Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανατριχίλες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανατριχίλες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Ιουν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Zone Blanche” (“Σήμα Μηδέν”)
  “Οι ιστορίες γίνονται αληθινές αν τις πιστεύουμε”

Παρουσίαση σειράς
Ιωάννης Μπαχάς, δημοσιογράφος, μέλος της Ε.ΔΗ.Π.Η.Τ.


     
     Όποιος παρακολούθησε την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019 την τελετή έναρξης των Ευρωπαϊκών Αγώνων στο Μινσκ της Λευκορωσίας, θα ξαφνιάστηκε από το κεντρικό της θέμα: το δάσος και οι θρύλοι και μύθοι που συνδέονται μαζί του. Το κάθε δάσος (όπου έμεινε, φυσικά). Οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις και το καλλιτεχνικό τους μέρος, όπως οι τελετές έναρξης και λήξης, αποτελούν εξαιρετικές ευκαιρίες για να προβληθούν ζητήματα που εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον δεν συνδέονται με τους αγώνες. Τέτοια είναι η Ειρήνη, η προστασία του Περιβάλλοντος, η έγνοια για τους υδάτινους πόρους, η διαφύλαξη της Παράδοσης και τόσα άλλα. Φέτος, το Μινσκ μας θύμισε το δάσος.
         Ένα πυκνό, βαθύ και ζωντανό δάσος, όπως όλα άλλωστε, είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς του Netflix, “Zone Blanche”. Το δάσος είναι που ακούει, που βλέπει, που φροντίζει τον πεζοπόρο, που διατάζει τα πλάσματα του να μιλήσουν με όποιον το επιβουλεύεται, που ανησυχεί, που θυμώνει, που ξεσηκώνεται όταν το πληγώνουν. Οι κάτοικοι, μόνιμοι και περαστικοί της μικρής ευημερούσας πόλης, Βιλμπλάνς που φωλιάζει στην αγκαλιά του πιστεύουν, όχι όλοι όμως, πως το δάσος βρίσκεται εκεί για να υπηρετεί την ευημερία τους και ακόμη περισσότερο, την απληστία τους και το δηλητηριάζουν.

15 Ιουν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Το “Call Girl of Cthulhu”

Κριτική ταινίας
του Γιάννη Μπαχά, Πρόεδρος του Συλλόγου Μελετητών του έργου του H.P.Lovecraft (Θεσσαλονίκη)

        
  Είναι πολύ δύσκολο για τη Στήλη να εντοπίζει, να παρακολουθεί και να παρουσιάζει ταινίες που προκαλούν “Ανατριχίλες στην Οθόνη” καθώς όλες οι νέες παραγωγές, ακόμη και εάν δεν είναι ευρύτερα γνωστές, παρουσιάζονται και κρίνονται στις αναρίθμητες ιστοσελίδες (και στην Ελλάδα) που έχουν θέμα τους την Κουλτούρα του Τρόμου και του Υπερφυσικού. Έτσι, όταν κάποια νέα ταινία δεν καλύπτει, εκ πρώτης όψεως, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που θέτει μια ιστοσελίδα και μπορεί αβίαστα να χαρακτηριστεί “άτεχνη”, “ερασιτεχνική”, “γελοία” και τόσα άλλα, τότε η Στήλη κρίνει πως αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία να παρουσιαστεί. Εξάλλου, είναι πολύ δύσκολο να συναγωγνιστεί κάποια νεώτερη παραγωγή βασισμένη ή εμπνεόμενη στο έργο του H.P. Lovecraft, τις μοναδικές “Dagon” και “The Reanimator”, αλλά και μόνο εκείνη η αναφορά που ξεσηκώνει: “Inspired by the works of H.P. Lovecraft”, την κάνει αξιομηνμόνευτη, έστω και για να την καταδικάσουμε.

8 Ιουν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Στην οροφή του τρούλου


Σαν τον Παρείσακτο (1), ένοιωσα σαν βγήκα κάποιο βράδυ
από του Αϊ  Δημήτρη την κρύπτη,
Σε ανίερο πτωματοφάγο γλέντι, γοητευμένος από ένα γυναικείο χάδι,
καλεσμένος κάποιων φοιτητών στη φρίκη.
Στην εβδομαδιαία συνάντηση των θρησκευτών,
γνωστή μεταξύ τους ως Κόκκινη Τρίτη.

1 Ιουν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Ο Λάβκραφτ(1)  στο ρινγκ


Μια μόνο βρήκα στο έργο του αναφορά,
στον Επαναβιωτή (2),
για κάποιον νέγρο αθλητή,
μια πυγμάχου περιγραφή εξαιρετική.
Ο ήρωας του μπόρεσε να τον επαναφέρει στη ζωή,
με ένα πείραμα αποτυχημένο,
που του χάρισε βίο στοιχειωμένο.

