Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πεζά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πεζά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Νοε 2019

"Το φωτεινό πορτοπαράθυρο" από τον Έρικ Σμυρναίο


Ανάμεσα στα μεσάνυχτα και το πρωί ο κόσμος  αλλάζει. Τα φανάρια του δρόμου λάμπουν σε άδειους δρόμους και τ' ακίνητα αυτοκίνητα μοιάζουν με απολιθώματα τεράστιων σκαθαριών. Τα κλαδιά των δέντρων απλώνουν αρπακτικές σκιές στα πεζοδρόμια. Φευγαλέες σιλουέτες μικρών  αιλουροειδών περιπολούν σε τσιμεντένιες μάντρες. Μια παχύρρευστη μάζα σιωπής απλώνεται παντού. Τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών είναι σκοτεινά. Τα σπίτια μοιάζουν με καβούκια που κλείνουν ερμητικά και περιμένουν το πρώτο άγγιγμα της χαραυγής. Όλα εκτός από ένα. Το παλιό σπίτι που στέκεται απέναντι από το διαμέρισμά μου. Η κεραμωτή του οροφή βρίσκεται έναν όροφο πιο ψηλά απ' το μπαλκόνι μου  και η καπνοδόχος του υψώνεται σαν ινδιάνικο τοτέμ κάτω από έναν ουρανό που τα φώτα της πόλης βάφουν κίτρινο. Εκεί πέρα λοιπόν, κάτι συμβαίνει. Ένα πορτοπαράθυρο έχει γεμίσει με φως. Μοιάζει με το λαμπερό σινιάλο κάποιου θαλασσοδαρμένου φάρου.
Ήμουν οκτώ ετών. Στην ηλικία που ο κόσμος είναι ακόμα θαυμαστός, γεμάτος μυστήριο, ομορφιά και τρόμους υπερφυσικούς. Ρευστός, προτού τον παγώσει η πνοή της λογικής και της ρουτίνας. Με είχαν ξυπνήσει μακρινές συγχορδίες. Οι νότες μιας μουσικής παράξενης που έφερνε μαζί της το άρωμα περασμένων εποχών. Η μουσική ερχόταν από εκεί. Δραπέτευε από το φωτεινό πορτοπαράθυρο.

15 Νοε 2019

"Η Νεράιδα" από την Κατερίνα Σακελλάρη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Άλλο ένα κυριακάτικο πρωινό ξύπνησα ξημερώματα για να πάω στην αρχαία Κόρινθο. Mου έχει γίνει συνήθεια να επισκέπτομαι αρχαιολογικούς χώρους νωρίς το πρωί πριν πλακώσουν τα στίφη των τουριστών, εξάλλου το πρωινό φως είναι πάντα καλύτερο για τις φωτογραφίες που μου αρέσει να τραβάω 8.30 πέρασα την πύλη του αρχαιολογικού χώρου μόλις κούμπωσα τον τηλεφακό και τον έστρεψα στα απομεινάρια του ναού αντί για τον κίονα που στόχευα είδα τα δύο πιο φωτεινά μέλια μάτια που έχω δει ποτέ μου  να κοιτάζουν ευθεία στον φακό και να μου χαμογελούν κατέβασα γρήγορα τον φακό και έκανα τα πρώτα βήματα για να την πλησιάσω άλλα τα χαμογελαστά μάτια είχαν εξαφανιστεί. Τις επόμενες Ώρες έψαχνα στον χώρο να την βρω αλλά πουθενά, οι τουρίστες άρχισαν να γεμίζουν τον χώρο και εγώ κάθε φορά που σήκωνα την μηχανή μου και προσπαθούσα να εστιάσω σε ένα δέντρο ένα κίονα ένα λουλούδι πάντα νόμιζα ότι έβλεπα τα ελαφίσια  μάτια της να μου χαμογελούν για κλάσματα του δευτερολέπτου και να χάνονται. Μέσα στην απογοήτευση μου ρώτησα έναν Φύλακα μήπως είχε δει μία κοπέλα με χαμογελαστά μέλια μάτια μόλις ολοκλήρωσα την πρόταση μου κατάλαβα πόσο τρελός πρέπει να φαινόμουν στα μάτια του φύλακα. Αλλά παραδόξως αντί να με διαολόστειλε μου μίλησε για τις νεράιδες που στοιχειώνουν τον χώρο της Ακροκορίνθου εδώ και χιλιετίες τρελαίνοντας τους άντρες απλώς και μόνο με το χαμόγελό τους ή με μια μάτια τους.

