"Rawson, Ο Αρχάγγελος του Θανάτου", A Firemagination Story του Κωνσταντίνου Ντεκουμέ

Θεία Λίλιθ

Εφόσον ο Χιούγκο Ρώσον οδήγησε με το αμάξι του για αρκετή ώρα σταμάτησε σε ένα σοκάκι, έσφιξε κοντά του την καφετιά καπαρντίνα του και βγήκε από το αμάξι κλείνοντας προσεκτικά την πόρτα. Κλείδωσε το αμάξι και προχώρησε για λίγη ώρα. Σκέφτηκε να ανάψει τσιγάρο μα βλαστήμησε, γνωρίζοντας ότι τα τσιγάρα του είχαν τελειώσει και δεν είχε πάει σε κάποιο περίπτερο για να αγοράσει και άλλα.

Σύντομα, τα βήματα του τον έφεραν σε ένα παλιό , κακόφημο μπαρ το οποίο φωτιζόταν μόνο από μερικά άσχημα κοκκινωπά νεόν φώτα και μερικές χαλασμένες λάμπες του δρόμου. Ο Χιούγκο γνώριζε τον ιδιοκτήτη του μπαρ, τον γνώριζε πάρα πολύ καλά. Παλιά είχαν μια σχεδόν αδελφική σχέση, ο Χιούγκο παρά των γεγονότων δεν τον είδε ποτέ σαν αδε λφό του. Ο άνδρας που ο Χιούγκο έψαχνε ονομάζοταν Έις Λόκερ και ήταν ένας έμπορος πρέζας. Ο Χιούγκο γνώριζε πολύ καλά ότι ο Έις είχε ταλέντο στο τραγούδι και του είχε συστήσει πολλές φορές να γίνει τραγουδιστής μα ο Έις αρνιότανε. Του άρεσε όπως έλεγε ο κίνδυνος του εμπορίου. Ο Βρετανός ξανθός άντρας κοίταξε αιφνιδιασμένος την είσοδο του μπαρ όπου μια γυμνή, καστανομάλλα πόρνη με κόκκινα τακούνια έτρεχε στην έξοδο ενώ την ακολουθούσε ένας σκληρός μηχανόβιος με μαχαίρι.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

«  Ευχήσου  στην Θάνατο »

Η Θάνατος σήκωσε άλλη μια φορά το ποτήρι με την μπύρα  μπροστά της και εφόσον ήπιε άλλη μια καλή γουλιά το άφησε στον ξύλινο πάγκο από τον οποίο το είχε πάρει. Παντού τριγύρω της άντρες, γυναίκες .. Διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών χρωμάτων ή φυλών και σεξουαλικών προτιμήσεων.. Για να είναι εδώ αυτήν την στιγμή σήμαινε μόνο ένα πράγμα..

Πολλοί από αυτούς θα έρχονταν μαζί της απόψε.. Πριν ο ήλιος βγει άλλη μια φορά στον ανθρώπινο κόσμο και μια νέα ημέρα ξεκινήσει το νήμα της ζωής πολλών από αυτούς τους ανθρώπους θα κόβονταν απότομα. Η Θάνατος δεν μπορούσε να διαλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα πέθαιναν αυτοί οι άνθρωποι, δεν ήταν η δουλειά της εξάλλου. Την ενδιέφερε ελάχιστα κιόλας για να λέμε την αλήθεια. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ξέρει τα ονόματα τους για να μπορεί να τους καλέσει τον καθένα ξεχωριστά, την στιγμή που ο καθένας από αυτούς θα πέθαινε , για να μην αργήσει ούτε στιγμή στο ραντεβού τους και τέλος πόσο μεγάλος θα ήταν ο αριθμός των ανθρώπων που θα μάζευε. Μια φορά, το 416 π.Χ. δεν είχε υπολογίσει σωστά τον αριθμό των κατοίκων της Μήλου που έσφαξαν οι Αθηναίοι με αποτέλεσμα να της βγουν οι πλάτες στο κουπί όταν έπρεπε να μεταφέρει τους κατοίκους από τις πηγές του ποταμού Αχέρωντα μέχρι και τον Κάτω Κόσμο.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Βραδιά Ποτού (Μέρος Ε')

Συνέβη σε μια μικρή πόλη της Νότιας Αμερικής... Στα χωράφια με τα καλαμπόκια, όπου συνήθως έχουν σκιάχτρα σταυρωμένα πάνω σε ξύλα με κολοκύθες αντί για κεφάλια..Ήταν Χάλλογουιν του έτους 1785. Ένας άντρας με κοντό μαύρο μαλλί, μαύρα μάτια και ένα τεράστιο ζωγραφιστό χαμόγελο που έφτανε ως τα μάτια του, κάτι σαν του Pennywise απο το νέο IT , καθόταν μέσα σε μια λιμνούλα αίματος και περιποιούταν ένα πτώμα το οποίο είχε μόλις σκοτώσει..

