκεκριμένη κατηγορία, έχει λάβει όμως αρκετά βραβεία ήδη και 8 υποψηφιότητες για Oscar.

9.     Zero Dark Thirty

Σκηνοθεσία : Kathryn Bigelow

Σενάριο: Mark Boal

Πρωταγωνιστές: Jessica Chastain, Joel Edgerton, Chris Pratt

Η ταινία διηγείται την αποστολή των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων να συλλάβουν ή να σκοτώσουν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Έχει ήδη ψηφιστεί ως η 'καλύτερη ταινία της χρονιάς' από το National Board of Review, τους online κριτικούς και τις Ενώσεις Κριτικών Νέας Υόρκης και Βοστώνης. Το 'Zero Dark Thirty' είναι ουσιαστικά το χρονικό της καταδίωξης του ηγέτη της Αλ Κάιντα, Οσάμα Μπιν Λάντεν, από τη στιγμή της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους, μέχρι τη στιγμή του θανάτου του στις 6 Μαΐου 2011. Η ταινία έχει προκαλέσει ερωτηματικά για το πώς οι δημιουργοί απέκτησαν απόρρητες πληροφορίες και η υπόθεση βρίσκεται υπό διερεύνηση.

Resident Evil Retribution (2012 – ελληνιστί «Resident Evil: Η τιμωρία)

Βαθμολογία 2,5 / 5 (λυπάμαι αλλά αντικειμενικά δεν πάει παραπάνω)

           

       Πειράζει που μου αρέσουν όλα τα Resident Evil??? Πειράζει που θεωρώ ότι η Milla Jovovich είναι κατάλληλη γι’ αυτόν τον ρόλο? Πειράζει που όταν διαπίστωσα (και από το τέλος της ταινίας αλλά και από διαδικτυακές πληροφορίες) ότι ίσως υπάρξει και έκτο RE χάρηκα? Και για να εξηγηθώ…δεν θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ταινία (όπως και οι προηγούμενες) είναι αριστουργήματα. Άλλα όταν μία από τις εντονότερες παιδικές μου αναμνήσεις είναι ο τότε κολλητός μου και εγώ μπροστά σε μια τηλεόραση να παίζουμε με τις ώρες το videogame (το Link περιλαμβάνει πληροφορίες για τα παιχνίδια) τότε καταλαβαίνετε γιατί αυτός ο παροξυσμός!!!

            Σοβαρά τώρα…η ταινία αν αναλογιστούμε ότι είναι η πέμπτη στη σειρά, και αν θυμηθούμε και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις (Saw 1,2,3,4,5,…..23) νομίζω ότι είναι αρκετά καλή. Εντάξει, η υπόθεση έχει ξεχειλώσει και πλέον δε θυμίζει σε πολλά πράγματα το κλασικό παιχνίδι αλλά ο σκηνοθέτης Paul W.S. Anderson το παλεύει όσο δεν πάει. Δημιουργεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας εντυπωσιακές σκηνές (από τις καλύτερες θεωρώ ότι είναι οι τίτλοι αρχής) ενώ χρησιμοποιεί σε υπερβολικό βαθμό το slow motion που δίνει πάντως μια ιδιαίτερη ένταση στις σκηνές. Η υπόθεση ουσιαστικά είναι συνέχεια του προηγούμενου μέρους όπου η πρωταγωνίστρια Alice (η Milla φυσικά) βρίσκεται φυλακισμένη στις εγκαταστάσεις της Umbrella στη Ρωσία (υποβρύχιες παρακαλώ) και προσπαθεί με τη βοήθεια της Ada Wong (Bingbing Li) και μιας ομάδας πολεμιστών να δραπετεύσει προτού γίνουν όλοι τροφή για τα ψάρια (και τα υπερκινητικά ζόμπι). Στα κλου της ταινίας ήρωες προηγούμενων ταινιών της σειράς που είχαν πεθάνει και τώρα εμφανίζονται ως κλώνοι (respect στη Michelle Rodriguez).

