Τα ρέστα μου βρε ζωή...
Μέρες Νοέμβρη με μια γεύση πρώιμου χειμώνα. Είναι πρωί και έξω έχει συννεφιά. Πάω στην κουζίνα και φτιάχνω καφέ. Είμαι ξυπόλητη ακόμα. Βάζω μουσική και πετυχαίνω ένα τραγούδι που λέει : I wish you were here. Εύχομαι να ήσουν εδώ. Ακόμα και τα τραγούδια με εκδικούνται σήμερα.
Πάω να πιω μια γουλιά καφέ και χύνεται επάνω στο στήθος μου. Νιώθω το κάψιμο και το αγγίζω με το χέρι μου. Δεν με νοιάζει. Ανάβω τσιγάρο και πάω στο παράθυρο. Ναι, έχει συννεφιά σήμερα και θέλω να την μαχαιρώσω και να στάξει ήλιος, αίμα ή βροχή από τα σωθικά του ουρανού. Η μουσική παίζει ακόμα κι εμένα με πνίγει η απουσία σου πιο πολύ από όσο θα μπορούσε να με πνίξει ο χειρότερος εχθρός μου.
Θέλω να φύγω τώρα από εδώ. Και φεύγω έτσι όπως είμαι.