Φόραγε ένα πουκάμισο με ένα μαύρο σακάκι, τα μανίκια του ήταν μακριά και μέσα σε αυτά βρίσκονταν μικρά άχυρα. Φόραγε ένα μακρύ παντελόνι και μαύρα παπούτσια , το είχε γεμίσει ολόκληρο με βαμβάκι και άχυρα. Δίπλα του υπήρχε η μάσκα του, μια τεράστια αδειανή κολοκύθα. Στα χέρια του φορούσε γάντια ανοιχτά μα είχε αντικαταστήσει τα δάχτυλα με κοφτερές λεπίδες, έμοιαζε με τον Φρέντι Κρούγκερ. Είχε κόψει το κεφάλι του θύματος του και τώρα προχωρούσε στο να του βγάζει τα μάτια και την γλώσσα . Τα αντικαθιστούσε με αναμμένα κεριά ενώ τραγουδούσε « Έδωσα στην αγάπη μου ένα κεράσι το οποίο δεν είχε πέτρα

Έδωσα στην αγάπη μου ένα κοτόπουλο το οποίο δεν είχε κόκκαλο

Έδωσα στην αγάπη μου ένα δαχτυλίδι το οποίο δεν είχε τέλος

Έδωσα στην αγάπη μου ένα μωρό το οποίο δεν έκλαιγε..»

Μόλις τελείωσε την φριχτή δουλειά του προχώρησε και έβαλε πάλι την κολοκύθα στο κεφάλι του. Προχώρησε και σύντομα είδε τα υποψήφια θύματα του. Μια πόρνη και τον πελάτη της που μιλούσαν και ετοιμάζονταν να πηδηχτούν στα χωράφια. Η κοπέλα τα είχε βγάλει όλα εκτός των παπουτσιών της όταν ξαφνικά τον είδαν και τρομαγμένοι προσπάθησαν να τρέξουν μακριά του. Ενώ ούρλιαζαν και προσεύχονταν στον Θεό να τους σώσει ακούγονταν μόνο οι μπερδεμένες, άναρθρες κραυγές που έβγαζε μέσα απο την κολοκύθα και το χαμόγελο που είχε χαράξει..Λένε οτι ο άντρας πνίγηκε στο αίμα του και πως η γυναίκα κατέληξε με κεριά σε όλο της το κορμί, το οποίο ήταν κομμένο και είχαν αφαιρεθεί οι ρώγες.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Βραδιά Ποτού (Μέρος Δ')

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας ιερέας.. Ένας ιερέας που ήταν γνωστός για την δουλειά του σε διάφορα παιδικά θέατρα  του δήμου αλλά υπήρχε η πεποίθηση οτι είχε βιάσει αρκετά απο τα παιδιά.. Οπότε είχε απολυθεί απο τα θέατρα  αυτά και τις παραστάσεις  αλλά οι περισσότεροι απο τους υπαλλήλους δεν πίστευαν ότι ένας τόσο καλός ιερέας θα έκανε κακό σε παιδιά... Η αλήθεια είναι οτι το έκανε και πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιούσε και άλλους δασκάλους ή αστυνομικούς για να καλύπτει τις βρωμοδουλειές του δίνοντας τους ως αντάλλαγμα παιδιά για να βιάζουν...

Ήταν λοιπόν Μεγάλο Σάββατο ,βράδυ, ξημέρωνε Κυριακή του Πάσχα.Πολλά εκ των παιδιών που τον είχαν κάποτε σαν δάσκαλο είχαν πάει μαζί με την δασκάλα τους για να του παρουσιάσουν την νέα τους παράσταση, μια θεατρική μεταφορά της προδοσίας του Ιούδα και των Παθών του Χριστού. Ένα παιδί το οποίο έκανε τον Χριστό καθόταν τώρα και περίμενε καθώς ένα παιδί το οποίο έκανε τον Καϊάφα ερχόταν κοντά του και τον ρώταγε « Εσύ είσαι ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού ;» και το παιδί απαντούσε « Εσύ το είπες...» Η παράσταση θα συνεχιζόταν αλλά ο ιερέας τους σταμάτησε λέγοντας « Για όνομα του Θεού σταματήστε το !! Έχω ακούσει γάτες που ουρλιάζουν καλύτερα απο οτι παίζουν οι μισοί σου ηθοποιοί !!!» απευθυνόμενος στην δασκάλα των παιδιών. « Μα πάτερ μου, αυτός δεν είναι τρόπος να μιλάτε σε παιδιά, ειδικά εφόσον τα μισά απο αυτά ήταν πρώην μαθητές σας !!!» ξεκίνησε να λέει η δασκάλα μα τελικά ο ιερέας ανταποκρίθηκε « Τότε θα έπρεπε να ξέρουν να παίζουν καλύτερα τον ρόλο των αγίων προσώπων της Ορθοδοξίας μας απο αυτόν τον τρόπο... Καλό Πάσχα... Και τώρα φύγετε... Πρέπει να προσευχηθώ...»είπε και κρατώντας ένα κομποσχοίνι μπήκε στο σπίτι του για να προσευχηθεί.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Βραδιά Ποτού (Μέρος Γ΄)

« Κοιτάξτε όπως όλες ξέρουμε πάρα πολύ καλά στο παιχνίδι του κυνηγιού πρέπει να είσαι πιο γρήγορος και φυσικά πιο έξυπνος απο το θήραμα σου... Αλλιώς οι ρόλοι μπορεί να αλλάξουν ανα πάσα στιγμή.. Έχω μια ιστορία που θα αποδείξει τα λεγόμενα μου και θα σας την πω τώρα...

