Η σημαντικότερη εφεύρεση μάλλον στον τομέα της
οικιακής κουλτούρας. Απαντάται γωνιακός, αντικριστός, διπλός και τριπλός ενώ
συνήθως δεσπόζει πλησίον της οικιακής «εστίας» (αν υπάρχει) αλλά σε κάθε
περίπτωση, σίγουρα απέναντι από μια τηλεόραση, αδιακρίτως ιντσών! Σύντροφος του
ανύπαντρου αλλά και μόνιμος συνοδός του παντρεμένου. Παίζει ταυτόχρονα και ρόλο
τραπεζαρίας εξ’ ου και οι αχνοί, στην καλύτερη περίπτωση, λεκέδες πάνω του! Είναι
επίσης το αγαπημένο καταφύγιο των ερωτευμένων εφήβων που προσπαθούν να υποκλέψουν
ένα χάδι την ίδια στιγμή που οι γονείς περιπολούν και μπορεί να αιφνιδιάσουν
ανά πάσα στιγμή και να επιβάλουν «στρατιωτικό νόμο» ή ακόμη χειρότερα να
απαιτήσουν την …απέλαση του παρείσακτου!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΦΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΦΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
4 Ιουλ 2019
20 Ιουν 2019
Ένα "λογικό" τραγούδι που "γυρνά τις πλάτες του στο μέλλον"
Από τον συγγραφέα και σκιτσογράφο ΜΑΦΡΑ
Η μέρα είχε
ξημερώσει περήφανη γιορτάζοντας την Άνοιξη που είχε τόσο αργήσει, στα γύρω μας
μα και στις ψυχές μας συνάμα. Κοίταξα με λαχτάρα γύρω μου και οι αραδιαστές
σκέψεις πήραν σάρκα κι οστά μέσα από την μασκαράτα των παιδικών αναμνήσεων:
Όταν ήμουν
μικρός, η ζωή έμοιαζε τόσο υπέροχη
Ένα θαύμα,
ήταν όμορφο, μαγικό
Και όλα τα
πουλιά πάνω στα δέντρα τραγουδούσαν τόσο χαρούμενα
13 Ιουν 2019
30 Μαΐ 2019
Οι εκλογές μέσα από τα σκίτσα του ΜΑΦΡΑ
Εδώ και αρκετό καιρό βρισκόμαστε στη δίνη των εκλογών. Άλλωστε η εβδομάδα που διανύουμε είναι η ενδιάμεση μεταξύ των δύο γύρων των αυτοδιοικητικών εκλογών ενώ αμέσως μετά μπαίνουμε σε μια μηνιαία προεκλογική περίοδο αυτή τη φορά για τις βουλευτικές.
Όπως κάθε σκιτσογράφος που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο ΜΑΦΡΑ δεν θα μπορούσε να λείπει από το πανηγύρι με τα μοναδικά του σκίτσα...ας απολαύσουμε εδώ μερικά που αλιεύσαμε από τη σελίδα του στο fb Mafra Art (στην οποία πρέπει οπωσδήποτε να κάνε like...)...Καυστικά, ρεαλιστικά και δυστυχώς απεικονίζουν την πραγματικότητα που ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη αλλά που ζει σε παράνοια εδώ και πολλά χρόνια (μήπως εδώ και αιώνες;)
23 Μαΐ 2019
"Ο Τρόπος" από τον συγγραφέα-σκιτσογράφο ΜΑΦΡΑ
«Τι τρόπος
είναι αυτός βρε Θανάση»;
«Τρόπος; Τί
εννοείς…»;
«Μα.. σε
καλημερίζω και συ μου γυρνάς την πλάτη..! Είναι τρόπος αυτός»;
«Μην με
κουρδίζεις τώρα κι εσύ..! Με έχετε σκοτίσει όλοι με αυτή την λέξη…»
«Ποια λέξη;
Τί έγινε.»;
«
ΤΡΟΠΟ...τρόπο...με πρήξατε! Και..τί θα πει τί έγινε; Όλα χάλια.. Αυτό έγινε»
«Καλά…μπορείς
να γίνεις λίγο πιο σαφής; Βρες ένα τρόπο να πεις αυτό που θέλεις…»
«Πάλι
‘τρόπο’; Επίτηδες το κάνεις»;
«Συγγνώμη.
