Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Κραββαρίτη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Κραββαρίτη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30 Οκτ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Γιούλη Αναστασοπούλου

Με την υπογραφή και επιμέλεια της Σοφίας Κραββαρίτη
 
Γιούλη Αναστασοπούλου

Γιούλη, σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" όπου βρίσκεσαι μετά από πρόσκληση - πρόκληση της Αγγελικής Μαρίνου, και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;

17 Οκτ 2019

Η Συρία θρηνεί

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη


Η Συρία θρηνεί τα παιδιά της, ο πλανήτης πενθεί για τη Συρία. Ποια λόγια μπορούν να περιγράψουν αυτή την τραγωδία, ποια παρηγοριά θα χτυπήσει την πόρτα σε αυτό το μέρος του κόσμου; Παιδιά που δε θα μεγαλώσουν ποτέ, έμβρυα που δε θα δουν ποτέ το φως της μέρας. Ένας στρατός κοριτσιών να μάχεται, ενώ θα έπρεπε να κάνει όνειρα για το μέλλον. Αυτές οι κοπέλες δεν έπαιξαν ποτέ με παιχνίδια, γιατί γνώρισαν από νωρίς τον άνισο αγώνα με την επιβίωση. Αυτές οι νεαρές γυναίκες, δε στάθηκαν πάνω σε τακούνια, παρά στην τόλμη και την πίστη στην πατρίδα τους. Δεν έφτιαξαν τα νύχια τους, γιατί τα χέρια τους κρατάνε όπλα. Δεν κλαίνε επειδή τις παράτησε κάποιος γκόμενος, αντιθέτως χαμογελάνε κι ας ρίχνονται στη μάχη. Χαμογελάνε γιατί ξέρουν ότι η επόμενη ίσως να είναι η τελευταία τους. Κάποιες έχουν οικογένεια πίσω. Άλλες ίσως όχι. 

16 Οκτ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Αγγελική Μαρίνου

Με την υπογραφή και επιμέλεια της Σοφίας Κραββαρίτη

 
Αγγελική Μαρίνου

Αγγελική, σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" όπου βρίσκεσαι μετά από πρόσκληση - πρόκληση Παναγιώτη Ζερβού, και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;

9 Οκτ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Παναγιώτης Ζερβός

Παναγιώτης Ζερβός


Παναγιώτη, σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" όπου βρίσκεσαι μετά από πρόσκληση - πρόκληση της Ευθυμίας Δεσποτάκη, και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;

2 Οκτ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Ευθυμία Δεσποτάκη

Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη

Ευθυμία Δεσποτάκη
 Ευθυμία σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;

26 Ιουν 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Γιώργος Λαγκώνας

Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη

Γιώργος Λαγκώνας
 Γιώργο σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ;

23 Ιουν 2019

"Τα γενέθλια του καριόλη" από τη Σοφία Κραββαρίτη



- Γεια σας, μια τούρτα θα ήθελα να παραγγείλω.
- Βεβαίως, για ποια περίσταση πρόκειται;
 - Γενέθλια.
- Παιδάκι, έφηβος...
- Αυτός, αυτοοοοοος....
 - Μάλιστα, κατάλαβα. Θέλετε να γράφει μια ευχή πάνω;
 - Ναι, βέβαια. Γράψτε "Σε θέλω".
- Σκέτο; Χωρίς όνομα;
- Φυσικά και θα έχει, με συγχωρείτε μεσιέ, ξεχάστηκα.
 - Λοιπόν;

12 Ιουν 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Βασίλης Γιαννάκης

Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη



Βασίλη σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ; 

2 Ιουν 2019

Προσεχώς...από τη Σοφία Κραββαρίτη

Η Σοφία Κραββαρίτη ποτέ δε σταματά να δημιουργεί. Αυτό το διάστημα ετοιμάζει κάτι καινούργιο, το οποίο όμως δεν αποκαλύπτει. Αλλά μας δίνει μία γεύση για να προσπαθήσουμε να το ανακαλύψουμε μόνοι μας...όσοι γνωρίζουμε τη δουλειά της μέχρι τώρα ίσως φανταζόμαστε κάτι...για τους υπόλοιπους μάλλον ήρθε η ώρα να την ανακαλύψουμε...
 