Μια φορά και έναν καιρό.. Κάπου στο Σάλεμ το 1934 μια κοπέλα με μακριά καστανά μαλλιά, όμορφο πρόσωπο, μεγάλο στήθος και μαύρα μάτια πάλευε εναντίον ενός βρικόλακα. Η οικογένεια της είχε μακριά ιστορία και αντιμετώπιζε τους βρικόλακες απο τις σκοτεινές δίκες των μαγισσών του Σάλεμ που σημάδευσαν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Φόραγε μια μπλούζα κόκκινη, ένα παντελόνι μακρύ καφέ και μποτάκια γαλάζια. Πάλευε εναντίον του βρικόλακα κρατώντας ένα παλούκι στα χέρια της ξύλινο. Το πουκάμισο του άντρα ήταν λευκό και είχε μαύρες τιράντες, φόραγε ένα γαλάζιο παντελόνι, είχε ένα άσχημο τρομακτικό πρόσωπο σαν του Νοσφεράτου, απο την ταινία τρόμου του 1922, τα χέρια του ήταν γκρίζα και μεγάλα, τα νύχια του κοφτερά και τρομακτικά σαν ξυράφια.

Τα δόντια του πλάσματος ήταν μεγάλα, κοφτερά και κίτρινα, ματωμένα και σε κάθε κίνηση του στόματος του όλο και περισσότερο αίμα έτρεχε. Τα πόδια του ήταν γυμνά και τα νύχια του το ίδιο ματωμένα και κοφτερά. Την είχε ρίξει κάτω και προσπαθούσε να την εκτελέσει. «Μην με παρεξηγήσεις, δεν είναι ότι δεν μου αρέσει όλη αυτή η προσοχή που μου δίνεις... Ειλικρινά την λατρεύω !!» φώναξε ρίχνοντας τον απο πάνω της με μια κλωτσιά και μια ξαφνική κίνηση. Το βαμπίρ έπεσε πίσω και την κοίταξε ουρλιάζοντας ενώ εκείνη πηδούσε πάνω του και τον κάρφωνε στην καρδιά με το παλούκι . « Απλά.. Έχω μια πολύ δυνατή προκατάληψη για τα πράγματα που δαγκώνουν...» είπε και πήρε τον δρόμο για το σπίτι της. Το αστείο ήταν ότι είχε προσπαθήσει να κλείσει ραντεβού με αυτόν τον βρικόλακα που της επιτέθηκε και παραλίγο να την σκοτώσει..

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Βραδιά Ποτού (Μέρος Β')

Τα μεσάνυχτα της 4^ης  Μαρτίου  τα παιδιά αυτά εμφανίστηκαν για μια τρίτη και τελευταία νύχτα στο σπίτι της κυρίας Ολίβιας. Ήταν δύο , είχαν εμφανιστεί τα μεσάνυχτα της 2^ης  Μαρτίου , τα μεσάνυχτα της 3^ης και τελικά οδηγηθήκαμε στην 4^η Μαρτίου.Της χτύπησαν την πόρτα και ζήτησαν άσυλο, το κρύο έξω απο το σπίτι ήταν τσουχτερό και τα παιδιά κρύωναν. Ζητούσαν βοήθεια απο την γυναίκα. Η κοπέλα προσπάθησε να τα διώξει λέγοντας ότι ήξερε ποια είναι τα παιδιά και το τι έκαναν.

Ξέρετε τι λένε για τα παιδιά με τα μαύρα μάτια έτσι ;;; Οτι είναι σπόροι Δαιμόνων, τέρατα που απλά χρησιμοποιούν τα σώματα μικρών παιδιών , ηλικίας 6 έως 16 χρονών, για να καταφέρνουν να εισβάλλουν στα σπίτια διαφόρων ανθρώπων και να τους σκοτώνουν... Αλλά υπάρχει ένα θέμα, πρέπει να τους αφήσεις με την θέληση σου να μπουν μέσα. Άμα ήταν μόνο παιδιά θα τους άφηνες αλλά τα μαύρα μάτια τους τρομοκρατούν πολλούς ανθρώπους υπερβολικά πολλές φορές...

Ο άντρας της Ολίβιας βλέποντας πόσο είχε αναστατωθεί η γυναίκα του πήγε κοντά της. Την ακούμπησε απαλά στον ώμο προσπαθώντας να μην την τρομάξει... « Ολίβια ;» την ρώτησε και η κοπέλα χωρίς να το θέλει άφησε μια μικρή στριγκιά ... « Συγγνώμη...» τον κοίταξε εκείνη... « Μην ανησυχείς...» την κοίταξε εκείνος και ακολούθησε το βλέμμα της που είχε καρφωθεί έξω απο την πόρτα... Τα παιδιά με τα μαύρα μάτια έμοιαζαν με κανονικά παιδιά 8 χρονών,φόραγαν μπλούζες μακρυμάνικες με κουκούλα άσπρες με ρίγες, μπλε τζην παντελόνια και το αγόρι φόραγε αθλητικά. Το κορίτσι φόραγε παπούτσια μπαλαρίνας. « Πάλι αυτά τα παιδιά είναι εδώ ;;; Καταντάει θεότρελο αυτό πια !!! Τι σκοπεύουν ;;; Να μας οδηγήσουν στην παράνοια ;;;» ρώτησε ο άντρας μα βλέποντας πόσο τρομαγμένη έμοιαζε η σύζυγος του την αγκάλιασε και την φίλησε...