18 Μαΐ 2019

"Ανατριχίλες... σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Go Home”

“Να φύγετε. Να πάτε αλλού”. Τα ζόμπι μιλάνε για τον φασισμό και τη μετανάστευση.
“Το νερό βαθαίνει όταν χρειάζεται να σταθεί” (ρητό στην αρχή της ταινίας)

Κριτική ταινίας.
Ιωάννης Μπαχάς, Zombologist

       
   Με πρόσκληση που μου χάρισε το “Fantasmagoria”, το μεγαλύτερο Φεστιβάλ για τις Τέχνες του Φανταστικού στη Βόρειο Ελλάδα (να τα λέμε αυτά), επέλεξα να παρακολουθήσω, σε πανελλήνια πρεμιέρα στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου “Horrorant”, την ιταλική ταινία με ζόμπι του 2018 με τίτλο “Go Home” ή “Να φύγετε. Να πάτε αλλού” όπως έλεγε και η εμπνευσμένη εκείνη διαφήμιση που διακωμώδησε προφητικά την αρχική αντίδραση των Ελλήνων στο μεταναστευτικό τσουνάμι. Και όπως συνηθίζω να λέω: “με τα ζόμπι μπορείς να μιλήσεις για όλα” έτσι και στην ταινία αυτή, η σκηνοθέτιδα Luna Gualano προφυλαγμένη πίσω από τους τοίχους μιας κατάληψης, τοποθετείται πάνω στην άνοδο του νεοφασισμού, τη μεταναστευτική κρίση, το χάσμα των πολιτισμών, τον ανθρώπινο αξιακό κώδικα και πολλά άλλα θέματα. Όμως η πόρτα... “μπάζει”.

11 Μαΐ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Ο Λάβκραφτ και ο Χουντίνι φυλακισμένοι με την γατόμορφη Θεά Μπαστ


Με τον Χάουαρντ Φίλιππς Λάβκραφτ μοιραζόμαστε την αγάπη των γατών και με τους θιασώτες της λογοτεχνίας του φανταστικού τον θαυμασμό για το έργο του Αμερικάνου συγγραφέα. Η αγάπη των Ελλήνων αναγνωστών για το έργο του κορυφαίου λογοτέχνη του «κοσμικού τρόμου» Χ. Φ. Λάβκραφτ (1890-1937) αποτελεί από μόνη της ένα φαινόμενο. Οι περισσότεροι θυμούνται το πρώτο διήγημα που διάβασαν και οι συγγραφείς αναφέρονται στα έργα τους σε αυτό, όπως ο Παντελής Γιαννουλάκης («Ταξίδι στη μοναξιά του χωροχρόνου», Αρχέτυπο) και ο Γιώργος Μπαλάνος («Στη σκιά του Κθούλου», Locus7). Ο υπογράφων γνώρισε τον Λάβκραφτ στην πρώτη συλλογή διηγημάτων του στα Ελληνικά με τίτλο «7 παράξενα διηγήματα» (εκδόσεις Ωρόρα, 1988) και ήταν η αρχή μιας πολυετούς ενασχόλησης με το έργο του. Πολλά από τα διηγήματα του έχουν ως ήρωες γάτες και σκύλους ενώ και στην αλληλογραφία του αλλά και σε δοκίμιο του με τίτλο «Για τους σκύλους και τις γάτες» (Ars Noctura) ο Λάβκραφτ εκφράζει τα συναισθήματα θαυμασμού και αγάπης και τις απόψεις του για αυτά. Διηγήματα όπως «Οι γάτες της Ουλθάρ» και το «Κυνηγόσκυλο» έχουν κεντρικό θέμα αυτά τα τετράποδα.

4 Μαΐ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Cold Skin” (2017)
Παρουσίαση ταινίας

“Φοβάσαι πως αν σκοτώσεις τους εχθρούς σου, δεν θα υπάρχει κανείς να μισείς”

         
Ως φανατικός θιασώτης της κληρονομιάς του H.P. Lovecraft, έσπευσα να αποκτήσω και να δω, μετά από πρόταση φίλου, ακόμη μία ταινία που έχει επηρεαστεί από το έργο του. Με μια ευρεία αντίληψη που αγκαλιάζει έναν τεράστιο χώρο της πολιτιστικής παραγωγής (λογοτεχνία, μουσική, κινηματογράφος, εικαστικές τέχνες, κ.ά.), οι δημιουργοί πολλών ταινιών πιστεύεται ότι αντλούν έμπνευση από το έργο του Μεγάλου Μάστορα του Κοσμικού Τρόμου. Έτσι το “Allien” του Ridley Scott (με τη Sigourney Weaver), που συμπλήρωσε φέτος σαράντα χρόνια από την “κάθοδο” του στον πλανήτη μας, καθώς και όλα τα secuel και precuel του, όπως το “Prometheus” (2012) και το “Alien: Covenant” (2017) αλλά και άλλες εξαιρετικές όπερες του διαστήματος όπως το “Europa Report” (2013) θεωρείται πως αναφέρονται στα πλάσματα της φαντασίας (ή μήπως της πραγματικότητας;) του Λάβκραφτ. Σε αυτά τα έργα βέβαια σημαντικό ρόλο παίζουν τα πλοκάμια που ο ίδιος ο συγγραφέας απεχθάνονταν ακόμη και ως τροφή. Το ίδιο αποστρέφονταν και το κρύο, όπως μας διηγήθηκε στο διήγημα του “Κρύος αέρας”. Όμως στο “Παγωμένο Δέρμα” του Xavier Gens, που αντλεί έμπνευση από το ομότιτλο παρθενικό βιβλίο του Καταλανού συγγραφέα Albert Sánchez Piñol (με τους Jesús Olmo και Eron Sheean να έχουν αναλάβει τη διασκευή), κάποια άλλα πλάσματα της φαντασίας του H.P.L. στοιχειώνουν συγγραφέα και σκηνοθέτη: οι “Αβυσσαίοι” ή οι “Deep Ones”. Ο Xavier Gens είναι γνωστός στους θιασώτες του κινηματογραφικού τρόμου για το αιματοβαμμένο “Frontier(s)” (2007).

