Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκιές του Μυαλού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκιές του Μυαλού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

2 Οκτ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

"Ω, ρε γαμώτο! Ποιος κάθεται να κλείσει τώρα ταμείο; Το κεφάλι μου είναι κουδούνι". Τέλος βάρδιας και όπως κάθε μέρα, τα νεύρα μου σπασμένα. Ένα κεφάλι καζάνι και οι αμυγδαλές σαν μπαλάκια του τένις από το πολύ μπούρου μπούρου με τους πελάτες. Σαν τις κατίνες της γειτονιάς. Στο διάολο.! Και δεν φτάνει που μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, έχω και την κάθε αργόσχολη που έρχεται να μου πει τα νέα όλου του χωριού χωρίς καν να τη ρωτήσω. Τι κουτσομπόλες Θεέ μου! Γιατί δεν τις κρεμάνε στη μέση της πλατείας για παραδειγματισμό ήθελα να ΄ξερα. "Τι έπαθες;", με ρωτάει η διπλανή. "Πάλι νεύρα έχεις;" Λάθος ερώτηση στο λάθος άτομο. "Ναι ρε μαλάκα, νεύρα έχω. Άντε γάμησέ με κι εσύ. Κάθομαι από το πρωί εδώ πέρα και δεν έχω βάλει γλώσσα μέσα. Λες και δεν βλέπουν τι προσφορές έχουμε. Έξω αφίσες, μέσα ταμπέλες σε όλα τα ράφια και έχουν και την μαλακισμένη στο ταμείο να τους τα πρήζει. Εγώ αν ήμουν στη θέση τους, θα παρατούσα τα πράγματα, θα τους πέταγα και κανά λατινικό και θα έφευγα". Η αντίδρασή της όπως πάντα ήταν ένα κελαρυστό γέλιο. "Ναι, γέλα ηλίθια! Δεν ακούω εσένα όμως να μιλάς. Μόνο εγώ κάνω τον μαλάκα εδώ μέσα". "Αφού έχουμε πει, είσαι η καλύτερη. Το 'χεις παιδί μου, το 'χεις". "Θα σου 'λεγα τώρα τι έχω, αλλά τέλος πάντων. Άσε με να κλείσω το ταμείο γιατί θέλω να πάω στην τράπεζα. Ελπίζω να μας πλήρωσαν". Μισή ώρα αργότερα είμαι στην τράπεζα. Ευτυχώς δεν έχει κόσμο το μηχάνημα. Ένας μόνο περιμένει. Πάλι καλά. Φτάνει η σειρά μου και με ανακούφιση βλέπω πως πληρωθήκαμε. Βγαίνω έξω και υπολογίζω τις ανάγκες. Τα παιδιά θέλουν παπούτσια, το φαγητό για το δεκαπενθήμερο, βαφή για τα μαλλιά, καπνό και τα παρελκόμενα και φυσικά το νοίκι. Μπα!

11 Σεπ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Σκόρπισα τον εαυτό μου σε κομμάτια γύρω σου, για να μη νιώθεις ούτε στιγμή μονάχος. 
Στάθηκα γυμνή μπροστά σου μ' ένα αίσθημα πρωτόγνωρο. 
Γυμνή απέναντί σου, σ' ένα ερωτικό κάλεσμα αέναο. 

5 Ιουν 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Απόψε η νύχτα είναι περίεργη. Συναισθήματα και σκέψεις μπλέκονται και γίνονται ένα μπερδεμένο κουβάρι στο μυαλό μου, που δε λέει να ξεκολλήσει. Ξέρω τι φταίει. Αυτή η βροχή που πέφτει έξω, αυτός ο αγαπημένος ήχος που τώρα πια έχει γίνει μαχαιριά στην καρδιά μου. Αιτία; Εκείνος. Μάλλον... όχι, όχι Εκείνος, αλλά η απουσία του που η βροχή την κάνει δυσβάσταχτη. Την αγαπώ την βροχή. Ναι, την αγαπώ πολύ. Νιώθω κάθε σταγόνα της που πέφτει πάνω μου, σαν ερωτικό κάλεσμα. Κάθε της στάλα γίνεται υγρός σύντροφος που με μουσκεύει και με κάνει να νιώθω ζωντανή. Βρόχινες ριπές που πολιορκούν την ύπαρξή μου ολόκληρη. Μια ύπαρξη που την συντάραξε Εκείνος. Μαζί και την ως τώρα ζωή μου. Αυτός είναι ο λόγος που τώρα πια, κάθε φορά που πέφτει εχει γίνει ένας εφιάλτης που με πονάει. Επειδή στο μυαλό μου έρχεται παντα αυτος.
Τον συνάντησα ένα βροχερό βράδυ σαν το αποψινο. Μια αγέρωχη αντρική φιγούρα μέσα στην υγρή νύχτα. Περπατούσα πίσω του και δεν με είχε δει.

