Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

14 Δεκ 2018

«Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» της Αγκάθα Κρίστι, στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη


Δεν υπήρχε περίπτωση να κυκλοφορεί στην αγορά κάτι σχετικό με την τιτανομέγιστη Αγκάθα Κρίστι και να μην το παρακολουθήσω. Αυτή τη φορά ήταν το εμβληματικό της έργο «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» στο θεατρικό σανίδι του θεάτρου Κάτια Δανδουλάκη. Ή τουλάχιστον η θεατρική του διασκευή από τον Κεν Λούντβιχ.
Αρχικά υπήρχε μια καχυποψία και μια αγωνία κατά πόσο θα μπορέσει να μεταφερθεί σε μια σκηνή θεάτρου το σκηνικό ενός τρένου ειδικά στην Ελλάδα όπου όπως γνωρίζουμε τα μπάτζετ δεν είναι απεριόριστα. Και τελικά όλες μου οι ανησυχίες διαψεύστηκαν μόλις αντίκρυσα τα σκηνικά. Στον περιορισμένο χώρο της σκηνής, ο ευρηματικός σκηνοθέτης Αντώνης Καλογρίδης είχε καταφέρει να αποτυπώσει με εντυπωσιακό και πάνω απ΄όλα αποτελεσματικό τρόπο το Όριεντ Εξπρές. Περιστρεφόμενη σκηνή, ένας ημιδιάφανος τοίχος – προτζέκτορας – χιονισμένο τοπίο, βαγόνια τρένου αριστερά και δεξιά...γενικά κατάφερε να εκμεταλλευτεί κάθε εκατοστό της σκηνής αφήνοντας όμως αρκετό ελεύθερο χώρο στο εξαιρετικό καστ να δώσει την πινελιά που χρειαζόταν για να πάρει ζωή μπροστά στα μάτια μας η ατμόσφαιρα της εποχής.

9 Ιουν 2018

6ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής: Οι κριτικές επιτροπές

Αγαπητοί αναγνώστες, μόλις μία ημέρα πριν λήξει και η παράταση για τη δήλωση συμμετοχών στον φετινό, ανανεωμένο διαγωνισμό είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσουμε τα μέλη των κριτικών επιτροπών. Είναι δημιουργοί καταξιωμένοι στο χώρο της λογοτεχνίας και της ποίησης και θα αναλάβουν το δύσκολο έργο να ξεχωρίσουν τα 10 καλύτερα κείμενα της κάθε κατηγορίας, τα οποία στη συνέχεια θα μπουν στη κρίση των αναγνωστών μας.

Στη συνέχεια θα γνωρίσετε λίγo καλύτερα το κάθε μέλος των επιτροπών μας:

8 Ιαν 2018

"Η Μανταρινίτσα" από τη Λένα Μαυρουδή Μούλιου

(Συμμετοχή στον Χριστουγεννιάτικο Διαγωνισμό Γραφής)

Ένας ολοπράσινος κήπος γιομάτος από οπωροφόρα δέντρα, κατάφορτα από ευλογημένους καρπούς. Οι πορτοκαλιές και οι μανταρινίτσες στις δόξες τους αυτήν την εποχή και όχι μόνον για τους λόγους που είναι ευνόητοι, αλλά και για μια πρόταση της κυρίας του σπιτιού που μας γοήτευσε.
 ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΟΜΜΕΝΟ  ΈΛΑΤΟ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ, ΜΕ ΤΗ ΦΟΥΝΤΩΤΗ ΜΑΝΤΑΡΙΝΙΤΣΑ ΤΗΣ.
Καταπράσινη, κατάφορτη με χρυσές μπαλίτσες και ανάμεσα στα κλαδιά της λαμπιόνια που αναβοσβήνουν στον ρυθμό της Χριστουγεννιάτικης μουσικής, Μια εικόνα ειδυλλιακή μέσα στην έναστρη Χειμωνιάτικη νύχτα. Στη βάση του πανέμορφου μοσχοβολιστού δέντρου, μια Φάτνη κατάλληλα προστατευμένη από τη βροχή που τούτες τις μέρες πέφτει άφθονη.
   Μου εκμυστηρεύτηκε η φίλη, ότι δεν άντεχε πια να βλέπει δάση ολόκληρα από ‘’μωρά’’ έλατα, πεταμένα στους δρόμους με τα πέρας των εορτών. Για έναν ολόκληρο μήνα ή και λίγο πάρα πάνω, τα δεντράκια τα αγαπάμε, τους  τραγουδάμε, τα στολίζουμε όντας ήδη νεκρά κομμένα βίαια από το φυσικό τους περιβάλλον, ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΌΛΑ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΏΡΑ ΝΑ ΈΡΘΕΙ ΤΟ ΦΟΡΤΗΓΟ ΤΟΥ Δήμου να τα μαζέψει για να μην δίνουν έστω αυτήν την απάνθρωπη εικόνα της απονιάς. Τόση ομορφιά, θυσία στο βωμό του ανθρώπινου εγωισμού, της ανθρώπινης ευχαρίστησης, όπως ακριβώς με τα πουλερικά και τα αρνιά το ΠΑΣΧΑ.

