Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

17 Αυγ 2019

Quicksand, της συγγραφέως Malin Persson Giolito και τα γρήγορα αντανακλαστικά του Netflix


Το εργοστάσιο παραγωγής τηλεοπτικών σειρών που λέγεται και Netflix δεν θα μπορούσε να αγνοεί για πολύ καιρό ακόμα την (ίσως) καλύτερη σχολή αστυνομικής λογοτεχνίας παγκοσμίως αυτή τη στιγμή, τη Σουηδική. Έτσι, μόλις μπήκε στα ραντάρ των υπευθύνων το βιβλίο της Malin Persson Giolito με τίτλο «Κινούμενη Άμμος» που κυκλοφόρησε μόλις το 2016 και βραβεύτηκε ως το καλύτερο σουηδικό στο είδος του, ήταν θέμα χρόνου η πρώτη σουηδική παραγωγή του Netflix.

Το βιβλίο διηγείται τη θυελλώδη ιστορία αγάπης δύο νεαρών σουηδών της υψηλής κοινωνίας (ο νεαρός Σεμπάστιαν μάλιστα βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας) που καταλήγουν να μπουκάρουν στη σχολική τους τάξη και να ανοίγουν πυρ κατά των συμμαθητών τους χωρίς προφανή λόγο. Και αν νομίζετε ότι μόλις έκανα spoiler είστε γελασμένοι...έτσι ξεκινάει και το βιβλίο και η σειρά. Αυτό που αναπτύσσεται στις υπόλοιπες σελίδες του είναι οι σκέψεις της Μάγια (το έτερον ήμισυ του Σεμπάστιαν), η οποία μέσα από τη φυλακή και κατά τη διάρκεια μιας επίπονης δίκης, κάνει flashbacks τόσο στη σχέση της με τον Σεμπάστιαν, όσο και στις σχέσεις της με τα υπόλοιπα αγαπημένα πρόσωπα του περίγυρού της, τους γονείς της, την μικρή της αδερφή, την κολλητή της Αμάντα και τον συμμαθητή της (με ρόλο κλειδί στα γεγονότα) Σαμίρ (με τον οποίο η συγγραφέας θίγει και το ζήτημα της μετανάστευσης και πως το αντιμετωπίζει η σουηδική κοινωνία). Μέσα από αυτά τα flashbacks η συγγραφέας αναζητεί τα αίτια που ώθησαν τον Σεμπάστιαν να διαπράξει αυτό το έγκλημα, που του κόστισε την ίδια του τη ζωή αλλά κυρίως τους λόγους που η Μάγια τον ακολουθεί πιστά και δεν μπορεί να απελευθερωθεί από μία σχέση που την έχει αποξενώσει από τους κύκλο της. 

27 Ιουλ 2019

Ψηφοφορία 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Κατηγορία Πεζών

Βαδίζουμε προς την ολοκλήρωση ακόμα ενός διαγωνισμού ελεύθερης γραφής του blog μας, του 7ου κατά σειρά. Το τελευταίο διαγωνιστικό κομμάτι αφορά την ψηφοφορία των αναγνωστών για τα 3 καλύτερα πεζά. Η 10άδα βγήκε μετά από τη βαθμολόγηση της κριτικής επιτροπής (Νατάσα Γκουτζικίδου, Χρυσάνθη Σωτηροπούλου και Βαρβάρα Σεργίου) και πλέον τίθεται στην κρίση των αναγνωστών.

Αφού ευχαριστήσουμε για ακόμα μία φορά τις κυρίες της κριτικής επιτροπής μας να σας δώσουμε τα links των κειμένων, όπου με ένα κλικ μπορείτε να μεταφερθείτε σε αυτά και να τα διαβάσετε και φυσικά το poll στο οποίο θα μπορείτε να ψηφίσετε τα 3 αγαπημένα σας.

25 Ιουλ 2019

"Επτά Χρόνια στην Ανακύκλωση" από τη Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!!
 

«Και τι νόμιζες δηλαδή θα καθίσω να κλαίω, να σε παρακαλώ να μ  αφήσεις; Δεν κατάλαβα, άνθρωπος μεγάλος και ελεύθερος είμαι, τα μαζεύω και την κάνω»
Άνοιξε την πόρτα της αποθήκης.  Έβγαλε  την μεγάλη κόκκινη βαλίτσα. Ήταν γεμάτη σκόνη. Μήπως και την χρησιμοποίησα τα τελευταία χρόνια καθόλου; σκέφτηκε. Κοίταξε και την πράσινη βαλίτσα, την μεγαλύτερη. Την κατέβασε, ίσως να την χρειαζόταν και εκείνη «ποτέ δεν ξέρεις» είπε. Ο αέρας της αισιοδοξίας φύσηξε μέσα της. Όρθωσε  το κορμί της να πάρει δύναμη.
 Θύμωσε με τον Άρη τον άνδρα της. Ούτε μια μικρή εκδρομή  δεν πήγαν τα τελευταία χρόνια.  Ούτε ένα ταξίδι σαν ζευγάρι, υποτίθεται ερωτευμένο, έτσι για ένα διάλειμμα, μια αλλαγή στην ρουτίνα τους. Γιατί δεν της δίνει ώθηση στην αισιοδοξία που είχε για την εξέλιξη στην δουλειά της; Γιατί εκείνος της έκοβε τα φτερά; Ως πότε να σκύβει πια το κεφάλι;
    «Αϊ στα κομμάτια» είπε δυνατά.

"Ευθανασία" από τη Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!
 

Αρρώστησες! Βρίσκομαι συνεχώς δίπλα στο κρεβάτι σου. Μια ικεσία αντίκρισα  σήμερα στο πρόσωπό σου και ξαφνικά άρχισα να θυμάμαι τις κουβέντες μας, για το αν κάποτε  μας συμβεί κάτι τρομερό πως θα το αντιμετωπίσουμε.
«Είναι άσχημα» είπαν.
«Ίσως δεν τα καταφέρει», ψέλλισαν.
 «Τα μηχανήματα την συντηρούν, αλλά για πόσο»; ακούστηκε από δίπλα  μια φωνή. 
«Τώρα μόνο ο θεός ξέρει», είπαν και οι γιατροί.  Και τότε θυμήθηκα «Ευθανασία» 
Τα χρόνια αφήνουν πάντα σκέψεις και όνειρα να πραγματοποιούνται και κάποια να περιμένουν στην πορεία για την πραγμάτωσή τους.
Η ζωή μας κύλισε όμορφη, μαζί με παιδιά εγγόνια, φίλους.
Προγραμματίζαμε το κάθε τι, αφού προηγούνταν συζητήσεις επί συζητήσεων, για την προτεραιότητα τους, και αφού παίρναμε την απόφαση, ξεκινούσαμε. Τίποτα δεν γινόταν χωρίς συζήτηση και από κοινού παίρναμε  την απόφαση. 

24 Ιουλ 2019

"Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον καλό και στον κακό της ιστορίας είναι η κάλυψη απ’ τον Τύπο" από την Αγγελική Πετρίδη

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


  Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Παρόμοια λάθη, ίδιοι καιροί, όμοιοι άνθρωποι - και όμως - παρά την καταγραφή των γεγονότων από των 4ο αιώνα Π.Χ τα πάντα επαναλαμβάνονται σαν μια καλοστημένη χορογραφία που ποτέ δεν φτάνει στην τελική της φάση. Η αληθινή απορία όμως είναι πότε ακριβώς άρχισε αυτός ο κύκλος; Με λίγα λόγια η απάντηση έρχεται στην μορφή του ‘τώρα’ διότι κάπου εκατομμύρια έτη φωτός μακριά το τώρα δεν έχει έρθει ενώ κάπου αλλού αυτή η στιγμή είναι μακρινή ανάμνηση. Ο χρόνος ήταν πάντα σχετικός.
  Πάντως, κάποια στιγμή, σε αυτό το μέρος, σε όλο τον κόσμο, δεν υπήρχε τίποτα. Ένα απεριόριστο κενό ικανό να επεκταθεί ως τα πέρατα του νοητού κόσμου-μέχρι που εμφανίστηκε κάτι. Μια δύναμη, μια θεότητα, κάτι με μια ουσιώδους μορφή το οποίο ήταν έμβιο ον. Ξαφνικά το κενό είχε κάτι μαύρο, μια ανθρώπινη σκούρα μορφή που δεν υπάκουε σε κανέναν νόμο παρά μόνον αυτούς που έφτιαχνε. Πλέον το κενό δεν ήταν παρά μόνο ένα κουτί σχεδιασμένο να κρατήσει κάτι μέσα. Δυστυχώς, σύντομα φάνηκε ότι όποιος ή ό,τι είχε φτιάξει το κενό δεν το είχε σχεδιάσει καλά.

"Ένα κομμάτι Ελληνικής Θάλασσας" από τη Βαρβάρα Κατσιάνου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
 Ψηφίστε εδώ!!


Δώστε μου ένα κομμάτι θάλασσα και ξεχάστε με εκεί,να αγναντεύω,να ταξιδεύω,να ονειρεύομαι ταξίδια αλέγκρου νου. Έτσι κι αλλιώς ευλογήθηκα να γεννηθώ πάνω από ένα ακρογιάλι,με ανάστησαν πορφυρογέννητες χαραυγές,γίνηκα ένα με τον παφλασμό της θάλασσας ,που άλλοτε ήταν απαλό νανούρισμα και άλλοτε άγριο ξέσπασμα στα βράχια και στις μικρές σπηλιές! Και έτσι κάθε ιδιαιτερότητά της μπερδεύτηκε με την ψυχοσύνθεσή μου! Μπουνάτσες και μποφόρια, κάλμες και ρεστίες ένοιωθα να κυκλοφορούν μέσα από το δέρμα μου,κυκλοφορούσαν υποδόρια μου έδιναν ενέργεια και φιλοσοφημένα βήματα. Μια μικρή θάλασσα κάτω από το σπίτι μου που στο βάθος συναντούσε το Αιγαίο Πέλαγος,ένα μικρό πετροκάραβο το νησί μου που το έδερναν και το χάιδευαν όλοι οι καιροί! Και απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι μου! Ω,αυτό το μπαλκόνι μου πόσο ευλογημένος μπορεί να νοιώσει κάποιος! Στα πεντακόσια μέτρα πάνω σε ένα βραχάκι κάθεται η κυρά-Γοργόνα μας,γλυκιά οικοδέσποινα του νησιού μας,εκεί στην είσοδο του λιμανιού μας κόσμημα και καμάρι του νησιού μας και σκέψη νοσταλγική των απανταχού ναυτιλομένων μας.
Η αλισάχνη της νοτιάς γνώριμη συντροφιά μας, χαρίζει απόκοσμο τοπίο μπερδεύει όνειρα και πραγματικότητες και μέσα από την θολούρα της που την μεταφέρουν οι σοροκάδες, έτσι όπως φυσάει και τον μεταφέρουν στον απανταχού Ελληνισμό τραγουδώντας: " Όλον τον κόσμο κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ! Χαράχθηκε η πορεία του χιλιάδες χρόνια πριν! Μαίανδροι στο χιτώνα του κρυφοί συμβολισμοί του δηλούν αέναη την πορεία του στων αιώνων τη ροή.
κοιτάζοντας την θολούρα της να την μεταφέρουν οι σοροκάδες έτσι όπως φυσούν και σου κρύβουν την θέα κι εσύ κλείνεις τα μάτια και συνεχίζεις να ακολουθείς νοερά,η και στο όνειρό σου τα καράβια στα απέναντι Μικρασιατικά παράλια που τραβούν την ρότα τους στον ορίζοντα άλλα προς τον βοριά,άλλα προς τον νοτιά, ποιά άραγε λιμάνια να τα περιμένουν;Και εσύ,παρατηρητής και νοσταλγός παραδομένος στης ψυχής σου τα όνειρα και τις λαχτάρες, φτιάχνεις θαλασσινές ιστορίες και παραμύθια που πάντα αναδεικνύουν το ενδόμυχο Ελληνικό πείσμα και δαιμόνιο.Μήπως ένα παραμύθι, ένα όνειρο,δεν είναι η ζωή του καθενός;Απ΄την στιγμή που γεννιέται, ζει το μοναδικά ξεχωριστό δικό του όνειρο γράφει την δική του ιστορία !

23 Ιουλ 2019

"Δορυφόροι" από τη Ράκσα Αλξ

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!! 

(Το πεζό ποιήμα της Ράκσα Αλξ αφιερωμένο σε εκείνο)

Η πρώτη φορά που τον είδα ήταν πέντε χρόνια πριν. Σχεδόν έξι, πλέον. Τη στιγμή που το βλέμμα μου ακούμπησε το πρόσωπό του, το κεφάλι μου έγειρε στο πλάι, σαν τα σκυλιά που κοιτάνε τα αφεντικά τους με ένα βλέμμα απορίας. Χρειάστηκε να τον περιεργαστώ για κάμποσα λεπτά. Τόσο μεγάλη ήταν η απορία μου. Πώς, άραγε, είναι δυνατόν να είναι ένας άνθρωπος τόσο όμορφος;
Εκείνος δεν με είχε προσέξει. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στο πάτωμα με μία πρωτοφανή, για εμένα, προσήλωση. Θα συνειδητοποιούσα, αργότερα, ότι αυτή ήταν μία από τις συνηθισμένες του στάσεις. Το κεφάλι χαμηλωμένο και τα μάτια του να διατρέχουν το δάπεδο, λες και ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που είχε δει ποτέ. Το περπάτημά του ήταν πάντοτε αθόρυβο, σαν να φοβόταν ότι η σιωπή του θα ενοχλούσε έναν εκκωφαντικό κόσμο. Με κάθε του βήμα, η αύρα του, βαριά σαν την ψυχή που κουβαλούσε πάνω στις κυρτές του πλάτες, απλωνόταν στο χώρο και γέμιζες με τη γλυκιά μελαγχολία. Είναι αυτή η μελαγχολία που κουβαλάνε οι άμοιρες ψυχές, που σεργιανίζουν στον κόσμο αυτό, χρόνια πολλά περισσότερα από τα σώματά τους. Οι ψυχές που δυσανασχετούν και βασανίζονται παγιδευμένες σε μία ζωή που δεν μπορεί μήτε να τις καταλάβει μήτε να τις ευχαριστήσει. Έχεις δει και εσύ σίγουρα ψυχές τέτοιες, πολλές. Είναι εκείνες που η ανάσα τους έχει μία δυσχέρεια, τα μάτια τους μιλάνε περισσότερο από τα στόματά τους, η χάρη είναι έμφυτη και η θλίψη δεδομένη.

"Η Έμιλυ και η Τελευταία Βροχή" από τη Μαίρη Κάντα


(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!! 

«Πού πας; Δεν τέλειωσες όλο το φαγητό σου ακόμα» είπε η Δώρα στην κόρη της που έφυγε βιαστικά από το τραπέζι, πριν να τελειώσει το βραδινό της. «Δεν πεινάω άλλο. Θέλω να κοιτάξω την βροχή» είπε και έτρεξε στο παράθυρο. Η μητέρα της δεν επέμεινε περισσότερο και έπλυνε τα πιάτα.
Η Έμιλυ παρατηρούσε τις σταγόνες της βροχής που έπεφταν στο παράθυρο. Η αγάπη της για την βροχή ήταν τεράστια. Ξαφνικά μία αστραπή φώτισε το νυχτερινό ουρανό. «Μαμάα κοίτα! Δεν είναι υπέροχη η αστραπή;» φώναξε η μικρή Έμιλυ και λίγο αργότερα, ένας κεραυνός ήχησε δυνατά. Η Δώρα πήγε στο δωμάτιο της κόρης της. Χαμογέλασε όταν είδε την κόρη της τόσο ενθουσιασμένη και χαρούμενη.
«Ξέρεις, άλλα παιδάκια φοβούνται τις αστραπές και τους κεραυνούς» είπε η μητέρα της και η Έμιλυ απάντησε: «Μα γιατί φοβούνται; Εμένα μου αρέσουν πολύ. Ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή» και συνέχισε να κοιτάζει τις βρεγμένες σκεπές των απέναντι σπιτιών από το παράθυρο. Η μητέρα της, χάιδεψε απαλά τα μακριά, ίσια μαλλιά της Έμιλυ και είπε: «Χαίρομαι που σου αρέσει πολύ η βροχή, μα νομίζω πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά που θα βρέξει».

22 Ιουλ 2019

"Το Λευκό της Τιμωρίας" από την Κωνσταντίνα Ζιώγα


(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!
  

 Τα έντονα  άσπρα φώτα την τύφλωναν και σε συνδυασμό με τη γύμνια του δωματίου της έφερναν ζαλάδα. Τα χέρια της, όπως και όλο το υπόλοιπο κορμί της, πονούσαν αφόρητα απ’ το σφιχτό δέσιμο των ιμάντων, αλλά δεν ήταν αυτό που την ενοχλούσε περισσότερο. Ένιωθε τα στυγνά βλέμματα των συγγενών τους να την καρφώνουν τόσο βαθιά, σαν να διαπερνούν τη σάρκα και να της τριβελίζουν τα κόκαλα. Καταλάβαινε την ικανοποίησή τους, συμμερίζονταν τη δίψα τους για εκδίκηση, η ίδια σχεδόν είχε ασπαστεί αγόγγυστα την απόφαση του δικαστηρίου και της πολιτείας, αλλά τώρα αντιμέτωπη με το τέλος, ένιωθε τον ιδρώτα να την πλημμυρίζει, να την πνίγει. Άλλωστε ποιος δεν φοβάται το θάνατο;
  Η Σάρα Πάρκερ είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Το μέλλον της, δυσοίωνο, είχε προκαταγραφεί πριν καν γεννηθεί. Ο πατέρας της τους εγκατέλειψε όταν ήταν μόλις οκτώ χρονών, έχοντας σιχαθεί να παρακολουθεί τη μητέρα της να αυτοκαταστρέφεται όντας χρόνια χρήστης ναρκωτικών, ακόμη και μετά τη γέννηση της Σάρα. Τα επόμενα χρόνια η Σάρα και η μητέρα της βούλιαζαν περισσότερο στο βάλτο της ανέχειας και της αθλιότητας. Ζούσαν σ’ ένα υπόγειο που δεν το έβλεπε ο ήλιος και τρέφονταν άλλοτε με ελεημοσύνες και άλλοτε με την συνεισφορά των γειτόνων. Ένα χρόνο μετά η μητέρα της Σάρα άρχισε να εργάζεται ως πόρνη, για να καλύψει την άσβηστη και διψασμένη ανάγκη της για τη μαγική ζάχαρη. Σιγά σιγά μύησε και την ίδια τη Σάρα στον απαγορευμένο και ουτοπικό κόσμο των ουσιών. Μαγεμένη καθώς ήταν, η Σάρα παράτησε το σχολείο πριν καν τελειώσει το λύκειο και έπιανε περιστασιακές δουλειές. Στα δεκαέξι της έχασε και τη μητέρα της, το τελειωτικό χτύπημα για τη Σάρα που πλέον έβλεπε τον κόσμο της να καταρρέει, έγινε ένας άψυχος θεατής της ζωής της.

"Ο Εφιάλτης της Εκάτης" από τον Αντώνη Ευθυμίου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


Τα μολυβένια σύννεφα έκρυβαν το χαμόγελο του ήλιου κι η καταχνιά απλωνόταν μέχρι τη ραχοκοκαλιά του ορίζοντα. Τα κλάξον των αυτοκινήτων ηχούσαν σαν ασυντόνιστη ορχήστρα κι η τσιμεντούπολη είχε μετατραπεί σε έναν ασπρόμαυρο καμβά ενός άτεχνου ζωγράφου. Η Εκάτη είχε μόλις επιστρέψει από την κηδεία του συζύγου της κι ήταν έτοιμη να καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Είχαν περάσει μια ολόκληρη ζωή μαζί και δεν μπορούσε να χωνέψει ότι θα τον έχανε κάποια στιγμή εξαιτίας της επάρατης νόσου. Αυτό που την τρόμαζε περισσότερο ήταν η μοναξιά. Είχε συνηθίσει τόσα χρόνια την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου δίπλα της και τώρα το σπίτι της φαινόταν άδειο κι αφιλόξενο. Ακόμη και οι διαστάσεις των τοίχων μέρα με τη μέρα άλλαζαν. Τα ταβάνια γινόντουσαν θεόρατα και τα παράθυρα θύμιζαν σιγά σιγά αόρατες πύλες. Είχε σκεφτεί κάποια στιγμή και την αυτοκτονία, αλλά θεωρούσε πολύ δειλό τον εαυτό της για μια τέτοια πράξη.
Γέμισε ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθισε νωχελικά στον καναπέ, εκεί ακριβώς όπου σπαταλούσαν τις περισσότερες ώρες της ημέρας, άλλοτε συζητώντας κι άλλοτε χαζεύοντας τηλεόραση. Προσπάθησε ν’ αναπολήσει μερικές όμορφες στιγμές του έγγαμου βίου της, μα το μυαλό της είχε θολώσει. Φαίνεται πως η οδύνη της απώλειας είχε σκορπίσει τις σκέψεις της κι έπρεπε να τις ξαναβάλει σε τάξη. Το ποτό με δυσκολία κατέβαινε στο λάρυγγα, μα ήταν τόσο δυνατό που της έκαιγε τον οισοφάγο. Ο άντρας της τής είχε απαγορέψει να πίνει, γιατί φοβόταν μήπως πάθει κίρρωση του ήπατος, αλλά τελικά εκείνος έφυγε πρώτος και η Εκάτη έμεινε μόνη σαν απροστάτευτο κυκλάμινο στο ξεροβόρι της επιβίωσης.

21 Ιουλ 2019

"Οι Δράκοι" του Απόστολου Δαβίλα

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


Οι πρώτες σταγόνες βροχής χτύπησαν την επιφάνεια της αλπικής λίμνης στέλνοντας ομόκεντρους κύκλους σε χαοτική διάταξη σε όλη την επιφάνεια  της, ξυπνώντας της αρχέγονες μνήμες της δημιουργίας και της αρχικής ψυχής της γης. Αστραπές και κεραυνοί ήρθαν να συμπληρώσουν τη Μελωδία της βροχής πάνω στην λίμνη και να την οδηγήσουν σε ένα μελωδικό κρεσέντο όπου εκατομμύρια δάχτυλα-σταγόνες χαϊδεύουν-τσιμπάνε την λίμνη-άρπα.
Η Μελωδία της σταγόνας είναι πλέον εκκωφαντική. Η επιφάνεια της λίμνης έχει γίνει ένα με τη βροχή και τα σύννεφα, οι κεραυνοί και οι αστραπές φωτίζουν σαν φλας την σκοτεινή μάζα από το παλλόμενο ύδωρ, φωτίζοντας καρέ-καρέ τη μορφοποίηση στην επιφάνεια της λίμνης, μιας τεράστιας σκιάς, στο σημείο που ενώνονται η λίμνη και η βροχή.
Ένας τεράστιος όγκος σχηματίζεται από συμπυκνωμένο νερό και την αφυπνισμένη ψυχή της γης. Η λίμνη του δίνει τον παλμό, η βροχή το σμιλεύει ασταμάτητα, φτιάχνοντας δύο τεράστια φτερά, πανίσχυρη ουρά και ένα θωρακισμένο κεφάλι γεμάτο δόντια και αγκάθια. Τα μάτια καθρεφτίζουν το αρχέγονο κομμάτι της ψυχής της γαίας που κυλάει πάντα και που δε σταματάει μπροστά σε τίποτα, που τρυπάει στρώματα βράχων και σκάβει βαθιά φαράγγια μόνο και μόνο για να συναντήσει και άλλο νερό που ταξιδεύει και μετασχηματίζεται σε πάγο, σε ατμό, σε γλυκό και αλμυρό νερό, αλλά ποτέ δεν χάνεται, όπως δεν χάνεται και η ζωή που για πρώτη φορά σχηματίστηκε στα σπλάχνα της.

"Ανάσταση: Το ταξίδι του Λέροϋ Κρίπκε" από τον Γιώργο Γιάγκου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


Με το κατάλληλο αεράκι, τον ήλιο να μένει σταθερά ψηλά στον ουρανό, και τον κόσμο να κατακλύζει τις Παρθένους Νήσους στην Καραϊβική, τα πάντα γύρω σε αυτή τη περιοχή φωνάζουν καλοκαίρι. Εν έτει 4076 μ.Χ. ή 250ος κύκλος του Χάνσεν, μιας και άλλαξε η παγκόσμια χρονομετρία μετά από την σημαντικότερη αποκάλυψη που είχε ποτέ ο μοντέρνος κόσμος, όλα είναι διαφορετικά από αυτά που γνωρίζαμε, αλλά οι άνθρωποι συνεχίζουν να απολαμβάνουν σταθερά ένα πράγμα, τον καλό καιρό· και ο καιρός ελέγχεται με πολύ μεγαλύτερη ευκολία. 


Στους δρόμους του Saint Thomas περπατάει αμέριμνος και ο Λέροϋ Κρίπκε, αντιναύαρχος του παγκόσμιου στρατού, ο οποίος ειδικεύεται στην εξακρίβωση ιστορικών γεγονότων, και απολαμβάνει-όπως και σε άλλες περιοχές του κόσμου-τις ιπτάμενες πόλεις που έχουν δημιουργηθεί μέσω της τεχνολογίας Ούρνε. Αυτά τα εντυπωσιακά μεγαθήρια έχουν κτιστεί κυρίως ως τουριστικά θέρετρα στο Saint Thomas, γεμάτα με ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και καταστήματα για την ικανοποίηση και των πιο απαιτητικών πελατών. 

19 Ιουλ 2019

«H ζωή εν τάφω» του Στρατή Μυριβήλη


Είναι αλήθεια ότι η ελληνική λογοτεχνία ποτέ δεν αποτελούσε πρώτη μου επιλογή. Κυρίως επειδή το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος είναι η αστυνομική λογοτεχνία, που στην Ελλάδα, πέρα από 2-3 πραγματικά αξιόλογους λογοτέχνες, δεν ανθεί ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά, με αφορμή τη σειρά της κρατικής τηλεόρασης «Η ζωή εν τάφω» (την οποία βέβαια δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου), αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη, ένα από τα κλασικότερα της ελληνικής λογοτεχνίας και καλύτερο του συγκεκριμένου συγγραφέα.
Το βιβλίο του πολέμου, όπως χαρακτηρίζεται ακριβώς κάτω από τον τίτλο, είναι ακριβώς αυτό αλλά ταυτόχρονα πολλά περισσότερα. Είναι τα χειρόγραφα του στρατιώτη Αντώνη Κωστούλα, ο οποίος μέσα από τα χαρακώματα του πολέμου αποκτά αγρίως μία άλλη αντίληψη της ζωής και την τοποθετεί στη σωστή της διάσταση. Παρότι πολεμικό βιβλίο, τα ίδια τα γεγονότα του πολέμου καταλαμβάνουν ένα μικρό τμήμα του βιβλίου. Τα λίγα περιστατικά που περιγράφονται όμως είναι τόσο αποτρόπαια και αποκρουστικά που η αίσθηση που αφήνουν στον αναγνώστη διατηρείται για αρκετές σελίδες (μέχρι να έρθει το επόμενο). Ο Μυριβήλης εστιάζει αλλού. Εστιάζει κυρίως στην αίσθηση του πολέμου, στην ψυχολογία που προκαλεί στον στρατιώτη αλλά και σε αυτούς που έμειναν πίσω. Σε ανθρώπους της καθημερινότητας, της ελληνικής (και όχι μόνο) υπαίθρου που έχουν χάσει τα πάντα για τα καπρίτσια του ανθρώπινου γένους. Το γεγονός ότι το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά μια συλλογή από γράμματα που έστελνε ο Κωστούλας στην αγαπημένη του δίνει στον Μυριβήλη το πάτημα να χρησιμοποιήσει μια απλή γλώσσα, καθημερινή, γεμάτη τοπικά ιδιώματα που μεταφέρουν τον σύγχρονο αναγνώστη σε μια άλλη εποχή, πιο αγνή.