4 Νοε 2019

"Μπορείς" του Έρικ Σμυρναίου


Οι σοφίτες έχουν τη δική τους ιδιαίτερη μαγεία: Είναι θεματοφύλακες αναμνήσεων που αποκρυσταλλώθηκαν σε κεχριμπαρένιες φωτογραφίες, σκονισμένα δώρα και αντικείμενα που έχασαν τη χρησιμότητά τους. Καλύπτονται από πέπλα χρυσαφένιας σκόνης και αν κάποιος σταθεί ακίνητος και σιωπηλός, αν κλείσει τα μάτια του και τις αφουγκραστεί, θ' ακούσει τους ψιθύρους των αιώνων να πλέουν γύρω του, στον στάσιμο αέρα.
Είχα εισβάλλει λάθρα σ' εκείνο το έρημο νεοκλασικό. Ως φανατικός λάτρης των αστικών εξερευνήσεων, συνήθιζα να επισκέπτομαι τις ξεχασμένες γωνιές της πόλης, έρημα εργοστάσια, εγκαταλελειμμένα σπίτια, υπόγεια καταφύγια του μεσοπολέμου που κρύβονται κάτω από χορταριασμένα ναυπηγεία. Το συγκεκριμένο σπίτι, ένα διώροφο αρχοντικό που είχε χτίσει στις αρχές του περασμένου αιώνα  κάποιος έμπορος απ' την Πόλη, έστεκε ακόμα βλοσυρό και ρημαγμένο, ανάμεσα σε απρόσωπες πολυκατοικίες με στενά μπαλκόνια και άσχημα κάγκελα. Είχε κάτι το μυστηριακό: Λεκιασμένα πρόσωπα μικρών σάτυρων από ραγισμένο γύψο περιβάλλανε σφαλιχτά παράθυρα με σάπια παντζούρια. Περίτεχνα κάγκελα σκεπασμένα με κοράλλια σκουριάς στόλιζαν ένα μικρό μπαλκόνι. Η δύρριχτη οροφή του ήταν σκεπασμένη με χορταριασμένα κεραμίδια που μοιάζανε με δρακοφολίδες. Κάτω απ' το αμβλυγώνιο τρίγωνο της στέγης του, διαγραφόταν ένα στρογγυλό παράθυρο. Το τζάμι του παρέμενε ακέραιο, στολισμένο μ' ένα σπειροειδές σχέδιο από πράσινες κόκκινες και γαλάζιες πινελιές που το έκαναν να μοιάζει με μάτι μόνιμα ανοιχτό. 

2 Νοε 2019

"Η συγγνώμη" από την Ευγενία Κόρτσαρη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είχα πάρει τη στροφή αριστερά για την Κλεισούρας, εκείνο το απόγευμα.  Ασυνήθιστη στην καθυστέρηση, με ουρά αυτοκινήτων στην οδό και περίμενα υπομονετικά, μήπως ξεπάρκαρε κάποιος κι έφευγε….
Η αναμονή όμως όλο και αυξανόταν, δίχως να έχω ορατότητα καθαρή μπροστά και από πίσω ακουγόταν συνεχώς κορναρίσματα.

26 Οκτ 2019

"Γνωριμία με μια Νεράιδα" από τον Γιώργο Γιάγκου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Όλα έμοιαζαν ίδια και καθημερινά. Μια ακόμη υπέροχη μέρα στη φύση ξεκινούσε, γεμάτη ηλιοφάνεια και δροσερό αεράκι. Η μαγεία του πράσινου σε συνδυασμό με το ρυάκι που τρέχει ασταμάτητα χωρίζοντας το δάσος στα δύο, συνέθεταν ένα ειδυλλιακό τοπίο. Από την μια πλευρά, η φυλή των ανθρώπων, γνωστή με το όνομα Ραγκντού, από την άλλη το μυστήριο, το άβατο, ο τόπος που δεν πήγε ποτέ κανένας άνθρωπος.

Για τον 17χρονο Ρονταλ, ο οποίος μια ζωή ήταν απόκληρος από την κοινότητα του και ήθελε πάντα να ξεφύγει για να ζήσει κάτι διαφορετικό, το να μάθει τι κρύβεται πίσω από αυτό το δάσος ήταν όνειρο ζωής. Σκοπός ζωής. Ίσως και πεπρωμένο.

