Η νεκρανάσταση του .... The Walking Dead (συμπεριλαμβάνεται και ψηφοφορία)

Τα τελευταία χρόνια, η αγαπημένη σειρά «The Walking Dead» έχει απομυθοποιηθεί στα μάτια χιλιάδων πιστών οπαδών της. Μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που σταμάτησαν να την παρακολουθούν ενώ ακόμα περισσότεροι (μεταξύ των οποίων και ο γράφων) που την παρακολουθούσαν από απλή συνήθεια ή επειδή δεν παρατάνε εύκολα σειρές. Μάλιστα, το τέλος της 8^ης σεζόν που έκλεισε τον κύκλο των Σωτήρων και κορύφωσε την αντιπαλότητα μεταξύ Rick και Negan θεωρήθηκε τόσο νερόβραστο και αδιάφορο που προκάλεσε εκνευρισμό ακόμα και στους πιο πιστούς οπαδούς της σειράς. 

Θα έλεγε κανείς ότι η σειρά όδευε προς ένα άδοξο φινάλε και ότι ακολουθεί τα βήματα δεκάδων σειρών που μετά από κάποιες επιτυχημένες σεζόν το παρατραβάνε και καταλήγουν αποτυχημένες. Έλα όμως που δεν ίσχυσε κάτι τέτοιο στην περίπτωσή μας. Η 9^η σεζόν αποτέλεσε την καλύτερη ανταμοιβή για τους πιστούς οπαδούς που δεν σταμάτησαν να την παρακολουθούν. Η αποχώρηση του Rick αλλά και της Maggie (με κάπως αδιάφορο τρόπο, που αφήνει όμως παράθυρο επιστροφής) έδωσε εν τέλει την απαραίτητη ώθηση ώστε να ανοίξει ένας νέος κύκλος, με νέους πρωταγωνιστές και φυσικά έναν νέο εχθρό, πιο ύπουλο και πιο απάνθρωπο ακόμα και από τη στρατιά του Negan. Η σεζόν ξεκινάει αρκετούς μήνες μετά τα γεγονότα με τους Σωτήρες όπου βλέπουμε την προσπάθεια επανένωσης των καταυλισμών. Το επεισόδιο που αποτελεί το κύκνειο άσμα του Rick σηματοδοτεί μια τεράστια στροφή στη σειρά. Ο χαρακτήρας του Rick είχε κορεστεί και πολλοί θεωρούσαν ότι δεν είχε να δώσει κάτι περισσότερο. Παρόλα αυτά, η έξοδός του ήταν εντυπωσιακή με flash back και μπόλικη συγκίνηση. Στα επόμενα επεισόδια εισάγεται μία νέα ομάδα φιλικών προσώπων, που ενώ αρχικά δεν ξεχωρίζουν, στη συνέχεια η σειρά εστιάζει πάνω τους και αποκτούν αρκετούς οπαδούς. Αλλά τα σημαντικότερα στοιχεία είναι αφενός η εισαγωγή του νέου εχθρού στα πρόσωπα μιας ομάδας ατόμων, τους Whisperers, που κινούνται ανάμεσα στους νεκρούς μεταμφιεσμένοι σαν αυτούς, αφετέρου ο θάνατος πολλών εκ των πρωταγωνιστών με αποκορύφωμα το θάνατο του ιδιαίτερα αγαπητού Jesus αλλά και της σφαγής στο προτελευταίο επεισόδιο της σειράς, το οποίο ήταν από τα πιο συγκλονιστικά όλων των ετών. Στο τελευταίο επεισόδιο οι σεναριογράφοι μας προϊδεάζουν για τη 10^η σεζόν με ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό επεισόδιο που βασίζεται κυρίως στην σκηνοθεσία και στα χιονισμένα τοπία.

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

Θεσσαλονίκη – Ρ’λύε

Οι σωστές συντεταγμένες

1

Το κόκκινο τηλέφωνο

3:00 π.μ., 14/11/2016

         Όταν χτύπησε το τηλέφωνο όλο το δωμάτιο φωταγωγήθηκε. Ο διαπεραστικός ήχος και τα φωτορυθμικά με το έντονο χρώμα που πλημμύρισαν τα πάντα δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν κανέναν να κοιμηθεί. Και ήταν τρεις το πρωϊ !!! Η σύζυγος του σηκώθηκε έξαλλη από το κρεβάτι ουρλιάζοντας.

«Αυτό παραπάει. Θα μπορούσες να βάλεις κάτι που θα ξυπνάει μόνο εσένα. Δεν χρειαζόταν να σηκώσεις όλο το τετράγωνο. Είσαι πιο άρρωστος από ποτέ»

 Απολογήθηκε με μισόλογα. Τίποτε δεν είχε πια σημασία. Αυτό ήταν το κόκκινο τηλέφωνο που δεν είχε χτυπήσει ποτέ. Μέχρι τώρα.

