Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 7ος Διαγωνισμός Γραφής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 7ος Διαγωνισμός Γραφής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15 Νοε 2019

"Ο δρομέας της ζωής" από τον Κωνσταντίνο Αναγνόπουλο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Τρέχω, τρέχω μα προορισμό δεν έχω
και που θα φθάσω, αφού δεν ξέρω που πάω
μόνο να τρέχω ξέρω, τρέξε μου έλεγαν πάντα
τρέξε μπας και γλιτώσεις, μπας και σωθείς.

Και πότε θα σταματήσω
αφού δεν ξέρω που πηγαίνω
πάντα θα τρέχω, πάντα;
Δεν σταματάω, δεν πρέπει, απαγορεύεται
μου το 'πε η μαμα
πρέπει να τρέχουμε,να γλιτώσουμε, να σωθούμε.
Τρέχω, τρέχω και φεύγω μακριά απ' το θάνατο, μακριά απ' τον πόνο,
τον παρατάμε, δεν τον θέλουμε, τον εγκαταλείπουμε τον πόνο και το θάνατο.

"Η Νεράιδα" από την Κατερίνα Σακελλάρη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Άλλο ένα κυριακάτικο πρωινό ξύπνησα ξημερώματα για να πάω στην αρχαία Κόρινθο. Mου έχει γίνει συνήθεια να επισκέπτομαι αρχαιολογικούς χώρους νωρίς το πρωί πριν πλακώσουν τα στίφη των τουριστών, εξάλλου το πρωινό φως είναι πάντα καλύτερο για τις φωτογραφίες που μου αρέσει να τραβάω 8.30 πέρασα την πύλη του αρχαιολογικού χώρου μόλις κούμπωσα τον τηλεφακό και τον έστρεψα στα απομεινάρια του ναού αντί για τον κίονα που στόχευα είδα τα δύο πιο φωτεινά μέλια μάτια που έχω δει ποτέ μου  να κοιτάζουν ευθεία στον φακό και να μου χαμογελούν κατέβασα γρήγορα τον φακό και έκανα τα πρώτα βήματα για να την πλησιάσω άλλα τα χαμογελαστά μάτια είχαν εξαφανιστεί. Τις επόμενες Ώρες έψαχνα στον χώρο να την βρω αλλά πουθενά, οι τουρίστες άρχισαν να γεμίζουν τον χώρο και εγώ κάθε φορά που σήκωνα την μηχανή μου και προσπαθούσα να εστιάσω σε ένα δέντρο ένα κίονα ένα λουλούδι πάντα νόμιζα ότι έβλεπα τα ελαφίσια  μάτια της να μου χαμογελούν για κλάσματα του δευτερολέπτου και να χάνονται. Μέσα στην απογοήτευση μου ρώτησα έναν Φύλακα μήπως είχε δει μία κοπέλα με χαμογελαστά μέλια μάτια μόλις ολοκλήρωσα την πρόταση μου κατάλαβα πόσο τρελός πρέπει να φαινόμουν στα μάτια του φύλακα. Αλλά παραδόξως αντί να με διαολόστειλε μου μίλησε για τις νεράιδες που στοιχειώνουν τον χώρο της Ακροκορίνθου εδώ και χιλιετίες τρελαίνοντας τους άντρες απλώς και μόνο με το χαμόγελό τους ή με μια μάτια τους.

2 Νοε 2019

"Παράκληση για φθινοπωρινή φυγή" από τον Χρήστο Σαχτούρη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Που πηγαίνετε όταν έρχεται το Φθινόπωρο;
Ξέρω, αλλά πάρτε με μαζί σας.
Βαρέθηκα εδώ, που η αντιαισθητικότητα κυριαρχεί.
Είμαι ελαφρύς, δε θα σας κουράσω.

"Η συγγνώμη" από την Ευγενία Κόρτσαρη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είχα πάρει τη στροφή αριστερά για την Κλεισούρας, εκείνο το απόγευμα.  Ασυνήθιστη στην καθυστέρηση, με ουρά αυτοκινήτων στην οδό και περίμενα υπομονετικά, μήπως ξεπάρκαρε κάποιος κι έφευγε….
Η αναμονή όμως όλο και αυξανόταν, δίχως να έχω ορατότητα καθαρή μπροστά και από πίσω ακουγόταν συνεχώς κορναρίσματα.