7 Ιαν 2018

"Επένδυση Χρόνου" από τη Βασιλική Δραγούνη

(Συμμετοχή στον Χριστουγεννιάτικο Διαγωνισμό Γραφής)



Όταν ο Στέφανος επέστρεψε αργά από τη δουλειά του την προπαραμονή των Χριστουγέννων, βρήκε τον επτάχρονο γιο του να τον περιμένει μπροστά στην πόρτα.
«Μπαμπά, μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;» είπε ο Μπίλλυ.
«Ναι, τι θέλεις;» απάντησε ο Στέφανος, μάλλον κουρασμένα.
«Μπαμπά, πόσα χρήματα κερδίζεις σε μια μέρα;»
«Αυτό δεν σε αφορά. Μπορώ όμως να μάθω το λόγο που με ρωτάς;»  ρώτησε με περιέργεια ο Στέφανος.
«Απλά πρέπει να ξέρω. Σε παρακαλώ, πες μου, πόσα κερδίζεις σε μια μέρα;» τον παρακάλεσε ο Μπίλλυ.
«Αφού λοιπόν πρέπει να ξέρεις, Μπίλλυ, κερδίζω 50 ευρώ τη μέρα», του απάντησε ο πατέρας του.
«Ω», είπε το παιδί και κατέβασε το κεφάλι του με απογοήτευση.
«Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις 20 ευρώ;» πρόσθεσε ο Μπίλλυ νευρικά.
Ο Στέφανος έγινε έξαλλος: «Αν ο μόνος λόγος που ρωτάς είναι για να αγοράσεις ακόμα ένα χαζό Χριστουγεννιάτικο παιχνίδι ή κάποια άλλη ανοησία, τότε καλύτερα να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και να σκεφτείς πόσο εγωιστικά φέρεσαι. Δεν εργάζομαι σκληρά κάθε μέρα για τέτοιες βλακείες».

2 Ιαν 2018

"Τα Μολυβένια Στρατιωτάκια" από τη Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη



(Στη 2η θέση του διαγωνισμού μας βρέθηκε το κείμενο της Μαριάντζελας Ψωμαδέλλη με τίτλο "Τα μολυβένια στρατιωτάκια")  
 
Ντιν νταν. Ντιν νταν. Μισάνοιξε τα μάτια του. Το πρωινό φως τον τύφλωσε και τον έκανε μονομιάς να τα ξανακλείσει. Κάλλιο να μην ξημέρωνε αυτή η μέρα. Χριστούγεννα. Ποιός να του το’ λεγε ότι φέτος θα τα πέρναγε στη μέση του δρόμου. Κατσούφιασε στη σκέψη των νέων δεδομένων. Πώς τα κατάφερε έτσι;
Στην αρχή έχασε τη γυναίκα του, το στήριγμά του. Ανέλαβε βέβαια ο Θεός να την προσέχει. Τον πήρε όμως από κάτω και δεν είχε όρεξη ούτε να φάει, ούτε να δουλέψει. Έχασε το μαγαζί και το σπίτι του. Ότι βιος του απέμεινε, το ξόδεψε στο πιοτό από το μαράζι του. Στο γιο του δεν είπε κουβέντα για την κατάντια του. Απλά εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Ήταν καλύτερο να τον νομίζει νεκρό παρά να τον δει να κάνει παρέα με ποντίκια και αδέσποτα. Άλλωστε, ο Δημήτρης ζούσε στο εξωτερικό, είχε τη δική του οικογένεια πια και τον επισκεπτόταν πολύ σπάνια.

