Arbitrage (2012 – ελληνιστί «Το Άλλοθι»)

Βαθμολογία 3 / 5

     

   Καιρό παλεύαμε στην παρέα να δούμε αυτήν την ταινία αλλά κάτι οι αντιδράσεις του τύπου «Σιγά μη δω ταινία με τον Richard Gere», κάτι οι προτιμήσεις «Γουστάρω να δω splatter» την έφερναν σε δεύτερη μοίρα. Εν τέλει ήρθε η ώρα της!!!

        Και δεν το μετανιώσαμε τελικά! Η υπόθεση είναι αρκετά ενδιαφέρουσα αφού ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Nicholas Jarecki προσπαθεί να δημιουργήσει μια αστυνομική ταινία με ολίγη από οικονομική κρίση και με κερασάκι στην τούρτα την ανηθικότητα του επιχειρηματικού κόσμου. Το συμπέρασμα? Ότι τα λεφτά μπορούν να αγοράσουν τα πάντα στη σημερινή εποχή. Ο Gere υποδύεται έναν πλούσιο ιδιοκτήτη μιας εταιρίας που είναι στα πρόθυρα να επιτύχει μια πολύ καλή επιχειρηματική συμφωνία πουλώντας τη φαινομενικά (??) επικερδή επιχείρησή του έναντι υψηλού αντιτίμου. Η αλήθεια είναι ότι τα οικονομικά του δεν είναι τόσο ανθηρά. Η κατάσταση γίνεται χειρότερη όταν το όνομά του εμπλέκεται σε μια ανθρωποκτονία και όταν η γυναίκα του (η εξαιρετική και πανέμορφη Susan Sarandon) και η κόρη του (η αξιοπρεπέστατη Brit Marling) αρχίζουν να ψυλλιάζονται ότι κάτι δεν πάει καλά! Εξαιρετικός επίσης και ο ντετέκτιβ της υπόθεσης που ενσαρκώνεται από τον βρετανό Tim Roth (ακόμα έναν ηθοποιός που βρίσκεται στο άρμα του Tarantino).

      

Η ταινία είχε όλα τα στοιχεία για να είναι μία από τις ταινίες της χρονιάς. Ξεκινάει ως κοινωνικό δράμα και καταλήγει σε αστυνομική με το παιχνίδι της εξουσίας και τη δύναμη του χρήματος να είναι εμφανή σε όλα τα σημεία της. Αλλά κάτι λείπει! Πολύ καλό σενάριο που συνδυάζει γεγονότα, καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές, μια στιβαρή σκηνοθεσία χωρίς πολλά τρικ που αποδίδει όμως ικανοποιητικά  την ατμόσφαιρα της ταινίας. Τι λείπει τελικά? Κοιτώντας τα πρόσωπα των φίλων μου μετά το τέλος της ταινίας κατάλαβα ότι κανείς δεν ενθουσιάστηκε αλλά κανείς δεν θεωρούσε ότι ήταν χάσιμο χρόνου. Αυτό που έλειπε ήταν η ένταση (ταπεινή μου άποψη) σε περισσότερες σκηνές παρά το γεγονός ότι τα γεγονότα στην ταινία διαδέχονται το ένα το άλλο. Επίσης λείπει η κάθαρση που συνήθως έρχεται με το τέλος μιας χολιγουντιανής ταινίας (δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό στην τελική αλλά εμένα μου άφησε μια πικρή γεύση).

 

Anyway…δε χρειάζεται να ψειρίζουμε τη μαϊμού τόσο πολύ σε τέτοια θέματα. Το συμπέρασμα…δείτε τη και δε θα χάσετε. Ακόμα και όσοι δεν αντέχετε άλλο Richard Gere (πλέον αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για πολλούς) ξεπεράστε το και απολαύστε την!

ΥΓ. Το άλλο σας το είπα? Παίζει (λέμε τώρα) και η Laetitia Casta, η οποία την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της μάλλον την έδωσε ως μοντέλο για τη νέα μορφή της Marianne!!