     
  Εντυπωσιακά σκηνικά, καλοφτιαγμένες σκηνές μάχης, εξελιγμένοι κακοί (όπως οι δύο τύποι με τα τσεκούρια) και μια υπόθεση που έχει νόημα (ως κάποιο σημείο τουλάχιστον) στα θετικά της ταινίας. Σίγουρα η καλύτερη της σειράς μετά την πρώτη (που σχεδόν πάντα θεωρείται η καλύτερη) αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Μάλιστα αν δεν είσαι fan του παιχνιδιού μάλλον θα απογοητευτείς. Αν και δεν το είδα σε 3D νομίζω ότι αξίζει η εμπειρία και ανεβάζει ένα επίπεδο την ταινία. Στα αρνητικά, οι μέτριες ερμηνείες (δεν περιμένεις κάτι διαφορετικό άλλωστε), το απλό σενάριο χωρίς ανατροπές (ο σεναριογράφος θα μπορούσε να το είχε αποτυπώσει σε μία ή δύο σελίδες το πολύ) και γενικότερα η αίσθηση ότι όλο αυτό κάπου το έχεις ξαναδεί χωρίς να προσφέρει κάτι περισσότερο.

      Θα την πρότεινα μόνο σε όσους έχουν δει τα προηγούμενα και τα έχουν ανεχτεί απλά και μόνο για να έχετε ολοκληρωμένη άποψη. Φυσικά στους fans του παιχνιδιού και γενικότερα των ταινιών ζόμπι (αν και τα ζόμπι δεν παίζουν μεγάλο ρόλο πλέον). Οι υπόλοιποι καλύτερα θα ήταν να την προσπεράσετε… και να επιλέξετε κάτι πιο συμβατικό!

ΥΓ: Στον αρχικό σχεδιασμό υπάρχει το πλάνο να γυριστούν ακόμα δύο συνέχειες αν και ελπίζω να το ολοκληρώσουν εν τέλει με μία.

The Happening (2008 -ελληνιστί… «Το Συμβάν»)

Βαθμολογία: 3 / 5

Όταν θέλεις να νοικιάσεις blue ray, οι επιλογές σου είναι δυστυχώς (ακόμα τουλάχιστον) περιορισμένες. Ο κρύος καιρός τις κάνει ακόμα πιο λίγες αφού φαίνεται ότι πολλοί προτιμούν να το ρίξουν στις ταινίες από το να βγουν έξω και να ξυλιάσουν ψάχνοντας για τραπέζι. Έτσι, μετά από πολλή ώρα άγονης προσπάθειας στο ντιβιντι κλαμπ για να βρούμε μία αξιόλογη ταινία (σε blue ray), να ‘μαστε με τη φιλενάδα μου να κρατάμε δύο πιθανές πατάτες. Το Συμβάν και ακόμα μία, της οποίας το όνομα δεν θυμάμαι, με πρωταγωνιστή το λυκάνθρωπο του Twilight, Taylor Lautner. Για την πρώτη, η υπόθεση στο πίσω μέρος του dvd δεν άφηνε καμία αμφιβολία∙ υποθέσαμε αμέσως ότι πρόκειται για βλακεία μεγατόνων. Η δεύτερη δεν είχε τόσο «ύποπτη» περιγραφή, αλλά όταν ένας σκηνοθέτης εμπιστεύεται έναν τόσο νέο ηθοποιό, ο οποίος μάλιστα έχει ξεπηδήσει από το πουθενά χάρη στη συμμετοχή του σε ταινία όπως το Twilight,  ε, όπως και να ‘χει, μυρίζει αρπαχτή.

Τελικά, αφού το ένστικτο μας οδηγούσε στο να  πάμε στο ραντεβού μας (που μετρούσε ήδη καθυστέρηση 20 λεπτών) με άδεια χέρια και να αρκεστούμε στα αφιερώματα της ελληνικής τηλεόρασης στη χρυσή δεκαετία του ελληνικού κινηματογράφου, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τη λογική και να επιλέξουμε ανάμεσα στις δύο ταινίες με το ακλόνητο επιχείρημα της διάρκειας. Ναι, ακριβώς. Πεπεισμένες ότι επρόκειτο για ένα δύσκολο βράδυ, διαλέξαμε απλά τη μικρότερη!