1 Ιαν 2018

"Χριστουγεννιάτικες Καρδιές" του Ιωάννη Μπαχά

(Ποδαρικό στο νέο έτος με το κείμενο που αναδείχθηκε ως το καλύτερο στον Χριστουγεννιάτικο Διαγωνισμό Γραφής του blog μας)
         
  
Το ελικόπτερο προσγειώθηκε στην οροφή της φαραωνικής έπαυλης που δέσποζε στο κέντρο του κτήματος. Το μέγαρο ήταν φωταγωγημένο. Το ιατρικό προσωπικό κατέβηκε και άρχισε να τρέχει για το εσωτερικό του κτηρίου μεταφέροντας με αγωνία το πολύτιμο τρόπαιο του.
          Οι εκατοντάδες ζάμπλουτοι  καλεσμένοι για το χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν της δυναστείας των Ροκφέλλερ έμεναν σιωπηλοί περιμένοντας μέσα στην τερατώδη πολυτέλεια της έπαυλης το ιατρικό ανακοινωθέν για την επισφαλή υγεία του επικεφαλής του Οίκου. Ο Τελετάρχης είχε εκπονήσει δύο πλήρη προγράμματα. Ένα για την ευτυχή έκβαση της μεταμόσχευσης και ένα για την απευκταία. Η ορχήστρα και οι διάσημοι τενόροι θα πλημμύριζαν τους αχανείς χώρους με εύθυμες ή θλιβερές μελωδίες αναλόγως. Οι σεφ μαγείρεψαν εκλεκτά εδέσματα για κάθε περίπτωση ενώ τα στίφη των δημοσιογράφων θα λάμβαναν το κατάλληλο δελτίο τύπου.

31 Δεκ 2017

Αποτελέσματα Χριστουγεννιάτικου Διαγωνισμού Γραφής

Ήρθε η ώρα των αποτελεσμάτων του μίνι Χριστουγεννιάτικου Διαγωνισμού Γραφής!! Αρκετοί μας τιμήσατε με την συμμετοχή σας παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για τη δήλωση των συμμετοχών. Παρόλα αυτά, λάβαμε αρκετές εξαιρετικές συμμετοχές με μικρές χριστουγεννιάτικες ιστορίες στις οποίες καταφέρατε να χωρέσετε σημαντικά μηνύματα.

Οι 3 μας κριτές Σμαραγδή Μητροπούλου, Έλενα Χούσνη και Μαρία Προδρόμου ανέλαβαν το έργο να κρίνουν τις ιστορίες και να επιλέξουν τις 3 καλύτερες κατά την άποψή τους οι οποίες θα κερδίσουν τα βιβλία ενώ το κείμενο με την υψηλότερη βαθμολογία θα κάνει ποδαρικό στο blog μας αφού θα δημοσιευτεί την Πρωτοχρονιά. Στη συνέχεια θα αναρτηθούν και τα υπόλοιπα κείμενα βέβαια άσχετα με τη θέση που κατέλαβαν αφού πάντα ο πρωτεύον σκοπός μας είναι να παρουσιάζουμε πάντα τις δημιουργίες όλων!!

Ιδού λοιπόν οι νικητές μας....

5 Οκτ 2017

5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία - Ψηφοφορία αναγνωστών

Ολοκληρώθηκε λοιπόν, η ανάρτηση όλων των πεζών του διαγωνισμού μας και έχουμε τα 8 που θα συμπεριληφθούν στην ανθολογία που θα κυκλοφορήσει σε συλλεκτική έκδοση από τις Εκδόσεις Γράφημα. Οι 4 κριτές μας (Μαίρη Τσίλη, Σοφία Κραββαρίτη, Γιώργος Σπανάκης και Χρήστος Κεσκίνης) είχαν δύσκολο έργο αφού έπρεπε να βαθμολογήσουν 46 κείμενα διαφορετικού ύφους, είδους και έμπνευσης.

Πλέον ήρθε η ώρα των αναγνωστών να επιλέξουν τα δικά τους αγαπημένα (μέχρι 5 επιλογές) και να χαρίσουν στους 3 κορυφαίους συγγραφείς τη ψηφοφορίας μία τιμητική διάκριση και από 1 βιβλίο ως δώρο. Η ψηφοφορία θα διαρκέσει 20 ημέρες μέχρι 25 Οκτωβρίου 2017. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει μία ανάρτηση με όλα τα αποτελέσματα και για τις 2 κατηγορίες του διαγωνισμού μας.