20 Απρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Black Summer”: Μια “τίμια” σειρά του Netflix

Παρουσίαση Σειράς από τον Ιωάννη Μπαχά (Zombologist)

 
  Είδαμε την πρώτη περίοδο της νέας σειράς με ζόμπι του Netflix με τον αδικαίωτο, ακόμη, κυριολεκτικά και αλληγορικά τίτλο “Black Summer”. Μια “Αποκάλυψη Ζόμπι” εξαπολύεται στον κόσμο. Στα ολιγάνθρωπα εύπορα προάστια μιας πόλης οι αντιδράσεις των κατοίκων είναι πιο ξεκάθαρες και αποκαλύπτουν με σοκαριστικό τρόπο ποιος είναι πράγματι ανθρωποφάγος: ο νεκρός και αναστημένος άνθρωπος ή αυτός που προσπαθεί να σωθεί πατώντας επί πτωμάτων που....κινούνται. Η κάμερα παρακολουθεί με τον συγκλονιστικό δημοσιογραφικό ρεαλισμό ενός πολεμικού ρεπορτάζ μια ευκαιριακά συγκροτημένη ομάδα επιζώντων που εμμονικά κινούνται προς το γήπεδο της πόλης. Εκεί υποτίθεται πως τους περιμένει η σωτηρία και οι δικοί τους. Θα φθάσουν όλοι σώοι; Θα αγκαλιάσουν τους ανθρώπους τους; Θα βρεθούν μήπως και αυτοί στη θέση των Ελλήνων επιζησάντων στο “Κακό” στη μέση ενός άδειου γηπέδου χωρίς ελπίδα διαφυγής; Μια τελείως αδικαιολόγητη κατάληξη για ένα έργο ζόμπι. Σας αποπροσανατολίζω συνειδητά για να παρακολουθήσετε τη σειρά με αγωνία και να της δώσετε τον χρόνο της για να σας “μιλήσει” (ή να σας δαγκώσει). Γιατί είναι.......μια “τίμια” σειρά!!!

13 Απρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Θεσσαλονίκη – Ρ’λύε
Οι σωστές συντεταγμένες

1
Το κόκκινο τηλέφωνο
3:00 π.μ., 14/11/2016
         Όταν χτύπησε το τηλέφωνο όλο το δωμάτιο φωταγωγήθηκε. Ο διαπεραστικός ήχος και τα φωτορυθμικά με το έντονο χρώμα που πλημμύρισαν τα πάντα δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν κανέναν να κοιμηθεί. Και ήταν τρεις το πρωϊ !!! Η σύζυγος του σηκώθηκε έξαλλη από το κρεβάτι ουρλιάζοντας.
«Αυτό παραπάει. Θα μπορούσες να βάλεις κάτι που θα ξυπνάει μόνο εσένα. Δεν χρειαζόταν να σηκώσεις όλο το τετράγωνο. Είσαι πιο άρρωστος από ποτέ»
 Απολογήθηκε με μισόλογα. Τίποτε δεν είχε πια σημασία. Αυτό ήταν το κόκκινο τηλέφωνο που δεν είχε χτυπήσει ποτέ. Μέχρι τώρα.
«Πες μου. Ελπίζω για το καλό σου να μην πήρες με ελαφριά καρδιά αυτό το νούμερο»
       Ο ηλικιωμένος Υπουργός ήταν αναστατωμένος. Τα μάγουλα του είχαν γίνει κατακόκκινα από την έξαψη και την αναμονή. Περίμενε πολύ καιρό αυτό το τηλεφώνημα και καθώς δεν ήθελε να το χάσει, ακόμη και αν ήταν πιωμένος ή άρρωστος, είχε εγκαταστήσει μεγάφωνα και προβολείς που θα ξυπνούσαν και νεκρούς. Τα όνειρα που τον κατέκλυζαν τελευταία του έλεγαν πως είχε έρθει η ώρα και το τηλεφώνημα αυτό τα επαλήθευε.
«Κύριε Υπουργέ, είμαι ο Καπένσκι, ο αρχιμηχανικός του Μετρό. Πρέπει να έρθετε τώρα. Νομίζω πως το βρήκαμε. Η νυχτερινή βάρδια είναι αναστατωμένη αλλά δεν θα μιλήσουν πουθενά. Αρκεί να έρθετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε.»
«Ξέρω ποιος είσαι. Μόνο εσύ έχεις αυτόν τον αριθμό μου. Είσαι σίγουρος πως δεν με ξεσηκώνεις ξανά για κανένα αγγείο ή πιθάρι. Είναι αυτό που ψάχνουμε;»
«Είναι, ελάτε να το δείτε μόνος σας. Κοίταξα πάλι τα αντίγραφα που μου δώσατε και είναι πανομοιότυπο και σε αυτό το βάθος……..»
    Του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν χρειάζονταν περισσότερα λόγια. Και στην πιο ασφαλή συσκευή, όπως η δική του, κάποιος μπορούσε να χωθεί. Άρχισε να ντύνεται βιαστικά αλλά όχι και ατημέλητα. Στο εργοτάξιο δεν θα ήταν μόνο ο υποτακτικός του αλλά και οι εργάτες και οι μηχανικοί της βάρδιας και ένας Υπουργός που σπεύδει  τα χαράματα για ενημέρωση και επιθεώρηση πρέπει να πείσει όσους τον δουν πως ακολουθεί κάποιον σημαντικό  κυβερνητικό προγραμματισμό. Όχι πως τον κάλεσαν ποιος ξέρει ποιοί.
«Καλύτερα να είχες γκόμενα. Δέκα χρόνια τώρα ξυπνάς και φεύγεις αξημέρωτα για τα λαγούμια που ανοίγουν οι φίλοι σου στα σπλάχνα αυτής της πόλης. Φεύγω και εγώ. Όταν γυρίσεις δεν θα με βρεις εδώ.»
        Μεγάλα λόγια για την ξανθή καλλονή που ξάπλωνε δίπλα στον ηλικιωμένο πολιτικό για να αποφύγει τα σεντόνια των ανώμαλων της Θεσσαλονικιώτικης ελίτ. Αν όμως κάποιος γνώριζε την «Οδύσσεια» του Υπουργού Φενάκη αυτά τα τριάντα χρόνια, από τότε που ο φίλος του Δήμαρχος της πόλης άνοιξε εκείνη την πρώτη τρύπα στο έρεβος, θα καταλάβαινε γιατί μια νέα σύζυγος ενός πλούσιου γηραιού πολιτικού, χωρίς ερωτικές αξιώσεις εξάλλου, δεν άντεχε πλέον τις χρυσές αλυσίδες της.