Το κλείνω! Πες εσύ ότι θες.. ξεκίνα από όπου θες και με όποιο τρόπο θες»!
Αφού απέφυγα
αντανακλαστικά την αριστερή παντόφλα του Θανάση, άκουσα προσεκτικά το παράπονό
του…
16 Μαΐ 2019
"Ο Μολυβένιος Στρατιώτης" από τον συγγραφέα-σκιτσογράφο ΜΑΦΡΑ
Τα μικρά παιδικά δάκτυλα έσφιξαν τον μολυβένιο στρατιώτη εξαφανίζοντάν τον μέσα στις αυλακιές της απαλής παλάμης. Η τιμωρία από τον αυστηρό δάσκαλο με το μικρό μουστάκι και την φαλάκρα, φάνταζε ανυπέρβλητο εμπόδιο στην παιδική ψυχή. Σφίγγοντας όμως τον μολυβένιο στρατιώτη θαρρούσε πως έπαιρνε δύναμη κι η παιδική ψυχούλα αντλούσε το κουράγιο που χρειαζόταν για να πάρει μια ανάσα ανάμεσα στα δάκρυα και τα αναφιλητά.
Ο μολυβένιος στρατιώτης ήταν εκεί και στις γιορτές των μεγάλων. Όταν μαζευόντουσαν σπίτι και γιόρταζαν ξέγνοιαστα οι γονείς με συγγενείς και φίλους, ήταν και πάλι αμίλητη μα πιστή συντροφιά ενάντια στις βαρετές συζητήσεις των μεγάλων που νόμιζαν πάντα πως αποτελούσαν ένα τσούρμο σοφών.
9 Μαΐ 2019
"Γιουροβίζιον" από τον συγγραφέα-σκιτσογράφο ΜΑΦΡΑ
Ο
Θανάσης είχε απλωμένες παντού εφημερίδες, περιοδικά ενώ η τηλεόραση ήταν
συντονισμένη στα αθλητικά! Μπάσκετ, στίβο, ποδόσφαιρο…! Κι ανάθεμα με κιόλας αν
μπορούσε να τα παρακολουθήσει…Ούτε κατά διάνοια! «Τί κάνεις εκεί;» τον ρώτησα
«Ενημερώνομαι..» μου ειπε, όπως πάντα αδιάφορα έως ακόμη και περιφρονητικά.
«Για ποιο πράγμα, ρε Θανάση; Εδώ βλέπω θέματα κάθε λογής και μεταξύ τους
άσχετα…» «Είσαι βλαξ» ήρθε όπως πάντα αποστομωτική η απάντηση. «Μπα; Και γιατί
παρακαλώ είμαι…βλαξ;» τον ρώτησα με περίσσια δόση αυτοσυγκράτησης. «Γιατί
έχουμε σε λίγο Γιουροβίζιον και πρέπει να ξέρω ποιον θα ψηφίσω…» «Γιουροβίζιον;
Χαχα… Ευρωεκλογές θέλεις να πείς..κι όχι…Γιουροβίζιον!Είδες που τελικά άλλος
είναι ο βλαξ, Θανάση; » γέλασα κοροϊδευτικά…ή έστω προσπάθησα…. Ο Θανάσης
κατέβασε το κεφάλι του, ίσα-ίσα για να με κοιταξει περιφρονητικά πάνω από τα
γυαλιά του, που σπάνια φόραγε. Με σκανάρισε με τον κλασσικό απαξιωτικό τρόπο
του και απεφάνθη. «Είδες που ένας είναι ο βλαξ; Αυτός που στέκεται μπροστά μου»
με κατακεραύνωσε. «Κάτσε ρε Θανάση.Έχεις πάρει φόρα και μου έχεις αλλάξει τον
αδόξαστο. Γιατί είμαι εγώ ο βλαξ κι όχι εσύ που πιστεύεις άλλα αντ’ άλλων…;»
αγανάκτησα και σταύρωσα τα χέρια μου περιμένοντας απάντηση στην πρόκληση. Και
δυστυχώς, αυτή ήρθε, όπως θα καταλάβαινα αμέσως μετά. Ο Θανάσης άφησε το
περιοδικό μόδας που κρατούσε και έβαλε τα πόδια του πάνω στο τραπέζι,
σταυρώνοντας ταυτόχρονα τα δάκτυλά του. «Ώστε έχουμε Ευρωεκλογές νομίζεις;» με
ρώτησε με στόμφο. «Όχι νομίζω…Έχουμε φίλε μου. Το ξέρουν όλοι δηλαδή»
ανταπάντησα με θράσος! «Χμμ…Άρα πολλοί οι βλάκες δηλαδή,ε;» «Κοίτα Θανάση, αν
είναι να..» «Μην με διακόπτεις και δώσε βάση σε αυτά που θα σου πω» με διέκοψε
ατάραχος. «Ωραία…δίνω…ακούω» του είπα και περίμενα. Ο Θανάσης έβγαλε τα γυαλιά
του, τα κοίταξε και με ρώτησε. Αφού είναι έτσι για πες μου ρε συ, κάτι..» «Να
σου πω..γιατί να μην σου πω;» «Μην με διακόπτεις όμως, ως βλαξ.Θα μιλάς όταν
σου πω εγώ» με επέπληξε…και γω περίμενα την ερώτηση με δυσφορία.