22 Μαΐ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Η Ανατολή ήταν πάντα η ώρα που της άρεσε να κολυμπάει. Και κάθε φορά στο ίδιο μέρος. Στην "ανθισμένη παραλία" όπως την αποκαλούσε. Ήταν πάντα μόνη της εκείνη την ώρα. Αυτός ήταν και ο λόγος που επέλεγε κάθε μέρα να συναντήσει την αυγή πριν το σώμα της και η ψυχή της λυτρωθούν από την ευεργετική επίδραση του θαλασσινού νερού.
Το μπάνιο της ήταν κάθε μέρα τελετουργικό. Έφτανε πάντα την ίδια ώρα, φορώντας ένα γαλάζιο φόρεμα μακρύ ως τον αστράγαλο κι ένα κίτρινο φουλάρι στα μαλλιά της. Ένα τέλειο συμπλήρωμα στο πανέμορφο κάδρο της "ανθισμένης παραλίας" με τα κίτρινα λουλούδια να ερωτοτροπούν ξεδιάντροπα με τα βότσαλα, που έδειχναν ν' απολαμβάνουν τα αισθησιακά τους χάδια.
Έβγαζε το φόρεμα από τους ώμους αφήνοντάς το να πέσει κάτω, αποκαλύπτοντας το μωλωπισμένο της κορμί. Έκανε λίγα βήματα ώσπου τα πόδια της ν' αγγίξουν το αλμυρό νερό και στεκόταν για λίγες στιγμές ατενίζοντας τον ορίζοντα, με έναν ήλιο ντροπαλό να κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή του. Στη συνέχεια έλυνε το φουλάρι και με μια αργή κίνηση, το άφηνε να πέσει πίσω από τους ώμους της.

8 Μαΐ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το δάσος θαρρείς και την κατάπιε μπαίνοντας μέσα του τρομακτική και ανατριχιαστική φιγούρα, καθώς πλησίαζε το σούρουπο τρομαγμένο και αυτό. Περπατούσε με αργά βήματα θανάτου αφήνοντας πίσω της νεκρή γη στο δηλητηριώδες πέρασμά της. Τα δέντρα μαράζωναν μόνο που την αντίκριζαν και παραδίνονταν και αυτά στο τραγικά πένθιμο και σουρεαλιστικό τοπίο με το πράσινο εμπρός της και την καμμένη γη πίσω της. Όσο προχωρούσε, τα πάντα έσβηναν στο διάβα της. Τα πουλιά που την συνόδευαν, μαύρα κι αυτά σαν την κόλαση, σαν την ίδια, σαν την ψυχή της, σαν τον πίνακα που ζωγράφιζαν τα βήματά της. Σύντροφοι πιστοί σ` ένα μολυσμένο ταξίδι. Σ` ένα κάλεσμα τρόμου. Το μπαστούνι της οδηγούσε τα βήματά της. Ήταν τυφλή. Κι όχι μόνο αυτό. Δεν είχε καν μάτια. Δυο άδειες τρύπες πάνω στο πρόσωπό της, φρικιαστικές, απόκοσμες, πέρα από κάθε λογική. Ήταν αποτέλεσμα κατάρας η κατάστασή της. Είχε προκαλέσει πολύ κακό και ένας ισχυρός μάγος κατάφερε να εγκλωβίσει τα μάτια της βαθιά στα μαύρα σωθικά της, ικανοποιημένος που δεν θα έκανε πια σε κανέναν κακό. Της είχε πει πως η κατάρα θα λυνόταν μόνο αν κάποιος την αγαπούσε πολύ, ποιος θα μπορούσε όμως να αισθανθεί οτιδήποτε για ένα τόσο αποκρουστικό πλάσμα;