6 Απρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Θεσσαλον-ύπνος
Τα αστέρια είναι και πάλι σωστά 



1
Το κόκκινο τηλέφωνο
3:00 a.m., 14/11/2016
         Όταν χτύπησε το τηλέφωνο όλο το δωμάτιο φωταγωγήθηκε. Ο διαπεραστικός ήχος και τα φωτορυθμικά με το έντονο χρώμα που πλημμύρισαν τα πάντα δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν κανέναν ξύπνιο. Και ήταν τρεις το πρωϊ!!! Η σύζυγος του σηκώθηκε έξαλλη από το κρεβάτι ουρλιάζοντας.
«Αυτό παραπάει. Θα μπορούσες να βάλεις κάτι που θα ξυπνάει μόνο εσένα. Δεν χρειαζόταν να σηκώσεις όλο το τετράγωνο. Είσαι πιο άρρωστος από ποτέ.»
 Απολογήθηκε με μισόλογα. Τίποτε δεν είχε πια σημασία. Αυτό ήταν το κόκκινο τηλέφωνο που δεν είχε χτυπήσει ποτέ. Μέχρι τώρα.
«Πες μου. Ελπίζω για το καλό σου να μην πήρες με ελαφριά καρδιά αυτό το νούμερο.»
       Ο ηλικιωμένος Υπουργός ήταν αναστατωμένος. Τα μάγουλα του είχαν γίνει κατακόκκινα από την έξαψη και την αναμονή. Περίμενε πολύ καιρό αυτό το τηλεφώνημα και καθώς δεν ήθελε να το χάσει ακόμη και αν ήταν πιωμένος ή μισοπεθαμένος είχε εγκαταστήσει μεγάφωνα και προβολείς που θα ξυπνούσαν και νεκρούς. Τα όνειρα που τον κατέκλυζαν τελευταία του έλεγαν πως είχε έρθει η ώρα και το τηλεφώνημα τα επαλήθευσε.
«Κύριε Υπουργέ, είμαι ο Καπένσκι, ο αρχιμηχανικός του Μετρό. Πρέπει να έρθετε τώρα. Νομίζω πως το βρήκαμε. Η νυχτερινή βάρδια είναι αναστατωμένη αλλά δεν θα μιλήσουν πουθενά. Αρκεί να έρθετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε.»
«Ξέρω ποιος είσαι. Μόνο εσύ έχεις τον αριθμό μου. Είσαι σίγουρος πως δεν με ξεσηκώνεις ξανά για κανένα αγγείο ή πιθάρι. Είναι αυτό που ψάχνουμε;»
«Είναι, ελάτε να το δείτε μόνος σας. Κοίταξα πάλι τα αντίγραφα που μου δώσατε και είναι πανομοιότυπο και σε αυτό το βάθος……..»
    Του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν χρειάζονταν περισσότερα λόγια. Και στην πιο ασφαλή συσκευή, όπως η δική του, κάποιος μπορούσε να χωθεί. Άρχισε να ντύνεται βιαστικά αλλά όχι και ατημέλητα. Στο εργοτάξιο δεν θα ήταν μόνο ο υποτακτικό του αλλά και οι εργάτες και οι μηχανικοί της βάρδιας και ένας Υπουργός που σπεύδει  τα χαράματα για ενημέρωση και επιθεώρηση πρέπει να πείσει πως ακολουθεί κάποιο εμβριθές κυβερνητικό προγραμματισμό. Όχι πως τον κάλεσαν ποιος ξέρει ποιοι.
«Καλύτερα να είχε γκόμενα. Δέκα χρόνια τώρα ξυπνάς και φεύγεις αξημέρωτα για τα λαγούμια που ανοίγουν οι φίλοι σου στα σπλάχνα αυτής της πόλης. Φεύγω και εγώ. Όταν γυρίσεις δεν θα με βρεις εδώ.»
        Μεγάλα λόγια για την ξανθή καλλονή που ξάπλωνε δίπλα στον ηλικιωμένο πολιτικό για να αποφύγει τα σεντόνια των ανώμαλων της Θεσσαλονικιώτικης ελίτ. Αν όμως κάποιος γνώριζε την «Οδύσσεια» του Υπουργού Φενάκη αυτά τα τριάντα χρόνια από τότε που ο φίλος του Δήμαρχος της πόλης άνοιξε εκείνη την πρώτη τρύπα στο έρεβος, θα καταλάβαινε γιατί μια νέα σύζυγος ενός πλούσιου γηραιού πολιτικού, χωρίς ερωτικές αξιώσεις εξάλλου, δεν άντεχε πλέον.