29 Μαΐ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Μάριος Δημητριάδης

Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη

Μάριος Δημητριάδης

Μάριε σε καλωσορίζουμε με χαρά στη "σκυτάλη του τρόμου" και θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ; 

15 Μαΐ 2019

Σκυτάλη του Τρόμου - Παναγιώτης Δεληγιάννης

Με την υπογραφή της Σοφίας Κραββαρίτη

Θέλουμε να μας πεις ποιο ήταν το βιβλίο που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σου και για ποιο λόγο έκανε τη διαφορά από τα υπόλοιπα που έχεις διαβάσει. Υπάρχει κάποιο σημείο στην πλοκή του, που πιστεύεις πως δε θα ξεχάσεις ποτέ; 

8 Μαρ 2019

Αφιερωμένο στις γυναίκες

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη


Γεννήθηκες επειδή κάποιοι το επέλεξαν. Μεγάλωσες δύσκολα. Ίσως σε αναδόχους, ίσως σε κάποιο ορφανοτροφείο, ίσως ούτε εκεί καν. Μπορεί οι δρόμοι να μετρούσαν τα βήματά σου, η νύχτα ν' άκουγε τους χτύπους της καρδιάς σου όταν φοβόσουν και γινόσουν ένα με τις σκιές. Μπορεί να κακοποιήθηκες μέσα στην οικογένειά σου και το δυνατό χέρι του τρόμου να σου έκλεινε σφιχτά το στόμα και να σφράγιζε κάθε σχισμή για να μην καταφέρει να τρυπώσει μέσα η ελπίδα. Ίσως να πεινούσες. Πολύ. Ίσως και να διψούσες για λίγη ανθρωπιά. Δεν την βρήκες, το ξέρω. Μάλλον χρειάστηκε να παλέψεις σκληρά για να ζήσεις, αλλά και ν' αποδείξεις την αξία σου. Σίγουρα παρενοχλήθηκες. Μπορεί και να συνεχίζεται, αλλά σ' έναν μη ιδανικό κόσμο, σου είναι δύσκολο να εναντιωθείς επειδή η επιβίωση είναι σκληρή. Ίσως να μεγαλώνεις μόνη σου παιδιά. Πόσο δύσκολο να είναι άραγε! Ατελείωτες ώρες αγωνίας, χιλιάδες βράδια αϋπνίας. Τα ρούχα σου μάλλον είναι φτωχικά. Η πλούσια καρδιά σου, δε σε ντύνει όμως, ούτε σε ταΐζει. Έχει χρειαστεί να παλέψεις για πολλά πράγματα στη ζωή σου και όχι πάντα πάνω σε ψηλά τακούνια.

7 Ιαν 2019

"Το Γράμμα του Άγιου Βασίλη" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Αγαπητό μου παιδί,

συγνώμη που γι’ ακόμη μία φορά δεν έφερα το δώρο σου. Λυπάμαι τόσο πολύ που οι μύθοι δε φτάνουν τόσο μακριά για ν’ αγγίξουν τον ανθρώπινο πόνο και την πραγματική αλήθεια. Λυπάμαι για την ψεύτικη ανθρωπιά που εξυπηρετεί την υπέρμετρη ματαιοδοξία.
Αγαπητό μου παιδί συγνώμη που υπάρχω μάταια. Δε θέλω να υπάρχω με αυτό τον τρόπο. Δεν ήταν επιλογή μου. Είμαι το αγαπημένο πνεύμα των Χριστουγέννων που μισεί τα Χριστούγεννα. Είμαι η δυστυχία που μέσα στο σάκο κουβαλά πόνο.
Αγαπητό μου παιδί, δεν ξέρεις πόσο πολύ επιθυμώ να ήμουν αληθινός. Να πετάξω με το έλκηθρο και να φτάσω κατευθείαν στην πληγωμένη σου καρδιά. Δεν ξέρεις πόσο πολύ θα ήθελα να υπάρχω στ’ αλήθεια. Να ξεχειλίζει ο σάκος μου όνειρα και ελπίδες. Μακάρι να ήμουν το ευγενές πνεύμα που χαρίζει αληθινή μαγεία. Πως να πείσω όμως αυτό τον κόσμο μόνος μου;