Ο Δρόμος για το Λονδίνο Νo 2

   Την Παρασκευή που μας πέρασε ολοκληρώθηκαν τα 2 πρώτα παιχνίδια της φάσης των playoff της Εuroleague με τον  Ολυμπιακό, την Ρεάλ και την ΤΣΣΚΑ να παίρνουν σοβαρό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων τους για το εισιτήριο που οδηγεί στο Final Four του Λονδίνου, ενώ ο Παναθηναϊκός -κόντρα στο προγνωστικά- έκανε το break απέναντι στην Μπαρτσελόνα, θέτοντας σοβαρή υποψηφιότητα για την πρωτεύουσα της Αγγλίας.

   Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας επιβεβαίωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο για ποιο λόγο είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί στη σειρά απέναντι στην Κάχα Λαμποράλ. Η επιστροφή του KHRYAPA στα playoff έδειξε πόσο σημαντική είναι η παρουσία του στο roster της ομάδας, καθώς ο Ρώσος διεθνής κάνει όλες τις δουλειές μέσα στο παρκέ ανεβάζοντας κατά πολύ το ήδη ανεβασμένο επίπεδο της ρώσικης αρκούδας. Οι Βάσκοι για να αντιδράσουν σε αυτήν τη σειρά αγώνων θα πρέπει να ξεπεράσουν κατά πολύ τα standar τους, πράγμα δύσκολο αν συγκρίνουμε την ποιότητα των δύο ομάδων. Το 3 – 0 φαντάζει πιο πιθανό από το 2 – 1 την ερχόμενη Τετάρτη, καθώς η ομάδα του Μεσίνα όσο περνάει ο καιρός ανεβάζει κατά πολύ τις στροφές για να φτάσει στο Final Four , γεγονός που φάνηκε από το δεύτερο γύρο του top16.

   Η Ρεαλ, έχοντας υπόψη την διαφορετικότητα των αγώνων που περιέχουν τα playoff, έκανε πιο εύκολα απ' ότι αναμενόταν το 2 – 0 απέναντι στην Μακάμπι, παίρνοντας σοβαρό προβάδισμα για το Final Four με τους Ισραηλινούς να απογοητεύουν αυτούς που πίστευαν ότι θα είναι αξιόπιστοι απέναντι στους Μαδριλένους. Η βασίλισσα, με πρώτα βιολιά τον FERNANDEZ στον πρώτο αγώνα και τον LLULL στον δεύτερο και με τον RODRIGUEZ να μοιράζει ιδανικά το παιχνίδι της ομάδας, έκανε τα 2 από τα 3 βήματα για να πάρει το πολυπόθητο εισιτήριο για το Λονδίνο. Η σειρά μεταφέρεται στο NOKIA ARENA με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στην αντίδραση της ομάδας του λαού, η οποία για να φτάσει στην ισοφάριση των νικών, θα πρέπει να ανεβάσει κατά πολύ την απόδοση της επιθετικά και να περιορίσει τα επιθετικά όπλα της Ρεάλ. Η εξέλιξη της σειράς θα εξαρτηθεί σαφέστατα από την Μακάμπι, από το αν θα είναι ικανή να αντιμετωπίσει την ομάδα που θέλει διακαώς να φτάσει στην τελική ευθεία της Euroleague.

   Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να πάει κόντρα σε όλους και σε όλα, σπάζοντας την έδρα μέσα στο PALAU PLAUGRANA και μεταφέροντας την σειρά στην Αθήνα, όπου χρειάζεται δύο νίκες για να πάρει εκείνος το εισιτήριο για το Λονδίνο και να επαναλάβει τον θρίαμβο του 2011 απέναντι στην Μπαρτσελόνα που φαίνεται ότι σε μία σειρά αγώνων δεν έχει την απαιτούμενη ενέργεια όπως την είχε ενδεχομένως στην regular season και στο top16. Οι πράσινοι θα μπορούσαν να είχαν φύγει κιόλας και με το 2 – 0 αν ο Δημήτρης Διαμαντίδης στον πρώτο αγώνα μπορούσε να κάνει ότι έκανε στο δεύτερο. Οι πρωτοβουλίες του αρχηγού των πρασίνων στα τελευταία λεπτά του δευτέρου αγώνα δείχνουν το ρόλο που πρέπει να έχει μέσα στην ομάδα, δηλαδή του απόλυτου ηγέτη. Οι διεισδύσεις του παίρνοντας σημαντικά φάουλ, η assist στον Μπράμο καθώς και το νικητήριο καλάθι που σημείωσε ήταν δείγμα της μεγάλης κλάσης που διαθέτει ο αρχηγός του Παναθηναϊκού. Ο Αργύρης Πεδουλάκης φάνηκε πιο διαβασμένος από τον Τσάβι Πασκουάλ, καθώς περιόρισε τα επιθετικά ατού της Μπαρτσελόνα με μοναδική εξαίρεση την απόδοση του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους που έδωσε ουσιαστικά τη νίκη στους Καταλανούς στον πρώτο αγώνα σε συνδυασμό με τα 5 λεπτά αφλογιστίας που είχε η πράσινη ομάδα στο τέταρτο δεκάλεπτο. Ο Παναθηναϊκός για να τελειώσει τη σειρά στην Αθήνα θα πρέπει να συνεχίσει να έχει την ίδια φιλοσοφία αμυντικά, που και πάλι είναι το κλειδί των αγώνων και να αυξήσει τις επιθετικές του επιλογές παίζοντας έξυπνα και εκμεταλλευόμενος τα πολλά miss match που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό με τον έλεγχο των ριμπάουντ, θα τον φέρουν στο 3 – 1 και στο Final Four  του Λονδίνου.

   Τέλος, οι ερυθρόλευκοι αξιοποίησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την έδρα τους στα 2 πρώτα παιχνίδια στο Σ.Ε.Φ. και επιβεβαίωσαν με τον τρόπο που έπαιξαν το λόγο που τους έφερε στην κορυφή της Ευρώπης, πέρυσι στην Κωνσταντινούπολη. Οι πρωταθλητές Ευρώπης με το 2 – 0 είναι το μεγάλο φαβορί της σειράς που θέλει μόνο μία νίκη για να βρεθεί σε ένα ακόμα Final Four. Η αμυντική προσήλωση, υπερκαλύπτοντας τη σημαντική απουσία του Μάντζαρη και ο γρήγορος ρυθμός στο transition, κυρίως στο δεύτερο αγώνα, αποτελούν την ταυτότητα των ερυθρολεύκων, στοιχεία που διαθέτει και η Εφές με τη διαφορά ότι οι Τούρκοι παρουσίασαν ένα πρόσθετο πρόβλημα που έχει ως ομάδα σε σχέση με τον Ολυμπιακό, αυτό της χημείας. Οι ερυθρόλευκοι και στους 2 αγώνες ακολούθησαν πιστά τα αμυντικά σχέδια του Γιώργου Μπαρτζώκα περιορίζοντας σχεδόν 100% το γρήγορο ρυθμό καθώς και το σουτ στην περιφέρεια που διαθέτουν οι Τούρκοι. Στον πρώτο αγώνα και οι 2 ομάδες έπαιξαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αμυντικά, αλλά ο Σπανούλης μοιράζοντας με μαεστρία το παιχνίδι του Ολυμπιακού, σε συνδυασμό με τη μαχητικότητα του Χάινς και τη μεγάλη βραδιά του Πρίντεζη (που σημείωσε προσωπικό ρεκόρ πόντων), έκανε το 1 – 0 . Στο δεύτερο αγώνα τα πράγματα για τους πρωταθλητές έγιναν πιο εύκολα επιβάλλοντας το δικό τους ρυθμό, κυρίως τρέχοντας στο transition και παίζοντας άμυνα, πνίγοντας τα όποια σχέδια είχε ο Μαχμούτι στην επίθεση της Εφές σε συνδυασμό βέβαια με την πολύ καλή απόδοση που είχε ο ηγέτης του Ολυμπιακού καθώς και την αστείρευτη ενέργεια που είχε ο Χάινς που δίνει πολύ σημαντικές λύσεις τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση των ερυθρολεύκων. Οι πρωταθλητές για να επιβεβαιώσουν την ανωτερότητά τους ως ομάδα απέναντι στους Τούρκους και θέλοντας να πάρουν το εισιτήριο για το Λονδίνο, πρέπει να μην επαναπαυτούν στο 2 – 0 αλλά να παίξουν με το ίδιο ακριβώς πλάνο που έπαιξαν στο Σ.Ε.Φ., με τη διαφορά ότι πρέπει να βρουν περισσότερες επιθετικές λύσεις και να εκμεταλλευτούν τα όποια miss match δημιουργηθούν κατά τη διάρκεια του αγώνα κυρίως στη θέση 3 που θα δημιουργήσει πολλά ρήγματα στην άμυνα των Τούρκων. Η σειρά ίσως τελειώσει στην Κωνσταντινούπολη, αν συνυπολογίσουμε την εικόνα που παρουσιάζουν οι ερυθρόλευκοι στα εκτός έδρας παιχνίδια.