24 Απρ 2018

¨Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Ήταν πολύ καιρό κλεισμένος μέσα στο σπίτι. Άνθρωπο δεν ήθελε να δει μπροστά του. Μάταια οι φίλοι του, του ζητούσαν επίμονα να τους ακολουθήσει σε κάποια έξοδό τους, μάταια και η σύντροφός του παρακαλούσε, ζητιάνευε μάλλον την προσοχή του. Δεν ήθελε τίποτα. Τους είχε βαρεθεί όλους. Ακόμα κι εκείνη. Αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη, ήταν να περπατήσει στους δρόμους της ψυχής του. Μόνος του. Κάτι τον καλούσε, κάτι έπρεπε ν' ανακαλύψει. Δεν γνώριζε τι, εκείνο που ήξερε όμως, ήταν πως βρισκόταν κάπου εκεί και τον περίμενε.
Τον έλεγαν Ντάστιν και αγαπούσε την ζωγραφική. Ο Νταλί ήταν ο αγαπημένος του ζωγράφος. Θα του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει και αυτός και λυπόταν που οι ικανότητές του δεν ήταν αρκετές ούτε για να τραβήξει μια ίσια γραμμή με χάρακα. Σκεφτόταν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, να αισθανθεί καλύτερα, να του γεμίσει τα κενά, να του δώσει ένα νόημα ύπαρξης. Το μάτι του έπεσε στη βιβλιοθήκη και τα βιβλία της Τζόαν.
"Ας μου πει κάποιος τι διάολο καταλαβαίνει που χαραμίζει τόσες ώρες διαβάζοντας. Και κυρίως ας μου πει κάποιος τι στο καλό σκεφτόμουν όταν την άφηνα να τα κουβαλάει όλα εδώ" σκέφτηκε έχοντας ακόμα καρφωμένο το βλέμμα του πάνω τους.

27 Μαρ 2018

"Σκιές του μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το μάτι του ταξίδεψε στο άπειρο μπλε. Εκείνο το βαθύ μπλε που ένιωθε να του αγκαλιάζει τις αισθήσεις. Ο ουρανός κρεμόταν από πάνω του μέσα στη συννεφιασμένη του φορεσιά. Μια κατά τ` άλλα, υπέροχη μέρα. Κι αυτός μοναχικός ταξιδευτής πάνω στο μικρό του πλοιάριο να μη ζει για τίποτα άλλο, παρά μόνο για την επιθυμία, την τόσο καλά κρυμμένη μέσα του όλα τα χρόνια της ζωής του. Η θάλασσα τού τραγουδούσε τον γλυκό της σκοπό, στέλνοντας τις μελωδίες της στον μπλε σύντροφό της που την καμάρωνε από ψηλά. Κι αυτός, οργισμένος πειρατής τραβούσε για το μικρό νησί που όσο πλησίαζε, ένιωθε να κατευθύνεται πάνω του. Ήταν βραχώδες και με την πρώτη ματιά έμοιαζε αφιλόξενο. Μόνο που εκείνος ήξερε καλά πως δεν έμοιαζε, αλλά ήταν πράγματι αφιλόξενο. Ο σκοπός του ήταν να το κουρσέψει, να το λεηλατήσει, να το διαλύσει ολόκληρο αν χρειαζόταν, αρκεί να έπαιρνε πίσω αυτό που του στέρησε όλη του τη ζωή. Τον πατέρα του. Μάταια οι άλλοι προσπαθούσαν να τον πείσουν πως ίσως χάθηκε στη θάλασσα. Αυτός ήξερε. Τον θυμόταν να του αφηγείται πάντα διαφορετικές ιστορίες από τα συνηθισμένα παραμύθια. Μέσα σε αυτές ήταν και ο θρύλος "του νησιού της κατάρας" όπως το αποκαλούσαν. Μόνο που κανείς δεν πίστευε πως είναι απλά ένας θρύλος. Κανείς δεν πλησίαζε, κανείς δεν ήξερε τι συμβαίνει, αλλά και κανείς δεν ήθελε να μάθει. Ο πατέρας του όμως γνώριζε. Αμέτρητα βράδια τον άκουγε να φυλλομετρεί και να μουρμουρίζει. Κάποιες νύχτες μάλιστα, τον είχε ακούσει να μονολογεί "η απειλή, έρχεται η απειλή. Πρέπει να προλάβω". Δεν καταλάβαινε τότε, αν και φοβόταν λίγο. 