30 Μαρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Splatterzine” (1992): Μια φωτοβολίδα δίνει το στίγμα του “Τρόμου” στον ωκεανό του θεάματος
Παρουσίαση Περιοδικού
Γιάννης Μπαχάς

          
Στη μακρινή και εξόχως δημιουργική δεκαετία του '90, οι θιασώτες της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου Τρόμου, δεν ντρέπονταν να αναζητήσουν το δικό τους περιοδικό στα περίπτερα, το “Splatterzine”.  “Σπλάττερ” είναι σύμφωνα με το Λεξικό της Αγγλικής “Collins”, “ο ήχος που κάνει ένα υγρό που πέφτει και πιτσιλάει” και στην περίπτωση μας, ο ήχος που κάνει το αίμα όταν πέφτει στο πάτωμα. Και “Zine” είναι το δεύτερο συνθετικό της λέξης “magazine”, δηλαδή κάτι σαν περιοδικό. Έτσι, την Άνοιξη του 1992 κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του πολυαίμακτου περιοδικού το οποίο τιμάται 400 δραχμές (άλλη φορά θα εξηγήσω τι είναι η “δραχμή”). Για την έκδοση του “ευθύνεται” το “Ultra Splatter Club” και μας ενημερώνει πως ασχολείται “με οτιδήποτε κινείται γύρω από το χώρο του splatter, αλλά και γενικά με ο,τιδήποτε κινείται (εκτός εάν είναι πτώματα, οπότε πάλι μας ενδιαφέρουν!)”. Οι συντάκτες του φιλοδοξούν “να κάνουμε ανήσυχες τις νύχτες σας και ενδιαφέρουσες τις μέρες σας”. Και καθώς η αναζήτηση του Τρόμου στις Τέχνες είναι θύμα αέναης δυσφήμησης, θεωρούν απαραίτητο στην πρώτη κιόλας σελίδα να δημοσιεύσουν ένα μανιφέστο “Περί Φαλλοκρατισμού”, το οποίο διακηρύσσει με σαφή τρόπο: “Υπάρχουν αρκετές κοπέλες (αλλά και αγόρια) που πιστεύουν ότι το σπλάττερ είναι προϊόν φαλλοκρατισμού και σεξισμού” και σχολιάζοντας πλήθος ταινιών όπως η “Παρασκευή και 13”, ο “Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες”, το “Evil Dead”, η “Χήρα του Δράκουλα” και άλλες, πως: “Ούτε φαλλοκράτες είμαστε, ούτε σεξιστές”.

16 Μαρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

Το παρακάτω μίνι διήγημα έχει θέμα την ένταξη των νεκροζώντανων στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ναι, καλά διαβάσατε...έχουν δικαιώματα και αυτοί!!!) και είχε περιορισμό στις 120 λέξεις μιας και προοριζόταν για την ιστοσελίδα "120 Λέξεις". Δύσκολο εγχείρημα αλλά ενδιαφέρον...

Από την καθημερινή προπόνηση των ζόμπι-δρομέων

The Running Dead

9 Μαρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

"Περηφάνια και Προκατάληψη και Ζόμπι"


Το μυθιστόρημα της Τζέην Ώστιν «Περηφάνια και Προκατάληψη» αν και το έχω από χρόνια στη βιβλιοθήκη μου, ομολογώ πως ποτέ δεν το διάβασα, ούτε καν το ξεφύλλισα, και αυτό το θεωρούσα σημαντική παράλειψη από μέρους μου. Όχι πια, καθώς αφού διάβασα τη διασκευή του έργου με τον τίτλο «Περηφάνια και Προκατάληψη και Ζόμπι» του Γκράχαμ Σμιθ (αππό τις εκδόσεις Πλατύπους Εκδοτική το 2010) δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ ότι χωρίς τα Ζόμπι θα ήταν αφάνταστα ανιαρό και πληκτικό ή έστω όσο ενδιαφέρον είναι ένα ηθογραφικό μυθιστόρημα που απηχεί μια πολύ παλαιότερη εποχή.
        Οι τρεις αδελφές πρωταγωνίστριες του έργου είναι τέλεια εκπαιδευμένες στις «τέχνες του θανάτου» και η ετοιμότητά τους να σκοτώσουν Ζόμπι, τους επιτρέπει να αφοσιωθούν με ζήλο στον σκοπό τους , που είναι ένας καλός γάμος (όπως άλλωστε και στη εποχή μας). Δεν θέλουν όμως να προέλθει αυτός από συνοικέσιο αλλά να είναι καρπός έρωτα. Οι άνθρωποι της εποχής τους βρίσκονται σε πολυετή πόλεμο με τα Ζόμπι, που γνωρίζει εξάρσεις και υφέσεις, και έχουν μάθει να ζουν σε κατάσταση συναγερμού και διαρκούς επιφυλακής. Όμως ο έρωτας, η ζήλεια, η περηφάνια, οι προκαταλήψεις (που σχετίζονται με την κοινωνική τάξη, τον πλούτο ή τη μόρφωση) και κάθε ανθρώπινο συναίσθημα που πηγάζει από τις σχέσεις των δύο φύλων δεν επηρεάζεται σχεδόν καθόλου από τις επιθέσεις των νεκρών.