«Πες μου. Ελπίζω για το καλό σου να μην πήρες με ελαφριά καρδιά αυτό το νούμερο»

       Ο ηλικιωμένος Υπουργός ήταν αναστατωμένος. Τα μάγουλα του είχαν γίνει κατακόκκινα από την έξαψη και την αναμονή. Περίμενε πολύ καιρό αυτό το τηλεφώνημα και καθώς δεν ήθελε να το χάσει, ακόμη και αν ήταν πιωμένος ή άρρωστος, είχε εγκαταστήσει μεγάφωνα και προβολείς που θα ξυπνούσαν και νεκρούς. Τα όνειρα που τον κατέκλυζαν τελευταία του έλεγαν πως είχε έρθει η ώρα και το τηλεφώνημα αυτό τα επαλήθευε.

«Κύριε Υπουργέ, είμαι ο Καπένσκι, ο αρχιμηχανικός του Μετρό. Πρέπει να έρθετε τώρα. Νομίζω πως το βρήκαμε. Η νυχτερινή βάρδια είναι αναστατωμένη αλλά δεν θα μιλήσουν πουθενά. Αρκεί να έρθετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε.»

«Ξέρω ποιος είσαι. Μόνο εσύ έχεις αυτόν τον αριθμό μου. Είσαι σίγουρος πως δεν με ξεσηκώνεις ξανά για κανένα αγγείο ή πιθάρι. Είναι αυτό που ψάχνουμε;»

«Είναι, ελάτε να το δείτε μόνος σας. Κοίταξα πάλι τα αντίγραφα που μου δώσατε και είναι πανομοιότυπο και σε αυτό το βάθος……..»

    Του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν χρειάζονταν περισσότερα λόγια. Και στην πιο ασφαλή συσκευή, όπως η δική του, κάποιος μπορούσε να χωθεί. Άρχισε να ντύνεται βιαστικά αλλά όχι και ατημέλητα. Στο εργοτάξιο δεν θα ήταν μόνο ο υποτακτικός του αλλά και οι εργάτες και οι μηχανικοί της βάρδιας και ένας Υπουργός που σπεύδει  τα χαράματα για ενημέρωση και επιθεώρηση πρέπει να πείσει όσους τον δουν πως ακολουθεί κάποιον σημαντικό  κυβερνητικό προγραμματισμό. Όχι πως τον κάλεσαν ποιος ξέρει ποιοί.

«Καλύτερα να είχες γκόμενα. Δέκα χρόνια τώρα ξυπνάς και φεύγεις αξημέρωτα για τα λαγούμια που ανοίγουν οι φίλοι σου στα σπλάχνα αυτής της πόλης. Φεύγω και εγώ. Όταν γυρίσεις δεν θα με βρεις εδώ.»

        Μεγάλα λόγια για την ξανθή καλλονή που ξάπλωνε δίπλα στον ηλικιωμένο πολιτικό για να αποφύγει τα σεντόνια των ανώμαλων της Θεσσαλονικιώτικης ελίτ. Αν όμως κάποιος γνώριζε την «Οδύσσεια» του Υπουργού Φενάκη αυτά τα τριάντα χρόνια, από τότε που ο φίλος του Δήμαρχος της πόλης άνοιξε εκείνη την πρώτη τρύπα στο έρεβος, θα καταλάβαινε γιατί μια νέα σύζυγος ενός πλούσιου γηραιού πολιτικού, χωρίς ερωτικές αξιώσεις εξάλλου, δεν άντεχε πλέον τις χρυσές αλυσίδες της.

"Πεταμένες λέξεις" από τη Μαίρη Τσίλη

Άκου βρε δήθεν φίλε. Εγώ είμαι η γυναίκα που θα ήθελες να έχεις σαν πουτάνα και σαν κυρία μαζί. Έλα όμως που έγινα και μαγκάκι. Η έσχατη λύση για μένα πολλές φορές ήταν να αυτοκτονήσω. Μα πάντα με προλάβαινε η αισχρή πράξη. Δηλαδή να γίνομαι ένα με το σκουπιδαριό από λέξεις μου πεταμένες και βρώμικα παρατημένες και με χαρτομάντιλα που είχα σκουπίσει της ψυχής μου τους οργασμούς.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

Αθήνα, 07/04/2019, Madrugada….μια σχέση ερωτική

20 χρόνια μετά το πρώτο τους άλμπουμ, Industrial Silence και 11 χρόνια μετά τη διάλυσή τους κυρίως λόγω του θανάτου του κιθαρίστα Robert Buras, οι Madrugada (και κατ’ επέκταση ο τραγουδιστής τους Sivert Hoyem) έχουν καταφέρει να διατηρήσουν τη σχέση τους με το κοινό, και δει το ελληνικό, δυνατή, παθιασμένη και κυρίως ειλικρινή.

Η ώρα είναι 20:00 και μπαίνοντας στο Κλειστό Tae Kwon Do του Παλαιού Φαλήρου, διαπιστώνει κανείς μια προσμονή που σπάνια συναντάμε σε συναυλίες ξένων συγκροτημάτων στην Ελλάδα. Οι θεατές (ηλικίας κυρίως 25-30 και άνω) ήδη συνωστίζονται στην αρένα ενώ και οι κερκίδες έχουν σχεδόν γεμίσει για την (εδώ και καιρό) sold out συναυλία τους. Στις 20:30 τα φώτα κλείνουν και στη σκηνή βγαίνει ο Luke Elliot, ένας αμερικάνος wannabe Hoyem που δένει άριστα με το κλίμα της βραδυάς, με πολύ ωραία φωνή και ένταση στη σκηνή. Εισπράτει το απλόχερο χειροκρότημα του κοινού στο μισάωρο που βρέθηκε on stage αν και μάλλον το 90% των θεατών απλά περίμενε καρτερικά να τελειώσει ώστε να ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τους Madrugada. 