13 Μαρ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Τις Φθινοπωρινές ανατολές τις περνούσε πάντα στην προβλήτα. Και όχι σε μία οποιαδήποτε προβλήτα, αλλά στην "προβλήτα με τα δέντρα" όπως την αποκαλούσε. Ντυμένη με τα πεσμένα φύλλα, έμοιαζε με θλιβερό κάδρο που περίμενε ένα ζεστό βλέμμα να χαϊδέψει τη δυστυχία του. Κι εκείνος σα να το `ξερε, ήταν πάντα εκεί. Να μελαγχολεί μαζί του. Ο μόνος λόγος που έμενε ζωντανός, ήταν εκείνος ο ήλιος που κρυφοκοίταζε πριν βγει, ελέγχοντας πως ήταν όλα έτοιμα να τον υποδεχτούν. Η φύση ξυπνούσε μ` ένα νωχελικό χασμουρητό, ανυπομονώντας ν` αποτινάξει το σκοτάδι από πάνω της.
"Καλημέρα" του έλεγε γλυκά, αφού προηγουμένως μικρές δροσοσταλίδες τής χάιδευαν τη γλυκιά της όψη για να ξυπνήσει καλά.
Ο ήλιος έκανε την είσοδό του εντυπωσιακά, ντύνοντας την πλάση όλη με τα υπέροχα χρώματά του, χαρίζοντας απλόχερα την ομορφιά στο βαρύ τοπίο του Φθινοπώρου. Αυτό τον κρατούσε. Εκείνος ο ήλιος. Κι εκείνα τα κόκκινα σαν αίμα, φύλλα στην προβλήτα.

27 Φεβ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Με λένε Οδυσσέα. Χρόνια περιπλανώμενος σε μια υπόγεια Ιθάκη. Συγκεκριμένα στους σταθμούς των τρένων. Βλέπετε η δική μου Ιθάκη δεν είναι κάποια πατρίδα, αλλά η ψυχή μου. Αυτήν έχω χάσει. Τώρα θα μου πείτε γιατί στους σταθμούς; Δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλάβετε. Μπαίνετε ας πούμε στον σταθμό. Τι κάνετε; Κοιτάζετε τις πινακίδες που θα σας οδηγήσουν στον δικό σας προορισμό. Μοιάζει με λαβύρινθο, το ξέρω. Για μένα τουλάχιστον έτσι είναι. Και μιας και δεν έχω τη δική μου Αριάδνη να με σώσει, πρέπει να το κάνω μόνος μου. Ψάχνω λοιπόν τα δρομολόγια και ακολουθώ τη διαδρομή. Παίρνω τις κυλιόμενες σκάλες και κατεβαίνω. Η αλήθεια είναι ότι τις απολαμβάνω πολύ. Σου δίνουν την ευκαιρία να παρακολουθήσεις τα πράγματα από ψηλά. Στο μυαλό μου έρχεται το "Ταξίδι στο κέντρο της γης" του Ιούλιου Βερν. Εντάξει, δεν είναι και τα έγκατά της, αλλά δεν παύει να είναι ένα είδος καθόδου. Ή βουτιά μέσα σας. Μέσα μου πάντως σίγουρα. Ακούω το τρένο να έρχεται. Μου αρέσει πολύ ο ήχος του. 

13 Φεβ 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Δέκατη μέρα που βρισκόταν στη θάλασσα, στη μέση του πουθενά. Το νερό ήταν πια ελάχιστο, μερικές σταγόνες μόνο είχαν απομείνει, μια ψεύτικη δωροδοκία στην επιβίωση. Μια τελευταία κονσέρβα περίμενε τη δική της σειρά να γίνει θυσία στο βωμό της πείνας.
Δε βιάστηκε να τη φάει, ούτε να πιει νερό. Κοίταξε γύρω του απορημένος, μπορεί και απελπισμένος Αν δεν έκανε τόση ζέστη εκείνες τις μέρες, αν ο ήλιος δεν ήταν συνεχώς τόσο επιθετικός πάνω από το κεφάλι του, ίσως και να κατάφερνε να συλλάβει ολοκληρωτικά την δυσχερή του θέση. Η κατάσταση που βρισκόταν όμως δεν επέτρεπε στη λογική να κυριαχήσει, έτσι το μόνο που απέμενε ήταν να ρίχνει το άδειο του βλέμμα στην απέραντη θάλασσα και στον γαλανό ορίζοντα που ερωτοτροπούσε μαζί της. Προσπάθησε να θυμηθεί γι' άλλη μία φορά πως βρέθηκε εκεί. Μάταια όμως. Ήταν καταβεβλημένος.

30 Ιαν 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Αγαπητοί φίλοι, σας ενημερώνουμε ότι έγινε μια μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα των μόνιμων στηλών του blog μας...οι δύο στήλες της Σοφίας Κραββαρίτη μετακομίζουν μαζί κάθε Τρίτη ...Σκιές του Μυαλού και Σκέψεων Μυστικά θα εναλλάσσονται. Τη μία βδομάδα θα μεταφέρεστε στον μαγικό και μυστήριο κόσμο της ποίησης ενώ την άλλη θα βουτάτε στην πληρότητα της πεζογραφίας.