Φτάνοντας (επιτέλους!) στο ραντεβού μας, μας υπενθυμίζει ο οικοδεσπότης ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας, M. Night Shyamalan, είναι ο ίδιος που ευθύνεται για το Σκοτεινό Χωριό (The Village, 2004). Όπως καταλαβαίνετε, συνειδητοποιήσαμε αμέσως το λάθος μας. Πόσο κακό να μας έκανα τα λίγα παραπάνω λεπτά της άλλης ταινίας (με τον Lautner ντε) στην οποία –αν μη τι άλλο- θα χαζεύαμε τους νεαρούς και νεαρές ηθοποιούς της; Απορρίπτοντας (ξανά) το αφιέρωμα στον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς και δυο-τρεις ξέμπαρκες ταινίες (προσφορά εφημερίδων) που βρίσκονταν στο σπίτι, κάναμε την καρδιά μας πέτρα και πατήσαμε play.

Μια σειρά από ομαδικές αυτοκτονίες στο Σέντραλ Πάρκ, κατόπιν στη Φιλαδέλφεια και στη συνέχεια σε όλο και περισσότερες πόλεις και περιοχές της Ανατολικής Ακτής, σπέρνουν το χάος και τον πανικό. Μέσα στον όλο χαμό, ο καθηγητής φυσικής Elliot Moore (Mark Wahlberg) προσπαθεί να σώσει την οικογένεια του, καταφεύγοντας σε απομονωμένες περιοχές της επαρχίας. Ωστόσο, σύντομα θα διαπιστώσει ότι κανένα μέρος δεν είναι ασφαλές, όσον αφορά το ανεξέλεγκτο και ανεξήγητο συμβάν…
 

Περιέργως (όσοι έχετε δει το Σκοτεινό Χωριό καταλαβαίνετε) η ταινία ήταν καλή! Μάλιστα, αφού ήμασταν τόσο προκατειλημμένοι, ενθουσιαστήκαμε! Ξέρετε, είναι αυτό που όταν περιμένεις κάτι πάρα πολύ κακό και τελικά σου βγαίνει καλό, το βλέπεις ακόμα καλύτερο… Αντικειμενικά, όμως, με όση αντικειμενικότητα χωράει στην έβδομη τέχνη, η ταινία είναι καλή. Δεδομένης της καλής σκηνοθεσίας, της προσεγμένης παραγωγής, της εύστοχης μουσικής επένδυσης (του James Newton Howard) και κυρίως του πρωτότυπου σεναρίου, πρόκειται για μία ταινία που συνιστώ να δείτε. Περιέχει αρκετές εντυπωσιακές σκηνές (με κορυφαία τη σκηνή όπου οι εργάτες μίας οικοδομής αυτοκτονούν μαζικά, πηδώντας στο κενό), ενώ το μεγαλύτερο ατού της είναι το ότι –εάν και πραγματεύεται φανταστικές (και παράλογες) καταστάσεις- δεν αφήνει κενά (ούτε τα καλύπτει με ένα εκνευριστικό και παράταιρο τέλος, όπως στο Σκοτεινό Χωριό).