23 Φεβ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

Ρίγη τρόμου κρυμμένα στις σελίδες των κόμικ. Νιώστε τα

Παρουσίαση του 9ου τεύχους του Περιοδικού Κόμικς "Ρίγη"

Δύσκολα βρίσκει κανείς σήμερα, και μόνο σε συλλογές, τα τεύχη των περιοδικών εκείνων που κάλυπταν τη νεανική μας ανάγκη για έντυπα που να συνδυάζουν τον τρόμο αλλά και το γυμνό. Τα “Terror”, τα “Zakula” και το “Σωφεράκι” είναι πλέον δυσεύρετα  και δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ. Πιστεύω, χωρίς να γνωρίζω τους δημιουργούς που τα σχεδίασαν ή τους σεναριογράφους τους, προφανώς ξένους, πως ήταν μικρά έργα τέχνης. Αυτή η έλλειψη προνοητικότητας να συλλέξω το υλικό αυτό, με έκανε έκτοτε να διασώζω από τη λήθη κάθε έντυπο που υπηρετεί τον τρόμο, όπως τα κόμικ.

Δεν κινδυνεύει όμως από τη λήθη το συγκλονιστικό περιοδικό “Κόμικς Σκοτεινής Φαντασίας και Τρόμου: Ρίγη” που ήδη βρίσκεται στο ένατο τεύχος του έχοντας αφήσει ήδη ένα έντονο και ανεξίτηλο αποτύπωμα στην κουλτούρα του τρόμου. Μια εξαιρετική έκδοση σε πολυτελές χαρτί και μεγάλο μέγεθος με εξώφυλλα που αξίζουν να γίνουν πίνακες. Οι εκδότες του, τα αδέλφια Θανάσης και Αναστασία Ρενιέρη με ταπεινοφροσύνη δηλώνουν στην τελευταία σελίδα του περιοδικού πως “Η αγάπη του Μάριου Μεγαπάνου για τα βιβλία και ειδικά για την επιστημονική φαντασία και τα κόμικς, δημιούργησε τις εκδόσεις μας. Συνεχίζουμε για να τον νοιώθουμε”. Οι εκδόσεις Ρενιέρη/Comicon-Shop αγκάλιασαν με θέρμη τους νέους Έλληνες σκιτσογράφους και  σεναριογράφους, πίστεψαν σε αυτούς και τους επέτρεψαν να “ξαναζωντανέψουν” (τρόπος του λέγειν) τις δύσκολες ατμοσφαιρικές ιστορίες μεγάλων μαέστρων του υπερφυσικού τρόμου, όπως ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Το διήγημα του “Valdemar” πήρε ζωή από την πένα του Malk. Οι ιστορίες του Πόε δεν έχουν αίμα και διαμελισμένα κορμιά όπως του Τζακ Κέτσαμ, έχουν όμως μια έντονη δυσωσμία τάφου και σήψης και τα πενάκια του Malk καταφέρνουν να λιώσουν τη μορφή του δύσμοιρου Βαλντεμάρ που αποσυντίθεται από καρέ σε καρέ. Ο καταδικασμένος να “ζήσει” τη σήψη του πεθαμένου του κορμιού μέχρι να τον λυτρώσει από την φρικτή αυτή “νεκροζωή” ο Έντουαρντ που τον υπνώτισε στις παρυφές του θανάτου για να εξερευνήσει τη δύναμη του Μεσμερισμού. Οι λάτρεις της συναρπαστικής εποχής, όπου η Ελλάδα πρωτοπορούσε στην έρευνα των παραφυσικών φαινομένων με πρωτεργάτη τον (και) λογοτέχνη Άγγελο Τανάγρα, θα ενθουσιαστούν από τη μεταφορά του μεσμερικού πειράματος σε κόμικ και τις προεκτάσεις του που μας επισημαίνει ο Πόε. Σας προτείνω  να αναζητήσετε και να διαβάσετε το τεκμηριωμένο έργο του Θανάση Βέμπου “Το πνεύμα του Χρόνου. Όψεις του Παραφυσικού στην Ελλάδα” από τις εκδόσεις Δαιδαλέος. Καθώς και το ντοκυμαντέρ “Άγγελος Τανάγρας. Η τελευταία Διάλεξη”.

16 Φεβ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Έχεις πεθάνει για μένα”
Σταύρος Κιουτσούκης
Ένατη Διάσταση


“Μάτια πράσινα, χαλκοπράσινα,
έχω συνέχεια
μια υπόνοια....
Πράσινα...καταπράσινα
Ότι μου δέσαν
Τα κορδόνια!”