Ήταν ένα ακόμη βράδυ όπως όλα σε αυτή την πόλη. Τα κτίρια και τα σπίτια φωτισμένα, κάτι που φάνταζε μάλλον περίεργο, δεδομένου της προχωρημένης ώρας. Οι δρόμοι ήταν έρημοι και όλα έδειχναν πως οι κάτοικοι μάλλον ξενυχτούσαν μέσα στα σπίτια τους, κρίνοντας από τον φωτισμό.
Κι όμως, υπήρχε κάτι τρομακτικό στο όλο σκηνικό. Ίσως να 'ταν η άγρια νύχτα που τα σύννεφα την έκαναν μέχρι και αποκρουστική. Μπορεί βέβαια σε αυτό να συνέβαλαν και τα κλαδιά των ψηλών δέντρων που ξεπρόβαλαν με θράσος πάνω από τις στέγες κάποιων κτιρίων και έμοιαζαν ν' απειλούν τον ουρανό ή να συμμαχούν μαζί του, ποιος ξέρει...
Ίσως από την άλλη, να ήταν ο δρόμος. Το πλακόστρωτο απλωνόταν τεράστιο μπροστά από τα σπίτια και οι πέτρες σε κάποια σημεία είχαν μεγάλα ανοίγματα ανάμεσά τους, δίνοντάς του μια όψη ανατριχιαστική. Τα ανοίγματα νόμιζες πως θα ρουφούσαν το κάθε σου βήμα αν πατούσες μέσα. Ίσως τελικά να συνέθεταν όλα μαζί το σκηνικό του τρόμου.

19 Ιαν 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Άδειες ράγες σε μουντό τοπίο. Σκοτεινά τούνελ διαδέχονται το ένα το άλλο. Μυαλό φορτωμένο από την πρέζα, χαμένο σε μια ουτοπία που τον γέμιζε γαλήνη σ' έναν κόσμο που τον καλωσόριζε η λήθη. Φυσικά υπήρχαν στιγμές που επανερχόταν για λίγο στην αγριότητα της πραγματικότητας. Για πολύ λίγο όμως. Και σε αυτό τον κόσμο ήταν δυστυχισμένος επειδή τα ναρκωτικά τού είχαν ρουφήξει όλη τη ζωή από μέσα του και το ήξερε αυτό. Μπορούσε να το αναγνωρίσει εκείνες τις λιγοστές στιγμές της διαύγειας. Κι έτσι, επέλεγε τους ονειρικούς κόσμους στους οποίους τον προσκαλούσαν οι χημικές ουσίες. Δεν ήταν μεγάλος. Γύρω στα τριάντα υπολόγιζε, όταν μπορούσε τουλάχιστον να το κάνει. Είχε όλη τη ζωή μπροστά του να καταστραφεί. Γιατί ικανότητα για κάτι άλλο δεν προβλεπόταν. Ο κόσμος τον αντιμετώπιζε με οίκτο. Ήταν καλό παιδί. Ποιος ξέρει τι τον έφτασε σε αυτό το σημείο...

16 Δεκ 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

"Η μάχη θα έρθει από ψηλά και το βασίλειο θα καταστραφεί" έλεγε η προφητεία, κάτι που μπορούσε να επιβεβαιώσει και ο μάντης, ο βασιλιάς όμως δεν τον άκουγε.
"Τι ανοησίες είναι αυτές;" τον απόπαιρνε, "μήπως θα μας επιτεθούν τα πουλιά;"
"Όχι βασιλιά μου" του απαντούσε ανήσυχος, "θα είναι κάτι ξένο. Δε θα το βλέπουμε καν, αλλά η απειλή θα είναι παντού γύρω μας. Σε ικετεύω να εγκαταλείψουμε το βασίλειο. Θ" αφανιστούμε όλοι αν δε με ακούσεις".
"Μάντη, μου φαίνεται πως γερνάς και ξεμωραίνεις. Κοίτα μόνο μην αρχίσεις και διαδίδεις πουθενά αλλού αυτές τις σαχλαμάρες, γιατί δε θα σεβαστώ τα χρόνια σου και θα σε χώσω στο πιο σκοτεινό μπουντρούμι" του ανταπάντησε ο βασιλιάς εξοργισμένος.
Ο μάντης έφυγε με το κεφάλι σκυφτό, απογοητευμένος από την άρνηση του βασιλιά. Μόνη του ελπίδα πια, ήταν ο μάγος. Αυτός ίσως τον άκουγε. Έπρεπε να τον ακούσει. Αποφάσισε να τον βρει και να του μιλήσει. Έφτασε στο σπίτι του καταβεβλημένος και χτύπησε την πόρτα.
"Τι συμβαίνει μάντη; Γιατί είσαι σε αυτά τα χάλια;" ρώτησε ανήσυχος ο μάγος όταν άνοιξε την πόρτα και είδε το αυλακωμένο από ρυτίδες πρόσωπο του γέροντα, μουσκεμένο από τα δάκρυα.
"Πρέπει να μ' ακούσεις" του είπε ο μάντης με φωνή που μόλις έβγαινε, κάποιος πρέπει να με πιστέψει".
"Πέρασε μέσα".

