"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Έρχονταν στιγμές που το σκοτάδι της νύχτας τον έκανε να ανατριχιάζει. Έβαζε μουσική για να σπάζει την περίεργη αίσθηση που είχε πως “κάτι”  υπήρχε γύρω του: στο μυαλό του, στο σώμα του, στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του.

Μια παράξενη αόρατη παρουσία… που γινόταν ιδιαίτερα έντονη όποτε προσπάθησε να δημιουργήσει κάποια σχέση.

Γυναίκες που ζέσταιναν τις μοναχικές του νύχτες έφευγαν από κοντά του με το πρώτο φως και δεν ήθελαν να τον αντικρύσουν ποτέ ξανά.

(…………..)

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Υπάρχεις παντού. Μέσα στην άδεια μου ψυχή που περιμένει ένα ψέμα για να γεμίσει.
Υπάρχεις παντού. Στις κρύες γωνιές του νου μου που ψάχνει μια σου λέξη, χνώτα ζεστά στα θολά τζάμια της ερημιάς.
Υπάρχεις παντού. Μέσα σ' ένα άδειο κορμί που προσμένει ένα σου άγγιγμα, βάλσαμο στις αμέτρητες πληγές.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 4ο: Το Δικαστήριο των Ψυχών

« Το Δικαστήριο των Ψυχών ;;» επαναλαμβάνω κοιτάζοντας τον Θάνατο. « Ναι.» χαμογελά εκείνη και την ακολουθώ καθώς βγαίνουμε από την αίθουσα με τα κεριά. Παρατηρώ για μια τελευταία φορά το κερί μου και σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω σε περίπτωση που δεν καταφέρω να κερδίσω αυτήν την πρόκληση.

« Ω , μην ανησυχείς τόσο πολύ Αλίνα !!» μου χαμογελά ο Θάνατος. « Οι κανόνες είναι πάρα πολύ απλοί. Θα οδηγηθείς σε μια τεράστια αίθουσα, εκεί θα υπάρχουν σαν δικαστές κάποια αντίγραφα μου, κλώνοι του εαυτού μου, που δημιούργησα για να είμαι λίγο πιο προσιτή σε άλλους κόσμους. Μόλις σου δώσουν τον λόγο εσύ θα προσπαθήσεις να μας πείσεις όλους γιατί αξίζει να σου δώσουμε εσένα λίγο ακόμα χρόνο στην ζωή σε αντίθεση με άλλα άτομα. Τι είναι αυτό που αξίζει τόσο πολύ στην ζωή σου ώστε να μην μπορείς να αναπαυτείς από τώρα ;;» εξηγεί εκείνη και την βλέπω να παίζει με τα μαλλιά της. Προχωράμε μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο πανύψηλες κολώνες από ανθρώπινη σάρκα. Το έδαφος είναι θρυμματισμένα κόκκαλα και οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από κρανία, ανθρώπων, ζώων και πουλιών. Την προσοχή μου τραβάει το κρανίο ενός ταύρου πάνω από ότι μοιάζει με το κρανίο ενός κορακιού.  « Λίγο ακόμα και φτάνουμε. Συγγνώμη αν σε τρομάζει η διακόσμηση αλλά την βρίσκω υπέροχη. Και επιπλέον εσείς οι άνθρωποι φαντάζεστε έτσι τον κόσμο του Θανάτου, δεν φταίω εγώ.»  συνεχίζει εκείνη.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Αφήστε με να ζήσω χαμένος στο Παρελθόν. ¨Όχι, δεν καταλάβατε. Όχι στο παρελθόν της ζωής μου. Τίποτα δεν υπήρχε εκεί που να αξίζει να επιστρέψω. Μιλάω για το άλλο το Παρελθόν. Το όμορφο. Τότε που υπήρχε μαγεία! Τότε που υπήρχε Αγάπη! Αγάπη… Πόσες φορές δεν έχετε βιάσει κάθε έννοιά της; Πόσες φορές δεν κάνατε εγκλήματα στο όνομα της Αγάπης; Λένε πως κανένας σημερινός άντρας δεν αξίζει να λέγεται Άντρας! Ίσως είναι αλήθεια. Αφήστε με λοιπόν να μην είμαι σημερινός άντρας. Αφήστε με να ανήκω στο Παρελθόν. Λέτε πως σήμερα δεν υπάρχει ο Έρωτας. Αυτός που ποδοπατήσατε στο όνομα της προσωρινής ηδονής και της ευκολίας! Ναι της ίδιας ευκολίας που λέτε πως θέλετε να αποφύγετε. Της ίδιας ευκολίας που ονομάσατε ρουτίνα της καθημερινότητας. Τον Έρωτα τον σκοτώσατε κι όμως, τολμάτε να λέτε πως δεν υπάρχει! Κάποιοι μάλιστα πιστεύουν πως δεν υπήρχε ποτέ. Πόσο τους λυπάμαι… Αφήστε με λοιπόν να ζήσω στο Παρελθόν…