26 Οκτ 2019

"Ένα ξακουστό παραμύθι" από τη Δώρα Λαϊνά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Ένα ξακουστό παραμύθι κάποτε
στα χρόνια της αγάπης,
μιλούσε για λιβάδια απέραντα,
στα άδυτα της φωτεινής της κάλπης.
Η κάλπη ήταν λέγανε
με σίδερα καμωμένη,
σαν πέθαινε ένας άνθρωπος
κι έφευγε η ψυχή του,
την έπιαναν οι μέλισσες πετώντας
το κορμί του.
Την έντυναν, τη στόλιζαν
με χρυσοκεντημένα αστέρια,
κι έπειτα την έστελναν
κοντά στα περιστέρια.

"Γνωριμία με μια Νεράιδα" από τον Γιώργο Γιάγκου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Όλα έμοιαζαν ίδια και καθημερινά. Μια ακόμη υπέροχη μέρα στη φύση ξεκινούσε, γεμάτη ηλιοφάνεια και δροσερό αεράκι. Η μαγεία του πράσινου σε συνδυασμό με το ρυάκι που τρέχει ασταμάτητα χωρίζοντας το δάσος στα δύο, συνέθεταν ένα ειδυλλιακό τοπίο. Από την μια πλευρά, η φυλή των ανθρώπων, γνωστή με το όνομα Ραγκντού, από την άλλη το μυστήριο, το άβατο, ο τόπος που δεν πήγε ποτέ κανένας άνθρωπος.

Για τον 17χρονο Ρονταλ, ο οποίος μια ζωή ήταν απόκληρος από την κοινότητα του και ήθελε πάντα να ξεφύγει για να ζήσει κάτι διαφορετικό, το να μάθει τι κρύβεται πίσω από αυτό το δάσος ήταν όνειρο ζωής. Σκοπός ζωής. Ίσως και πεπρωμένο.

19 Οκτ 2019

"Ένα εκκλησάκι" από την Αμφιτρίτη Κωνσταντέλου- Εμμανουήλ

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Σε πράσινα της πικροδάφνης κλώνια,
σε μεγάλης αγριαμπέλης φυλλωσιά
χωρίς παππά, υπάρχει από χρόνια,
μιά μικρούλα ξεχασμένη εκκλησιά.