2 Μαΐ 2019
"Το Φου Μπου" από τον συγγραφέα-σκιτσογράφο ΜΑΦΡΑ
Η ώρα 23.10 και γω ζαβλακονόμουν στον καναπέ χαζεύοντας στην τηλεόραση αλλά και πιστός στην παράδοση να έχω πάλι χάσει το, ποιος είναι ο δολοφόνος.
Ξαφνικά κτυπάει το τηλέφωνο. Τρομαγμένος σχεδόν, σηκώνω το ακουστικό.
«Ποιος»;
«Έχεις Φου Μπου»; ακούγεται η φωνή από την άλλη άκρη του σύρματος.
«Ποιος είναι»; ξαναρωτάω αιφνιδιασμένος.
«Ο Θανάσης είμαι ρε κοιμισμένε. Ξαναρωτάω.. έχεις Φου Μπου»;
«Ε…έχω…πειράζει”; του απαντάω διστακτικά.
«Είσαι χάπατο. Έρχομαι από κει» μου απαντά και κλείνει η γραμμή.
Απειλητικό μου φάνηκε, ειναι αλήθεια!‘Έμεινα με το ακουστικό στο χέρι κι άρχισα ήδη να ανησυχώ για το τί θα μου ξεφούρνιζε πάλι αυτός ο τρελός. Έτσι είναι όμως ο Θανάσης. Όταν κάτι τον ενοχλήσει έρχεται και με βρίζει. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά τελικά πάντα βρίσκομαι όχι μόνο μπλεγμένος αλλά και υπεύθυνος!
21 Μαΐ 2017
"Προσμένοντας", ένα διήγημα των ΜΑΦΡΑ και Σοφίας Κραββαρίτη (Μέρος 4ο)
(Διαβάστε εδώ τα προηγούμενα μέρη...Μέρος 1ο, Μέρος 2ο και Μέρος 3ο)
Δεν είχε
κουνηθεί από την πολυθρόνα. Τα δάκρυα αποδείχτηκαν σύντροφοι καλοί μιας και δεν
τον είχαν εγκαταλείψει. Αυτά και οι αναμνήσεις τον συντρόφευαν όλα αυτά τα
χρόνια. Έριξε μια πονεμένη ματιά στο γραμμόφωνο που έμοιαζε να συμπάσχει και
αυτό μαζί του στέκοντας βουβό. Το είχε φέρει μαζί του από το τελευταίο του
ταξίδι στην Ιταλία. Είχε σταματήσει πια να πηγαίνει. Δεν άντεχε να βρίσκεται
εκεί χωρίς αυτήν. Προσπάθησε να την βρει, όμως οι προσπάθειές του απέβησαν
άκαρπες. Οι γονείς της δεν ζούσαν, συγγενείς δεν γνώριζε και δεν ήξερε πως να
την εντοπίσει. Εκτός αυτού, θεωρούσε ότι έπρεπε να αποδεχτεί την απόφασή της να
μην τον ξαναδεί. Τουλάχιστον να ήξερε το γιατί...