Ο Βάρβαρος σκέφτεται

(Σήμερα ξεκινάει στο blog μας κάτι πολύ ιδιαίτερο...μία νέα στήλη με σχολιασμό της επικαιρότητας από τον Μήτσο τον Βάρβαρο. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Βέβαια επειδή είναι βάρβαρος και δεν μπαίνει σε καλούπια και προγράμματα, θα τον έχουμε κοντά μας όποτε έχει κάτι να μας πει. Διαβάστε και προβληματιστείτε με το πρώτο του κείμενο....)
 

Ανάμεσα στο χρονικό διάστημα όπου οι ωκεανοί παρανομίας κατάπιαν την Ελλάδα και των ανερχόμενων γιών του επίτιμου, υπήρχε μια εποχή που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Κρίση απλώθηκε στα λαμπερά βασίλεια της Ευρώπης σαν πληγή των Φαραώ.

Τότε ήρθε ο Ράγκαρντσον  (γνωστός και σαν Μήτσος) από τον βορρά – μαύρα μαλλιά, βλοσυρό βλέμμα, με μπύρα στο χέρι και το σπαθί στην πλάτη, έτοιμος να χλευάσει τους πάντες και μελαγχολήσει για την μοίρα του. Μοναδικός του στόχος να πατήσει τα έδρανα της Βουλής κάτω από τα σανδάλια του.

Περπάτησα στους δρόμους της Πόλης μας και είδα. Και αυτά που είδα με έβαλαν σε σκέψεις. Και αυτές οι σκέψεις καταγράφονται εδώ…

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Ξεκίνησε για το νεκροταφείο ένα ηλιόλουστο μεσημέρι.
"Συγχώρεσέ με που έπαψα να έρχομαι όταν βρέχει", άρχισε να μιλά όταν έφτασε μπροστά στο μνήμα.
"Βλέπεις δεν αντέχω άλλο να έρχομαι με την βροχή. Αυτή φταίει που σ' έχασα και δεν μπορώ άλλο τις ματωμένες μνήμες που αδυνατεί να μου ξεπλύνει. Ήταν τόσο άδικο! Γιατί πήρες το αυτοκίνητο με αυτή την καταιγίδα; Γιατί έπρεπε να φύγεις και ν' αφήσεις στη μέση όλα τα όνειρά μας; Δες με! Έμεινα μόνη μου, έρμαιο, ένα άψυχο κορμί που περιφέρεται ανάμεσα στα μνήματα χωρίς πια να ψάχνει τίποτα. Καμία ελπίδα, καμία παρηγοριά. Ούτε καν τη λησμονιά. Γιατί δε θέλω να ξεχάσω. Έχω ανάγκη να σ' αισθάνομαι κοντά μου. Σαν σκέψη, σαν ανάμνηση, σαν μαύρο αίμα που κυλά παγωμένο στις φλέβες μου. Ως την στιγμή που θα έρθω να σε βρω, επειδή είμαι δειλή και δεν έχω το κουράγιο να δώσω ένα τέλος νωρίτερα. Γιατί έφυγες; Γιατί; Γιατί έπρεπε ν' ακολουθήσεις την καταραμένη βροχή; Τη μισώ από εκείνη τη μέρα. Μισώ την κάθε της σταγόνα, σιχαίνομαι την κάθε ψιχάλα που ποτίζει τη γη και στεγνώνει τη διψασμένη μου καρδιά. Απεχθάνομαι τον ήχο της γιατί έγινε πια κάλεσμα θανάτου. Πως θα συνηθίσω στην ιδέα πως δεν θα έρθεις ποτέ ξανά; Πως θα μπορέσει άραγε να καταλαγιάσει τον πόνος μου ο χειμώνας που έρχεται έχοντας στο πλευρό του τη μισητή ερωμένη του; Γιατί δεν με άκουσες εκείνο το βράδυ; Γιατί πανάθεμά σε;"