24 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Της άρεσε πολύ αυτή η γειτονιά. Κυρίως τα βράδια. Αυτή η μουντή ώχρα που έλουζαν με το φως τους οι σκόρπιες λάμπες τα κτίρια, την τραβούσε σα μαγνήτης κάθε νύχτα. Με τη φωτογραφική μηχανή περασμένη στο λαιμό της, βάδιζε αργά στα στενά σοκάκια αποτυπώνοντας κάθε λεπτομέρεια. Την πρασινάδα που αγκάλιαζε μυστηριακά θαρρείς τα πέτρινα οικοδομήματα, κάποια φύλλα πεσμένα άτσαλα στο έδαφος, ακόμα και την βλάστηση που ξεπρόβαλε με θράσος και αναίδεια ανάμεσα από τις νωχελικές πλάκες που είχαν συνηθίσει πια τη μοναξιά, σα μια αιώνια λήθη. Της είχαν πει να μην πηγαίνει εκεί, επειδή δε θα ήταν ασφαλής, εκείνη όμως αψηφούσε όλες τις δεισιδαιμονίες και τους αστικούς μύθους. Το μυστήριο την καλούσε και δεχόταν την κάθε πρόσκλησή του σα μαγεμένη. "Γελοίες αντιλήψεις από ακόμα πιο γελοία ανθρωπάκια" σκεφτόταν ενώ περιφερόταν γι' άλλη μια νύχτα στην άδεια γειτονιά με τ' αναμμένα φώτα να κάνουν τη βάρδιά τους μήπως και ξορκίσουν ένα φόβο που πλανιόταν χρόνια στον αέρα.

18 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Αδιέξοδη Συνείδηση

Ατελείωτη μοιάζει αυτή η έκταση. Δεν ξέρω πόσο πολύ περπατάω, ούτε καν που πηγαίνω. Το μυαλό μου είναι θολό. Μπορεί και νεκρό Δεν θυμάμαι τίποτα. Απλά έχω βρεθεί εδώ και περπατάω. Κοιτάζω γύρω μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταλάβω τι είναι αυτό το μέρος. Ουτοπία; Άλλη διάσταση παράλληλη; Φανταστική; Μάταια. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Ίσως και να μην είμαι ζωντανή. Ίσως να έχω πεθάνει και κάπως έτσι να μοιάζει η ζωή μετά.
Από την άλλη... πεινάω. Είναι δυνατόν να έχω πεθάνει και να έχω κάποιες αισθήσεις; Άραγε έχω καιρό να φάω; Δεν μπορώ να θυμηθώ. Ίσως λίγο πριν ξεκινήσω να περπατάω. Τελικά πόσος καιρός μπορεί να πέρασε; Να ξεκίνησα τάχα πρωί; Βράδυ; Χθες; Την προηγούμενη εβδομάδα; Μήπως πέρασε μήνας; Αδύνατον να θυμηθώ, όσο κι αν προσπαθώ. Σε λίγο θα πιστέψω πως δεν υπήρχε το πριν, απλά με κάποιο τρόπο βρέθηκα σ' ένα δαιμονικό “τώρα”.
Κι άλλη αίσθηση. Διψάω. Διψάω πολύ. Και συνεχίζω να πεινάω. Ω, Θεέ μου πόσο πεινάω! Μα πως είμαι έτσι; Βρώμικη, εξαθλιωμένη, νηστική, διψασμένη. Νομίζω πως έχω και παραισθήσεις. Μα το χειρότερο είναι, πως είμαι χωρίς μνήμες. Γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ξεκίνησα να περπατάω; Πώς βρέθηκα σε αυτή την έρημο και κυρίως γιατί; 

11 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Υπό τους ήχους του Μπετόβεν (Απόσπασμα)



Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Οι αστραπές έσκιζαν τον ουρανό σα να ήθελαν να τον τιμωρήσουν για κάποιο έγκλημα που είχε διαπράξει. Τα σύννεφα πιο μαύρα κι απ’ την κόλαση έκαναν στην άκρη, αφήνοντάς τις να φωτίζουν μανιασμένα το σκοτεινό τοπίο, απλά και μόνο για να δείξουν τις απειλητικές διαθέσεις τους. Εκκωφαντικοί ήχοι από μπουμπουνητά λες και ο ίδιος ο Θεός τσακωνόταν με τον ουρανό. Δυνατοί κεραυνοί έπεφταν προσπαθώντας θαρρείς, να σκοτώσουν την αδικία όλης της ανθρωπότητας μέσα σε μια νύχτα. Μια νύχτα που οι αστραπές την έκαναν μέρα για να φανεί όλη η βρωμιά, να μη μείνει τίποτα κρυφό. Και τελικά μια καταιγιστική βροχή τόσο δυνατή, που θα μπορούσε να είναι το κλάμα του ίδιου του Θεού που μετάνιωσε για το πιο φρικτό έγκλημα του κόσμου.