17 Μαΐ 2017
"Προσμένοντας", ένα διήγημα των ΜΑΦΡΑ και Σοφίας Κραββαρίτη (Μέρος 3ο)
(Διαβάστε στα Links τα δύο πρώτα μέρη του διηγήματος....Μέρος 1ο και Μέρος 2ο)
«Θα σε φωνάζω
Πολ», του είπε ένα μεσημέρι που το βλέμμα τους είχε μαγνητιστεί από τα
γαλαζοπράσινα νερά του Άρνου.
Ο Παύλος
χαμογέλασε δίχως να πάρει τα μάτια του από τα ήσυχα νερά που του γαλήνευαν την
ψυχή μαζί με την σκέψη της όμορφης αγαπημένης του. Βρίσκονταν στην γέφυρα Πόντε
Βέκιο και όλη η ατμόσφαιρα ξεχείλιζε ρομαντισμό. Γύρισε και την κοίταξε και
ήταν σα να έβλεπε μπροστά του την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι. Και πως αλλιώς
μπορούσε να είναι; Στην Φλωρεντία βρισκόταν, ποιος ερωτευμένος άντρας δεν
παρομοίαζε το ταίρι του με αυτό το αριστούργημα; Ήταν όμως και η ίδια τόσο
σαγηνευτική! Έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει μέσα από πίνακα γεμάτο αρώματα και
χρώματα καμωμένο από την ίδια την αγάπη!
Είχαν ξεκινήσει από νωρίς την
βόλτα τους κι έτσι είχαν όλη την μέρα στη διάθεσή τους.
«Θα μπορούσε σίγουρα
να είναι μια σύγχρονη Αφροδίτη», σκέφτηκε.
13 Μαΐ 2017
"Προσμένοντας", ένα διήγημα των ΜΑΦΡΑ και Σοφίας Κραββαρίτη (Μέρος 2ο)
Ταξίδευαν μαζί εκείνη την μέρα. Συμπτωματικά(;) είχαν
διπλανές θέσεις στο αεροπλάνο, λες και τις είχε κλείσει η ίδια η μοίρα, με έναν
μονάχα προορισμό... Το όνειρο... Γιατί τελικά ένα όνειρο ήταν για τον Παύλο,
που έσβησε πριν προλάβει καλά καλά η αυγή να ανοίξει τα μάτια της σε μιια μέρα
που έμοιαζε να έχει μονάχα χθες και κανένα αύριο...
Φτάνοντας στην Φλωρεντία, είχαν μάθει τα πάντα ο ένας για
τον άλλο. Την στέρηση, την έλλειψη, την μοναξιά, αλλά και την μοναχικότητα. Δεν
χρειαζόταν να μάθουν τίποτα άλλο. Αυτά ήταν η ζωή τους. Αυτά ήταν...
τα πάντα τους...
Η Άγκνες ήταν μισή Ελληνίδα και
ζούσε στην Ρώμη. Είχε χάσει όμως το αεροπλάνο κι έτσι αναγκάστηκε να πάρει την
πτήση για Φλωρεντία. Τον ακολούθησε στην Σιένα που ήταν η δουλειά του. Δεν
ήθελε να πάει σπίτι της. Κόντευε βραδάκι, η ώρα που τα όνειρα αρχίζουν την
προετοιμασία για τις επισκέψεις κι αυτή τα περίμενε. Είχε ακούσει πως κρατάνε
όμορφη συντροφιά και βιαζόταν να τ’ ανταμώσει. Άλλο τόσο
9 Μαΐ 2017
"Προσμένοντας", ένα διήγημα των ΜΑΦΡΑ και Σοφία Κραββαρίτη (Μέρος 1ο)
![]() | ||
Η συνεργάτης του blog συγγραφέας Σοφία Κραββαρίτη, συνεργάζεται με τον συγγραφέα - σκιτσογράφο ΜΑΦΡΑ και μας χαρίζουν ένα ερωτικό και ταξιδιάρικο διήγημα που μπορείτε να απολαύσετε σε 4 μέρη. Ακολουθήστε τους ήρωες στο ταξίδι τους και βαδίστε στα χνάρια τους στη μαγευτική Φλωρεντία της Αναγέννησης, σταθείτε κι εσείς στην αίθουσα αναμονής... προσμένοντας...
Εξώφυλλο: ΜΑΦΡΑ
Τίτλοι: Κωνσταντίνος Βαρδής
(Από ΜΑΦΡΑ)
Το μεγάλο αεροπλάνο τροχοδρόμησε στο βάθος του διαδρόμου.
Από μακριά τα δέντρα που σημάδευαν το σύνορο του αεροδρομίου, χαιρέταγαν
υποκλινόμενα ταπεινά και με τις ταλαιπωρημένες κορφές τους, ανήμπορο έρμαιο
στον προορισμό τους. Το βλέμμα του προσπαθούσε απεγνωσμένα να διακρίνει τα
χαρακτηριστικά των νεοφερμένων. Ήξερε βέβαια ότι αυτό ήταν αδύνατο, αλλά το
έκανε κάθε φορά που το αεροπλάνο της συγκεκριμένης διαδρομής έφτανε στον τόπο
του.
Ήπιε ακόμη μία γουλιά από τον καφέ του και το βλέμμα του βάλθηκε να διαπεράσει την φθινοπωρινή ομίχλη που είχε ήδη αγκαλιάσει την περιοχή, αδιαφορώντας για οτιδήποτε. Το αεροπλάνο στο βάθος είχε πια σταματήσει και τα λεωφορεία που θα μετέφεραν τους κουρασμένους επιβάτες στον σταθμό, περίμεναν υπομονετικά μεσ’ την βροχή.
Η πόρτα άνοιξε και ένας ένας οι επιβάτες, άρχισαν να κατεβαίνουν την σκάλα που θα τους έφερνε ακόμη πιο κοντά στο ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι. Η βροχή όμως ήταν αυτή που υποδείκνυε τις κινήσεις τους. Ήταν η ίδια βροχή που έκανε αισθητή την παρουσία της στα μεγάλα σκονισμένα τζάμια της αίθουσας αναμονής.
Το ήξερε ότι κορόιδευε τον εαυτό του, όπως βαθιά μέσα του ήξερε ότι ποτέ δεν θα την ξανάβλεπε. Ήθελε όμως να πιαστεί από κάπου, να ‘χει κάτι να περιμένει. Αρνιόταν να πιστέψει ότι εκείνος ο μεγάλος έρωτας δεν θα ξαναζούσε ποτέ. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να πείσει τον εαυτό του πως ήταν μόνο μια ανάπαυλα και ότι όλα μετά θα έπαιρναν τον δρόμο τους, σαν το Φθινόπωρο που βίωνε αλλά που πάντα ξαναρχόταν...στο ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι.
Ήπιε ακόμη μία γουλιά από τον καφέ του και το βλέμμα του βάλθηκε να διαπεράσει την φθινοπωρινή ομίχλη που είχε ήδη αγκαλιάσει την περιοχή, αδιαφορώντας για οτιδήποτε. Το αεροπλάνο στο βάθος είχε πια σταματήσει και τα λεωφορεία που θα μετέφεραν τους κουρασμένους επιβάτες στον σταθμό, περίμεναν υπομονετικά μεσ’ την βροχή.
Η πόρτα άνοιξε και ένας ένας οι επιβάτες, άρχισαν να κατεβαίνουν την σκάλα που θα τους έφερνε ακόμη πιο κοντά στο ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι. Η βροχή όμως ήταν αυτή που υποδείκνυε τις κινήσεις τους. Ήταν η ίδια βροχή που έκανε αισθητή την παρουσία της στα μεγάλα σκονισμένα τζάμια της αίθουσας αναμονής.
Το ήξερε ότι κορόιδευε τον εαυτό του, όπως βαθιά μέσα του ήξερε ότι ποτέ δεν θα την ξανάβλεπε. Ήθελε όμως να πιαστεί από κάπου, να ‘χει κάτι να περιμένει. Αρνιόταν να πιστέψει ότι εκείνος ο μεγάλος έρωτας δεν θα ξαναζούσε ποτέ. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να πείσει τον εαυτό του πως ήταν μόνο μια ανάπαυλα και ότι όλα μετά θα έπαιρναν τον δρόμο τους, σαν το Φθινόπωρο που βίωνε αλλά που πάντα ξαναρχόταν...στο ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)