Από την άλλη, με εξαίρεση τον Wahlberg, ο οποίος παίζει συμπαθητικά, οι υπόλοιποι ηθοποιοί  είναι μέτριοι (John Leguizamo, Betty Bucklev, Ashlyn Sanchez…) έως εκνευριστικοί (βλ. τη Zooey Deschanel στο ρόλο της γυναίκας του Elliot). Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, ναι μεν αξίζει να την δείτε, αλλά όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, η ταινία ενώ είχε τις προδιαγραφές για να μπει στη λίστα των top thrillers, δεν κατάφερε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα απλώς καλό φιλμ…
  
ΥΓ: Πάντως η ταινία θεωρείται μια από τις πιο αμφιλεγόμενες των τελευταίων χρόνων. Οι δύο απόψεις αντικατοπτρίζονται στα δύο επόμενα Links 
1. Η καλή κριτική 
2. Η κακή κριτική

Κύπρος: Προβάδισμα Αναστασιάδη για τις Προεδρικές του Φεβρουαρίου

 

Καθώς το ενδιαφέρον των ελληνικών ΜΜΕ είναι στραμμένο το τελευταίο καιρό στην εκταμίευση της δόσης, η προεκλογική περίοδος στη Κύπρο έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητη. Οι εκλογές του Φεβρουαρίου θεωρούνται στη Μεγαλόνησο ως οι πιο κρίσιμες από την ανεξαρτησία καθώς ο Πρόεδρος που θα εκλεγεί θα πρέπει να διαχειριστεί με τον πιο ανώδυνο τρόπο το κυπριακό μνημόνιο, να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη, να επιταχύνει τις διαδικασίες εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και να είναι έτοιμος για οποιαδήποτε πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών για λύση του κυπριακού. Το blog koalakia παρουσιάζει κάποια από τα ευρήματα της δημοσκόπησης που διεξήγαγε η εταιρία Cypronetwork για λογαριασμό του ΡΙΚ 1 και παρουσιάστηκε στην εκπομπή Προεδρικές Εκλογές 2013 του Γιάννη Καρεκλά στις 17/12/12 (http://www.cybc-media.com/video/index.php/video-on-demand?task=play&id=2555&sl=cats)

 

Καταρχήν πρέπει να κάνουμε τρεις προκαταρκτικές διευκρινίσεις πριν εξετάσουμε τα ευρήματα της έρευνας που επιλέξαμε. Πρώτον, το πολιτικό σύστημα της Κύπρου είναι εντελώς διαφορετικό από το ελληνικό. Πρόκειται για ένα κλασσικό προεδρικό σύστημα όπου ο Πρόεδρος της χώρας εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια με καθολική ψηφοφορία από το λαό, χωρίς την παρέμβαση του κοινοβουλίου στην ανάδειξή του. Δεύτερον, από τους τρεις βασικούς υποψηφίους για την προεδρία, ο Νίκος Αναστασιάδης στηρίζεται από το ΔΥΣΥ , το κόμμα του οποίου ηγείται, καθώς και από το ΔΗΚΟ. Ο Σταύρος Μαλάς στηρίζεται από το μέχρι πρότινος κυβερνών κόμμα, το ΑΚΕΛ, ενώ ο Γιώργος Ληλίκας στηρίζεται από την ΕΔΕΚ. Το ΕΥΡΩΚΟ και οι Οικολόγοι αποφάσισαν ψήφο κατά συνείδηση. Τρίτον, στον άξονα αριστερά-δεξιά το ΔΗΣΥ τοποθετείται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, το ΔΗΚΟ στο κέντρο προς τα κεντροδεξιά, το ΕΥΡΩΚΟ στα κεντροδεξιά, η ΕΔΕΚ στο κέντρο προς τα κεντροαριστερά, και το ΑΚΕΛ (πρόκειται για το κομουνιστικό κόμμα) στα αριστερά.

Μνημόνιο - Οικονομία
 

Οι Κύπριοι που πήραν μέρος στην πιο πάνω δημοσκόπηση τάσσονται υπέρ της υπογραφής μνημονίου με ποσοστό 54%. Δεν είναι ικανοποιημένοι από το χειρισμό του ζητήματος του μνημονίου από το Πρόεδρο Χριστόφια  (71%) , ενώ θεωρούν ότι τα μέτρα για την οικονομία και η λιτότητα θα τους επηρεάσει στην τελική τους επιλογή για τις εκλογές (84%).