"Οι 3 σωματοφύλακες και η ατρόμητη πυγολαμπίδα" από τη Δώρα Λαϊνά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Θ: Πήγαινε μπροστά να χαιρετήσεις τον πατέρα σου.
Μ: Δε θέλω.
Θ: Πήγαινε να τον φιλήσεις, είπα.
Μ: Δε θέλω σου λέω, άσε με.
Θ: Πήγαινε είπα. Τι θα πει ο κόσμος;
Μ: Ο κόσμος; Ποιός κόσμος; Ας πει ότι θέλει ο κόσμος. Αυτό σε νοιάζει ή το πώς αισθάνομαι εγώ;
Θ: Δεν είναι σωστό παιδί μου, θα σε συζητάνε.
Μ: Δε με νοιάζει ο κόσμος σου λέω! Ας πουν ότι θέλουν. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Δε με ενδιαφέρει ο κόσμος, κατάλαβέ το επιτέλους! Ο δικός μου πόνος να σε νοιάζει, όχι τα λόγια τους. Ο κόσμος πάντα θα λέει, πάντα θα βρίσκει κάτι για να πει. Δε το έμαθες ακόμη στα τόσα χρόνια της ζωής σου;
Γελάει με τον πόνο σου, και λυπάται με τη χαρά σου. Για ποιόν κόσμο μου μιλάς; Ο κόσμος θα σε ταϊσει; Αυτοί θα σε πάρουν αγκαλιά, θα τρέξουν για εσένα, όταν θα πονάς; Αυτοί θα σου χαϊδέψουν τα μαλλιά όταν θα είσαι στενοχωρημένος και θα σου πουν ¨δεν πειράζει παιδί μου, εσύ θα τα καταφέρεις την επόμενη φορά». Αυτοί, που όταν γυρνάς την πλάτη σου, σου ρίχνουν δέκα φάσκελα να έχεις για τον δρόμο; Αυτοί, που όλο ζητάνε και ζητάνε και ζητάνε, κι αν εσύ απλώσεις το χέρι για βοήθεια, σου ρίχνουν μια κλωτσιά να πας ακόμη παρακάτω; Για ποιό κόσμο μου μιλάς λοιπόν;
Θ: Άσε τις φιλοσοφίες σου, και πήγαινε μπροστά ν’ αποχαιρετήσεις τον πατέρα σου.
Μ: Παράτα με σου είπα! Δε θέλω, φοβάμαι, λυπάμαι, εγώ φταίω. Ίσως, αν τον πρόσεχα λίγο περισσότερο, να ήταν ακόμη εδώ.
Θ: Δε φταις εσύ που έφυγε, επιλογή του ήταν, δε πρόσεχε.
Μ: Όχι, δεν ήταν επιλογή του, κάνεις λάθος. Δεν είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους και επέλεξε τον δρόμο της φυγής. Δεν άντεχε άλλο, το ξέρεις καλά. Έτσι του έμελλε να φύγει.
Θ: Έλα, πάμε στα παιδιά, κι άστα τώρα αυτά, δεν είναι για το δικό σου μυαλουδάκι. Πάμε, να τελειώσει αυτή η μέρα, και από αύριο όλα θα μοιάζουν καλύτερα.

12 Οκτ 2019

"Της Αγάπης Ώρα" από την Έλενα Λιάτου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

… Σιμώνουν τα χείλη, σμίγουν απαλά σε ένα ταξίδι. Το ταξίδι της Αγάπης, της ηδονής, του πάθους! Κλείνουν τα μάτια και μόνο τα μάτια, της ψυχής, θορρούν την ομορφιά την ώρα ετούτη.
Μιά τρελή διαδρομή αρχίζουν, τα βελούδινα κορμιά καθώς διψασμένα, λαχταρούν το ανάλαφρο άγγιγμα. Είναι της αγάπης ώρα και όλα γύρω σιωπούν!
Το μόνο που ηχεί, ραγίζοντας τον ήχο της γυάλινης σιωπής, είναι οι καυτές ανάσες, που μαρτυρούν ότι δυό σάρκες συμπορεύονται στο ταξίδι του έρωτα, στο ταξίδι της ηδονής.
Τα μαλλιά, ανάλαφρα στους γυμνούς ώμους πέφτουν, σκεπάζοντας το στήθος που διψά για ένα άγγιγμα. Όλο το σώμα ριγά χορεύοντας στους τρελούς ρυθμούς του έρωτα..
Καθώς η νύχτα προχωρά βιαστική, απλώνοντας παντού το πέπλο της, κεντημένο με αστέρια και ολόχρυσες κλωστές, η αγάπη ξεκινά!

"Καλλιτεχνική Αυτοκτονία" από την Αγγελική Πετρίδη


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Ο κόσμος με τις άναστρες νύχτες και τα γκρίζα τοπία,
Όπου όλοι οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται από δυστροπία.
Βάζουν στους λαιμούς τους φυλαχτά, περιδέραια και σκοινιά,
Η λάμψη και η ομοιότητα διαμορφώνουν την δικιά μας γενιά.

Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο στέκεται μια κοπέλα,
Οι κακόβουλες φωνές λένε διακατέχεται από τρέλα,
Ένα κορίτσι που ζει βασιλικά,
Ονειρεύεται μια ζωή με ταξίδια επικά,
Μέσα στα πλούτη, στα λουλούδια και στην ανεμελιά,
Σκέφτεται ένα μέλλον που θα χορεύει με βιολιά.