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

Θεσσαλον-ύπνος

Τα αστέρια είναι και πάλι σωστά 

1

Το κόκκινο τηλέφωνο

3:00 a.m., 14/11/2016

         Όταν χτύπησε το τηλέφωνο όλο το δωμάτιο φωταγωγήθηκε. Ο διαπεραστικός ήχος και τα φωτορυθμικά με το έντονο χρώμα που πλημμύρισαν τα πάντα δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν κανέναν ξύπνιο. Και ήταν τρεις το πρωϊ!!! Η σύζυγος του σηκώθηκε έξαλλη από το κρεβάτι ουρλιάζοντας.

«Αυτό παραπάει. Θα μπορούσες να βάλεις κάτι που θα ξυπνάει μόνο εσένα. Δεν χρειαζόταν να σηκώσεις όλο το τετράγωνο. Είσαι πιο άρρωστος από ποτέ.»

 Απολογήθηκε με μισόλογα. Τίποτε δεν είχε πια σημασία. Αυτό ήταν το κόκκινο τηλέφωνο που δεν είχε χτυπήσει ποτέ. Μέχρι τώρα.

«Πες μου. Ελπίζω για το καλό σου να μην πήρες με ελαφριά καρδιά αυτό το νούμερο.»

       Ο ηλικιωμένος Υπουργός ήταν αναστατωμένος. Τα μάγουλα του είχαν γίνει κατακόκκινα από την έξαψη και την αναμονή. Περίμενε πολύ καιρό αυτό το τηλεφώνημα και καθώς δεν ήθελε να το χάσει ακόμη και αν ήταν πιωμένος ή μισοπεθαμένος είχε εγκαταστήσει μεγάφωνα και προβολείς που θα ξυπνούσαν και νεκρούς. Τα όνειρα που τον κατέκλυζαν τελευταία του έλεγαν πως είχε έρθει η ώρα και το τηλεφώνημα τα επαλήθευσε.

«Κύριε Υπουργέ, είμαι ο Καπένσκι, ο αρχιμηχανικός του Μετρό. Πρέπει να έρθετε τώρα. Νομίζω πως το βρήκαμε. Η νυχτερινή βάρδια είναι αναστατωμένη αλλά δεν θα μιλήσουν πουθενά. Αρκεί να έρθετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε.»

«Ξέρω ποιος είσαι. Μόνο εσύ έχεις τον αριθμό μου. Είσαι σίγουρος πως δεν με ξεσηκώνεις ξανά για κανένα αγγείο ή πιθάρι. Είναι αυτό που ψάχνουμε;»

«Είναι, ελάτε να το δείτε μόνος σας. Κοίταξα πάλι τα αντίγραφα που μου δώσατε και είναι πανομοιότυπο και σε αυτό το βάθος……..»

    Του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν χρειάζονταν περισσότερα λόγια. Και στην πιο ασφαλή συσκευή, όπως η δική του, κάποιος μπορούσε να χωθεί. Άρχισε να ντύνεται βιαστικά αλλά όχι και ατημέλητα. Στο εργοτάξιο δεν θα ήταν μόνο ο υποτακτικό του αλλά και οι εργάτες και οι μηχανικοί της βάρδιας και ένας Υπουργός που σπεύδει  τα χαράματα για ενημέρωση και επιθεώρηση πρέπει να πείσει πως ακολουθεί κάποιο εμβριθές κυβερνητικό προγραμματισμό. Όχι πως τον κάλεσαν ποιος ξέρει ποιοι.

«Καλύτερα να είχε γκόμενα. Δέκα χρόνια τώρα ξυπνάς και φεύγεις αξημέρωτα για τα λαγούμια που ανοίγουν οι φίλοι σου στα σπλάχνα αυτής της πόλης. Φεύγω και εγώ. Όταν γυρίσεις δεν θα με βρεις εδώ.»

        Μεγάλα λόγια για την ξανθή καλλονή που ξάπλωνε δίπλα στον ηλικιωμένο πολιτικό για να αποφύγει τα σεντόνια των ανώμαλων της Θεσσαλονικιώτικης ελίτ. Αν όμως κάποιος γνώριζε την «Οδύσσεια» του Υπουργού Φενάκη αυτά τα τριάντα χρόνια από τότε που ο φίλος του Δήμαρχος της πόλης άνοιξε εκείνη την πρώτη τρύπα στο έρεβος, θα καταλάβαινε γιατί μια νέα σύζυγος ενός πλούσιου γηραιού πολιτικού, χωρίς ερωτικές αξιώσεις εξάλλου, δεν άντεχε πλέον.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε