"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Στης Νύχτας την Ομίχλη

Η νυχτερινή ομίχλη είχε καλύψει το μικρό νησί. Το κρύο είχε κλείσει τους λιγοστούς κατοίκους στα σπίτια τους.  Κάτω στο λιμάνι, είχαν απομείνει τα καΐκια ολομόναχα, σαν παραπονεμένα. Μέχρι να φτιάξει ο καιρός κανείς δεν διακινδύνευε να βγει στα ανοιχτά για ψάρεμα.

Στον καφενέ του λιμανιού, ο καπεταν-Θεοδόσης κάθισε αναπαυτικά δίπλα στην ξυλόσομπα και ρούφηξε μια γερή γουλιά κρασί για να ζεστάνει τα σωθικά του. 

«Ψυχή δεν πάτησε κι απόψε! Το κρύο βλέπεις… ο αέρας…», είπε ο καφετζής.

Ο καπεταν-Θεοδόσης γέλασε δυνατά.

«Τι να πούμε δα κι εμείς  που σκίζαμε τους ωκεανούς κι ούτε αέρηδες σκιαζόμασταν ούτε τίποτα; Τούτοι δω… οι νιοι… τι σόι θαλασσινοί είναι… δεν ξέρω… μάλλον για ψάρια του γλυκού νερού μου μοιάζουν!»  

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Κι ύστερα ήρθε ο άνεμος...
Σκληρός, σαρωτικός... Παρέσυρε τα πάντα. 

Ακόμα και την άδεια μου ψυχή...

 Έμεινα πίσω μόνη ... 

Ανίκανη να νιώσω, ανήμπορη να κάνω κάτι... 

 Έμεινα να κοιτάζω την καμμένη γη... 

Διψούσε αυτή, διψούσα κι εγώ... 

Μόνο το αίμα της λαβωμένης μου καρδιάς υπήρχε και ποιον άραγε θα ξεδιψούσε; 

 Έπρεπε να φύγω από εδώ... 

Ποιος μαύρης χάρτης θα με οδηγούσε και ποια θλιμμένη πυξίδα θα με έστελνε μακριά;

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 5ο: Η Νεράιδα και ο Νάνος

Ακολουθώ την Θάνατο πέρα από την αίθουσα του δικαστηρίου και φτάνουμε τελικά σε μια τεράστια αίθουσα , ακόμα πιο μεγάλη φτιαγμένη ολόκληρη από ανθρώπινα κρανία και σκελετούς από αλλόκοτα μαγικά πλάσματα.Σφυρίζω για λίγο γεμάτη με θαυμασμό για αυτό το μέρος. Όχι μόνο στο μέγεθος, που είναι τεράστιο, αλλά και στο πόσο όμορφο και καλοφτιαγμένο είναι ! Οι μοναδικοί πυλώνες που το συγκρατούν μοιάζουν είναι τεράστιοι σωροί από κόκκαλα και τρεις σκελετοί στον κάθε πυλώνα κρατάνε με τα χέρια τους την οροφή λες και πρόκειται να τους πλακώσει. Στους τοίχους μπορώ να διακρίνω κρανία μινώταυρων και γοργόνων, τα σκελετωμένα πλέον φτερά μιας Άρπυιας, το δίχως άκρα σώμα  ενός γουέρρατ, τα σπασμένα κόκκαλα ενός γίγαντα . « Αχ, την θυμάμαι πολύ καλά την ημέρα που μάζεψα αυτόν τον Γίγαντα και τα κόκκαλα του. Ήταν η μέρα που ο καλός σου θείος, ο Καπετάν Μπαρτόλομιου Τίτς ανέβηκε στην περίφημη φασολιά μαζί με τον Τζάκ, τον Σφαγέα Γιγάντων. Υπολογίζω ξέρεις την ιστορία.» με κοιτάζει ο Θάνατος και σχολιάζει βλέποντας με να παρατηρώ εδώ και ώρα τα τεράστια μα θρυμματισμένα κόκκαλα του γίγαντα.

« Μόνο όλα όσα μου είπε ο πατέρας μου. Ο Τζάκ μπόρεσε και μάζεψε όσο χρυσό του ήταν απαραίτητο για δέκα ζωές, όμως τελικά έγινε άπληστος. Την τελευταία φορά που ανέβηκε στην φασολιά προσπάθησε να κλέψει την χήνα με τα χρυσά αβγά από τον γίγαντα. Ο γίγαντας τον κυνήγησε για να τον φάει, εξοργισμένος από τον κλέφτη αλλά ο Τζάκ ήταν πιο γρήγορος , με αποτέλεσμα να φτάσει πρώτος στο έδαφος, να κόψει την φασολιά και να σκοτώσει τον γίγαντα μιας που ο καημένος ο γίγαντας έπεσε με φόρα στην γη και έσπασε τα κόκκαλα του. Η σύγκρουση του με το έδαφος είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας γκρεμός αλλά ο Τζάκ έζησε χαρούμενος και ευτυχισμένος για πολλά χρόνια με την οικογένεια του.. Γιατί ρωτάς ;; Δεν ισχύει ;;» την κοιτάζω και ο Θάνατος απαντά « Ποτέ μια ιστορία δεν είναι ακριβώς όπως την περιμένουμε.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Έψαχνα μια χαραμάδα ευτυχίας μέσα στο σκοτάδι της ζωής μου...και είδα τα μάτια σου. 
Αναζητούσα μια πνοή χαράς στον μίζερο κόσμο μας...και βρήκα το χαμόγελό σου.
 Ένα κύμα δροσιάς στην Σαχάρα του κορμιού μου η αναπνοή σου. Ένα χάδι χαράς το άγγιγμά σου στην ψυχή μου. 