Ο ΜΠΑΣΚΕΤΟΦΙΛΟΣ!!!

   

Company of Heroes (2013 – ελληνιστί «Οι Ήρωες»)

Βαθμολογία 3,5 / 5

      Ακόμα μία πολεμική ταινία (τύπου «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν»)? Ακόμα μια μεταφορά βιντεοπαιχνιδιού στη μεγάλη οθόνη? Ακόμα μια ωδή στους συμμάχους και στο θρίαμβό τους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο? Σύμφωνοι! Αλλά γιατί αυτό να είναι κακό?

      Η ταινία είναι όλα τα παραπάνω!! Περιγράφει ουσιαστικά μία από τις τελευταίες προσπάθειες του Χίτλερ να κερδίσει τη μάχη για τη χρήση πυρηνικών όπλων, τα οποία όμως είναι ακόμα σε φάση δοκιμών. Οι πρωταγωνιστές ανήκουν σε μια μονάδα πεζικού που αναλαμβάνει μια φαινομενικά εύκολη αποστολή, τη μεταφορά τροφίμων σε ένα κοντινό στρατόπεδο λόγω Χριστουγέννων. Στην πορεία όμως πέφτουν πάνω σε μια γερμανική διμοιρία (ή μεραρχία??? Θα σας γελάσω) σε πλήρη ανάπτυξη και συνεπικουρούμενη από τανκς. Υπάρχουν δύο επιλογές, είτε να επιστρέψουν στην ασφάλεια του στρατοπέδου τους (μετά τη μάχη βέβαια που έχει προηγηθεί) είτε να ολοκληρώσουν μια αποστολή που στόχο έχει να αποτρέψει τον Χίτλερ από την ολοκλήρωση των πυρηνικών δοκιμών. Μαντέψτε τι επέλεξαν να κάνουν!!! Στην πορεία φυσικά μένουν ελάχιστοι από την ομάδα, ενώ κάπου μπλέκονται και ένας Ρώσος με έναν Άγγλο που παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης, αλλά και ένας επιστήμονας με την κόρη του που πραγματοποιούν τις πυρηνικές δοκιμές (χωρίς φυσικά να το θέλουν).

      

Η υπόθεση δεν είναι τόσο μπερδεμένη όσο ακούγεται. Δυστυχώς δεν υπάρχει σοβαρή εμβάθυνση αφού οι δημιουργοί επικεντρώνονται στις πολεμικές σκηνές στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας (όχι ότι με χάλασε αλλά…για να έχουμε να λέμε)! Αρκετά τα κλισέ και οι επαναλήψεις (πόσοι snipers πρέπει να πεθάνουν με μια σφαίρα στο μάτι???) ενώ υπάρχουν και τα σκηνοθετικά λάθη (για παράδειγμα, φαίνεται σε μια σκηνή ο γιατρός να επιχειρεί ανάνηψη, τεχνική που απ’ ότι διάβασα άρχισε να χρησιμοποιείται τη δεκαετία του ’60). Αρκετά καλή πάντως η σκηνοθεσία, με εντυπωσιακές σκηνές μάχης (βοηθάει και το πολύ μα πολύ χιόνι) αν και οι υπερβολές όσο και οι αστοχίες δε λείπουν (ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουν οι στρατιώτες είναι ότι το βράδυ δεν καπνίζουν γιατί η κάφτρα τους προδίδει, οπότε ρε φίλε σβήστο το ρημαδιασμένο!!!!). Οι ερμηνείες καλύτερες του αναμενομένου, ειδικά από τον πρωταγωνιστή (Chad Michael Collins) αλλά και τον βετεράνο συνάδερφό του (Tom Sizemore). Ενδιαφέρουσα η προσθήκη του γνωστού Vinnie Jones (αγαπημένο του Guy Ritchie) στο ρόλο του βρετανού στρατιώτη.