10 Οκτ 2019

"Ήθελα" από τη Βιολέττα

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Και ήθελα να σε ακολουθήσω
μα ήταν τα πόδια μου αργά 
και η ψυχή μου κουρασμένη,
Και ήθελα να σου μιλήσω
μα δεν θα χα κάτι καινούργιο να σου πω
Και τα παλιά τα ξέρεις

"Παράλληλοι Κόσμοι" από τη Γεωργία Βλάχου


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Το νησί, στο οποίο θα αποβιβαζόμαστε, άρχισε να διαφαίνεται, μέσα , στο γαλάζιο που πορευόμαστε. Τελειώνοντας  οι παραλίες , ξεπρόβαλε η βλάστηση. Πολλοί θάμνοι διαφόρων χρωμάτων και υψών. Πιο  μέσα , θεόρατα δέντρα με καρπούς. Το δάσος. Πλησιάζοντας, διακρίναμε και τους κατοίκους. Φτάσαμε ,πατήσαμε στην στεριά. Ολόκληρος  στρατός εμείς, με στολές σαν πανοπλία, όπλα, σιρίτια , κονκάρδες κι απέναντί μας γυμνοί άνθρωποι με άχυρα στην μέση τους και βαμμένα πρόσωπα κι στέρνα. Κοιταχτήκαμε. Ξεκίνησαν να χορεύουν τριγύρω μας, αλαλάζοντας.
Κοιτάω ψηλά από τον φεγγίτη. Ίσα –ίσα που φαίνεται ένα κομμάτι γκρίζο σαν ουρανός. Όλα  τα υπάρχοντά μου σε είκοσι τετραγωνικά. Κίτρινοι λερωμένοι τοίχοι. Ένα παλιό στρώμα , ένα γκαζάκι κι μια βρώμικη κουβέρτα η περιουσία μου. Στην καρδιά της πόλης, στο Μανχάταν. Όταν χρεοκόπησε η εταιρεία και απολύθηκα, είχα ελπίδες ότι θα ξαναβρώ δουλειά. Μέχρι που εξανεμίστηκαν μαζί με τα χρήματά μου. Άρχισαν να μου αφήνουν φαγητό οι γείτονες, και μετά να το ζητιανεύω εγώ στην γωνία. Χθες πέρασε μια παρέα παιδιών και με χλεύασε, κάποια με κλώτσησαν κιόλας.

4 Οκτ 2019

"Εγώ και ο Θεός" από την Παναγιώτα Κοραή

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Μερικά κάγκελα εμποδίζουν την θέα
Μικρά λυχναράκια φωτίζουν ωραία
Ένα αεράκι μου μπερδεύει τα μαλλιά
Θυμάμαι ένα χαμόγελο, τότε παλιά
Ηρεμώ τις αναμνήσεις μου, νιώθω τώρα
Στιγμές σαν αυτή μου μοιάζουν με δώρα.