8 Δεκ 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Τα μάτια της έτσουζαν από το λιγοστό φως του κεριού που περιγελούσε την κουρασμένη όρασή της. Τα έτριψε σφίγγοντας τα χέρια της σε γροθιές και ένα νωχελικό χασμουρητό απλώθηκε σαν διάφανο πέπλο μέσα στο δωμάτιο, καλύπτοντας τον χώρο, δίχως να τον ντύνει όμως σα να ήθελε το ίδιο το μυστήριο να είναι εκτεθειμένο στα μάτια της.
"Εδώ είμαι, δες με... βρες με..." την προκαλούσε μ' ένα σιγανομουρμούρισμα που της γαργαλούσε τις αισθήσεις που είχαν τεθεί όλες σ' επιφυλακή.
"Δες το... βρες το..." προκαλούσε και η ίδια τον εαυτό της κλείνοντας σφιχτά τα μάτια σε μια προσπάθεια να ξεθάψει αναμνήσεις, να λύσει γρίφους, να δει... να βρει...
-Σήκω Κρίστι, ρίξε νερό στο πρόσωπό σου, έτσι μπράβο, τρίψε μαλακά τώρα τους κροτάφους σου- οι άκρες των δαχτύλων της ήδη έκαναν μασάζ στο μυαλό της, έτσι πίστευε τουλάχιστον-γύρνα πίσω και νιώσε... νιώσε... μύρισε- τα αποξηραμένα λουλούδια στο βάζο θαρρείς πως πήραν ζωή και το υπνωτιστικό άρωμά τους κατέκλυσε τον νου της, αιχμαλώτισε τις αισθήσεις της, κυρίεψε τον χώρο και περίμενε... περίμενε...

1 Δεκ 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Ξεκίνησε για το νεκροταφείο ένα ηλιόλουστο μεσημέρι.
"Συγχώρεσέ με που έπαψα να έρχομαι όταν βρέχει", άρχισε να μιλά όταν έφτασε μπροστά στο μνήμα.
"Βλέπεις δεν αντέχω άλλο να έρχομαι με την βροχή. Αυτή φταίει που σ' έχασα και δεν μπορώ άλλο τις ματωμένες μνήμες που αδυνατεί να μου ξεπλύνει. Ήταν τόσο άδικο! Γιατί πήρες το αυτοκίνητο με αυτή την καταιγίδα; Γιατί έπρεπε να φύγεις και ν' αφήσεις στη μέση όλα τα όνειρά μας; Δες με! Έμεινα μόνη μου, έρμαιο, ένα άψυχο κορμί που περιφέρεται ανάμεσα στα μνήματα χωρίς πια να ψάχνει τίποτα. Καμία ελπίδα, καμία παρηγοριά. Ούτε καν τη λησμονιά. Γιατί δε θέλω να ξεχάσω. Έχω ανάγκη να σ' αισθάνομαι κοντά μου. Σαν σκέψη, σαν ανάμνηση, σαν μαύρο αίμα που κυλά παγωμένο στις φλέβες μου. Ως την στιγμή που θα έρθω να σε βρω, επειδή είμαι δειλή και δεν έχω το κουράγιο να δώσω ένα τέλος νωρίτερα. Γιατί έφυγες; Γιατί; Γιατί έπρεπε ν' ακολουθήσεις την καταραμένη βροχή; Τη μισώ από εκείνη τη μέρα. Μισώ την κάθε της σταγόνα, σιχαίνομαι την κάθε ψιχάλα που ποτίζει τη γη και στεγνώνει τη διψασμένη μου καρδιά. Απεχθάνομαι τον ήχο της γιατί έγινε πια κάλεσμα θανάτου. Πως θα συνηθίσω στην ιδέα πως δεν θα έρθεις ποτέ ξανά; Πως θα μπορέσει άραγε να καταλαγιάσει τον πόνος μου ο χειμώνας που έρχεται έχοντας στο πλευρό του τη μισητή ερωμένη του; Γιατί δεν με άκουσες εκείνο το βράδυ; Γιατί πανάθεμά σε;"