        

       

 Οι λάτρεις των πολεμικών ταινιών θα διασκεδάσουν πολύ. Γενικά μια αρκετά καλή ταινία που αναδίδει το άρωμα μιας εκ των δυσκολότερων περιόδων της ανθρωπότητας τον προηγούμενο αιώνα. Αξίζει…μην την προσπεράσετε!!

The Frankenstein Theory (2013 – ελληνιστί «Η Θεωρία του Φρανκενστάιν»)

Βαθμολογία 2 / 5

    

      Ένα είναι το μόνο σίγουρο. Ότι το αριστούργημα της Mary Shelley, συνεχίζει να εμπνέει και να τρομοκρατεί το κοινό (είτε αναγνώστες είτε θεατές). Σε αυτό το πλαίσιο, οι δημιουργοί του «Τελευταίου Εξορκισμού» αποφάσισαν να φέρουν το τέρας στο σήμερα και να του δώσουν μια πιο ρεαλιστική οπτική.

    Η συγκεκριμένη ταινία «κλέβει» λίγο από την τεχνική του Blair Witch Project αφού είναι μονοκάμερο και υποτίθεται ότι γυρίζεται ένα ντοκιμαντέρ για έναν τύπο ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι απόγονος του δημιουργού του Φρανκενστάιν και ότι το τέρας ζει και βασιλεύει κάπου στον Αρκτικό κύκλο. Ευτυχώς για εμένα (δεν το αντέχω το κουνιστό μονοκάμερο!!!) η κάμερα είναι αρκετά σταθερή στις περισσότερες σκηνές και μόνο εκεί που απαιτείται (για χάρη της αγωνίας και του σασπένς), ο σκηνοθέτης υπερβάλει ολίγον τι! Το εν λόγω ντοκιμαντέρ αναλαμβάνει να γυρίσει μια δημοσιογράφος με τους συνεργάτες της (συνολικά 4 άτομα), οι οποίοι ξεκινούν ένα ταξίδι προς αναζήτηση του τέρατος μαζί με τον απόγονο που λέγαμε (χάνει λάδια φυσικά ο τύπος) και έναν οδηγό, ντόπιο Καναδό. Τη συνέχεια μπορείτε να τη φανταστείτε. Μακελειό, αίματα (όχι όσο θα περίμενε κανείς πάντως), αγωνία (λέμε τώρα) και…αυτά!

   Δεν είναι κακή ταινία, το παλεύει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα, αν και χαλάει με τα πολλά αστεία που κάνουν οι συνεργάτες του πληρώματος (θρίλερ ήθελα να δω, όχι κωμωδία). Επιπλέον, η πραγματική δράση ξεκινάει πολύ αργά (ειδικά για ταινία που δεν είναι ούτε μιάμιση ώρα) και κουράζει αρκετά. Η σκηνοθεσία ακολουθεί τη πεπατημένη των συγκεκριμένων ταινιών, ενώ οι ηθοποιοί χωρίς να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας, παλεύονται! Ωραία πινελιά επίσης είναι και τα παγωμένα τοπία των βόρειων αραιοκατοικημένων επαρχιών του Καναδά (έχω ένα θέμα με τα χιονισμένα τοπία!!!). Όσο για τους πρωταγωνιστές, Kris Lemche, Timothy V. Murphy και Christine Lakin ενσαρκώνουν τους βασικούς ρόλους (ανιψιός Φράνκι, Καναδός γορίλας και δημοσιογράφος).