 

Ποιοτικά Χαρακτηριστικά

Η ανάλυση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των τριών βασικών υποψηφίων δείχνει ότι ο Νίκος Αναστασιάδης υπερέχει των αντιπάλων τους σε όλες τις κατηγορίες, ακόμα και στην καταλληλότητα για τη διαχείριση του κυπριακού, παρά το γεγονός ότι  το 2004 τάχθηκε υπέρ του Σχεδίου Ανάν το οποίο καταψηφίστηκε από τους Κύπριους. Ενδιαφέρον έχει και η ερώτηση σχετικά με το ποιος υποψήφιος φέρνει νέες ιδέες στην οποία υπερέχει και πάλι ο Αναστασιάδης παρά το γεγονός ότι είναι πιο παλιός πολιτικός σε σχέση με τους ανθυποψηφίους του.

Παράσταση Νίκης – Πρόθεση Ψήφου – Συσπειρώσεις Κομμάτων
 

Στην παράσταση νίκης ο Νίκος Αναστασιάδης προηγείται με 50 σχεδόν μονάδες σε σχέση με τους ανθυποψηφίους, συγκεντρώνοντας ποσοστό 64%. Προηγείται επίσης στην πρόθεση ψήφου, όπου συγκεντρώνει το 37,1% των ψήφων. Έπεται ο Σταύρος Μαλάς με 23,1 % και ακολουθεί ο Γιώργος Ληλίκας με 20,4%. Όσον αφορά τις συσπειρώσεις των κομμάτων, τη μεγαλύτερη καταγράφει το ΔΗΣΥ και η ΕΔΕΚ, όπου το 93,1 και το 78,8 των οπαδών τους θα υποστηρίξουν τους υποψηφίους που στηρίζουν τα κόμματα τους. Το ΔΗΚΟ φαίνεται διχασμένο μεταξύ της επίσημης επιλογής Αναστασιάδη (44,7%) και της υποψηφιότητας Ληλίκα (38,8%). Προβλήματα συσπείρωσης αντιμετωπίζει και το ΑΚΕΛ, όπου μόνο το 73,1% των οπαδών του υποστηρίζουν τον Σταύρο Μαλά, ποσοστό χαμηλό για τα δεδομένα ενός κομμουνιστογενούς κόμματος  που μας έχει συνηθίσει σε πιο υψηλές συσπειρώσεις.

 

Συνεισφορά του φίλου Γιάννη!!!

Όταν η φύση...ζωγραφίζει!!!

Μερικές φορές οι εικόνες που δημιουργεί η φύση είναι επληκτικές. Τα έντονα χρώματα με το λευκό του χιονιού και το κρυστάλλινο του πάγου δημιουργούν την τέλεια αντίθεση!






                 Photos by John Skiathitis

Το πράσινο των φύλλων, το γαλανό του ουρανού, το κίτρινο των λεμονιών και το καφέ των ξύλων φαίνονται ακόμα πιο έντονα με μια στρώση χιονιού να τα καλύπτει.

 Η φύση της ελληνικής υπαίθρου (Γλώσσα Σκοπέλου για την ακρίβεια) δίνει τη δυνατότητα στους καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν με τη φωτογραφική τους μηχανή.

 Για όσους ενδιαφέρονται,  η Γλώσσα είναι ένα από τα τρία χωριά της Σκοπέλου, το μεγαλύτερο σε πληθυσμό και μαζί με το επίνειό της, το Λουτράκι παρουσιάζει αρχαιολογικό αλλά και τουριστικό ενδιαφέρον.

 Οι σχηματισμοί της φύσης θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι δημιούργημα ανθρώπινου χεριού.

 Το πυκνό άσπρο του σύννεφου με το κρυστάλλινο λευκό του πάγου.

 Το ασπρόμαυρο βοηθάει σε μια πιο ρετρό απεικόνιση που δημιουργεί συναισθήματα.

Οι φωτογραφίες είναι συνεισφορά του Γιάννη Σκιαθίτη για το blog Koalakia. Αναμένουμε περισσότερα φωτορεπορτάζ....