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Τα μάτια της έτσουζαν από το λιγοστό φως του κεριού που περιγελούσε την κουρασμένη όρασή της. Τα έτριψε σφίγγοντας τα χέρια της σε γροθιές και ένα νωχελικό χασμουρητό απλώθηκε σαν διάφανο πέπλο μέσα στο δωμάτιο, καλύπτοντας τον χώρο, δίχως να τον ντύνει όμως σα να ήθελε το ίδιο το μυστήριο να είναι εκτεθειμένο στα μάτια της.
"Εδώ είμαι, δες με... βρες με..." την προκαλούσε μ' ένα σιγανομουρμούρισμα που της γαργαλούσε τις αισθήσεις που είχαν τεθεί όλες σ' επιφυλακή.
"Δες το... βρες το..." προκαλούσε και η ίδια τον εαυτό της κλείνοντας σφιχτά τα μάτια σε μια προσπάθεια να ξεθάψει αναμνήσεις, να λύσει γρίφους, να δει... να βρει...
-Σήκω Κρίστι, ρίξε νερό στο πρόσωπό σου, έτσι μπράβο, τρίψε μαλακά τώρα τους κροτάφους σου- οι άκρες των δαχτύλων της ήδη έκαναν μασάζ στο μυαλό της, έτσι πίστευε τουλάχιστον-γύρνα πίσω και νιώσε... νιώσε... μύρισε- τα αποξηραμένα λουλούδια στο βάζο θαρρείς πως πήραν ζωή και το υπνωτιστικό άρωμά τους κατέκλυσε τον νου της, αιχμαλώτισε τις αισθήσεις της, κυρίεψε τον χώρο και περίμενε... περίμενε...

"Αποτυπώματα Ψυχής" από την Μαίρη Τσίλη

Αυτοβιογραφικό Σημείωμα

Να πω δυο λόγια για μένα σε πρώτο ενικό. Ποτέ δεν ήμουν ούτε και θα είμαι άνθρωπος σπουδαίος και ιδανικός. Κάποτε είχα αυτοκαταστροφικές τάσεις. Δεν έχω τώρα πια γιατί είναι ψέμα πως ο σωματικός πόνος μπορεί να νικήσει τον πόνο της ψυχής. Παραμένω από άμυνα επικίνδυνα άνθρωπος ρομαντικός και ευαίσθητος με συνείδηση. Κάπως έτσι παλεύω τον ίδιο μου τον εαυτό όταν γίνεται ευάλωτος σε χτυπήματα κάτω από την ζώνη μα και κατά πρόσωπο. Έγινα μοναχικοπαθής όταν έπρεπε να κάνω φίλη μου την μοναξιά χωρίς να δώσω δικαίωμα σε κανένα. Προ πάντων στους εσαεί χαρούμενους και στους γεμάτους από επιτυχία ζωής.

Loving Vincent (2017, ελληνιστί "Με αγάπη Vincent")

Βαθμολογία 4,5 / 5

Η αλήθεια είναι ότι πήγαμε να παρακολουθήσουμε τη συγκεκριμένη ταινία με κάποια διστακτικότητα και μάλιστα ήμασταν αναποφάσιστοι μέχρι λίγο πριν μπούμε στην κινηματογραφική αίθουσα (btw σε μικρό σινεμά που καλό είναι να στηρίζουμε). Βγαίνοντας από την αίθουσα όμως, πέρα από την ικανοποίηση μου είχε δημιουργηθεί και μια απορία… με ποια κριτήρια άραγε μια ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί αριστούργημα ή έστω κορυφαία. 

Η ταινία “Loving Vincent” αποτελεί μια πραγματική καινοτομία για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Χρονικά βρισκόμαστε έναν χρόνο μετά την αυτοκτονία του μεγάλου ζωγράφου Vincent Van Gogh σε ένα μικρό χωριό της Γαλλίας. Ένας καλός φίλος του ζωγράφου, ο ταχυδρόμος του συγκεκριμένα, έχει στην κατοχή του ένα γράμμα που έγραψε λίγο πριν πεθάνει ο Van Gogh και επιθυμεί να το παραδώσει στον αδερφό του ζωγράφου. Έτσι, στέλνει τον γιο του, Armand, ο οποίος μάλιστα δεν ήταν και μεγάλος φαν του Van Gogh σε ένα ταξίδι που καταλήγει σε μια εσωτερική ματιά στην ταραγμένη ψυχοσύνθεση του ζωγράφου και σε μια ανασκόπηση τόσο κάποιων σημαντικών γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή του όσο και στις τελευταίες ημέρες πριν την αυτοκτονία του.