4 Οκτ 2017

"What's new Scooby Doo?" από την Ευγενία Παπαϊωάννου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

What's new Scooby Doo? (1η θέση)


-«Στοίχημα πως θα τρέξω πιο γρήγορα από σένα ως το σχολείο».
-«Να σε δω, βρε βλήτο». Ο Θανάσης και ο Νικόλας, συμμαθητές, αμφότεροι ετών 10, τρέχουν για την αυλή του σχολείου. Βγάζουν φτερά στα πόδια. Ο Πετρής, ο μικρός αδερφός του Θανάση, ετών 6, αγωνίζεται να τους φτάσει. Η τσάντα και το  φαγητοδοχείο, με ήρωα τον Scooby Doo, του πέφτουν από τα χέρια. Το τενεκεδάκι ανοίγει και το πρωινό του Πετρή, σκορπίζεται στα χαλίκια. Ο μικρός αρχίζει το κλάμα : «Θα το πω στη μαμά».
            Ο Θανάσης ψαρώνει, σταματάει το τρέξιμο και γυρνάει να βοηθήσει τον αδερφό του. «Σταμάτα, ρε παλιόμωρο. Να, πάρε το βρωμοτόστ σου, βουτυρομπεμπέ». Του σκουπίζει όμως τα δάκρυα, μαζεύει το τενεκεδάκι από κάτω και τον βοηθάει να φτάσει ως το σχολείο. «Μπελάς που είσαι».
«Εγώ όμως τουλάχιστον είμαι καλός μαθητής».
«Ναι ρε, σπασίκλα. Άντε μόμολο, πήγαινε».
«Είσαι και φαίνεσαι, και μια χοντρή ερωτεύεσαι».

"A, ρε μαλάκα..." από την Αγάπη Ντόκα (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Α, ρε μαλάκα... (2η θέση)



Πέρασε βιαστικά την Πύλη και κατευθύνθηκε στα ασανσέρ. Ήξερε πού πήγαινε, της τα ’χε πει στο τηλέφωνο η Στέλα. Οδηγίες με το νι και με το σίγμα, να μην ταλαιπωρηθεί στον αχανή αρρωστημένο κόσμο. Αρρωστημένη κι η ατμόσφαιρα, αντισηπτικό, χλωρίνη και μπεταντίν παντού.
Μια ηλικιωμένη δίπλα της, παρφουμαρισμένη με κολόνια γερασμένη σαν την ίδια, με ύφος απ’ αυτά που συναντάς εδώ και σ’ εκκλησίες, ξεφύσηξε τη μύτη της σ’ ένα ταλαιπωρημένο χαρτομάντηλο γεμάτο μικρόβια. Μπήκανε μαζί στο ασανσέρ και ευτυχώς κατέβηκε στον πρώτο, σέρνοντας ξωπίσω της την μπόχα των άπλυτων ρούχων.
Έξω απ’ το δωμάτιο, πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε. Ο Αρίστος, ο Αρίστος της, το καρντάσι των παιδικών της χρόνων, χλωμός και λιπόσαρκος, πάλευε για μια ανάσα ζωής. Η μάσκα οξυγόνου άφηνε τα μάτια του να βλέπουνε και το στόμα του να σωπαίνει.
Την κοίταξε.

3 Οκτ 2017

"No leaf clover" από την Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

No leaf Clover (3η θέση)



Το φως είναι το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι μόλις γεννιέσαι και το τελευταίο πριν κλείσεις τα μάτια σου. Και στις δυο περιπτώσεις βάζεις τα κλάματα. Δεν ξέρεις τί σε περιμένει. Είσαι μόνος και φοβάσαι. Φοβάσαι πολύ.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε εκεί. Ήταν κάτι σαν το προσωπικό μας καταφύγιο κι ας ήταν εκτεθειμένο στα μάτια του κόσμου. Τις περισσότερες φορές περνούσαμε απαρατήρητοι.  Δεν ήταν και τόσο δύσκολο αν σκεφτεί κανείς πόσος κόσμος περνάει καθημερινά από το σιδηροδρομικό σταθμό για να ταξιδέψει.
Μας άρεσε να σκαρφαλώνουμε σ’ ένα τοιχάκι δίπλα στην αποβάθρα και να χαζεύουμε τα τρένα να περνούν. Πολλές φορές ονειρευόμασταν πως είμασταν κι εμείς ταξιδιώτες και το επόμενο τρένο θα μας έπαιρνε μακριά από τις Σέρρες. Σ’αυτή την πόλη μεγαλώσαμε και την αγαπήσαμε πραγματικά αλλά νιώθαμε πως μας εμπόδιζε πια να ανοίξουμε τα φτερά μας και να γνωρίσουμε τον υπόλοιπο κόσμο.