10 Ιουλ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Ειρήνη Μαντά

Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη

Ειρήνη Μαντά

Ειρήνη σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;


Λοιπόν, κοιτάξτε να δείτε.  Η ερώτηση και η συζήτηση περί τρόμου με πιάνει κάπως αδιάβαστη, διότι δεν είναι το είδος που γράφω ή που θα ήθελα να γράφω ή που αγαπώ / προτιμώ να διαβάζω. Για μένα μπορούν να βρεθούν διαμαντάκια σε παλιές ανολογίες, έργα συγγραφέων που εδώ και δεκαετίες εξερευνούν εκ του σύνεγγυς την Άλλη Πλευρά. Ο Λάβκραφτ έκανε για μένα τη διαφορά, γιατί προσπαθώντας να καταλάβω του λόγους που κάνει τόση εντύπωση έγραψα το Δαιμόνιο της Γραφής. Τους λόγους τους κατάλαβα αλλά ο Λάβκραφτ δεν είναι από τους αγαπημένους μου. Είναι υπερβολικά εγκεφαλικός    και υπερβολικά άθεος για να με αγγίξει. Αδύνατον να βιώσεις τόση εσωτερική μοναξιά αν δεν είσαι εντελώς άθεος. Ο Λαγκώνας, ας πούμε, και τον ευχαριστώ για τη σκυτάλη του τρόμου, καταπιάστηκε με λαβκραφτικά αρχέτυπα  στην ιστορία του Των Υδάτων του Ουρανού. Α πέτυχε το αυτό αίσθημα; Βεβαίως και όχι. Δεν είναι ούτε τόσο άθεος ούτε τόσο μοναχικός ο Λαγκώνας. Αλλά πέτυχε να συνδυάσει τον κοσμικό τρόμο με το ελληνικό στοιχείο.

5 Ιουν 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Γιώργος Δάμτσιος


Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη
 
Γιώργος Δάμτσιος
Γιώργο, κατόπιν προσκλήσεως του Μάριου Δημητριάδη, είσαι ο επόμενος καλεσμένος στη "σκυτάλη του τρόμου" και αφού σε καλωσορίσουμε, θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ; 

1 Μαΐ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Γιώργος Γιώτσας


με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη

Όπως σας έχουμε υποσχεθεί, το μπλογκ μας (αν και με μια μικρή καθυστέρηση) ανανεώνεται και νέα θέματα κάνουν την είσοδό τους. Ο τρόμος είναι ένα από αυτά και φυσικά φροντίζουμε να μη λείψει από τις νέες στήλες μας. Η αρχή της νέας θεματολογίας είναι η "σκυτάλη του τρόμου" όπου συγγραφείς θα μας μιλούν για το βιβλίο που τους έκανε αίσθηση, προτείνοντας τον επόμενο συγγραφέα. Έναρξη της νέας στήλης, αλλά και νέας σεζόν για το blog μας, κάνει ένας ταλαντούχος συγγραφέας, ιδιαίτερα αγαπητός στο αναγνωστικό κοινό. Με μεγάλη χαρά και τιμή, παρουσιάζουμε την προτίμηση του Γιώργου Γιώτσα.
 
Γιώργος Γιώτσας
Γιώργο, σε ευχαριστούμε  πολύ που μας τιμάς κάνοντας την έναρξη στη νέα μας στήλη. Θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;

19 Απρ 2019

7ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής

18 Απριλίου 2012: Κριτική για την ταινία Shelter (link εδώ!)
19 Απριλίου 2019: Ανακοίνωση 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής

7 χρόνια και 1 ημέρα και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Το blog μας συνεχίζει κανονικά την πορεία του. Αυτά τα 7 χρόνια έχουμε αλλάξει, άλλοτε φορτσάροντας, άλλοτε επιβραδύνοντας, άλλοτε με έμφαση στον κινηματογράφο και άλλοτε στη λογοτεχνία. Αλλά πάντα με ποικιλία στα άρθρα μας. Ερασιτεχνικά μεν αλλά με πολύ όρεξη ώστε να αφιερώνουμε τον ελεύθερό μας χρόνο σε αυτό το blog.

Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, έτσι και φέτος γιορτάζουμε τα γενέθλια του blog μας με τον ετήσιο διαγωνισμό ελεύθερης γραφής, τον 7ο κατά σειρά. Οι περισσότεροι τον γνωρίζετε πιθανώς αλλά ας συνοψίσουμε λίγο τη διαδικασία...Φέτος θα υπάρχουν 2 διαγωνιστικές κατηγορίες, όπως και πέρυσι. Πεζά και ποιήματα.Τα κείμενα που θα κατατεθούν στις 2 κατηγορίες θα σταλούν στις επιτροπές μας ώστε να επιλεγούν τα 10 καλύτερα από κάθε κατηγορία. Στη συνέχεια, αυτά τα 20 κείμενα θα τεθούν στην κρίση των αναγνωστών μας ώστε να βγουν οι 3 νικητές κάθε κατηγορίας.