19 Οκτ 2019

"Οι 3 σωματοφύλακες και η ατρόμητη πυγολαμπίδα" από τη Δώρα Λαϊνά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Θ: Πήγαινε μπροστά να χαιρετήσεις τον πατέρα σου.
Μ: Δε θέλω.
Θ: Πήγαινε να τον φιλήσεις, είπα.
Μ: Δε θέλω σου λέω, άσε με.
Θ: Πήγαινε είπα. Τι θα πει ο κόσμος;
Μ: Ο κόσμος; Ποιός κόσμος; Ας πει ότι θέλει ο κόσμος. Αυτό σε νοιάζει ή το πώς αισθάνομαι εγώ;
Θ: Δεν είναι σωστό παιδί μου, θα σε συζητάνε.
Μ: Δε με νοιάζει ο κόσμος σου λέω! Ας πουν ότι θέλουν. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Δε με ενδιαφέρει ο κόσμος, κατάλαβέ το επιτέλους! Ο δικός μου πόνος να σε νοιάζει, όχι τα λόγια τους. Ο κόσμος πάντα θα λέει, πάντα θα βρίσκει κάτι για να πει. Δε το έμαθες ακόμη στα τόσα χρόνια της ζωής σου;
Γελάει με τον πόνο σου, και λυπάται με τη χαρά σου. Για ποιόν κόσμο μου μιλάς; Ο κόσμος θα σε ταϊσει; Αυτοί θα σε πάρουν αγκαλιά, θα τρέξουν για εσένα, όταν θα πονάς; Αυτοί θα σου χαϊδέψουν τα μαλλιά όταν θα είσαι στενοχωρημένος και θα σου πουν ¨δεν πειράζει παιδί μου, εσύ θα τα καταφέρεις την επόμενη φορά». Αυτοί, που όταν γυρνάς την πλάτη σου, σου ρίχνουν δέκα φάσκελα να έχεις για τον δρόμο; Αυτοί, που όλο ζητάνε και ζητάνε και ζητάνε, κι αν εσύ απλώσεις το χέρι για βοήθεια, σου ρίχνουν μια κλωτσιά να πας ακόμη παρακάτω; Για ποιό κόσμο μου μιλάς λοιπόν;
Θ: Άσε τις φιλοσοφίες σου, και πήγαινε μπροστά ν’ αποχαιρετήσεις τον πατέρα σου.
Μ: Παράτα με σου είπα! Δε θέλω, φοβάμαι, λυπάμαι, εγώ φταίω. Ίσως, αν τον πρόσεχα λίγο περισσότερο, να ήταν ακόμη εδώ.
Θ: Δε φταις εσύ που έφυγε, επιλογή του ήταν, δε πρόσεχε.
Μ: Όχι, δεν ήταν επιλογή του, κάνεις λάθος. Δεν είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους και επέλεξε τον δρόμο της φυγής. Δεν άντεχε άλλο, το ξέρεις καλά. Έτσι του έμελλε να φύγει.
Θ: Έλα, πάμε στα παιδιά, κι άστα τώρα αυτά, δεν είναι για το δικό σου μυαλουδάκι. Πάμε, να τελειώσει αυτή η μέρα, και από αύριο όλα θα μοιάζουν καλύτερα.

18 Οκτ 2019

"Η Άλλη Στοά" του Έρικ Σμυρναίου


«Το μυρίζεις κι εσύ»; Με ρώτησε η Δήμητρα.
«Τι να μυρίσω»;
«Το άρωμα βρε! Μοιάζει με εξωτικό μπαχαρικό»!
Περπατούσαμε σε μια στοά. Σ’ ένα απ’ αυτά τα σκεπαστά περάσματα που ξετυλίγονται στο εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας, μέσα από πελώρια κτίρια που το καθένα τους καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Απ’ την οροφή της κρεμόταν ένας μικρός γαλαξίας από πινακίδες νέον που φώτιζαν τις προσόψεις παλιών καταστημάτων.
Ήταν δική της ιδέα να έρθουμε εδώ. Είχε αναπτύξει μια πραγματική εμμονή με τη συγκεκριμένη στοά. Ειδικά από τότε που είχε διαβάσει ένα βιβλίο για τους Flaneurs, τους Γάλλους περιπατητές που περιπλανιόντουσαν άσκοπα στα Παρισινά Passages της Βelle Époque, ψάχνοντας για διόδους που έβγαζαν σε άλλους κόσμους. 

12 Οκτ 2019

"Της Αγάπης Ώρα" από την Έλενα Λιάτου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

… Σιμώνουν τα χείλη, σμίγουν απαλά σε ένα ταξίδι. Το ταξίδι της Αγάπης, της ηδονής, του πάθους! Κλείνουν τα μάτια και μόνο τα μάτια, της ψυχής, θορρούν την ομορφιά την ώρα ετούτη.
Μιά τρελή διαδρομή αρχίζουν, τα βελούδινα κορμιά καθώς διψασμένα, λαχταρούν το ανάλαφρο άγγιγμα. Είναι της αγάπης ώρα και όλα γύρω σιωπούν!
Το μόνο που ηχεί, ραγίζοντας τον ήχο της γυάλινης σιωπής, είναι οι καυτές ανάσες, που μαρτυρούν ότι δυό σάρκες συμπορεύονται στο ταξίδι του έρωτα, στο ταξίδι της ηδονής.
Τα μαλλιά, ανάλαφρα στους γυμνούς ώμους πέφτουν, σκεπάζοντας το στήθος που διψά για ένα άγγιγμα. Όλο το σώμα ριγά χορεύοντας στους τρελούς ρυθμούς του έρωτα..
Καθώς η νύχτα προχωρά βιαστική, απλώνοντας παντού το πέπλο της, κεντημένο με αστέρια και ολόχρυσες κλωστές, η αγάπη ξεκινά!