"Κάποτε" από την Χαρούλα Ραφαηλία Κωτσιανούλη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Κάποτε (3η θέση)



(Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και συγκεκριμένα αποτελεί μέρος της ζωής της προγιαγιάς μου που υποτίθεται αφηγείται)

Μ’έδιωχναν μακριά να μην κοιτάξω.
Με έσπρωχναν με δύναμη.Μου κλείνανε τα μάτια.
Μου σφράγιζαν το στόμα με τις παλάμες τους.
Μα όσο κι αν προσπάθησαν δεν ήταν αρκετή η δύναμη τους...
Και έμαθα έτσι στα δώδεκα μου χρόνια τί εστί ο πόλεμος και πόσες αθώες ψυχές σαρώνει στο πέρασμα του... Γιατί είναι πρόσωπο ο πόλεμος.
Πρόσωπα.

Σκοτώσανε τον αδερφό μου!!!

1 Οκτ 2017

"Παλιννόστησις" από τον Αντώνη Ευθυμίου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Παλιννόστησις (5η θέση)



Ήταν σχεδόν νύχτα και το ολόγιομο φεγγάρι έμοιαζε με δισκίο λήθης. Όσο πάσχιζε εκείνος να στοιβάξει στη βαλίτσα του όλα του τα ρούχα, εκείνη γινόταν μια χοάνη σκέψεων κι αναμνήσεων. Μόλις τοποθέτησε και το τελευταίο του πουκάμισο, την έκλεισε και προσπάθησε να την κλειδώσει. Τότε διαπίστωσε πως η κλειδαριά είχε σκουριάσει με τα χρόνια και δε λειτουργούσε. Έτσι άφησε να κυλήσει αβίαστα ένα δάκρυ από το πρόσωπό του, σα βουλοκέρι να σφραγίσει το συσκευασμένο παρελθόν του. Κοίταξε με περισσή αποστροφή το ρολόι, λίγο πριν φύγει. Ο χρόνος ήταν πάντα ο αδιόρατος εχθρός που ποτέ δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Πίστευε πως οι δείκτες στα ρολόγια υπάρχουν μόνο και μόνο για να σπαθίζουν τα όνειρά του.
Κλείνοντας την πόρτα πίσω του, κατάλαβε πως μπορεί να μην ξανάβλεπε την αγαπημένη του γειτονιά. Σαράντα χρόνια είχε ζήσει εκεί. Σπούδασε, δούλεψε, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά. Τώρα, όμως, που η γυναίκα του ασπάστηκε τους αγγέλους του ουρανού και τα παιδιά του πέταξαν με τα δικά τους φτερά, έμεινε ολότελα μόνος.  Χωρίς να το πολυσκεφτεί, αποφάσισε να επιστρέψει στο πατρικό σπίτι του, που βρισκόταν σε μια παλιά φτωχογειτονιά της Αθήνας. Φοβόταν, όμως, πολύ τα αεροπλάνα. Θεωρούσε αφύσικο ο άνθρωπος να βρίσκεται στα σύννεφα σαν τον Ίκαρο. Γι’ αυτό είχε βγάλει εισιτήριο με το τρένο.

30 Σεπ 2017

"Το διάλειμμα" από την Νικολίτσα Μπλούτη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Το διάλειμμα (6η θέση)



   Η χειρότερη ώρα για μένα στο σχολείο είναι το διάλειμμα. Για όλα τ’ άλλα παιδιά είναι το αντίθετο. Όλα περιμένουνε με αγωνία να χτυπήσει το κουδούνι για να βγούνε έξω και να παίξουνε, να τρέξουνε, να γελάσουνε, να φάνε. Εγώ μονάχα το τελευταίο μπορώ να κάνω απ’ όλα αυτά. Κάθε φορά που χτυπάει το κουδούνι, χτυπάει κι η καρδιά μου δυνατά κι αλλάζει ρυθμό. Ακούω τις φωνές τους, βλέπω τις τρεχάλες τους, τα πρόσωπά τους τα αναψοκοκκινισμένα από το παιχνίδι και στενοχωριέμαι. Λυπάμαι που δεν μπορώ να συμμετέχω σ’ όλα αυτά.
   Κάθομαι στο παγκάκι με την παράλληλη δασκάλα μου, που είναι πάντα δίπλα μου στο σχολείο, αλλά και στο σπίτι, μέχρι να γυρίσει η μαμά μου απ’ τη δουλειά. Τη λένε Αντιγόνη και την αγαπώ πολύ. Έχω δεθεί πολύ μαζί της και θα στενοχωρηθώ αφάνταστα αν μια μέρα χρειαστεί να φύγει. Η Αντιγόνη είναι γελαστή πάντα, όμορφη και διασκεδαστική. Κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της για να μη βαριέμαι και να περνάμε καλά. Έχουμε γίνει καλές φίλες οι δυο μας. Κανένα άλλο κορίτσι δεν είναι αληθινή φίλη μου όπως αυτή. Κάποιες συμμαθήτριές μου με πλησιάζουν μερικές φορές στο διάλειμμα, για να μου πιάσουν κουβέντα, αλλά μετά βαριούνται να κάθονται και τρέχουν ν’ αλωνίσουν στο προαύλιο, όπως κάνουν όλα τα κανονικά παιδιά.

