Θεσσαλον-ύπνος
Τα
αστέρια είναι και πάλι σωστά
1
Το
κόκκινο τηλέφωνο
3:00
a.m., 14/11/2016
Όταν χτύπησε το τηλέφωνο όλο το δωμάτιο φωταγωγήθηκε. Ο διαπεραστικός
ήχος και τα φωτορυθμικά με το έντονο χρώμα που πλημμύρισαν τα πάντα δεν ήταν
δυνατόν να αφήσουν κανέναν ξύπνιο. Και ήταν τρεις το πρωϊ!!! Η σύζυγος του
σηκώθηκε έξαλλη από το κρεβάτι ουρλιάζοντας.
«Αυτό παραπάει. Θα μπορούσες να βάλεις κάτι
που θα ξυπνάει μόνο εσένα. Δεν χρειαζόταν να σηκώσεις όλο το τετράγωνο. Είσαι
πιο άρρωστος από ποτέ.»
Απολογήθηκε
με μισόλογα. Τίποτε δεν είχε πια σημασία. Αυτό ήταν το κόκκινο τηλέφωνο που δεν
είχε χτυπήσει ποτέ. Μέχρι τώρα.
«Πες μου. Ελπίζω για το καλό σου να μην πήρες
με ελαφριά καρδιά αυτό το νούμερο.»
Ο
ηλικιωμένος Υπουργός ήταν αναστατωμένος. Τα μάγουλα του είχαν γίνει κατακόκκινα
από την έξαψη και την αναμονή. Περίμενε πολύ καιρό αυτό το τηλεφώνημα και καθώς
δεν ήθελε να το χάσει ακόμη και αν ήταν πιωμένος ή μισοπεθαμένος είχε
εγκαταστήσει μεγάφωνα και προβολείς που θα ξυπνούσαν και νεκρούς. Τα όνειρα που
τον κατέκλυζαν τελευταία του έλεγαν πως είχε έρθει η ώρα και το τηλεφώνημα τα
επαλήθευσε.
«Κύριε Υπουργέ, είμαι ο Καπένσκι, ο
αρχιμηχανικός του Μετρό. Πρέπει να έρθετε τώρα. Νομίζω πως το βρήκαμε. Η
νυχτερινή βάρδια είναι αναστατωμένη αλλά δεν θα μιλήσουν πουθενά. Αρκεί να
έρθετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε.»
«Ξέρω ποιος είσαι. Μόνο εσύ έχεις τον αριθμό
μου. Είσαι σίγουρος πως δεν με ξεσηκώνεις ξανά για κανένα αγγείο ή πιθάρι.
Είναι αυτό που ψάχνουμε;»
«Είναι, ελάτε να το δείτε μόνος σας. Κοίταξα
πάλι τα αντίγραφα που μου δώσατε και είναι πανομοιότυπο και σε αυτό το
βάθος……..»
Του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν χρειάζονταν
περισσότερα λόγια. Και στην πιο ασφαλή συσκευή, όπως η δική του, κάποιος
μπορούσε να χωθεί. Άρχισε να ντύνεται βιαστικά αλλά όχι και ατημέλητα. Στο
εργοτάξιο δεν θα ήταν μόνο ο υποτακτικό του αλλά και οι εργάτες και οι
μηχανικοί της βάρδιας και ένας Υπουργός που σπεύδει τα χαράματα για ενημέρωση και επιθεώρηση
πρέπει να πείσει πως ακολουθεί κάποιο εμβριθές κυβερνητικό προγραμματισμό. Όχι
πως τον κάλεσαν ποιος ξέρει ποιοι.
«Καλύτερα να είχε γκόμενα. Δέκα χρόνια τώρα ξυπνάς
και φεύγεις αξημέρωτα για τα λαγούμια που ανοίγουν οι φίλοι σου στα σπλάχνα
αυτής της πόλης. Φεύγω και εγώ. Όταν γυρίσεις δεν θα με βρεις εδώ.»
Μεγάλα
λόγια για την ξανθή καλλονή που ξάπλωνε δίπλα στον ηλικιωμένο πολιτικό για να
αποφύγει τα σεντόνια των ανώμαλων της Θεσσαλονικιώτικης ελίτ. Αν όμως κάποιος
γνώριζε την «Οδύσσεια» του Υπουργού Φενάκη αυτά τα τριάντα χρόνια από τότε που
ο φίλος του Δήμαρχος της πόλης άνοιξε εκείνη την πρώτη τρύπα στο έρεβος, θα
καταλάβαινε γιατί μια νέα σύζυγος ενός πλούσιου γηραιού πολιτικού, χωρίς
ερωτικές αξιώσεις εξάλλου, δεν άντεχε πλέον.