"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Μοναχικά όνειρα

Σε είδα απόψε στα όνειρά μου.

Θέλησα να σου πω τόσα πολλά...

Πως δε σε σκέφτομαι πλέον συχνά, πως σε ξεπέρασα.

Δεν είσαι εσύ για μένα η ζωή μου.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Η αναζήτηση

Μέσα στα πιο τρελά όνειρα και σ’ ανείπωτους εφιάλτες 

σε αναζήτησα.

Σε χαμένες ηπείρους και βυθισμένες πολιτείες,

θα σε βρω.

Σε βάθη απύθμενα και σε ύψη μυθικά,

δεν είσαι εκεί.

Μια άδεια αγκαλιά και λίγη μονάχα ελπίδα,

ξανά να σε δω.

"Ίχνη της Καρδιάς" του Χρήστου Κεσκίνη

Μικρή μου κουκλίτσα

(μου επιτρέπετε, μέρα που είναι να το αφιερώσω στην μικρή μου αδερφή Δήμητρα)

Όταν γεννήθηκες. δεν σε μίσησα όπως όλοι φοβόταν. Ούτε σε ζήλεψα, όπως πίστευαν.

Γιατί ήσουν η μικρή, αμόλυντη κουκλίτσα μου.

Άλλωστε ήμουν μεγαλύτερος και έπρεπε να σε προστατέψω στην αγκαλιά μου.

Γιατί ήσουν η μικρή, εύθραυστη κουκλίτσα μου.

 Όταν έκλαιγες, πονούσα. Όταν γελούσες, πετούσα.

Γιατί ήσουν η μικρή, αγνή κουκλίτσα μου.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Το Φιλί

Μόλις σε είδα κατέβασα το βλέμμα μου κατευθείαν στο έδαφος. Δεν μπορούσα να σε αντικρίσω χωρίς να πληγωθώ. Τα μάτια σου με κοιτούσαν γεμάτα προσμονή και είχα κοκαλώσει. Έκανες ένα βήμα και ήταν σαν να λύθηκαν τα μάγια.

"Ίχνη της Καρδιάς" από το Χρήστο Κεσκίνη

Το κλειδί

Ζούσα μόνος. Πίστευα πως ήταν από επιλογή. Καμιά γυναίκα δεν υπήρχε να γεμίσει το κενό στην ψυχή μου. Κανένας άνθρωπος! Ένα κενό τόσο μεγάλο και τρομακτικό για τους περισσότερους. Εγώ όμως το αγαπούσα. Ήταν δικό μου. Με προστάτευε. Ποτέ δεν με άφηνε να πληγωθώ. Ήταν μαζί μου πάντα. Καμία δεν θα μπορούσε να το γεμίσει. Καμία; Τώρα ξέρω…

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Αγάπη και Πάθος

Θα γίνω άνεμος… Εκεί θα ‘ρθω…

Σαν το σκοτάδι… Να σε αγκαλιάσω…

Είσαι ο Έρωτας… Είσαι η Ζωή…

Ποτέ γι αυτό δε θα διστάσω…

Αγάπη και Πάθος... Θέρμη. Χαρά…

Μια αγκαλιά και ένα σου χάδι…

Σε σκέφτομαι… δε σε ξεχνώ…

Για σένα ζω το κάθε βράδυ…

"Ίχνη της Καρδίας" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Κενό

Η καρδιά μου μία μαύρη τρύπα. Καμιά αγάπη δεν μπορεί να κορέσει την δίψα της. Καμιά ενέργεια δεν γιατρεύει τις πληγές της ψυχής μου. Κανένα φως δε τρυπώνει στο σκοτάδι της. Κι όμως, αναζητώ και το παραμικρό χάδι σαν να είναι ζήτημα ζωής. Γιατί ελπίζω ακόμη...