"Παγιδευμένος" από τον Απόστολο Δαβίλα (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Παγιδευμένος (8η θέση)



Τι όμορφο που είναι να πετάς μέσα στα σύννεφα και τόσο κοντά στον ήλιο και τον καταγάλανο ουρανό, η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας. Όμως ξαφνικά αυτή η αίσθηση πτώσης, το εσωτερικό τράνταγμα και το όνειρο τελειώνει.
Το μισάνοιχτο μάτι ψάχνει για την φωσφορίζουσα ώρα πάνω στο κομοδίνο του φθηνού ξενοδοχείου που μου νοίκιασε η μεγάλη πολυεθνική που δουλεύω σαν σκλάβος εδώ και 15 χρόνια και πουλάω τα προϊόντα της στα φαρμακεία των Κυκλάδων.
Ούτε που θυμάμαι σε πιο κωλονήσι είμαι, σχεδόν κάθε βράδυ είμαι και σε άλλο. Θυμάμαι όμως καθαρά ότι όταν ξάπλωσα με ενοχλούσε το φως από τις λάμπες του δρόμου αλλά τώρα είμαι στο απόλυτο σκοτάδι, και που στο κόρακα είναι το μαξιλάρι μου; Αλλά όλες αυτές οι απορίες μου εξαφανίστηκαν όταν προσπάθησα να σηκωθώ  για να πιάσω το κινητό μου που το αφήνω πάντα δίπλα μου και χτύπησα το μέτωπο μου σε μια μεταλλική επιφάνεια μόλις λίγα εκατοστά πιο πάνω από το κεφάλι μου.

28 Σεπ 2017

"Στον καταυλισμό" από την Αθηνά Κάππου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Στον καταυλισμό (9η θέση)



Η ζωή στον καταυλισμό τους τελευταίους μήνες ήταν μια θλιβερή ρουτίνα.Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι πρόσφυγες κατεύθαναν, κατάκοποι, ισχνοί, πεινασμένοι. Σκεφτόμουν πως ήταν τυχεροί που κατάφεραν να επιζήσουν και να σωθούν όπως άλλωστε και εγώ. Προσπαθούσα να βοηθάω όλες τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν σε χειρότερη θέση από εμένα, «είμαι και εγώ τυχερή» έλεγα πάντα στον εαυτό μου. Κάποιοι παραπονιούνταν πως οι αρμόδιοι δεν έκαναν ούτε τα μισά από αυτά που θα μπορούσαν,κάποιοι άλλοι απλώς ήθελαν να βρουν έναν τρόπο να φύγουν για να πάνε στην Ευρώπη και κάποιοι άλλοι προκαλούσαν συνεχώς φασαρίες με τους ντόπιους,των οποίων τα σπίτια βρίσκονται πολύ κοντά στον καταυλισμό μας.
Είμαι η Αμάλ (ελπίδα), 16 χρονών,πρόσφυγας από την Συρία. Κάποιες ημέρες ξυπνούσα γεμάτη όρεξη και με την αίσθηση πως κάτι καλό θα συνέβαινε,τις περισσότερες βέβαια φορές πραγματικά τίποτα δεν άλλαζε. Ήμουν στον καταυλισμό εδώ και 7 μήνες. Μπορεί το όνομά μου να σημαίνει ελπίδα,όμως πλέον δεν υπάρχει ούτε δείγμα αυτής μέσα μου. Χαμογελούσα και γελούσα τόσο δυνατά σε σημείο που οι άλλοι μου λέγανε να γελάω πιο σιγά γιατί τους εκνευρίζω,όμως τον τελευταίο μήνα δεν χρειάστηκε καμία παρατήρηση γιατί πολύ απλά έχω ξεχάσει να γελάω.

