Ανάμεσα
στο χρονικό διάστημα όπου οι ωκεανοί παρανομίας (και ποτάμια φιλοχρήματων
ανεύθυνων) κατάπιαν την Ελλάδα και των ανερχόμενων γιών του επίτιμου, υπήρχε
μια εποχή που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Κρίση απλώθηκε στα λαμπερά
βασίλεια της Ευρώπης σαν πληγή των Φαραώ και η ανάπτυξη που όλοι περίμεναν
έχασε τον δρόμο σε κάποια στροφή.
Τότε
ήρθε ο Ράγκαρντσον (γνωστός και σαν
Μήτσος) από τον βορρά – μαύρα μαλλιά, βλοσυρό βλέμμα, με μπύρα στο χέρι και το
σπαθί στην πλάτη, έτοιμος να χλευάσει τους πάντες και να μελαγχολήσει για την
μοίρα του. Μοναδικός του στόχος να πατήσει τα έδρανα της Βουλής κάτω από τα
σανδάλια του. Αν όχι σαν βουλευτής, έστω σαν διαδηλωτής.
Βλέπω
αυτά που γίνονται στην χώρα του πολιτισμού και ρωτάω: Άραγε υπάρχει ακόμη
απόγονος του Σωκράτη και του Περικλή που περπατάει σε αυτά τα εδάφη; Αξίζουμε κάτι καλύτερο από
αυτό που έχουμε; Κι όμως, τα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα κατά της
ονομασίας των Σκοπίων, κατάφεραν να μας διχάσουν σε… ρατσιστές και
κουμουνιστές… Ο Μέγας Αλέξανδρος στριφογυρνάει στον τάφο του (και ας μην τον
έχουμε βρει ακόμη) και ο Λένιν θα αυτοκτονούσε,
αν έβλεπε όλα αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες βδομάδες σε κουτιά που μιλάνε
και μπλε ψεύτικους φίλους που ποτέ δεν γνωρίσαμε!