Νιώθω μέσα μου μόνο κενό. Κενό στην καρδιά. Κενό στο μυαλό. Τίποτα δίπλα μου. Τίποτα μέσα μου. Πουθενά η γαλήνη. Πουθενά η χαρά. Μόνο σκοτάδι. Σκοτάδι και απουσία. Κι όμως… πληρώνω για κάθε αχτίδα φωτός το χρυσάφι του κόσμου. Γιατί ακόμη και αν πέθαναν όλα, η ελπίδα απλά κοιμάται.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Σ' αγαπάω

«Σ αγαπάω»   σου φωνάζει το ίδιο μου το μυαλό. Δεν το ακούς; Όλα τα υπόλοιπα είναι ασήμαντα. Τι δουλειά έχει ο εγωισμός και η καλοπέραση; Έχω χάσει τον ύπνο μου. ΜΟΝΟ κοντά σου νιώθω καλά. Μου λείπεις γαμώ το. Δεν είμαι ο εαυτός μου. Δεν αντέχω άλλο. Τα παρατάω όλα κι έρχομαι. Πρέπει να θυμηθώ το άρωμα του φιλιού σου. Πρέπει να αναπνεύσω ξανά… Πρέπει να ζήσω…

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Διακοπές για πάντα

Ο Κώστας μόλις είχε χωρίσει. Παρ’ ό,τι είχε ψυχολογία στο ναδίρ αποφάσισε να μην αφήσει την ευκαιρία για διακοπές να πάει χαμένη. Άλλωστε ποιος λέει όχι σε πληρωμένες διακοπές; Οι οικονομίες της χρονιάς είχαν ήδη δοθεί για να κλείσει δωμάτιο σε ένα πανέμορφο ξενοδοχείο. Στο νησί που είχαν γνωριστεί. Τα είχε οργανώσει όλα, μα όχι τον χωρισμό τους.

 Δύο μέρες μετά, περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες ζευγάρια, κατανάλωνε γαλόνια ποτών για να ξεχάσει. Εκεί ονειρευόταν τις διακοπές του… Με εκείνη. Εκεί ήθελε να κάνει πρόταση γάμου. Σε… εκείνη.

"Ίχνη της Καρδιάς" από το Χρήστο Κεσκίνη

Κι όμως, σε αγάπησα τόσο πολύ, που πλέον μετράω τον χρόνο από την στιγμή που σε γνώρισα. Κι όμως, ποτέ δε σε ξεπέρασα, γιατί είσαι εσύ αυτή που πάντοτε κρατούσε και θα κρατάει την ψυχή μου.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Μελαγχολικό ξημέρωμα

Ξύπνησε από τον ήχο της βροχής. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν άκουγε τα χτυπήματα ή αν τα ένιωθε να κοπανάνε το κεφάλι του. Δεν είχε ξημερώσει ακόμη. Σηκώθηκε με πολύ αργές κινήσεις από το κρεβάτι. Τα πόδια του ακούμπησαν σε άδεια μπουκάλια, ρίχνοντάς τα κάτω. Ένα από αυτά έσπασε. Ο θόρυβος έφερε νέο κύμα πόνου. Σκέφτηκε πως θα έπρεπε να πιει νερό. Το αλκοόλ τον είχε αφυδατώσει, μα αναζήτησε το πακέτο με τα τσιγάρα. Αφού ρούφηξε το δηλητήριο, προχώρησε προς την κουζίνα. Οι κατσαρίδες δεν προσπάθησαν καν να κρυφτούν από το βλέμμα του, όταν το φως άναψε τρεμοπαίζοντας.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Άσπρο... Το χρώμα που κυριαρχεί στην ζωή μου τα τελευταία χρόνια.  Λένε πως με έφεραν εδώ για το καλό μου . Δεν μπορώ να κάνω κακό στον εαυτό μου σε ένα άδειο δωμάτιο. Έχει ακόμη και μαξιλάρια στους τοίχους! Λες και θα μπορούσα ποτέ να κοιμηθώ όρθιος! Τίποτα δεν υπάρχει γύρω μου. Απλά τέσσερις άσπροι μαλακοί τοίχοι και μία πόρτα, πάντα κλειστή. Ο αέρας μοιάζει να μην ανανεώνεται καν. Νιώθω πως τρελαίνομαι! Δεν μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου τον λόγο που με έφεραν εδώ. Κάθε φορά που προσπαθώ, οι σκέψεις μου μαυρίζουν. Λευκό χρώμα και κενό! Αυτή είναι όλη η ζωή που θυμάμαι!

Για ακόμη μία φορά ψάχνω το δωμάτιο σπιθαμή προς σπιθαμή. Ποτέ δεν έχω βρει τίποτα, μα είναι μία συνήθεια που απέκτησα, όταν ακόμη θυμόμουν το γιατί! Κάθε πρωί, μία φωνή μέσα μου μου λέει «Ψάξε...Ψάξε...»

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Α ρε Πατέρα!

Α ρε πατέρα...

Πάντα σε θεωρούσα ισχυρό και παντοδύναμο.

Πάντα ήσουν για εμένα αυτός που ήθελα να μοιάσω...

Ένα ίδαλμα!

Πολεμιστής από την ημέρα που γεννήθηκες, Αγωνιστής για την οικογένειά σου...

 Ποτέ δεν κώλωσες,  όσα προβλήματα κι αν αντιμετώπισες.

 Ποτέ δεν σε άκουσα να διαμαρτύρεσαι...

Ποτέ δεν έκανες πίσω σε όσα πιστεύεις!

'Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Παγιδευμένος στις αναμνήσεις

Καθώς Ένα Δάκρυ Ακολουθεί Τον Δρόμο Του Και Η Βροχή Δυναμώνει Δεν Μπορώ να Μην Σε Σκέφτομαι Για Μια Ακόμη Μέρα Στη Λίμνη Των Δακρύων Μου Μια Ακόμη Μέρα Στην Προσωπική Μου Κόλαση Για Άλλη Μια Φορά Παγιδευμένος Στις Αναμνήσεις

Ακούγοντας Φωνές Φυλακισμένες Στο Παρελθόν Ονειρεύομαι Τα Χρόνια Που Πέρασαν Από Καιρό Και Ο Χρόνος Περνά Χωρίς Εμένα Εικόνες Που Θα Έπρεπε Να Έχουν Χαθεί Για Πάντα Έρχονται, Μιλούν Με Τη Φωνή Σου Ω Θεέ, Είμαι Παγιδευμένος Στις Αναμνήσεις 

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Για εσένα...που έφυγες

Ήρθες, όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο...

Τα μόνα που αναζητούσες, λίγα χάδια, μια αγκαλιά και την προσοχή μου...

Στα έδωσα χωρίς να το σκεφτώ.

Πίστευα πως θα έφευγες αμέσως μετά...

Κι όμως, με κοίταξες μέσα στα μάτια και το βλέμμα σου έσταζε αγάπη και αφοσίωση...

Ο πάγος έλιωσε μέσα μου. Η καρδιά μου χτύπησε ξανά...

Από τότε ήξερα πως δε θα με προδώσεις ποτέ. Και είχα δίκιο...

Κάθε μέρα με περίμενες υπομονετικά να γυρίσω σπίτι...

Ερχόσουν να με ξυπνήσεις, όταν αργούσα...

"΄Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Σαν τότε

Όταν ήμασταν παιδιά και φοβόμασταν τα τέρατα στην ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι, οι γονείς μας έλεγαν ότι τα τέρατα βρίσκονται μέσα στο μυαλό μας. Και αυτό μας καθησύχαζε... Αθώα πλάσματα...

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Στο δικό μας δέντρο

Δώδεκα! Η ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα. Δε φοβάμαι φυσικά. Είμαι και πάλι εδώ. Στο μέρος μας! Σε περιμένω δίπλα στο δέντρο που φυτέψαμε, όταν ήμασταν παιδιά. Θυμάσαι; Τι λέω ο τρελός; Πώς θα μπορούσες να το ξεχάσεις; Εδώ, κάτω από αυτό το δέντρο γίναμε ζευγάρι. Εδώ χαράξαμε τα αρχικά μας και ορκιστήκαμε αιώνια αγάπη και αφοσίωση. Εδώ έγινες δική μου για πρώτη και τελευταία φορά. Όλη μου η ζωή βρίσκεται γύρω από αυτό το δέντρο. Σε περιμένω. Όπως και τότε.... Το σπίτι σου ήταν σκοτεινό από ώρα. Αν και κανένα φως δεν άναβε, εγώ σε περίμενα. Μου είχες πει ότι θα ερχόσουν, όταν όλοι θα κοιμόνταν. Σε είδα μετά από λίγο. Φορούσες το νυχτικό σου. Παρά τα μαύρα σύννεφα στον ουρανό, δε φοβόσουν την βροχή. Άλλωστε σου άρεσε τόσο πολύ… Ήρθες προς το μέρος μου και σε αγκάλιασα τρυφερά. Έτρεμες… Από το κρύο; Από ανυπομονησία; Από φόβο: Δεν ξέρω. Το μόνο που ήξερα τότε ήταν πως, αν δεν ήμουν τόσο ερωτευμένος μαζί σου, θα σε ερωτευόμουν ξανά εκείνη τη στιγμή. Μία νύμφη του δάσους που έχασε τον δρόμο της για να πέσει στην αγκαλιά μου. Σε φίλησα ξανά και ξανά θέλοντας να σου δείξω την αγάπη μου. 

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Χρόνος Νεκρός

Πέρασαν μήνες... Χρόνια ίσως... Και το μυαλό μου κολλημένο στο τότε! Λες και  χρόνος δεν κυλησε ξανά. Λες και η Γη σταμάτησε για πάντα να γυρνά.

Το βλέμμα μου να σε κοιτά γεμάτο ελπίδα και προσμονή, το σώμα σου να με απομακρύνει χωρίς επιστροφή! Είμαι δικός σου... είμαι αλλού! Και αγαπάω να με μισείς! Όσο μισώ που σ’ αγαπαώ!

Πόσο να αντέξω χωρίς καρδιά; Αφού τη δική μου την πήρες μακριά! Και η αγάπη, μια σκέψη παλιά. Πόσο να αντέξω χωρίς μυαλό;

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Ο Τρελός

Και αν είμαι τρελός, που το κακό;
'Ενα κομμάτι μου λέει πως δεν θέλει να αλλάξει -το άλλο παράτα τα όλα και κοίτα μπροστά.
Και αν είμαι σχιζοφρενής , που το κακό;
'Ενα κομμάτι μου όλο τον κόσμο αγαπά - το άλλο απλά με πάθος μισεί!

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Η ζωή είναι ωραία!

«Η ζωή είναι ωραία» σκέφτηκε ο Βασίλης χαρούμενα. «Τι μπορεί να πάει στραβά; Έχω ένα όμορφο σπίτι στο νησί, γεμάτο λουλούδια μπαλκόνι, μια πολύ καλή δουλειά και εκείνη να με περιμένει.» Αλήθεια δεν μπορούσε να ζητήσει τίποτε άλλο. Όταν πριν από δύο χρόνια ερχόταν στο  νησί για να καλύψει τη θέση του δασκάλου, πίστευε πως τα επόμενα χρόνια θα έκανε αγγαρεία για να συμπληρώσει τα μόρια και να φύγει το συντομότερο δυνατό. Τώρα, είχε ζητήσει η θέση του να γίνει μόνιμη. Και ήταν σίγουρος πως θα γινόταν. Άλλωστε ο υπάλληλος του Υπουργείου Παιδείας μόνο που δεν έτριβε τα χέρια του, όταν κατέθεσε τα χαρτιά του. Δάσκαλος σε απομονωμένο νησί!