4 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" της Σοφίας Κραββαρίτη


"Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει και ο παράδεισος" σκέφτηκε ατενίζοντας το χιονισμένο τοπίο από το ύψος που βρισκόταν το γραφείο της. "Λευκός κι αμόλυντος, σχεδόν απάτητος" συνέχισε την σκέψη της, έχοντας το βλέμμα της πάντα χαμηλά στο κάτασπρο που κυριαρχούσε. Η τελευταία εβδομάδα είχε κυλήσει πολύ άσχημα και οι δυνάμεις της την είχαν εγκαταλείψει. Μέσα στο γραφείο, αλλά και παντού γύρω της, ένιωθε να την συντροφεύει ένα φάντασμα. Καθημερινά και παντού. Δεν φοβόταν. Πως θα μπορούσε άλλωστε να τρομάξει με την άλλη πλευρά του εαυτού της;

27 Νοε 2018

"Στα Χνάρια του Τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Το σούρουπο έντυνε τον ουρανό και τη φύση με τη γλυκιά του φορεσιά, όταν έφτασε αποκαμωμένος στους πρόποδες του μικρού βουνού. Κοίταξε κουρασμένα το κάστρο που δέσποζε στην κορυφή, άρχοντας θαρρείς της περιοχής, που πρόσεχε από ψηλά το βασίλειό του. Στάθηκε να πάρει μια ανάσα. Είχε περπατήσει πολλά χιλιόμετρα χωρίς φαγητό και νερό και ήταν εξαντλημένος. Αναρωτήθηκε αν θα κατάφερνε ν` ανέβει ως εκεί. Έβγαλε τον κουρασμένο αέρα από τα πνευμόνια του, μάζεψε το κουράγιο του και συνέχισε την πορεία του. Στα μισά του δρόμου ένιωσε πως θα χάσει τις αισθήσεις του και συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του απέμειναν, στον σκοπό του. Έπρεπε ν` ανέβει. Φτάνοντας στην κορυφή, έπεσε στα τέσσερα και σχεδόν σύρθηκε ως την μεγάλη πόρτα. Πρόλαβε να χτυπήσει μόνο μία φορά και αυτή μ` έναν υπόκωφο ήχο που δύσκολα άκουσε και ο ίδιος, πριν λιποθυμήσει. Το σκοτάδι είχε πέσει ήδη βαρύ πάνω στο φωτισμένο κάστρο, χαρίζοντάς του μία όψη παραμυθένια. Η πόρτα άνοιξε και δύο φιγούρες φάνηκαν στο κατώφλι, που τον σήκωσαν και τον έβαλαν μέσα, κλείνοντας και πάλι πίσω τους τη βαριά πόρτα. Όταν άνοιξε τα μάτια του, ένιωθε ανάλαφρος, ξεκούραστος και καθαρός. Κοίταξε γύρω του. Βρισκόταν σ` ένα μεγάλο δωμάτιο και ήταν ξαπλωμένος σ` ένα κρεβάτι με μεταξωτά σεντόνια.

23 Νοε 2018

"Για Γέλια και για Κλάματα" από τη Σοφία Κραββαρίτη και τη Μαίρη Τσίλη


Η μπουφετζού, ο σκύλος και η διεθνής καριέρα
 
- Έλα βρε φιλενάδα και χαθήκαμε εντελώς!
- Πράγματι, με τόσα τρεξίματα.
- Αγχωμένη σε βλέπω σήμερα.
- Μόνο; Να σκάσω είμαι.
- Και γιατί έτσι; Ποιος σε πείραξε;
- Ποιος άλλος; Αυτή η ξιπασμένη στη δουλειά που δε σταματά να με κατηγορεί.
- Α, ναι, κατάλαβα. Μα καλά, τι έχει πάθει;
- Εσύ τι λες; Ζήλια παιδί μου, ζήλια. 
- Αχ, αγάπη μου, ξαναπέστο αυτό. Αλλά για ποιο λόγο ακριβώς;
- Επειδή μ' έκαναν υπεύθυνη στη δουλειά. Τα λυσσακά της έχει φάει από τότε και άρχισε να με διαβάλει παντού. Ότι δεν ξέρω λέει, να φτιάχνω καφέδες, ότι είμαι βρωμιάρα (ποια, εγώ!!!) ότι σίγουρα κάθισα στο αφεντικό...
- Περίμενε μωρέ που πήρες φόρα! Σιγά τα λάχανα χρυσή μου! Εσύ είσαι ζωγράφος, όχι καφετζού.
- Φυσικά! Αλλά μην ξεχνάς ότι δουλεύω και στο μπουφέ του ξενοδοχείου, άκου καφετζού!