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Βραδιά Ποτού (Μέρος Α')

“ Καλημέρες και καλησπέρες αγαπητές και αγαπητοί αναγνώστες των περιπετειών μου. Ελπίζω να σας έλειψα τόσο όσο μου λείψατε και εσείς !!! Αγαπημένα μου παιδιά, επειδή όπως σας πληροφόρησε ο λογοτεχνικός πατέρας μου το πρόγραμμα μας είναι πολύ βαρύ και δεν έχουμε πολύ χρόνο θα πρέπει να περιμένετε λίγο για να μάθετε την συνέχεια και εν τέλει τον επίλογο της περιπέτειας μου στον Όζ καθώς και της περιπέτειας μου εκείνη την εποχή..

Επειδή όμως όπως σας είπα μου λείψατε και δεν το βρίσκω σωστό να σας αφήσω άλλη μια Κυριακή χωρίς τις ιστορίες μου έπεισα τον πατέρα μου να με αφήσει να αφηγηθώ εγώ σήμερα μερικές απο τις ιστορίες που άκουσα αυτά τα 25 χρόνια που ζω στην Γη.. ” Και τώρα, αφεθείτε στα καλά χέρια της γλυκιάς σας της Αλίνας Ντράγκονιντ όπου θα σας κρατήσει συντροφιά με ορισμένες ιστορίες τρόμου και ανατριχίλας !!!

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 8ο: Ο Λάκκος των Εξόριστων
 

Μόλις γυρίζουμε πίσω στο κάστρο της Ελφάμπα εκείνη αφήνει την σκούπα της στο μπαλκόνι και προχωρώντας μέσα στις βασικές αίθουσες του κάστρου, οι οποίες αν και κατεστραμμένες απο τα χρόνια ακόμα μοιάζουν αρχοντικές φωνάζει « Τζάκ Κολοκυθοκέφαλε !!!» Ενώ προχωράμε και την ακολουθώ κρατώντας τα παπούτσια μου στο χέρι αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως αυτήν η ονομασία στην γλώσσα του Οζ είναι κάποια βρισιά , ούτως ή άλλως φαίνεται θυμωμένη.

Μοιάζει να παρατηρεί τον χώρο γύρω της και όταν κανείς δεν απαντά φωνάζει πάλι με δύναμη « Τζάκ Κολοκυθοκέφαλε !!» Απευθείας οι πύλες που οδηγούν στην κεντρική αίθουσα του θρόνου ,απο έναν χώρο που μάλλον είναι η κουζίνα,  ανοίγουν και μια πολύ περίεργη οπτασία κάνει την εμφάνιση της. Αρχικά δεν είναι ανθρώπινη, στην θέση του κεφαλιού της φιγούρας υπάρχει μια τεράστια κολοκύθα η οποία φαίνεται να έχει μια φοβισμένη έκφραση. Το « πρόσωπο» της οπτασίας, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι είναι χαραγμένο σε δυο τριγωνικά σχήματα που χρησιμοποιούνται ως τρύπες ματιών ενώ το στόμα του είναι και αυτό χαραγμένο σε αυτήν την φοβισμένη έκφραση. Δεν έχει όμως κανονικά μάτια αλλά ένα κερί να φωτίζει απο το εσωτερικό της κολοκύθας. Τα χέρια του μοιάζουν με μακριά, ξύλινα κλαδιά, τα δάχτυλα του είναι μακριά και μοιάζουν με ρίζες  ενώ φοράει ένα λευκό πουκάμισο στο σώμα του, το οποίο μυστηριωδώς μοιάζει ανθρώπινο. Πάνω απο το πουκάμισο φοράει ένα κόκκινο σακάκι, στην θέση του λαιμού βλέπω ένα λευκό μαντήλι, ένα μακρύ μαύρο δερμάτινο παντελόνι και λευκές κάλτσες με μαύρα παπούτσια. Τα πόδια του μοιάζουν πάλι με κλαδιά και στοιχηματίζω οτι και τα δάχτυλα των ποδιών του θα μοιάζουν με ρίζες. Οι κινήσεις του μοιάζουν αδέξιες και αργές σαν μιας μαριονέτας που προσπαθεί να κουνηθεί ενώ έχει κοπεί κάποιο απο τα σχοινιά της αλλά βλέπω ότι στην ετοιμόρροπη ζώνη του κρέμεται σαν πτώμα που το σέρνουν με άρμα ένα ξίφος μέσα στο θηκάρι.

¨Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 7ο: Εκδίκηση

Δεν της απαντώ απευθείας και η Ελφάμπα με κοιτάζει.. « Δεν είσαι και πολύ ομιλητική έτσι ;;» με ρωτάει γεμάτη ειρωνεία. « Σου έκανα μια ερώτηση.. Δεν σκότωσες την αδελφή μου και σε πιστεύω σε αυτό, αλλά.. Είσαι μια καλή μάγισσα ή μια κακιά μάγισσα ;; Μην αγχώνεσαι, δεν υπάρχει λάθος απάντηση σε αυτό το ερώτημα.. Το πρόβλημα είναι... Πως δεν υπάρχει ούτε σωστή..» συνεχίζει και με κοιτάζει.  Προσπαθώ να πω κάτι μα η φωνή μου κολλάει στον λαιμό μου, πράγμα περίεργο γιατί ελάχιστες φορές αγχώνομαι. « Μίλα πιο δυνατά ! Δεν μπορώ να σε καταλάβω !!!» αυξάνει τον τόνο της φωνής της αιφνιδιαστικά και τρομάζω.
« Δεν ξέρω !!» λέω τελικά μετά απο μια σύντομη τρομάρα. « Δεν ξέρω αν είμαι καλή ή κακιά μάγισσα, δεν ξέρω αν είμαι καλή ή κακιά άνθρωπος, Δεν ξέρω γιατί στον διάολο βρέθηκα εδώ, το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να επιστρέψω σπίτι μου και να δω ξανά τον πατέρα μου..» τελειώνω τον λόγο μου και με μια κίνηση της η Ελφάμπα με σηκώνει ξανά όρθια. Με φέρνει προς το μέρος της ξανά, σαν να με τραβάει με αόρατα σχοινιά και εφόσον αγγίζει το πρόσωπο μου με τα νύχια της και το χέρι της μου λέει « Τον πατέρα σου.. Πού το ξέρεις ότι δεν σε έχει ήδη ξεχάσει, ότι δεν σε έχει ήδη εγκαταλείψει όπως οι ίδιοι μου οι γονείς εγκατέλειψαν εμένα ;;» την βλέπω να δακρύζει και καταλαβαίνει την έκπληξη στο πρόσωπο μου.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 6ο: Συμμαχία