24 Νοε 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το πορτάκι στο ξεχαρβαλωμένο ρολόι του παλιού σπιτιού, άνοιξε με έναν ανατριχιαστικό ήχο και ο θλιβερός κούκος έκανε την εμφάνισή του. Ένα ασθενές, σχεδόν ξεψυχισμένο "κούκου" ήταν η απελπισμένη του προσπάθεια να σημάνει μεσάνυχτα και αμέσως μετά να κρεμαστεί άψυχα από το σκουριασμένο του ελατήριο. Ήταν ένα ακόμα βράδυ μέσα στο σπίτι του τρόμου, που και τα αντικείμενα πέθαιναν βασανιστικά και ας μην είχαν ζωή. Απλά πέθαιναν. Γιατί το σπίτι αυτό ήξερε να σκοτώνει.
Κάπου πιο μακριά από το ρολόι σ' ένα άλλο δωμάτιο, υπήρχε μια καταπακτή που οδηγούσε στο υπόγειο. Ή μήπως στον κάτω κόσμο; Κάθε βράδυ όμως, αυτή την ίδια ώρα που ο κούκος ξεψυχούσε, οδηγούσε στο πάνω μέρος του σπιτιού. Ίσως και στον πάνω κόσμο.
Ένα αδύναμο φως που έστελνε κοροϊδευτικά το φεγγάρι κρυμμένο πίσω από ένα σύννεφο, προσπαθούσε να ξεγελάσει την σκοτεινιά που κυριαρχούσε στο δωμάτιο.

17 Νοε 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το δέντρο του θανάτου

"Είμαι το καταραμένο δέντρο! Η πύλη του θανάτου! Κανείς δεν πέρασε από μένα ζωντανός. Όλοι έφτασαν ως εδώ. Κανένας δεν πήγε πιο πέρα. Κανείς δεν θα πάει πιο πέρα. Οι ρίζες μου είναι τα οστά όσων κατάπια. Πολλά βράδια ακούω τις κραυγές τους, όμως δεν βρίσκομαι εδώ για να δείξω έλεος. Μόνο για να σκοτώσω. Σε αυτό το σπίτι δε θα πλησιάσει ποτέ κανείς. Το σκοτάδι δε θα φύγει ποτέ. Δε θα το επιτρέψω. Είμαι το δέντρο της κολάσεως! Είμαι ο μεγάλος τιμωρός! Είμαι ο δήμιος των ενόχων και όχι μόνο. Είμαι ο δικαστής και ο εκτελεστής. Είμαι ο μεγάλος Μάγος! Είμαι ο θάνατος! Είμαι ο αιώνιος φύλακας! Είμαι αυτός που όρισε το μέρος απάτητο. Είμαι η εκδίκηση! Συναίνεσαν όλοι στο έγκλημα και πλήρωσαν όλοι. Δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Από εδώ άκουγα τις κραυγές της. Ήταν τόσο μικρή! Κανείς δε μίλησε. Όλοι το απέκρυψαν. Κι όμως όλοι ήξεραν. Ήταν τόσο λεπτό το κορμάκι της και τόσο αθώα τα ματάκια της! Έτρεχε σε μένα κάθε φορά. Το τραγούδι της πρασίνιζε τα φύλλα μου που μάτωναν κάθε νύχτα από τις φωνές της. Η κούνια της από το κλαδί μου κρεμόταν και την ταξίδευε ψηλά στους μαγικούς της κήπους και στους όμορφους κόσμους της. Ταξίδευα κι εγώ μαζί της. Ταξίδευα με τη φωνούλα της, αγκάλιαζα την σκέψη της, προστάτευα την καρδιά της να μην πέσουν κάτω τα σπασμένα της κομμάτια. Ήμουν ο δικός της κόσμος, το οξυγόνο της στην εντατική του σπιτιού της. Ένα βράδυ δεν ήθελε να φύγει. Έτρεμε κρυμμένη στο φύλλωμά μου. 

10 Νοε 2017

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Κάπου στο μεσαίωνα...