29 Μαρ 2019

"Ο μύθος της Μέδουσας" από τη Μαίρη Τσίλη


Ένας μύθος λέει πως μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια γοργόνα. Το όνομα της Μέδουσα ήταν. Όποιος τολμούσε να την κοιτάξει έμενε για πάντα ακίνητος και αιώνια ερωτευμένος μαζί της ακόμα και αν δεν ήθελε να την ερωτευθεί και να είναι εκεί. Ποια και τι είμαι εγώ; Μην ρωτάς πολλά. Ότι κι αν μου κάνει κέφι από μόνη μου θα το πω. Από μωρό με έλεγαν τσούχτρα. Αυτό κράτα για αρχή. Μια φορά κι έναν Αύγουστο πάγωσε η δική μου η καρδιά. Για λίγο, για πολύ ή για πάντα, αυτό κανένας δεν το ξέρει. Βλέπεις, ήμουν κάποτε ένας ηθελημένος πειρασμός, μια Εύα λαθρεπιβάτης και κλέφτρα ενός παράδεισου κρυφού. Μία η αμαρτία μου και μόνο μία. Μια φορά και κάτι χειμώνες τώρα που προσπαθούν άνοιξη να μυρίσουν, κάνω κύκλους πάνω στο χιόνι γύρω από αυτό που κάποια στιγμή θέλω να πω.

2 Μαρ 2019

Παρουσίαση βιβλίου "Ιστορίες του Έρωτα και της Φωτιάς" της Σάρας Κατερίνας Παπαδάκη στον Πειραιά

Το blog μας έχει τη χαρά να σας ενημερώσει για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Σάρας Κατερίνας Παπαδάκη με τίτλο "Ιστορίες του Έρωτα και της Φωτιάς" στον Πειραιά και συγκεκριμένα στο Μουσικό Καφενείο (Ελευθερίου Βενιζέλου 85 και Ζέας 60-62) την Κυριακή 17 Μαρτίου και ώρα 13:00. Ότι πρέπει δηλαδή για ένα χαλαρό καφεδάκι και συζήτηση για την λογοτεχνία.

Οι "Ιστορίες του Έρωτα και της Φωτιάς" είναι 33 αφηγήσεις βασισμένες στο πάθος, τη λάβρα, τον έρωτα που μπορεί να βιώσει ένα ζευγάρι. Ιστορίες κατάλληλες για όλους όσους πιστεύουν  στον έρωτα και στη φωτιά του. Κάποιοι αγαπάνε, κάποιοι πονάνε, άλλοι δεν ξεχνούν κι άλλοι απλά προχωρούν. Υπάρχουν κι αυτοί που συγχωρούν, αλλά και αυτοί που πληγώνουν. Όλοι όμως χορεύουν τον ίδιο χορό, τον χορό της αγάπης, με τα καλά και τα κακά της.

17 Φεβ 2019

Δελτίο Τύπο για το παιδικό βιβλίο "Ένας μπαμπάς στο σιδερένιο κλουβί" της Δήμητρας Σωκράτους

ΕΝΑΣ ΜΠΑΜΠΑΣ ΣΤΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΚΛΟΥΒΙ
Της Δήμητρας Σωκράτους



Η μικρή Δανάη μαθαίνει από τη μαμά ότι ο μπαμπάς της βρίσκεται σ’ ένα σιδερένιο κλουβί. Αναρωτιέται διαρκώς τι κάνει, γιατί βρίσκεται εκεί και πότε θα επιστρέψει στο σπίτι, κοντά της. Θέλει πολύ να τον δει και να τον αγκαλιάσει ξανά. Δυνατή παρηγοριά κι όμορφη συντροφιά, το παπαγαλάκι της, ο Μπάμπης, που κάνει τα πάντα για να της συμπαρασταθεί.

Θα καταφέρει η Δανάη να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματά της;
Θ’ ανταμώσει με τον «μπαμπάκη» της;
Και πώς αλλάζει η ζωή της μ’ έναν μπαμπά στο σιδερένιο κλουβί;

Μια ιστορία της Δήμητρας Σωκράτους σε εικονογράφηση της Ευφροσύνης Μαύρου, η οποία παρουσιάζει με ιδιαίτερη ευαισθησία το βίωμα και τις πραγματικότητες ενός κοριτσιού με έγκλειστο γονέα στη φυλακή, προσδοκώντας την ενδυνάμωση και τ’ αγκάλιασμα όλων αυτών των παιδιών.

Το βιβλίο ‘Ένας μπαμπάς στο σιδερένιο κλουβί’ απευθύνεται σε αναγνώστες άνω των 8 ετών. Λειτουργεί ως ένα πρώτο εργαλείο αποενοχοποίησης του διαλόγου γύρω από το ιδιαίτερο θέμα του γονεϊκού εγκλεισμού στη φυλακή, και πραγματεύεται ζητήματα όπως η γονεϊκή απομάκρυνση και αποξένωση, η ανάγκη επικοινωνίας και διατήρησης των οικογενειακών δεσμών κατά τον εγκλεισμό, το ψυχολογικό, συναισθηματικό κοινωνικό φορτίο και στίγμα που συνοδεύει τα παιδιά και τις οικογένειές τους και η επιστροφή και επανένταξη του έγκλειστου γονέα στην οικογένεια, στην καθημερινότητα και στην κοινότητα.

who is online

Ad24