"Ελπίδα" από τον Φίλιππο Φιλίππου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Από την εφηβεία άρχισε να εμφανίζει μια περίεργη και ακατανόητη συμπεριφορά. Μιλούσε περίεργα, άρχισε να ασχολείται με μεταφυσικά θέματα, ψευδοφιλοσοφούσε, προσπαθούσε να ερμηνεύσει δύσκολες και πολλές φορές ακατανόητες έννοιες και φαινόμενα. Όσο προχωρούσε οι ιδέες της γίνονταν έμμονες ιδέες οι οποίες την κυρίεψαν και της πήραν σιγά-σιγά το μυαλό. Γιατί ακριβώς αυτό είχε γίνει! Αντικατέστησαν το μυαλό της όπως και οι ειδικοί αντικατέστησαν όλα αυτά που έλεγε, πίστευε και έκανε με την λέξη σχιζοφρένεια. Άλλωστε  αυτοί δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου. Υπήρχε βεβαρυμένο ιστορικό. Ο θείος και ο ξάδελφος είχαν διαγνωστεί με σχιζοφρένεια. «Η σχιζοφρένεια είναι και κληρονομική μερικές φορές χωρίς να σημαίνει αυτό ότι είναι απόλυτο» είπαν οι γιατροί στους χαροκαμένους γονείς. Οι γονείς λύγισαν και έσκυψαν το κεφάλι τους.
     Όπως ήταν αναμενόμενο κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική και άρχισε θεραπεία με την ελπίδα να προλάβει τα χειρότερα ή τουλάχιστον να καταφέρει να μείνει λειτουργική και βιώσιμη. «Η επιστήμη έχει προχωρήσει αρκετά, μπορούμε να επιτύχουμε πάρα πολλά» έλεγαν οι γιατροί προσθέτοντας «τόσο η φαρμακευτική αγωγή όσο και άλλες θεραπείες και τεχνικές μπορούν να προλάβουν και να σώσουν  πολλά πράγματα». Έτσι και έγινε! Έσκυψαν από πάνω της και αφού την αγκάλιασαν με αγάπη και στοργή άρχισαν την θεραπεία της. Μια θεραπεία την οποία και η ίδια αποδέχτηκε και ακολούθησε με συνέπεια. Η πρώτη φάση της θεραπεία  κράτησε έξι μήνες!  Στην πορεία συνέχισε με ποιο αραιές επισκέψεις και ακολούθως με μια φορά την βδομάδα ενώ παράλληλα συνέχισε να λαμβάνει τη φαρμακευτική της αγωγή.

27 Σεπ 2019

"Μπαγκαμπόθ – Η Πόλη του Κόσμου" από τον Νίκο Αθανασόπουλο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Κεφάλαιο 1ο - Συνέδριο
Μια νέα μέρα ξημέρωσε στη πολιτεία της Μπαχαμπόθ. Η πόλη κτισμένη στα ερείπια της αρχαίας Πρετόρια δεν είχε κανένα κοινό με την προκάτοχό της. Μετρούσε τριάντα εκατομμύρια ψυχές όλων των εθνικοτήτων.
Στην ευρωπαϊκή συνοικία, ζούσε ο Ηλίας και ήταν γεωλόγος στο ερευνητικό κέντρο του πανεπιστημίου της πόλης. Δούλευε πάνω σε μια θεωρία για τον Παλιό Κόσμο εδώ και είκοσι χρόνια. Ήταν η μέρα του ετήσιου συνεδρίου του πανεπιστημίου όπου συμμετείχαν διακεκριμένοι γεωλόγοι, αρχαιολόγοι και άλλοι επιστήμονες από όλες τις συνοικίες της πόλης και θα ολοκληρωνόταν με την παρουσίαση των πιο πρόσφατων ευρημάτων του.
«Μετά από μια έρευνα στη Βόρεια Θάλασσα που διήρκησε 5 μήνες συλλέξαμε δεδομένα για το υποθαλάσσιο υπόβαθρο. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι αυτό που θα δείτε είναι ίσως η απάντηση σε όλα τα ερωτήματά μας.», είπε εμφανώς ενθουσιασμένος. «Στις τομογραφίες που βλέπετε εδώ, φαίνεται ένα ρήγμα το οποίο πιθανώς να είναι η αιτία του μεγασεισμού του 2020.»
«Για τις συγκεκριμένες τομογραφίες χρησιμοποιήθηκε τομογράφος υποδομής πυθμένα τύπου X και…», τον διέκοψε απότομα κάποιος από τις πίσω θέσεις.
Ήταν ο Ντέιβιντ Άντκινς, αρχαιολόγος από την αμερικανική συνοικία και παλιός φίλος του Ηλία, «Κύριε Ρωμανέ, ο μεγασεισμός του 2020 δεν είναι κάτι άλλο από ένα παραμύθι που λένε οι μανάδες στα μικρά τους για να κοιμηθούν! Επίσης, ο συγκεκριμένος τομογράφος δεν έχει δοκιμαστεί για τόσο μεγάλα βάθη και μην ξεχνάτε και το απίστευτα μικρό μέγεθός του.»
«Καταρχάς δεν είναι πρέπον να διακόπτετε τους συναδέλφους σας την ώρα της παρουσίασης.», είπε ενοχλημένος ο Ηλίας. «Και ο συγκεκριμένος τομογράφος έχει δοκιμαστεί σε 30 διαφορετικά σημεία, οπότε η περίπτωση σφάλματος είναι μηδαμινή.»
«Ηλία, παλιόφιλε, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι η θεωρία σου δεν έχει καμία απολύτως βάση και απλώς σπαταλάς άσκοπα τον προϋπολογισμό της πόλης;»
«Ακούστε κύριε Άντκινς, το καταλαβαίνω, ίσως να μην έχετε τις απαραίτητες γνώσεις, για κάτι το τόσο εξειδικευμένο, όπως είναι μια απλή τομογραφία. Είναι γνωστός εξάλλου σε όλη την επιστημονική κοινότητα ο τρόπος που λάβατε το πτυχίο σας.», απάντησε ο Ηλίας, έχοντας αρχίσει να γίνεται ερειστικός απέναντι στο παλιό του φίλο. Το αμφιθέατρο ξέσπασε σε γέλια. Τότε ο Ντέιβιντ κατέβηκε με ορμή τα σκαλοπάτια του αμφιθέατρου και κατευθύνθηκε προς το μέρος του Ηλία.
«Σταματήστε, σας παρακαλώ, για όνομα της Αμπούρα!», φώναξε η Κάρλα, συνάδελφος και ερωμένη του Ηλία, προσπαθώντας να κατευνάσει τα πνεύματα.
Ο Ηλίας την κοίταξε απορημένος. Την ίδια στιγμή αρκετοί παρευρισκόμενοι κινήθηκαν προς το μέρος τους για να απομακρύνουν τον έναν από τον άλλον, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Ο Ντέιβιντ έσπρωξε με δύναμη τον Ηλία και εκείνος ενστικτωδώς έχοντας στα χέρια του μια μεταλλική σφαίρα, δώρο του παππού του που λειτουργούσε ως αγχολυτικό για την παρουσίαση, μετατράπηκε σε όπλο. Ο Ντέιβιντ έπεσε στο πάτωμα αιμόφυρτος.
«Ηλία τι έκανες;», ρώτησε η Κάρλα με δάκρυα στα μάτια. «Κάποιος να καλέσει έναν γιατρό !»
Ο Ηλίας θολωμένος, έτρεξε προς την έξοδο αλλά εκεί συνελήφθη από τη βασιλική φρουρά ρομπότ, καθώς το συνέδριο ήταν μόνο για τους επιστήμονες και τον Βασιλιά. Οδηγήθηκε στη φυλακή κατόπιν διαταγής του Βασιλιά, όπου θα αποφάσιζε την επόμενη μέρα για την τύχη του μέχρι πρότινος ιδιόρρυθμου μα κατά τα άλλα συμπαθέστατου επιστημονικού συμβούλου του.

"Και γέρασε στης ιστορίας τους κύκλους" από τον Μανόλη Μαργωμένο


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Και γέρασε στης ιστορίας τους κύκλους
Από τους πιθήκους και δώθε σε πάρε δώσε
Κάποιας στιγμής επαναλαμβανόμενης στο άπειρο
Και φαίνεται ο κόσμος
Του τέλους η αρχή
Στη σκιά
Στη σιωπή
Και στον ύπνο
Κυνηγάει
Κυνηγιέται
Κοιμάται και τρέχει
Αντέχει

26 Σεπ 2019

"Στο υπόσχομαι" από τη Βιολέττα


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Στο υπόσχομαι.
Αυτό είναι το τελευταίο ποίημα που σου γράφω.
Δεν θα σε ξαναενοχλήσω.
Δεν θα αφήσω το μυαλό μου να έρθει σε εσένα.
Όσο και να το θέλω. Όσο και να πονω.
Θα πάω παρακάτω.
Θα πάρω το χαμόγελο μου αγκαζέ και σε μια τσάντα θα βάλω μερικά όνειρα μας,
και θα πάω παρακάτω.