Το μεγαλύτερο πειρατικό καράβι ήταν γεγονός. Σάλπαρε επιβλητικό στα ανοιχτά, αρκετά μακριά από το βασίλειο της Ασαμάν. Οι φρουροί ψηλά στα τείχη το είδαν και κάποιος έτρεξε να ειδοποιήσει τον βασιλιά, ο οποίος δεν θορυβήθηκε.
"Έχετε το νου σας κι αν πλησιάσει το βασίλειο, θ' αμυνθούμε" ήταν η απάντησή του.
Δεν ήξερε κανείς πως ο καπετάνιος και αρχηγός του πληρώματος, ο τρομερός πειρατής Σάμπαθορ που αποτελούσε τον απόλυτο φόβο των θαλασσών, ήταν ο έμπιστος αλχημιστής του βασιλιά της Ασαμάν. Ο ίδιος ο βασιλιάς τον είχε βοηθήσει μυστικά φυσικά, να κατασκευάσει το πλοίο. Ο Σάμπαθορ του είχε τάξει να του φέρει χρυσάφι και οτιδήποτε άλλο συναντούσε στον δρόμο του, κάνοντας έτσι το βασίλειο της Ασαμάν το πλουσιότερο. Στο πλήρωμα δεν ήταν κανείς από το βασίλειο για να μην υπάρξουν υποψίες. Όσο για την απουσία του Σάμπαθορ δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αλχημιστής έλειπε σε κάποιο ταξίδι. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι γνωριμίες του ήταν πολλές και 'χρήσιμες'. Το καράβι ονομάστηκε "TREMOR" στα λατινικά, ένας τίτλος που ο καθένας θα καταλάβαινε πως του ταίριαζε απόλυτα. Όταν ήταν όλα έτοιμα, πήρε τους κατάλληλους άντρες μαζί και την μοναχοκόρη του Ταλένια και ξεκίνησαν το ταξίδι τους ένα απόγευμα που ο ήλιος είχε βάψει κόκκινη την θάλασσα.
Η Ταλένια αγαπούσε πολύ τον πατέρα της, αλλά είχε στενοχωρηθεί με αυτό το ταξίδι, γιατί ήταν ερωτευμένη μ' έναν στρατιώτη στο βασίλειο. Όταν του είπε ότι φεύγει, της ορκίστηκε πως αμέσως όταν γυρίσει θα ζητήσει το χέρι της από τον πατέρα της. Άλλωστε υπήρχε σοβαρός λόγος, μιας και είχαν υποψίες πως ήταν έγκυος. Αλίμονο αν δεν προλάβαιναν! Θα έπρεπε να το σκάσουν από το βασίλειο, αλλιώς θα τους σκότωναν και τους δύο.

3 Νοε 2017

"Σκιές του μυαλού" από την Σοφία Κραββαρίτη

(Νέα στήλη στο blog μας...κάθε Παρασκευή η Σοφία Κραββαρίτη θα μας ταξιδεύει ανάμεσα από τις σκιές του μυαλού της με τις μικρές της ιστορίες)

Το παιχνίδι


Μπήκε στο κλαμπ χαμογελαστός και κάθισε σε μια γωνία παρατηρώντας τους θαμώνες που ήταν μέσα. Κουνιόνταν όλοι ρυθμικά απολαμβάνοντας τη μουσική και το ποτό τους και έδειχναν να διασκεδάζουν. Του άρεσε η εικόνα, μιας και ήταν και αυτός χαρούμενος. Στο μυαλό του κυριαρχούσε η μορφή της. Σκεφτόταν το γαλήνιο βλέμμα της όταν τον κοιτούσε. Έβγαλε το κινητό του και το άνοιξε στην συλλογή, όπου είχε αποθηκευμένες τις φωτογραφίες της. Τις χάζευε αναπολώντας τις ώρες που είχαν περάσει μαζί.
"Πρέπει να γιορτάσουμε τον γυρισμό σου μωρό μου" του είχε πει στο τηλέφωνο. "Τρεις μήνες έλειπες. Θα ετοιμάσω κάτι πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό για όταν έρθεις".
"Δεν θ' αργήσω ούτε λεπτό" της είχε δώσει υπόσχεση πριν κλείσει το τηλέφωνο.
Πράγματι, είχε φτάσει στην ώρα του και το κουδούνι του σπιτιού ηχούσε ανυπόμονα. Η Δήμητρα έπεσε στην αγκαλιά του αμέσως μόλις άνοιξε βιαστικά την πόρτα.
"Μου έλειψες τόσο πολύ! Μα ήταν ανάγκη να κάνεις τόσο μεγάλο ταξίδι;" τον ρώτησε παραπονιάρικα και πνιχτά από τα φιλιά του.

who is online

Ad24