       Δεν θα πρότεινα τη συγκεκριμένη ταινία σε κάποιον, αλλά αν πέσει στα χέρια σας, δείτε τη. Δε χάνετε και τίποτα! Ειδικά αν είστε fan του μύθου του Φρανκενστάιν, αξίζει να την παρακολουθήσετε για την ιστορία.

           

Ο Δρόμος για το Λονδίνο

  

 

Αν και διανύσαμε 7 μήνες διαδρομής στη φετινή Εuroleague, την Πέμπτη ολοκληρώθηκαν τα 2/4 της διοργάνωσης για να φτάσουμε στην τελική ευθεία που θα οδηγήσει μία από τις 8 ομάδες στο ιερό δισκοπότηρο της Ευρώπης.

   Με την ολοκλήρωση του top16 επικράτησαν τα σενάρια, με εξαίρεση το πλασάρισμα του Παναθηναϊκού στην τέταρτη θέση χάνοντας (από την ΤΣΣΚΑ εντός έδρας) την ευκαιρία να δούμε τον ελληνικό εμφύλιο στη φάση των playoff.

  Το πραγματικό μπάσκετ αρχίζει στις 9 Απριλίου και ο κόσμος είναι συντονισμένος με αγωνία για να δει τα φετινά playoff που κρίνονται στις 3 νίκες. Σε περίπτωση πρόκρισης και των 2 ελληνικών ομάδων στο final four του Λονδίνου, δε θα διασταυρωθούν στα ημιτελικά όπως έγινε πέρυσι στην Κωνσταντινούπολη.

Τα 4 ζευγάρια που δημιουργήθηκαν είναι ως εξής :

1.     ΤΣΣΚΑ vs ΚΑΧΑ ΛΑΜΠΟΡΑΛ

 

Οι Ρώσοι είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί της σειράς απέναντι στους Ισπανούς. Το πλεονέκτημα έδρας καθώς και η ποιότητα των παικτών της ρωσικής αρκούδας την βάζει ένα κλικ παραπάνω από τους Βάσκους. Κατά τη διάρκεια του top16 η απόδοση των 2 ομάδων είχε αντίθετη πορεία, με τους Ρώσους να παίρνουν την πρώτη θέση του ομίλου και τους Βάσκους την τέταρτη θέση. Οι πιθανότητες λένε ότι η σειρά των αγώνων θα τελειώσει σε λιγότερο από 5 παιχνίδια.

2.     ΡΕΑΛ vs ΜΑΚΑΜΠΙ ΤΕΛ ΑΒΙΒ 

Ίσως το πιο αμφίρροπο ζευγάρι αυτής της φάσης με την Ρεάλ να έχει το πλεονέκτημα έδρας, αλλά με τους ισραηλινούς να περιμένουν στη γωνία να αρπάξουν από τη βασίλισσα την πολυπόθητη πρόκριση. Οι μαδριλένοι δεν έχουν πείσει με την απόδοση τους ενώ η Μακάμπι συνεχίζει την ανοδική της πορεία παίζοντας το ίδιο γρήγορο και πολλές φορές άναρχο μπάσκετ με τους μαδριλένους, αλλά φαίνονται να είναι πιο προσηλωμένοι στα σχέδια του Ντέιβιντ Μπλαντ. Η σειρά ίσως οδηγηθεί μέχρι τέλους χωρίς να ξέρουμε με βεβαιότητα ποιος θα πάρει το εισιτήριο για το Λονδίνο.  