Οι στίχοι αυτοί από το “Μινοράκι της Σαπίλας”, το ποιμενικό μαδριγάλι που παρεμβάλλεται ανάμεσα στα δύο μέρη του ζόμπι κόμικ-αστυνομικού έπους του Σταύρου Κιουτσούκη, “Έχεις πεθάνει για μένα”, περιγράφει τη σουρεαλιστική υπόθεση του, από την οπτική του ζόμπι!!! Έχουμε και οι Έλληνες, το δικό μας κόμικ που μπορεί να ανταγωνιστεί το “Walking Dead” στον κινηματογράφο κάτι που και ο ίδιος ο δημιουργός το σκέφτηκε αφού έντυσε τις παρουσιάσεις του έργου με τρομερές φωτογραφίες από το νεκροταφείο των Βογομίλων στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης. Μια κωμωδία με ζόμπι (zombedy) ή απλώς ένα παιχνίδι του καλλιτέχνη που πειραματίζεται με τις δυνατότητες που δίνουν στη δημιουργική φαντασία όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την κουλτούρα των ζόμπι, απέθαντοι, νεκροταφεία, γραφεία τελετών, και τόσα άλλα που εβαλε στο τεράστιο φάκελο με τις δημιουργίες του.

27 Ιαν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


“Santa Clarita’s Diet”
Κριτική Σειράς

 «Θα κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε αυτή την οικογένεια ενωμένη»


      
    Αυτό λένε σχεδόν με μια φωνή στην έφηβη κόρη τους Abby (Liv Hewson) που συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις της νέας συναρπαστικής ζωής των γονιών της, οι δύο γονείς της, η  Sheila (Drew Barrymore), η οποία είναι και η παραγωγός εκτός από πρωταγωνίστρια, και ο Joel (Timothy Olyphant) την ώρα που βάζουν μπροστά το αμάξι τους απομακρυνόμενοι για ακόμη μια φορά από την επικείμενη έκρηξη της αποκάλυψης ότι…..η μαμά τρώει ανθρώπους. Η γλυκήτατη μαμά τους που «επιβιώνει» από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που κανονικά θα έπρεπε να την είχε σκοτώσει και χωρίς καμμιά (ακόμη) εξήγηση γίνεται έρμαιο μιας ανεξήγητης κανιβαλικής μανίας αλλά και μιας ανεξέλεγκτης λαγνείας. Ένας ενδιαφέρον συνδυασμός για εμάς τους αενάως αναζητούντες νέες ανεξερεύνητες διαστάσεις του φαινομένου των ζόμπι.       
           Για να μην αδικήσω όμως τον Peter Jackson και το επικό του “Braindead” («το ευαγγέλιο του splatter του 20ου αιώνα» σύμφωνα με το δυσεύρετο πλέον “Spatterzine” - θα μιλήσουμε για αυτό άλλη φορά) η «ερωτική» σκηνή μεταξύ του ιερέα και της νοσοκόμας στο κελάρι ήταν πρωτοποριακή για το θέμα «Έρωτας μεταξύ των ζόμπι».  Ας γυρίσουμε όμως στη σειρά. Και μπορεί η αχαλίνωτη επιθυμία για έρωτα της συζύγου του (τυχερός!!!) να είναι ευπρόσδεκτη εντούτοις συνοδεύεται από μια ακαταμάχητη πείνα για ανθρώπινη σάρκα. Και το έπος ξεκινάει με μια απροσδόκητη έκρηξη εμετού, πράγμα αρκετά ασυνήθιστο σε τέτοιες ταινίες όπου το αίμα είναι το μόνο υγρό σε αφθονία. Η Sheila πλημμυρίζει με εμετό το σαλόνι του σπιτιού που παρουσίαζε στους υποψήφιους αγοραστές του θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη δουλειά της από το απαιτητικό αφεντικό της και τους ανταγωνιστικούς συναδέλφους της. Και πάλι δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως κανένας Έλληνας σκηνοθέτης δεν θα κινηματογραφούσε εμετό, γιατί είναι πολύ «μη μου άπτου» για τέτοιες φυσικές λειτουργίες. Γι’ αυτό και δεν έχουμε καν splatter ταινίες με εξαίρεση τον υπέροχο Γιώργο Βαβάτση και το  αιμοσταγές “Carnivore” του. Και για αυτό θα πούμε άλλοτε.

19 Ιαν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


Το Βράδυ που Έφαγε τον Κόσμο - The Night Eats the World, 2018
 
(Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Pit Agarmen)

"H ταινία που έφαγε το βράδυ μου"



Μία ταινία με ζόμπι-σκέτο ποίημα, όχι όμως με την έννοια του βαθυστόχαστου λογοτεχνικού πονήματος, αλλά με αυτήν που δίνει ο λαός μας με την έκφραση “τι θέλει να πει ο ποιητής;” ειρωνευόμενος έργα, αλλά και δηλώσεις και ενέργειες κάποιου που και ο ίδιος δεν έχει σαφή σκοπό και νόημα στο μυαλό του για αυτό που δημιούργησε. Και μπορεί κάποιοι να βρήκαν υψηλά νοήματα και βαθυστόχαστες σκέψεις στην μισάνθρωπη ιστορία επιβίωσης του ήρωα στην ταινία, όμως εγώ έκρινα πως καταλληλότερος τίτλος θα ήταν “Η ταινία που έφαγε το βράδυ μου”.