10 Οκτ 2019

"Παράλληλοι Κόσμοι" από τη Γεωργία Βλάχου


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Το νησί, στο οποίο θα αποβιβαζόμαστε, άρχισε να διαφαίνεται, μέσα , στο γαλάζιο που πορευόμαστε. Τελειώνοντας  οι παραλίες , ξεπρόβαλε η βλάστηση. Πολλοί θάμνοι διαφόρων χρωμάτων και υψών. Πιο  μέσα , θεόρατα δέντρα με καρπούς. Το δάσος. Πλησιάζοντας, διακρίναμε και τους κατοίκους. Φτάσαμε ,πατήσαμε στην στεριά. Ολόκληρος  στρατός εμείς, με στολές σαν πανοπλία, όπλα, σιρίτια , κονκάρδες κι απέναντί μας γυμνοί άνθρωποι με άχυρα στην μέση τους και βαμμένα πρόσωπα κι στέρνα. Κοιταχτήκαμε. Ξεκίνησαν να χορεύουν τριγύρω μας, αλαλάζοντας.
Κοιτάω ψηλά από τον φεγγίτη. Ίσα –ίσα που φαίνεται ένα κομμάτι γκρίζο σαν ουρανός. Όλα  τα υπάρχοντά μου σε είκοσι τετραγωνικά. Κίτρινοι λερωμένοι τοίχοι. Ένα παλιό στρώμα , ένα γκαζάκι κι μια βρώμικη κουβέρτα η περιουσία μου. Στην καρδιά της πόλης, στο Μανχάταν. Όταν χρεοκόπησε η εταιρεία και απολύθηκα, είχα ελπίδες ότι θα ξαναβρώ δουλειά. Μέχρι που εξανεμίστηκαν μαζί με τα χρήματά μου. Άρχισαν να μου αφήνουν φαγητό οι γείτονες, και μετά να το ζητιανεύω εγώ στην γωνία. Χθες πέρασε μια παρέα παιδιών και με χλεύασε, κάποια με κλώτσησαν κιόλας.

4 Οκτ 2019

"Ελπίδα" από τον Φίλιππο Φιλίππου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Από την εφηβεία άρχισε να εμφανίζει μια περίεργη και ακατανόητη συμπεριφορά. Μιλούσε περίεργα, άρχισε να ασχολείται με μεταφυσικά θέματα, ψευδοφιλοσοφούσε, προσπαθούσε να ερμηνεύσει δύσκολες και πολλές φορές ακατανόητες έννοιες και φαινόμενα. Όσο προχωρούσε οι ιδέες της γίνονταν έμμονες ιδέες οι οποίες την κυρίεψαν και της πήραν σιγά-σιγά το μυαλό. Γιατί ακριβώς αυτό είχε γίνει! Αντικατέστησαν το μυαλό της όπως και οι ειδικοί αντικατέστησαν όλα αυτά που έλεγε, πίστευε και έκανε με την λέξη σχιζοφρένεια. Άλλωστε  αυτοί δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου. Υπήρχε βεβαρυμένο ιστορικό. Ο θείος και ο ξάδελφος είχαν διαγνωστεί με σχιζοφρένεια. «Η σχιζοφρένεια είναι και κληρονομική μερικές φορές χωρίς να σημαίνει αυτό ότι είναι απόλυτο» είπαν οι γιατροί στους χαροκαμένους γονείς. Οι γονείς λύγισαν και έσκυψαν το κεφάλι τους.
     Όπως ήταν αναμενόμενο κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική και άρχισε θεραπεία με την ελπίδα να προλάβει τα χειρότερα ή τουλάχιστον να καταφέρει να μείνει λειτουργική και βιώσιμη. «Η επιστήμη έχει προχωρήσει αρκετά, μπορούμε να επιτύχουμε πάρα πολλά» έλεγαν οι γιατροί προσθέτοντας «τόσο η φαρμακευτική αγωγή όσο και άλλες θεραπείες και τεχνικές μπορούν να προλάβουν και να σώσουν  πολλά πράγματα». Έτσι και έγινε! Έσκυψαν από πάνω της και αφού την αγκάλιασαν με αγάπη και στοργή άρχισαν την θεραπεία της. Μια θεραπεία την οποία και η ίδια αποδέχτηκε και ακολούθησε με συνέπεια. Η πρώτη φάση της θεραπεία  κράτησε έξι μήνες!  Στην πορεία συνέχισε με ποιο αραιές επισκέψεις και ακολούθως με μια φορά την βδομάδα ενώ παράλληλα συνέχισε να λαμβάνει τη φαρμακευτική της αγωγή.

1 Οκτ 2019

"OUIJA, O Πίνακας των Πνευμάτων" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ


 Οι ιστορίες τρομάζουν, οι ιστορίες θεραπεύουν και αν τις πούμε πολλές φορές μπορούν να γίνουν αληθινές. Πολλές φορές οι ιστορίες μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την πραγματικότητα ή ακόμα και να μας προειδοποιήσουν για κάτι που ποτέ δεν είδαμε να έρχεται..
Το πέπλο ανάμεσα στον δικό μας και τον αθέατο είναι τόσο εύκολο να σκιστεί σαν χαρτί. Ακόμα και το παραμικρό σκίσιμο θα μπορούσε να σκίσει το πέπλο.. Δύο φίλοι θα ανακαλύψουν οτι το να επικοινωνείς με την άλλη πλευρά μπορεί να έχει απρόσμενες και μερικές φορές ακόμα και θανάσιμες συνέπειες.
« Δεν θυμάμαι καν ποιος από τους δύο μας είχε πρώτος την ιδέα.. Αλλά βλέπετε ο φίλος μου, ο Στέφαν ήταν υπερβολικά καλός στο να βρίσκει κοπέλες. Υπερβολικά καλός , σαν να  είχε κάποιου είδους χάρισμα. Α, ναι θέλετε να μάθετε το όνομα μου. Είναι Μάρκους. Μάρκους Κρόπνικ. Το σχέδιο ήταν  συνηθισμένο αλλά έπιανε υπερβολικά πολλές φορές οπότε δεν βρίσκαμε λόγο να το σταματήσουμε.. Θυμάμαι ακόμα τα ονόματα των γυναικών και το πως έμοιαζαν.. Σάρα, ψηλή με όμορφο σώμα και ξανθό μακρύ μαλλί, υπέροχα γαλάζια μάτια. Στέφανι , μαυρομάλλα με κατακόκκινα χείλη και καφέ μάτια. Μίριαμ, με κοντό μαύρο μαλλί , πράσινα μάτια. Σάντρα , μία μαύρη κοπέλα με όμορφο σώμα, καφέ μαλλιά και πράσινα μάτια . Μύρτλ, μια κοκκινομάλλα με πράσινα μάτια και υπέροχη κορμοστασιά..

27 Σεπ 2019

"Μπαγκαμπόθ – Η Πόλη του Κόσμου" από τον Νίκο Αθανασόπουλο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Κεφάλαιο 1ο - Συνέδριο
Μια νέα μέρα ξημέρωσε στη πολιτεία της Μπαχαμπόθ. Η πόλη κτισμένη στα ερείπια της αρχαίας Πρετόρια δεν είχε κανένα κοινό με την προκάτοχό της. Μετρούσε τριάντα εκατομμύρια ψυχές όλων των εθνικοτήτων.
Στην ευρωπαϊκή συνοικία, ζούσε ο Ηλίας και ήταν γεωλόγος στο ερευνητικό κέντρο του πανεπιστημίου της πόλης. Δούλευε πάνω σε μια θεωρία για τον Παλιό Κόσμο εδώ και είκοσι χρόνια. Ήταν η μέρα του ετήσιου συνεδρίου του πανεπιστημίου όπου συμμετείχαν διακεκριμένοι γεωλόγοι, αρχαιολόγοι και άλλοι επιστήμονες από όλες τις συνοικίες της πόλης και θα ολοκληρωνόταν με την παρουσίαση των πιο πρόσφατων ευρημάτων του.
«Μετά από μια έρευνα στη Βόρεια Θάλασσα που διήρκησε 5 μήνες συλλέξαμε δεδομένα για το υποθαλάσσιο υπόβαθρο. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι αυτό που θα δείτε είναι ίσως η απάντηση σε όλα τα ερωτήματά μας.», είπε εμφανώς ενθουσιασμένος. «Στις τομογραφίες που βλέπετε εδώ, φαίνεται ένα ρήγμα το οποίο πιθανώς να είναι η αιτία του μεγασεισμού του 2020.»
«Για τις συγκεκριμένες τομογραφίες χρησιμοποιήθηκε τομογράφος υποδομής πυθμένα τύπου X και…», τον διέκοψε απότομα κάποιος από τις πίσω θέσεις.
Ήταν ο Ντέιβιντ Άντκινς, αρχαιολόγος από την αμερικανική συνοικία και παλιός φίλος του Ηλία, «Κύριε Ρωμανέ, ο μεγασεισμός του 2020 δεν είναι κάτι άλλο από ένα παραμύθι που λένε οι μανάδες στα μικρά τους για να κοιμηθούν! Επίσης, ο συγκεκριμένος τομογράφος δεν έχει δοκιμαστεί για τόσο μεγάλα βάθη και μην ξεχνάτε και το απίστευτα μικρό μέγεθός του.»
«Καταρχάς δεν είναι πρέπον να διακόπτετε τους συναδέλφους σας την ώρα της παρουσίασης.», είπε ενοχλημένος ο Ηλίας. «Και ο συγκεκριμένος τομογράφος έχει δοκιμαστεί σε 30 διαφορετικά σημεία, οπότε η περίπτωση σφάλματος είναι μηδαμινή.»
«Ηλία, παλιόφιλε, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι η θεωρία σου δεν έχει καμία απολύτως βάση και απλώς σπαταλάς άσκοπα τον προϋπολογισμό της πόλης;»
«Ακούστε κύριε Άντκινς, το καταλαβαίνω, ίσως να μην έχετε τις απαραίτητες γνώσεις, για κάτι το τόσο εξειδικευμένο, όπως είναι μια απλή τομογραφία. Είναι γνωστός εξάλλου σε όλη την επιστημονική κοινότητα ο τρόπος που λάβατε το πτυχίο σας.», απάντησε ο Ηλίας, έχοντας αρχίσει να γίνεται ερειστικός απέναντι στο παλιό του φίλο. Το αμφιθέατρο ξέσπασε σε γέλια. Τότε ο Ντέιβιντ κατέβηκε με ορμή τα σκαλοπάτια του αμφιθέατρου και κατευθύνθηκε προς το μέρος του Ηλία.
«Σταματήστε, σας παρακαλώ, για όνομα της Αμπούρα!», φώναξε η Κάρλα, συνάδελφος και ερωμένη του Ηλία, προσπαθώντας να κατευνάσει τα πνεύματα.
Ο Ηλίας την κοίταξε απορημένος. Την ίδια στιγμή αρκετοί παρευρισκόμενοι κινήθηκαν προς το μέρος τους για να απομακρύνουν τον έναν από τον άλλον, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Ο Ντέιβιντ έσπρωξε με δύναμη τον Ηλία και εκείνος ενστικτωδώς έχοντας στα χέρια του μια μεταλλική σφαίρα, δώρο του παππού του που λειτουργούσε ως αγχολυτικό για την παρουσίαση, μετατράπηκε σε όπλο. Ο Ντέιβιντ έπεσε στο πάτωμα αιμόφυρτος.
«Ηλία τι έκανες;», ρώτησε η Κάρλα με δάκρυα στα μάτια. «Κάποιος να καλέσει έναν γιατρό !»
Ο Ηλίας θολωμένος, έτρεξε προς την έξοδο αλλά εκεί συνελήφθη από τη βασιλική φρουρά ρομπότ, καθώς το συνέδριο ήταν μόνο για τους επιστήμονες και τον Βασιλιά. Οδηγήθηκε στη φυλακή κατόπιν διαταγής του Βασιλιά, όπου θα αποφάσιζε την επόμενη μέρα για την τύχη του μέχρι πρότινος ιδιόρρυθμου μα κατά τα άλλα συμπαθέστατου επιστημονικού συμβούλου του.