"Αμέρικα" του Σοφιανού Βαρούτη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Δραματικό μονόπρακτο

(Η σκηνή είναι άδεια. Παίζουν ένας πατέρας και ένα μικρό κοριτσάκι. Φοράνε ρούχα εποχής. Ο πατέρας κρατά μια βαλίτσα)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Λοιπόν, τώρα πρέπει να φύγω. Ο ταξίδι με περιμένει. Καινούργιος τόπος, καινούργια ζωή.
-Δεν θέλω να φύγεις.
-Ναι αλλά πρέπει. Πρέπει να δουλέψω. Γιατί αλλιώς τι θα γίνει;
-Εγώ δεν θέλω να φύγεις. Σε θέλω μαζί μου.
-Μα αν δεν φύγω; Δεν θα έχουμε να φάμε και θα πεθάνουμε από την πείνα.
-Δεν με νοιάζει. Θα πεθάνω από την πείνα γιατί σε θέλω μαζί μου.
-Μην κάνεις σας μωρό. Τώρα είσαι μεγάλη. Ξέρεις τι πρέπει να γίνει.
-Γιατί πας εκεί;
-Πάω να δουλέψω.
-Ναι αλλά αν φύγεις, μετά με ποιον θα παίζω;
-Μπορείς να παίζεις με τα υπόλοιπα τέσσερα αδέρφια σου. Μέχρι να παίξετε δύο παιχνίδια, εγώ θα έχω γυρίσει.

12 Σεπ 2019

"Πόλεμος και Προσφυγιά" από τον Θανάση Καρκαλά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Τα λουλούδια δεν ανθίζουν
και τα ουράνια δεν έχουν χρώμα γαλανό.
Οι ταραχές κι οι θόρυβοι αρχίζουν,
σκεπάζουν χρώματα ειρήνης, δεν είναι το κλίμα γαληνό.

Ο πόλεμος κυριαρχεί.
Η προσφυγιά ακολουθεί.
Ένα παιδί στοχάζεται:
«Που θα βρω ειρήνη, να βρεθεί ποιος νοιάζεται»;

"Αγροτική Τράπεζα" από τον Λουκά Ντάνο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είμαστε στα 1956, εγώ μόλις έντεκα χρονών και ήδη δέκα χρόνια πεθαμένος ο πατέρας μου. Ζούμε με τη Μάνα μου, που έγινε, εκτός από μάνα, πατέρας, αδελφός, καλλιεργητής και οικονομικός διαχειριστής. Από πολύ νωρίς με έσπρωχνε στα θέματα πληρωμών και εισπράξεων από τα αγροτικά προϊόντα που παράγαμε. Ένα τεράστιο πρόβλημα, τότε, αλλά και τώρα, για όλους τους αγρότες, ήταν τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα. Κανένας μας δεν εξοφλούσε με μιας το χρέος της χρονιάς, αλλά πληρώναμε έναντι, εκατό, διακόσιες ή περισσότερες δραχμές. Τα δάνεια των αγροτών, ήταν δάνεια σε χρήμα, για τις καλλιεργητικές ανάγκες και δάνεια σε είδος, λάδια, συνήθως σπορέλαια, σαπούνι, σπόροι και λιπάσματα. Ελάχιστοι κατάφερναν να ξοφλήσουν τη χρονιά τους περισσότερους τους πλάκωναν τα δάνεια της επόμενης χρονιάς, με αποτέλεσμα το χρέος στην αγροτική να μην εξοφλείται ποτέ. Εφιάλτης όλων μας, ήταν η αγροτική τράπεζα και σ`εμάς που είχαμε χωράφια στην Κωπαΐδα, ήταν και ο Οργανισμός Κωπαϊδος, αρπακτικό μέχρι πρόσφατα. Η μάνα μου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πάω να πληρώσω εγώ μια δόση έναντι στη Λιβαδειά, που ήταν το υποκατάστημα της αγροτικής. Μου δίνει δυο κατοστάρικα, τα τυλίγει προσεκτικά στο μαντήλι μου και με απειλές μην τα χάσω, με ξαποστέλνει.

who is online

Ad24