20 Νοε 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Η επισκέπτρια


Ήταν μία από εκείνες τις ώρες. Τις θλιμμένες. Τις μουντές. Τις ώρες που δεν άντεχε λεπτό την βαρετή ύπαρξή της. Ήθελε να φύγει και πάλι. Ήξερε που ακριβώς επιθυμούσε να βρεθεί. Εκεί που πήγαινε κάθε, μα κάθε φορά. Εκεί που τα βήματά της την οδηγούσαν πάντα και αυτή υπάκουε σε αυτή την πρωτοβουλία σα να της το επέβαλε κάποιος άγραφος νόμος. Το ερειπωμένο σπίτι δεν ήταν πολύ μακριά. Άλλωστε ήταν η ώρα που απολάμβανε τον περίπατο. Νωρίς το απόγευμα. Έφτανε μετά από μισή ώρα στον προορισμό της και παρέμενε λίγες ώρες ώσπου να καταφθάσει το σούρουπο με αργό βηματισμό, μυστηριώδες και σχεδόν πάντα με ένοχα μυστικά. Μυστικά που εκείνη δε χρειαζόταν ν' ανακαλύψει επειδή απλά τα γνώριζε ήδη. Άλλωστε δεν είχε σημασία πια. Πολλοί ήταν αυτοί που μιλούσαν, το σπίτι όμως δεν πρόδιδε τίποτα. Η σιωπή του σφράγιζε το αιώνιο μυστικό. Το οίκημα έμοιαζε να την περιμένει κάθε φορά. Το πλησίαζε αργά, σχεδόν με ευλάβεια. Μπορούσε να νιώσει τη δύναμή του, σχεδόν την κατέκλυζε το έντονο συναίσθημα όταν το αντίκριζε. Φτάνοντας μπροστά του, ένα δέος την πλημμύριζε και ένιωθε πως της έστελνε αυτό το ίδιο όλη του την ενέργεια. Γιατί είχε ενέργεια, το γνώριζε. Όπως πάντα έκανε το γύρο του, αγγίζοντας σε κάποια σημεία τους τοίχους του. Ήταν παγωμένοι, νεκρικοί, της άρεσε όμως η αίσθησή τους. Δε βιαζόταν ποτέ να μπει μέσα. Το ψηλάφιζε από άκρη σε άκρη σχεδόν σχολαστικά. Μπορούσε να νιώσει τον παλμό του. Συνήθιζε να μπαίνει μέσα από το σπασμένο παράθυρο. Μύριζε μούχλα το εσωτερικό του, δεν την ενοχλούσε όμως. Κοίταζε γύρω της με νοσταλγία. Τα έπιπλα ήταν όλα καλυμμένα με τα γνωστά σεντόνια της εγκατάλειψης. Κάποτε αυτά τα έπιπλα ήταν ζωντανά, όπως και οι άνθρωποι που κατοικούσαν εκεί. Κάποτε... Μπορούσε ακόμα να μυρίσει το αίμα, καθώς και τις ορμόνες που είχαν ανεβάσει την αδρεναλίνη της στα ύψη. Το αίμα που έτρεχε σαν ποτάμι, βάφοντας τα πάντα εκεί μέσα. Το σπίτι δεν καθαρίστηκε ποτέ. Δεν το επέτρεψε εκείνη. Κάποιοι το είχαν πλησιάσει κάποτε, είχαν τολμήσει κιόλας να μπουν μέσα κάνοντας διάφορες εικασίες για το τι είχε συμβεί στ' αλήθεια. Μερικοί πιο γενναίοι, είχαν τολμήσει να την προκαλέσουν κιόλας. Ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη της στην ανάμνηση του τί είχε συμβεί στη συνέχεια. Τους ανόητους! Διέσχισε το σαλόνι και ανέβηκε με προσοχή την ξύλινη σκάλα. Το τρίξιμό της θα μπορούσε να είναι ηχητικό εφέ σε ταινία τρόμου.

who is online

Ad24