Ο Sam (Anders Danielsen Lie) είναι ένας νεαρός καλλιτέχνης μουσικός που πειραματίζεται με τους φυσικούς ήχους και έχει μια, φυσιολογική για τους καλλιτέχνες, δυσκολία να προσαρμοστεί με αποτέλεσμα να χωρίζει από τη σχέση του και να επιστρέφει στο σπίτι της για να πάρει πίσω τις κασέττες με τις ηχογραφήσεις του. Απορίας άξιο είναι γιατί έχει ακόμη κασέτες (που της ακούει αργότερα σε μαγνητόφωνο!!!). Από καμιά άποψη δεν ήταν η καλύτερη στιγμή για να το κάνει το πάρτυ που οργανώνει η πρώην του αλλά η σύμβαση αυτή μας εξασφαλίζει την απαραίτητη πολυκοσμία ζόμπι που θα βάλουν τα αρχικά αλλά και τα τελικά εμπόδια στον δρόμο επιβίωσης του Sam. Είμαι από αυτούς που θεωρούν πως πρέπει με κάποιο τρόπο να δίνουμε έστω και μια μικρή υποψία της αιτίας για την οποία ξεσπάει η κόλαση των ζόμπι. Είτε είναι απόρρητα χημικά του στρατού, όπως στο “Return of The Living Dead”, ή έστω κάποιο πανάρχαιο “Κακό” από ένα σπήλαιο της Αττικής. Με ενοχλεί η ασάφεια του “The Walking Dead” όπως και η αδιαφορία του σκηνοθέτη, ο πρωτοεμφανιζόμενος Dominique Rocher, να δικαιολογήσει την λαίλαπα που ξεσπάει στο Παρίσι και από την οποία διασώζεται μόνο ο ήρωας του επειδή απλώς αποκοιμήθηκε με κλειστή την πόρτα. Ίσως με το τέχνασμα αυτό θα ήθελε να μας υποβάλει την υποψία ότι στο τέλος θα μας κοροϊδέψει όταν μας αποκαλύψει ότι όλα ήταν ένας εφιάλτης. Εφιάλτης όμως ήταν μόνο ο χαρακτήρας του ήρωα και η καταναγκασμός μας να τον παρακολουθήσουμε μέχρι το τέλος.

12 Ιαν 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


"The Battery": Ακόμα μία ταινία που έρχεται να "επικουρήσει" το είδος

Σκηνοθεσία: Jeremy Gardner
Ηθοποιοί: Jeremy Gardner, Adam Cronheim, Niels Bolle, Alana O' Brien

  Την ταινία την είδα για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Τρόμου, στον Κινηματογράφο Φαργκάνη το 2014 και για δεύτερη φορά στο Βακούρα το 2015. Έκτοτε ένα αυθεντικό αντίτυπο κοσμεί την αξιόλογη συλλογή μου με ταινίες ζόμπι. Πιστεύω δε πως αξίζει να την δείτε καθώς:
         Το “The Battery” (“Η μπαταρία”), αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jeremy Gardner και κάνει την διαφορά. Να σημειώσουμε πως ο ταλαντούχος σκηνοθέτης εδώ προσκομίζεται και τον ρόλο του σεναριογράφου και του πρωταγωνιστή. Με “μπαταρία” μοιάζει το ζεύγος των δύο φίλων, καθώς ο καθένας τους αποτελεί τον ένα πόλο της, αρνητικό ή θετικό δεν έχει σημασία καθώς μένει στον θεατή να αξιολογήσει τα στοιχεία των ηρώων.
      Η υπόθεση
        Η υπόθεση της ταινίας είναι εξαιρετικά απλή: Δυο πρώην παίκτες του μπέϊζμπολ, ο Ben (Jeremy Gardner) και ο Mickey (Adam Cronheim), με εμφανώς διαφορετικό χαρακτήρα, βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα σε νεκρο-ζώντανους και γίνονται φίλοι στην προσπάθεια τους για επιβίωση. Καθώς προχωράει η πλοκή συστηνόμαστε με τους απέθαντους αν και δεν παίζουν σημαντικό ρόλο. Η ταινία ξεκινά χωρίς κάποια αναφορά σε ζόμπι, με την απλή περιγραφή της καθημερινότητας των δυο φίλων και περνάει σαν κωμωδία καταστάσεων. Τα ζόμπι είναι το γενικότερο πλαίσιο, ο σκηνοθέτης θέλει πιο συγκεκριμένα να εστιάσει στις ανθρώπινες σχέσεις , με κέντρο την σχέση των δυο φίλων, και το πως αυτές εξελίσσονται σε μια κλειστοφοβική συνθήκη επιβίωσης. Στην καθημερινή τους περιπλάνηση, προσπαθώντας να βρουν μια διέξοδο, ακούνε τυχαία μια συζήτηση από την ανοιχτή συχνότητα ενός φορητού ασυρμάτου. Αρχίζουν να ελπίζουν, αλλά τα άτομα από την άλλη γραμμή τους τονίζουν πως δεν είναι ευπρόσδεκτοι στο καταφύγιό τους. Οι δύο φίλοι συνεχίζουν το ταξίδι τους χωρίς ακριβή προορισμό και στην πορεία βρίσκονται προ εκπλήξεων!

who is online

Ad24