27 Σεπ 2017

"Αχ Αννιό!!" από την Χαρά Χαραλαμπάκη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Αχ Αννιό!! (10η θέση)



Καλοκαίρι, τέλη δεκαετίας του ’60 και αρχές του 1970. Το μαγαζί της Κατίγκως και του Κυρ Σπύρου βρισκόταν σε μια γωνιά μιας Κρητικής γειτονιάς.
Η «ΜΕΓΑΛΗ ΝΗΣΟΣ» λεγόταν, και είχε μεγαλοπιαστεί η Κατίγκω. Διότι προικώο ήτανε το μαγαζί από τον πατέρα της. Το σχολειό δεν το ‘χε τελειώσει μιας και βοηθούσε από μικρή  στη ΝΗΣΟ. Και έκανε λέει και εισαγωγές από τις έξω χώρες. Έφερνε εξωτικά φρούτα για να καλοπιάνει και τους πλούσιους.
Ο Κυρ-Σπύρος, ο άντρας της, κοινωνικός, καλοκάγαθος και πάντα χαμογελαστός. Ψιλός, λιγνός σα το μολύβι, με ξανθά κατσαρά μαλλιά. Οι γείτονες τον πείραζαν μιας και ο ίδιος ήταν χωρατατζής πολύ. Είχε και την Κατίγκω που της άρεσε να τον θαυμάζουν και να τον σέβονται.
_Καλημέρα Κυρ Πρόεδρε, του λέγαν.
_Ίντα κάνεις μπρε Σήφη. Η Σήφαινα, το Σηφάκι καλά;
Και γελούσαν πλατιά και τα μάτια τους φωτίζανε χαρά.

"Ένα κόκκινο δειλινό" από την Ερατώ Τριβιζά (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Ένα Κόκκινο Δειλινό (10η θέση)



Πίεσε την πλάτη του στον κατεστραμμένο τοίχο. Έσφιξε το τουφέκι στην αγκαλιά του. Ανέπνευσε μία φορά. Ανέπνευσε δεύτερη φορά. Σηκώθηκε και πυροβόλησε. Ξανά έπεσε κάτω.
Πάνε δύο χρόνια που άρχισε αυτός ο αδυσώπητος πόλεμος. Πάνε δύο χρόνια που βρίσκετε εκεί και πολεμάει. Έχουν φτάσει σε ένα χωριό τώρα. Ένα χωριό κοντά στα βουνά που κάποτε ήτανε γεμάτο γέλια και πανηγύρια. Πλέον το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ήχοι του πολέμου. Τώρα κάθεται πίσω από έναν μισογκρεμισμένο τοίχο, ενός άλλοτε ευτυχισμένου σπιτιού.
Κοίταξε τριγύρω του. Μία φωτογραφία ήταν το μόνο που είχε απομείνει στον απέναντι εξίσου γκρεμισμένο τοίχο. Ένα ζευγάρι, όχι πάνω από τα τριάντα, χαμογελαστό, σε μία καταπράσινη αυλή. Μάλλον έτσι ήταν η αυλή αυτού του σπιτιού κάποτε. Πόσο χαρούμενοι φαίνονταν. Άραγε επέζησαν από την επιδρομή; Άραγε είναι κάπου ασφαλείς ή κείτονται νεκροί μέσα στους χιλιάδες πρόχειρους τάφους στην άκρη του χωριού; Δεν ήθελε να το σκέφτεται. Προσπαθούσε να έχει το μυαλό του καθαρό, αφοσιωμένο στο στόχο του.

26 Σεπ 2017

"To κίτρινο τριαντάφυλλο" από την Eleanor (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Το κίτρινο τριαντάφυλλο