3.     ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ vs ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ

Η ελληνική ομάδα συναντά την πιο φορμαρισμένη ομάδα της Euroleague αυτήν την περίοδο, με μειονέκτημα έδρας. Συγκρίνοντας τις φετινές ομάδες, οι Καταλανοί είναι το φαβορί της σειράς αλλά με τους πράσινους να θέλουν να επαναλάβουν το θρίαμβο του 2011 που τους οδήγησε στον 6^ο ευρωπαϊκό τίτλο μέσα στην Βαρκελώνη. Η Μπαρτσελόνα του Τσάβι Πασκουάλ παρουσιάζει διαφορετικό μπάσκετ εντός και εκτός Ισπανίας, ενώ ο Παναθηναϊκός με οδηγό την άμυνα του καθώς και τα αθλητικά προσόντα που διαθέτει ως ομάδα πλέον, σε συνδυασμό με τις ορέξεις του Δημήτρη Διαμαντίδη καθώς επίσης και με την απουσία του Μάικλ (ίσως και του Ναβάρο) κάνει την απόσταση να μικραίνει επικίνδυνα για τους Καταλανούς. Η σειρά ίσως οδηγηθεί σε 5^ο παιχνίδι, γεγονός που  θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο οι πράσινοι θα περιορίσουν τα επιθετικά ατού των Καταλανών, τα οποία φέτος είναι πολλά.

4.     ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ vs ΕΦΕΣ ΠΙΛΣΕΝ

Οι πρωταθλητές Ευρώπης την Πέμπτη που μας πέρασε έπαιξαν το πιο κρίσιμο παιχνίδι της φετινής περιόδου διότι με τη νίκη με την Κίμκι πήραν την πρόκριση και το πλεονέκτημα έδρας στα playoff. Στη σειρά αυτή θα συναντήσει την Εφές, την οποία αντιμετώπισε στην πρώτη φάση της διοργάνωσης. Το απόλυτο φαβορί είναι η ελληνική ομάδα που φέτος παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα -κυρίως αμυντικά- αλλά με όπλα τις μεγάλες νίκες που παρουσίασε στα εκτός έδρας και την εικόνα που παρουσιάζουν οι ερυθρόλευκοι στα μεγάλα παιχνίδια, έρχεται ένα κλικ πιο πάνω από την τούρκικη ομάδα. Η Εφές που βρίσκεται σε περίοδο κάμψης, παρουσιάζει 2 εντελώς διαφορετικά πρόσωπα φέτος: ικανή και για το καλύτερο και για το χειρότερο με τον τρόπο που παίζει μέσα στο παρκέ. Το κλειδί της σειράς θα είναι η άμυνα των ερυθρολεύκων, που πρέπει να υπερκαλύψουν την απουσία του καλύτερου αμυντικού τους (Μάντζαρης) και να περιορίσουν το γρήγορο ρυθμό που θέλουν να επιβάλουν οι Τούρκοι, σε συνδυασμό με τις επιθετικές ορέξεις των Σπανούλη και του Παπανικολάου, με τους Τούρκους να έχουν στο νου τους να γίνουν η πρώτη τούρκικη ομάδα που φτάνει σε final four. Η σειρά ίσως κριθεί στα 4 παιχνίδια αν λάβουμε υπόψη την εικόνα που παρουσιάζουν οι πρωταθλητές στους εκτός έδρας αγώνες.

Ο Μπασκετόφιλος!

Βόλτα στις Παραλίες του Πηλίου...

Μιας και το καλοκαίρι είναι σχετικά κοντά, ας ταξιδέψουμε στις  παραλίες του Πηλίου όπου το γαλάζιο της θάλασσας και το πράσινο του βουνού συνυπάρχουν προσφέροντας μας εικόνες απίστευτης ομορφιάς και αρμονίας… Σας περιμένω σε αυτό το νοητό ταξίδι…! 

Η παραλία του Χορευτού με κύμα!

Η παραλία της Αμποβού στην Άφησσο!!

Η εκπληκτική Φακίστρα!

Ηλιοβασίλεμα στην Άφησσο!

Οι φωτογραφίες είναι από την παθιασμένη φωτογράφο Vaggy!!!!!

Άφησσος!!

Τα καταγάλανα νερά της παραλίας "Πανταζή Άμμος"  στη Συκή!

Πουρί και στο βάθος το Χορευτό.

Within Temptation

     Η ιδέα να ξεκινήσουμε μικρά αφιερώματα σε αγαπημένα μας συγκροτήματα ή τραγουδιστές υπάρχει καιρό στο μυαλό μας. Ήρθε λοιπόν η ώρα για το πρώτο και ελπίζω όχι και το τελευταίο!