26 Σεπ 2019

"Αμέρικα" του Σοφιανού Βαρούτη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Δραματικό μονόπρακτο

(Η σκηνή είναι άδεια. Παίζουν ένας πατέρας και ένα μικρό κοριτσάκι. Φοράνε ρούχα εποχής. Ο πατέρας κρατά μια βαλίτσα)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Λοιπόν, τώρα πρέπει να φύγω. Ο ταξίδι με περιμένει. Καινούργιος τόπος, καινούργια ζωή.
-Δεν θέλω να φύγεις.
-Ναι αλλά πρέπει. Πρέπει να δουλέψω. Γιατί αλλιώς τι θα γίνει;
-Εγώ δεν θέλω να φύγεις. Σε θέλω μαζί μου.
-Μα αν δεν φύγω; Δεν θα έχουμε να φάμε και θα πεθάνουμε από την πείνα.
-Δεν με νοιάζει. Θα πεθάνω από την πείνα γιατί σε θέλω μαζί μου.
-Μην κάνεις σας μωρό. Τώρα είσαι μεγάλη. Ξέρεις τι πρέπει να γίνει.
-Γιατί πας εκεί;
-Πάω να δουλέψω.
-Ναι αλλά αν φύγεις, μετά με ποιον θα παίζω;
-Μπορείς να παίζεις με τα υπόλοιπα τέσσερα αδέρφια σου. Μέχρι να παίξετε δύο παιχνίδια, εγώ θα έχω γυρίσει.

12 Σεπ 2019

"Αγροτική Τράπεζα" από τον Λουκά Ντάνο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είμαστε στα 1956, εγώ μόλις έντεκα χρονών και ήδη δέκα χρόνια πεθαμένος ο πατέρας μου. Ζούμε με τη Μάνα μου, που έγινε, εκτός από μάνα, πατέρας, αδελφός, καλλιεργητής και οικονομικός διαχειριστής. Από πολύ νωρίς με έσπρωχνε στα θέματα πληρωμών και εισπράξεων από τα αγροτικά προϊόντα που παράγαμε. Ένα τεράστιο πρόβλημα, τότε, αλλά και τώρα, για όλους τους αγρότες, ήταν τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα. Κανένας μας δεν εξοφλούσε με μιας το χρέος της χρονιάς, αλλά πληρώναμε έναντι, εκατό, διακόσιες ή περισσότερες δραχμές. Τα δάνεια των αγροτών, ήταν δάνεια σε χρήμα, για τις καλλιεργητικές ανάγκες και δάνεια σε είδος, λάδια, συνήθως σπορέλαια, σαπούνι, σπόροι και λιπάσματα. Ελάχιστοι κατάφερναν να ξοφλήσουν τη χρονιά τους περισσότερους τους πλάκωναν τα δάνεια της επόμενης χρονιάς, με αποτέλεσμα το χρέος στην αγροτική να μην εξοφλείται ποτέ. Εφιάλτης όλων μας, ήταν η αγροτική τράπεζα και σ`εμάς που είχαμε χωράφια στην Κωπαΐδα, ήταν και ο Οργανισμός Κωπαϊδος, αρπακτικό μέχρι πρόσφατα. Η μάνα μου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πάω να πληρώσω εγώ μια δόση έναντι στη Λιβαδειά, που ήταν το υποκατάστημα της αγροτικής. Μου δίνει δυο κατοστάρικα, τα τυλίγει προσεκτικά στο μαντήλι μου και με απειλές μην τα χάσω, με ξαποστέλνει.