Όταν με θυμηθείς φέρε μου εκείνο το κίτρινο τριαντάφυλλο, εκείνο με το οποίο σε γνώρισα, εκείνο με το οποίο σε ερωτεύτηκα… Όλα ξεκίνησαν εκείνο το απογευματάκι πριν περίπου λίγες μέρες, ο ήλιος είχε σχεδόν ανατείλει, κατέβηκα στη θάλασσα δίπλα στο σπίτι μου, η ανάμειξη του ζεστού αέρα και τα σύννεφα μου προκαλούσαν μια ηρεμία. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα, είχα απολυθεί από τη δουλειά μου και ο μπαμπάς μου βρισκόταν σε κακή κατάσταση στο νοσοκομείο, όλα στη ζωή μου πήγαιναν στράφι, ακόμα και οι λιγοστοί φίλοι που είχα αποκτήσει σε αυτήν την νέα πόλη, δε έφταναν για να βρω το παλιό μου εαυτό.. Όμως αυτή η θάλασσα είχε κάτι το μαγικό, με τραβούσε να καθίσω δίπλα της, με συμπονούσε, ήταν τόσο ήρεμη, σα μια μεγάλη νηνεμία, σα να προετοίμαζε κάτι… Και εκεί που καθόμουν και χανόμουν στα μπλε νερά της, ένοιωσα ένα κρύο αεράκι δίπλα μου και ύστερα ήρθες.. Γύρισα και σε κοίταξα έκπληκτη από αυτό το γρήγορο κύμα αέρος, την ίδια στιγμή με κοίταξες και εσύ και μου χαμογέλασες με αυτά τα καφέ σου μάτια. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που είπα στον εαυτό μου πως θα δε θα ντραπώ και δε θα έχανα την ευκαιρία να σε μάθω, τα μάτια σου,  τα γυαλιά που φόραγες, το σχεδόν τέλειο χαμόγελο σου και το επιμελώς ατημέλητο καστανό μαλλί  σου, ήσουν ένα μυστήριο που ήθελα να επιλύσω. Αλλά γρήγορα κοκκίνησα και μόνο στη ματιά και το χαμόγελο που μου έδωσες, ένοιωσα πως δε τα αξίζω.. Γύρισα το πρόσωπο μου αλλά εσύ άρπαξες την ευκαιρία και με πλησίασες ¨Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε τρομάξω¨. Γύρισα διστακτικά και σου χαμογέλασα ντροπαλά, εσύ συνέχισες να προσπαθείς και μου ανταπέδωσες το χαμόγελο, μέσα σε λίγα δεύτερα άπλωσες το χέρι σου και μου συστήθηκες ¨Πέτρος¨ είπες και το όνομα σου αντιχούσε μαζί με τους χτύπους της καρδιάς μου. Άπλωσα και εγώ το χέρι μου και σου είπα το όνομα μου, ¨Νεφέλη¨, προσεξα πως τα μάτια σου στο άκουσμα του ονόματος μου σαν να ξεπήδησαν από χαρά. Άρχισες να μου λες το λόγο που ήρθες και πώς βρέθηκες εδώ, έκανες το μεταπτυχιακό σου και παράλληλα δούλευες, όλα ήταν όπως ήθελες στη ζωή σου αλλά δεν ήθελες να καταντήσει μονότονο, όπου τελικά κατέντησε και για αυτό το λόγο έρχοσουν εδώ. Σε κάθε λέξη που έβγαινε από τα χείλη σου μαγευόμουν όλο και περισσότερο, κρεμόμουν από τα χείλη σου.

"Ταξίδια μυαλού" από τον Γιώργο Γιάγκου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Ταξίδια μυαλού



Απόψε μου ’χες πει θα βγεις. Οικογενειακό τραπέζι το αποκάλεσες με άπλετη μουσική, φαγητό και γλέντι. Προσπαθώ να μπω στο κλίμα σου εγώ πίσω από μια οθόνη η οποία όσα καλά και αν προσφέρει, στο τέλος της ημέρας περισσότερο ανεβάζει το επίπεδο της μοναξιάς, παρά να το μειώνει. Βλέπεις οι απρόσωπες διαδικτυακές φιλίες συχνά πυκνά σε κάνουν να χάνεσαι και εσύ πρέπει πάντα να βρίσκεις τρόπο να βγαίνεις από αυτό το τριπάκι και να επιστρέφεις στην πραγματικότητα, στην ρουτίνα, σε αυτό που όσο και αν δεν θέλεις είναι η πραγματική ζωή. Πέρασε η ώρα και ακόμη δεν είχαμε κάποια επαφή. Λογικό αφού εσύ διασκεδάζεις με την υπέροχη μουσική που ακούς και με το γέλιο των συγγενών να σου κάνει την όρεξη μεγαλύτερη. Ίσως να βγήκες και για χορό. Αλλά εγώ σε ξέρω λίγο καλύτερα. Τώρα πιστεύω πρέπει να κάθεσαι στην καρέκλα σου και να αναπολείς τις συζητήσεις μας. Χμ! Ας βοηθήσω λοιπόν. Να μπω στο μυαλό σου και να σε ταξιδέψω μαζί μου.

who is online

Ad24