Εφόσον η Θάνατος με κλώτσησε μέσα απο την πύλη ξεκινάω να πέφτω χάνοντας τριγύρω μου την αίθουσα με τις πύλες στις οποίες βρισκόμασταν πριν απο λίγο. Βλαστημάω καθώς χάνω την ισορροπία μου και δεν βρίσκω πάτωμα όπου πέφτω.. Περίμενε ... Κοιτάζω κάτω και βρίσκω μόνο το κενό, τον γαλανό ουρανό και τα λευκά σύννεφα και τον άνεμο ο οποίος φυσάει με ορμή προς το έδαφος.

Ουρλιάζω διότι πέφτω και μάλλον ξέχασε ότι εγώ , σε σύγκριση με άλλα άτομα που πολύ πιθανόν να μάζεψε,  δεν μπορώ να πετάξω !! Προσπαθώ με κάποιον τρόπο να βρω κάτι, απο κάπου να πιαστώ αλλά εφόσον κυριολεκτικά πέφτω απο τα σύννεφα δεν υπάρχει τίποτα. Σίγουρα θα έχετε δει σε ταινίες ή σειρές που όταν κάτι πέφτει απο τον ουρανό αρχίζει να αποκτά έντονη θερμότητα και μοιάζει σαν να βγάζει φλόγες . Σωστά ;;  Αυτό αληθεύει, μπορώ να σας το πω με σιγουριά. Καίγομαι σαν την Κόλαση !!! Τι έχουν πάθει όλοι και με πετάνε απο κάπου ψηλά ;; Πιστεύω ότι θα πεθάνω πάλι μα καθώς πέφτω νομίζω πως βλέπω κάτι. Μοιάζει με έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο που πετάει.

Δύο πράγματα περνάνε απο το μυαλό μου ενώ πέφτω και τον βλέπω να περνάει ξυστά απο δίπλα μου. Ή ότι είναι όντως η στιγμή του Θανάτου μου και ήρθε να με πάρει για να με πάει στον Παράδεισο ένας Άγγελος, πράγμα αδύνατον γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη πως πάω απευθείας Κόλαση, ή ότι είναι ένας απο αυτούς τους ανθρώπους που σκαρφαλώνουν σε γκρεμούς και πηδάνε απο εκεί φορώντας μια ειδική στολή που τους κάνει να μοιάζουν με ιπτάμμενοι σκίουροι. Καθώς πετάει ακριβώς απο κάτω μου, κάνοντας μια εξαιρετική μανούβρα σκέφτομαι πως άμα ίσως πέσω πάνω του θα μπορέσει με κάποιο τρόπο να μας προσγειώσει ασφαλείς και τους δύο. Μετά βέβαια θα πρέπει να απαντήσω πως διάολο βρέθηκα να πέφτω απο τον ουρανό, θα ακολουθήσει δηλαδή μια πάρα πολύ άβολη συζήτηση αλλά απο το να ξαναπεθάνω και να με μαζεύουν με το κουταλάκι είναι καλύτερη επιλογή.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μοχθηρή

Η Ανείπωτη Ιστορία της Μοχθηρής Μάγισσας της Δύσης 

Με λένε Ελφάμπα Φορμπίεν και αυτήν είναι η  αρχή της ιστορίας μου. Ζω στην μαγική χώρα του Όζ και με αποκαλούν « Η Μοχθηρή Μάγισσα της Δύσης.» Ολόκληρο το Όζ με μισεί επειδή τολμάω να λέω τα πράγματα που κανένας δεν θέλει να ακούσει , επειδή κάνω πράγματα που κανείς δεν θέλει να κάνει και επειδή όσο και να θέλουν δεν μπορούν να με δαμάσουν. Όλοι νομίζετε πως ξέρετε την ιστορία μου αλλά κανένας δεν ξέρει τι έγινε αληθινά. Αρχικά πρέπει να ξεκινήσω την ιστορία μου από την εποχή που γεννήθηκα, έτσι θα μπορέσω να σας εξηγήσω γιατί έχω πράσινο δέρμα και γιατί με αποκαλούν έτσι.

Η μητέρα μου, αν μπορώ να την αποκαλώ έτσι δεν ήταν πιστή. Είχε μια μάλλον αρκετά ελεύθερη και απρόσεχτη σεξουαλική ζωή όσο και να την αγαπούσε ο πατέρας μου , ο Φρέξσπαρ. Μια ημέρα λοιπόν που είχε βγει και έπινε στο μπαρ ενός μαγικού πλάσματος, ενός Ανθρώπου Τράγου συναντήθηκε με έναν περίεργο άντρα, έναν άντρα που δεν είχε ξαναδεί. Ο άντρας της έδωσε να πιει ένα πράσινο ποτό, ένα ποτό το οποίο την έκανε να νιώθει σαν να πετούσε στα σύννεφα, να νιώθει χαρούμενη, απαλή και ελεύθερη. Ο άντρας την βίασε εκείνο το βράδυ και η μητέρα μου τον αναζητούσε συνέχεια. Ο άντρας της έδινε συνέχεια όταν την έβρισκε αυτό το ποτό και συνέχεια την έκανε δική του. Τελικά, η μητέρα μου δεν μπόρεσε να προφυλαχθεί και έμεινε έγκυος σε εμένα. Δεν μπόρεσε ποτέ να με δεχθεί σαν δικό της παιδί , ούτε καν ο πατέρας μου δεν με αγαπούσε. Γεννήθηκα πράσινη από ζήλια, ζήλια που δεν είχα την αγάπη μιας οικογένειας. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα προσπαθώντας να κερδίσω την αγάπη τους. Δεν κατάφερνα όμως τίποτα.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 5ο: Η Νεράιδα και ο Νάνος

Ακολουθώ την Θάνατο πέρα από την αίθουσα του δικαστηρίου και φτάνουμε τελικά σε μια τεράστια αίθουσα , ακόμα πιο μεγάλη φτιαγμένη ολόκληρη από ανθρώπινα κρανία και σκελετούς από αλλόκοτα μαγικά πλάσματα.Σφυρίζω για λίγο γεμάτη με θαυμασμό για αυτό το μέρος. Όχι μόνο στο μέγεθος, που είναι τεράστιο, αλλά και στο πόσο όμορφο και καλοφτιαγμένο είναι ! Οι μοναδικοί πυλώνες που το συγκρατούν μοιάζουν είναι τεράστιοι σωροί από κόκκαλα και τρεις σκελετοί στον κάθε πυλώνα κρατάνε με τα χέρια τους την οροφή λες και πρόκειται να τους πλακώσει. Στους τοίχους μπορώ να διακρίνω κρανία μινώταυρων και γοργόνων, τα σκελετωμένα πλέον φτερά μιας Άρπυιας, το δίχως άκρα σώμα  ενός γουέρρατ, τα σπασμένα κόκκαλα ενός γίγαντα . « Αχ, την θυμάμαι πολύ καλά την ημέρα που μάζεψα αυτόν τον Γίγαντα και τα κόκκαλα του. Ήταν η μέρα που ο καλός σου θείος, ο Καπετάν Μπαρτόλομιου Τίτς ανέβηκε στην περίφημη φασολιά μαζί με τον Τζάκ, τον Σφαγέα Γιγάντων. Υπολογίζω ξέρεις την ιστορία.» με κοιτάζει ο Θάνατος και σχολιάζει βλέποντας με να παρατηρώ εδώ και ώρα τα τεράστια μα θρυμματισμένα κόκκαλα του γίγαντα.

« Μόνο όλα όσα μου είπε ο πατέρας μου. Ο Τζάκ μπόρεσε και μάζεψε όσο χρυσό του ήταν απαραίτητο για δέκα ζωές, όμως τελικά έγινε άπληστος. Την τελευταία φορά που ανέβηκε στην φασολιά προσπάθησε να κλέψει την χήνα με τα χρυσά αβγά από τον γίγαντα. Ο γίγαντας τον κυνήγησε για να τον φάει, εξοργισμένος από τον κλέφτη αλλά ο Τζάκ ήταν πιο γρήγορος , με αποτέλεσμα να φτάσει πρώτος στο έδαφος, να κόψει την φασολιά και να σκοτώσει τον γίγαντα μιας που ο καημένος ο γίγαντας έπεσε με φόρα στην γη και έσπασε τα κόκκαλα του. Η σύγκρουση του με το έδαφος είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας γκρεμός αλλά ο Τζάκ έζησε χαρούμενος και ευτυχισμένος για πολλά χρόνια με την οικογένεια του.. Γιατί ρωτάς ;; Δεν ισχύει ;;» την κοιτάζω και ο Θάνατος απαντά « Ποτέ μια ιστορία δεν είναι ακριβώς όπως την περιμένουμε.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 4ο: Το Δικαστήριο των Ψυχών

« Το Δικαστήριο των Ψυχών ;;» επαναλαμβάνω κοιτάζοντας τον Θάνατο. « Ναι.» χαμογελά εκείνη και την ακολουθώ καθώς βγαίνουμε από την αίθουσα με τα κεριά. Παρατηρώ για μια τελευταία φορά το κερί μου και σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω σε περίπτωση που δεν καταφέρω να κερδίσω αυτήν την πρόκληση.

« Ω , μην ανησυχείς τόσο πολύ Αλίνα !!» μου χαμογελά ο Θάνατος. « Οι κανόνες είναι πάρα πολύ απλοί. Θα οδηγηθείς σε μια τεράστια αίθουσα, εκεί θα υπάρχουν σαν δικαστές κάποια αντίγραφα μου, κλώνοι του εαυτού μου, που δημιούργησα για να είμαι λίγο πιο προσιτή σε άλλους κόσμους. Μόλις σου δώσουν τον λόγο εσύ θα προσπαθήσεις να μας πείσεις όλους γιατί αξίζει να σου δώσουμε εσένα λίγο ακόμα χρόνο στην ζωή σε αντίθεση με άλλα άτομα. Τι είναι αυτό που αξίζει τόσο πολύ στην ζωή σου ώστε να μην μπορείς να αναπαυτείς από τώρα ;;» εξηγεί εκείνη και την βλέπω να παίζει με τα μαλλιά της. Προχωράμε μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο πανύψηλες κολώνες από ανθρώπινη σάρκα. Το έδαφος είναι θρυμματισμένα κόκκαλα και οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από κρανία, ανθρώπων, ζώων και πουλιών. Την προσοχή μου τραβάει το κρανίο ενός ταύρου πάνω από ότι μοιάζει με το κρανίο ενός κορακιού.  « Λίγο ακόμα και φτάνουμε. Συγγνώμη αν σε τρομάζει η διακόσμηση αλλά την βρίσκω υπέροχη. Και επιπλέον εσείς οι άνθρωποι φαντάζεστε έτσι τον κόσμο του Θανάτου, δεν φταίω εγώ.»  συνεχίζει εκείνη.

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Στην Πύλη του Θανάτου

Καθώς πέφτω από τον γκρεμό προς το ποτάμι που κυλάει ορμητικό και παγωμένο πολλά μέτρα πιο κάτω από εμένα βλέπω το χιόνι να βάφεται κόκκινο από το αίμα μου. Ο πούστης ο Οζυμάντιας με κάρφωσε πολύ δυνατά με το στιλέτο και το αίμα μου χύνεται ζεστό. Μπορώ και βλέπω τις σταγόνες να βάφουν κόκκινο το χέρι μου, όπως ακριβώς και την μπλούζα μου μαζί με ορισμένα πετρώματα και ξηρά χορτάρια τα οποία προεξέχουν από τα βράχια του γκρεμού.

Πού στο διάολο βρίσκομαι ;; Βασικά ποιος νοιάζεται για αυτό ;;; Όσο πιο κοντά έρχομαι στο να συγκρουστώ με το νερό τόσο πιο πολύ φοβάμαι ότι η πτώση αυτήν θα είναι ικανή για να με σκοτώσει. Άμα δεν έχω πεθάνει εννοείται από την έλλειψη του αίματος μου πρώτα. Σφίγγω τα δόντια καθώς προσπαθώ να βρω από κάπου να κρατηθώ στα πετρώματα, κάποιο κλαδί, κάποια ρίζα, κάτι !! Τζίφος. Το μόνο το οποίο καταφέρνω είναι να κοπώ λίγο στο δέρμα δημιουργώντας μου μερικές μικρές πληγές στα χέρια . Πονάω και φοβάμαι. Δεν γίνεται, δεν θέλω να πεθάνω έτσι !!!! Όχι ακόμα ! Οι σκέψεις μου τρέχουν σε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, τον πατέρα μου, την κολλητή μου, το αγόρι μου, τους φίλους μου. Στην οικογένεια μου, αλλά η πιο βασική σκέψη που αυτήν την στιγμή κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι η εξής : Η σύγκρουση του δέρματος μου με το νερό άμα δεν με σκοτώσει πόσο πολύ παίζει να τσούζει ;;;

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ (Μέρος 2ο)

Εφόσον το επισημαίνω αυτό για πολλοστή φορά στον πατέρα μου αποφασίζω να πάω και να κάνω ένα μπάνιο. Νιώθω βρώμικη και η μυρωδιά του ιδρώτα στο κορμί και τα μαλλιά μου μόνο βοηθάει περισσότερο στο να καταλάβω ότι έχω δίκιο. Πηγαίνω στο μπάνιο μας εφόσον παίρνω πρώτα δύο πετσέτες και μια αλλαξιά ρούχα. Γδύνομαι, το ζεστό νερό πέφτει πάνω μου, το μυαλό μου τρέχει, κλείνω τα μάτια μου και αφήνω την φαντασία μου να τρέξει όσο πιο μακριά μπορεί..

Συνήθως όταν αφήνω την φαντασία μου να τρέχει έτσι βλέπω εικόνες απο ταινίες ή σειρές ή βλέπω τον εαυτό μου σε δάση ή στην θάλασσα . Εφόσον βάλω σαμπουάν, κρεμοσαμπουάν και όλα αυτά τα συναφή που χρησιμοποιούμε για το μπάνιο και καθαριστώ μια και καλή ντύνομαι και βγαίνω στο μπαλκόνι. Μένουμε στην ύπαιθρο και ο πατέρας μου παίρνει συχνά το αμάξι του για να πάει στο βιβλιοπωλείο. Εφόσον κρεμάω τις πετσέτες μου για να στεγνώσουν αποφασίζω να πάω στο δωμάτιο μου για να στεγνώσω το μαλλί μου.

Είμαι ξυπόλητη, φοράω μια μπλούζα που μου έκανε δώρο η θεία μου, η « Μητέρα» Γκόθελ της Ραπουνζέλ, που γράφει σε μαύρο φόντο με άσπρα γράμματα « The Bird of Hermes is my name, eating my wings to make me tame !» την οποία λατρεύω και έχω ξεκινήσει να διαβάζω όπου μπορώ για αυτό, ένα σουτιέν άσπρο με δαντέλα, κάλτσες μαύρες, ένα παντελόνι μπλε μακρύ τζην και τα μαλλιά μου είναι λυτά. Είχα ακούσει παλαιότερα για το πουλί του Ερμή, σε ένα anime , γιαπωνέζικο κινούμενο σχέδιο, το Helsing , βασισμένο  πάνω στον θρύλο του Δράκουλα και του αιώνιου εχθρού του Βαν Χέλσινγκ,  αλλά με αναφορές σε διάσημα τάγματα όπως τους Ναϊτες, τους Ιησουίτες και διάφορα σημαντικά κειμήλια, όπως την Λόγχη του Πεπρωμένου. Επίσης σε αυτό υπήρχαν αναφορές στην γοτθική λογοτεχνία , όπως στους λυκανθρώπους και τους βρικόλακες, στον ιστορικό Βλάντ Τέπες, τον τρίτο, τον Παλουκωτή, αρκετά κοντά στην ιστορική πραγματικότητα θα έλεγα, και φυσικά οι εχθροί του κινουμένου αυτού σχεδίου που έπρεπε να καταστραφούν με κάθε κόστος ήταν οι Ναζί και οι Κου Κλούξ Κλάν. Ενδιαφέρον για όποιον ψήνεται να το δει, πολύ ματωμένο όμως και βίαιο. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια να κάτσω και να ψάξω όσα περισσότερα μπορούσα γύρω από αυτό και όπως ανακάλυψα έχει αλχημιστικές ρίζες !!! Υπάρχει και ένα ποίημα γύρω από αυτό το οποίο όμως κάθε φορά ξεχνάω και δεν μπορώ να θυμηθώ τους στίχους..

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Γνωριμία και Ερωτήματα

Καλησπέρα σας !! Με ονομάζουν Αλίνα Ντράγκονιντ και ελπίζω να με υποδεχτείτε με εγκαρδιότητα στην παρέα σας. Είναι μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι εδώ αυτήν την στιγμή μαζί σας, καθώς είμαι καινούργια εδώ και έχω τόσα πολλά γεγονότα της ζωής μου να σας αφηγηθώ, μερικά ωραία, μερικά άσχημα, αστεία, τρομακτικά, περιπετειώδη, λυπητερά.

Επειδή δεν ήξερα ποια ιστορία να αφηγηθώ πρώτα αποφάσισα να αρχίσω με αυτήν. Είμαι 25 χρονών τώρα και αυτό που θα σας διηγηθώ συνέβη πριν 8 χρόνια, όταν ήμουν 17. Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στην αρχή ήταν το Σκοτάδι.

Αιώνιο, αθάνατο, ατελείωτο, μοναχικό, βαθύ. Και ο Θεός του Σκοταδιού, το πρώτο ζωντανό πλάσμα λεγόταν Τένεμπρα Νόξ. Μια εποχή το Σκότος ένιωθε μοναξιά, ξερίζωσε από το ίδιο του το στήθος, το Φως.  Έφτιαξε λοιπόν τον πρώτο Αρχάγγελο του Φωτός, τον Ταλιεσίν Λούξ. 

Και ο Ταλιεσίν τα έκανε όλα πουτάνα δημιουργώντας ένα μικρό άστρο εδώ, έναν γαλαξία εκεί, έναν πλανήτη εκεί. Στον Τένεμπρα άρεσε το σκοτάδι και η απέραντη ησυχία αλλά αποφάσισε να δώσει αυτήν την χαρά της δημιουργίας στον Ταλιεσίν. Αυτός με την σειρά του τα έκανε όλα μπουρδέλο. Άρχισε να δημιουργεί πλανήτες, ήλιους, θάλασσες, ποτάμια, άστρα, φεγγάρια. Αν το πάρουμε όπως είναι γραμμένο στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο της Γενέσεως ο Ταλιεσίν έφτιαξε τον ήλιο, το φεγγάρι, τα άστρα και τους πλανήτες. Έπειτα δημιούργησε τις θάλασσες και κάλυψε πολλούς πλανήτες με νερό, έπειτα έφτιαξε τα βότανα, τα δέντρα,την ξηρά και τα ψάρια και τα πουλιά. Ένιωθε όμως και αυτός μοναξιά.

Οπότε ζήτησε περισσότερο φως από το ίδιο το Σκοτάδι. Και το Σκοτάδι επειδή ήθελε να εξουσιάζει περισσότερα όντα του πραγματοποίησε την επιθυμία. Και το Φως δημιούργησε τους άλλους Θεούς και τα υπόλοιπα μαγικά πλάσματα. Τον Δία, τον Ποσειδώνα, τον Άδη, την Αματεράσου, τον Άνουβι, την Ίσις, τον Σετ, τον Όντιν, τον Θωρ και τον Λόκι.  Ο Ταλιεσίν έδωσε ζωή σε όλους αυτούς τους Θεούς και το Φως τους εξουσίαζε επειδή αυτό τους είχε γεννήσει, ακριβώς όπως και το Σκοτάδι. Έφτιαξε όλους τους γνωστούς αλλά και άγνωστους σε εμάς Θεούς, όμως όπως όλοι οι Δημιουργοί που δεν σέβονται τα δημιουργήματα τους σαν άτομα με δική τους βούληση,δική τους ζωή και ψυχή , τους συμπεριφερόταν σαν ένας κοινός μαλάκας.