7 Σεπ 2019

"Η Τελευταία Βιβλιοθήκη" από την Κατερίνα Σακελλάρη


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Στην πρώην λαμπερή και μεγάλη πόλη πάνω σε έναν από τους εφτά λόφους της, γεμάτη χαλάσματα πια, στέκει ακόμα ένα διώροφο νεοκλασικό, σχεδόν απείραχτο από τους πυραύλους και τις βόμβες που έχουν ερημώσει την πόλη. Μόνο η σκεπή του έχει χαθεί η μισή, και η ελαφριά κατάρρευση στα ενδότερα του πρώτου ορόφου. Το σκληρό δρύινο  πάτωμα έχει κρατήσει τα σπασμένα κεραμίδια και τα περίτεχνα ακροκέραμα. Στον λεηλατημένο πρώτο όροφο υπάρχουν μόνο σκουπίδια και μερικά έντομα. Τα ανοιχτά παράθυρα και η διαλυμένη πόρτα στεγάζουν σκουπίδια και σπασμένα έπιπλα.
Το μόνο που έχει μείνει όρθιο σκεπασμένο από σκόνη και αράχνες είναι η ξύλινη βιβλιοθήκη. Γεμάτη με βιβλία από την αρχαία σοφία, από εμπνευσμένα μυθιστορήματα, βιβλία μαγειρικής και εγχειρίδια ηλεκτρικών συσκευών, βουβά και ακίνητα, περιμένοντας ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια.

6 Σεπ 2019

"Το ταξίδι" από τον Απόστολο Δαβίλα

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Ο ήλιος λάμπει μ΄ ένα φως τόσο μαλακό και όμορφο που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά. Ο καφές τέλειος,  τόσο δυνατός όσο  χρειάζεται. Καθισμένος κάτω από την σκιά ενός τεράστιου πλάτανου  απολαμβάνω τα χρώματα και τις γεύσεις της μικρής κωμόπολης ή χωριού, δεν είμαι σίγουρος, και σκέφτομαι πως ξεκίνησαν όλα.
Η βροχή  μόλις είχε σταματήσει μια ασυνήθιστα κρύα βραδιά στα τέλη Σεπτέμβρη. Το ρολόι έδειχνε 4.45 τα ξημερώματα και εγώ  φορτώνω την βαλίτσα και τις κρεμάστρες με τα πουκάμισα στο αμάξι.  Τι μου ήρθε και μένα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη από Αθήνα με το αυτοκίνητο, ίσως η καινούργια ασημένια Mercedes που μου έδωσε η φαρμακευτική εταιρία που δουλεύω, ίσως η χαλάρωση και η ηρεμία που έρχεται στο μυαλό με την πολύωρη οδήγηση, ίσως και ο χρόνος που χρειάζομαι να σκεφτώ τι λαγό θα βγάλω από το καπέλο για να ανεβάσω τις πωλήσεις στο τμήμα της Βορείου Ελλάδος.

4 Σεπ 2019

"Wake Up!" (ανώνυμος συγγραφέας)

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής



Μια γυναίκα με ένα λευκό λεκιασμένο φόρεμα τρέχει φοβισμένη να σωθεί από έναν ψυχικά διαταραγμένο άνδρα που την είχε κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο για μήνες. Η γυναίκα βλέπει στο δρόμο της ένα σπίτι με αναμμένα φώτα και βρίσκει την ευκαιρία να ζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα χτυπάει την πόρτα και της ανοίγει μια ηλικιωμένη κυρία η οποία την έβαλε γρήγορα μέσα στο σπίτι όταν της ζήτησε βοήθεια η γυναίκα. Η ηλικιωμένη κυρία της είπε να πάει να κάνει ένα μπάνιο και να βάλει καθαρά ρούχα. Η γυναίκα είχε μείνει άναυδη με το πόσο καλή είναι με μια ξένη γυναίκα, ήταν περίεργα καλή. Όταν τελείωσε η γυναίκα το μπάνιο και βγήκε στο σαλόνι όπου την περίμενε η γριούλα, είδε ξανά τον εφιάλτη μπροστά της, τα πόδια της να τρέμουν και να ελπίζει μέσα της ότι βλέπει ένα κακό όνειρο. Όμως δεν ήταν ένα κακό όνειρο ήταν ο διαταραγμένος άνδρας που την είχε φυλακισμένη και ήταν εκεί αφού από ότι φάνηκε η ηλικιωμένη κυρία ήταν η μητέρα του άνδρα αυτού. Έτσι κλείδωσαν ξανά την γυναίκα στο σκοτεινό υπόγειο που ήταν και την έδεσαν σε μια καρέκλα. Τα μάτια της γυναίκας δεν σταματούσαν να τρέχουν που πίστεψε ότι μπορεί να βγει από αυτόν τον εφιάλτη. Τα μάτια της έκλεισαν…