       Το πρώτο μας άρθρο αφιερώνεται σε ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα της συμφωνικής μέταλ μουσικής σκηνής, τους Within Temptation. Δημιουργήθηκαν το 1996 από την Sharon den Adel (φωνητικά) και τον κιθαρίστα Robert Westerholt και έκαναν το ντεμπούτο τους με το gothic metal άλμπουμ, “Enter”, το 1997. Γνωστοί πάντως έγιναν με το δεύτερο άλμπουμ τους, “Mother Earth” όταν και έκαναν στροφή σε πιο μελωδικούς σκοπούς.Στην πορεία ακολούθησαν πιο εμπορικά ακούσματα, γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκαν από τους κριτικούς αλλά λατρεύτηκαν από μεγαλύτερη μάζα κοινού. Η μουσική τους γενικά χαρακτηρίζεται από δυναμικά ροκ και μέταλ κομμάτια αλλά και υπέροχες μελωδικές μπαλάντες (γνώρισμα πολλών συγκροτημάτων του είδους). Επίσης, η φωνή της Sharon den Adel αποτελεί δυνατό στοιχείο του γκρουπ. Σημαντική στιγμή στην πορεία τους, η συναυλία (Black Symphony) στην οποία συνεργάστηκαν με την Metropole Orchestra το 2008 (ακολούθησε DVD με τη συναυλία).

Η δισκογραφία τους είναι σχετικά περιορισμένη αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι μετράνε σχεδόν 17 χρόνια ζωής. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 5 στούντιο άλμπουμ:

Ø      Enter (1997)

Ø      Mother Earth (2000)

Ø      Silent Force (2004)

Ø     The Heart of Everything (2007)

Ø      The Unforgiving (2011)

Μάλιστα το τελευταίο τους άλμπουμ συνοδεύτηκε από μια σειρά βιβλίων κόμικς και σχετικών βίντεο. Μερικά ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία για το συγκρότημα:

Ø      Μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 3 εκ. CD και DVD

Ø Τις συναυλίες τους έχουν παρακολουθήσει πάνω από 500.000 θεατές

Ø    Τα CD τους κυκλοφορούν σε 48 χώρες (και στην Ελλάδα φυσικά)

Ø  Έχουν λάβει 30 χρυσά και πλατινένια βραβεία ανά τον κόσμο όπως επίσης 2 World Music Awards και 2 MTV European Music Awards

Τέλος, αξίζει να δούμε και να ακούσουμε τα 7 καλύτερα τους τραγούδια (κατά την κρίση του γράφοντος φυσικά. Θα διαπιστώσετε επίσης ότι έχω μια αδυναμία στις μπαλάντες του συγκροτήματος...

7. Iron (Album: The Unforgiven)

 Όχι από τα γνωστά τους τραγούδια, αλλά προσωπικό αγαπημένο

6.  Ice Queen (Album: Mother Earth)

 Ένα από τα πιο επιτυχημένα singles τους και το τραγούδι που τους έκανε ευρέως γνωστούς

5. Frozen (Album: The Heart of Everything)

 Η πρώτη μπαλάντα της λίστας, με πολύ καλό video clip

4. Forgiven (Album: The Heart of Everything)

Αξίζει να προσέξετε τα λόγια...

3. Sinead (Album: The Unforgiven)

Το ωραιότερο τραγούδι του τελευταίου τους άλμπουμ με πολύ καλό video clip

2. Somewhere (Album: Silent Force)

Ένα από τα καλύτερα ντουέτα των τελευταίων ετών  σε αυτή την εκπληκτική μπαλάντα

1. Stand my Ground (Album: Silent Force)

Προσωπικό αγαπημένο επίσης, το τραγούδι με το οποίο πρωτογνώρισα το συγκρότημα

Ελπίζω να συμφωνείτε με κάποιες τουλάχιστον από τις επιλογές. Περιμένουμε τα σχόλιά σας για το συγκρότημα, τα δικά σας αγαπημένα τραγούδια αλλά και προτάσεις για μελλοντικά αφιερώματα!!!!!