3 Σεπ 2019

"Ποιος έκλεψε τον ήλιο στον Όλυμπο;" από τη Μαίρη Κάντα


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Η νύχτα στον Όλυμπο έφτανε στο τέλος της, όταν ο θεός Απόλλωνας μπήκε στο σπίτι του. Σε λίγα λεπτά, θα απελευθέρωνε τον ήλιο που φύλαγε στο ειδικό κουτί και μία νέα μέρα θα άρχιζε. «Συμφορά!» φώναξε ο θεός που ήταν υπεύθυνος για τον ήλιο και την αυγή όταν είδε το κουτί που ήταν άδειο. «Πού πήγε ο ήλιος;» συνέχισε να φωνάζει.
Από τις φωνές του, όλοι οι θεοί του Ολύμπου ανησύχησαν. Ο Δίας αμέσως βρέθηκε στο σπίτι του Απόλλωνα. «Γιατί φωνάζεις έτσι και μας ξύπνησες;» τον ρώτησε θυμωμένα ο Δίας. Ο Απόλλωνας ήταν πολύ ταραγμένος. «Κάποιος έκλεψε τον ήλιο». «Πώς είναι δυνατόν;» ρώτησε ανήσυχη η Ήρα που έφτασε και εκείνη στο σπίτι του θεού Απόλλωνα.

1 Σεπ 2019

"Ο Πόλεμος του Δικηγόρου" από τον Νικόλαο Μουρατίδη

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)


Όταν τον πήγε στο στρατόπεδο είδε να περιμένουν άλλους τέσσερις άντρες έξω στο δρόμο. Πλήρωσε το ταξί πήρε την βαλίτσα του και κατευθύνθηκε προς το στρατόπεδο, ρώτησε που μπορεί να δώσει τα χαρτιά του για να μπει μέσα. Χρειάστηκαν λίγες ώρες για να καταφέρει να πάει στο θάλαμο του και ήταν ο μοναδικός ψήλος εκεί μέσα και για το ρουχισμό του καθυστέρησαν να το βρουν.
Για τα επόμενα τρία χρονιά είχε κάνει στα γραφεία λόγο της δουλείας που έκανε και λιγότερο σε άλλες υπηρεσίες. Ξυπνούσε από τους πρώτους και όταν έκαναν ασκήσεις και τρέξιμο κάνεις δεν μπορούσε να τον ξεπεράσει και αυτό σε μερικούς δεν άρεσε σε τέσσερα άτομα για να τον τιμωρήσουν για αυτό πήγαν για να το πλακώσουν στο ξύλο χωρίς να ξέρουν ότι ήξερε πολεμικές τέχνες τους είχε ξαπλώσει μέσα σε ένα λεπτό, αλλά για κακή τους τύχη εκείνη την στιγμή είχε περάσει ένας ανώτερός τους. Τιμωρήθηκαν και οι πέντε με φυλάκιση τρείς μέρες, δεν τον ξαναενόχλησαν σωματικά αλλά μόνο λεχτικά όταν ήταν μόνοι τους. Δεν τους έδιναν σημασία πολύ και αυτό τους έδινε στα νευρά.

21 Αυγ 2019

7ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Αποτελέσματα κατηγορίας πεζών

Όπως κάθε χρόνο, λίγο πριν φύγει το καλοκαίρι ολοκληρώνεται και ο 7ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής. Πολλές και αξιόλογες οι συμμετοχές, έβαλαν δύσκολα στα μέλη της κριτικής μας επιτροπής (Νατάσα Γκουτζικίδου, Βαρβάρα Σεργίου και Χρυσάνθη Σωτηροπούλου) η οποία πρόκρινε τις 10 συμμετοχές που πέρασαν στην δεύτερη και τελευταία φάση. Εκεί, οι ίδιοι οι αναγνώστες μας ψήφισαν τα αγαπημένα κείμενα και επέλεξαν τα 3 αγαπημένα.

Όπως είχαμε ανακοινώσει και στα ποιήματα, έχει ενδιαφέρον πριν δούμε τους νικητές μας, να δούμε ποια 3 πεζά συγκέντρωσαν τις περισσότερες επισκέψεις (για καθαρά στατιστικούς λόγους βέβαια). Τα 3 πιο "κλικαρισμένα" κείμενα του διαγωνισμού είναι τα εξής:
1) Ανάσταση: Το ταξίδι του Λέροϋ Κρίπκε - Γιώργος Γιάγκου
2) Ο Εφιάλτης της Εκάτης - Αντώνης Ευθυμίου
3) Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον καλό και στον κακό της ιστορίας είναι η κάλυψη απ’ τον Τύπο - Αγγελική Πετρίδη

Αλλά αρκετά με τα στατιστικά...ήρθε η ώρα για τους νικητές!!! Οι 3 νικητές του φετινού διαγωνισμού ελεύθερης γραφής στην κατηγορία των πεζών είναι οι παρακάτω:

who is online

Ad24