9 Νοε 2017

"Αποτυπώματα Ψυχής" από την Μαίρη Τσίλη

Τα ρέστα μου βρε ζωή...


Μέρες Νοέμβρη με μια γεύση πρώιμου χειμώνα. Είναι πρωί και έξω έχει συννεφιά. Πάω στην κουζίνα και φτιάχνω καφέ. Είμαι ξυπόλητη ακόμα. Βάζω μουσική και πετυχαίνω ένα τραγούδι που λέει : I wish you were here. Εύχομαι να ήσουν εδώ. Ακόμα και τα τραγούδια με εκδικούνται σήμερα. Πάω να πιω μια γουλιά καφέ και χύνεται επάνω στο στήθος μου. Νιώθω το κάψιμο και το αγγίζω με το χέρι μου. Δεν με νοιάζει. Ανάβω τσιγάρο και πάω στο παράθυρο. Ναι, έχει συννεφιά σήμερα και θέλω να την μαχαιρώσω και να στάξει ήλιος, αίμα ή βροχή από τα σωθικά του ουρανού. Η μουσική παίζει ακόμα κι εμένα με πνίγει η απουσία σου πιο πολύ από όσο θα μπορούσε να με πνίξει ο χειρότερος εχθρός μου. Θέλω να φύγω τώρα από εδώ. Και φεύγω έτσι όπως είμαι. 

8 Νοε 2017

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Νυχτερινή Μελωδία



Στεκόταν σαν να’ χε πετρώσει. Το πρόσωπό της ανέκφραστο… το βλέμμα της είχε γίνει ένα με τον ορίζοντα. Μόνο τα μαλλιά της ανέμισαν λίγο από μία τόση δα πνοή ανέμου.
Σκοτείνιαζε.
Σιγά σιγά άρχισε να αναδύεται από τα κύματα ένα φεγγάρι ολοστρόγγυλο. Κι ανέβαινε… όλο ανέβαινε… μέχρι να πάρει τη θέση του στον ουρανό.
Μερικές σταγόνες αίμα εμφανίστηκαν στα δάχτυλά της από τα αγκάθια του λουλουδιού που κρατούσε σφιχτά.
Ένα μαύρο τριαντάφυλλο… απ’ αυτά που τους τελευταίους μήνες καλλιεργούσε στον κήπο της.
Βραδιές του Αυγούστου, στο μυαλό μου τριγυρίζουνε
Τώρα που ψάχνω στο κορμί μου τα φιλιά σου,
σιγομουρμούρισε. 

7 Νοε 2017

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη



Ένα κορμί σ' ένα σταθμό που περιμένει... 
Μια καρδιά που έχει ήδη ταξιδέψει... 
Ένας προορισμός που δεν υπάρχει... 
Σβησμένος από της αγάπης τον χάρτη... 
 Ένα τοπίο χαμένο στο γκρίζο του νου...
Τίποτα δεν φαίνεται... 
Ομίχλη παντού... 

5 Νοε 2017

Geostorm (2017, ελληνιστί "Παγκόσμιος Κίνδυνος: Geostorm")

Βαθμολογία 3 / 5




Επιτέλους άρχισε να χειμωνιάζει (καλά, υπερβάλω λίγο…μάλλον απλά να δροσίζει) οπότε είναι ευκαιρία για εμάς τους σινεφίλ να ξεκινήσουμε πάλι τις εξορμήσεις στους χειμερινούς κινηματογράφους. Η φετινή σεζόν ξεκίνησε λοιπόν με μια κλασικά, αγαπημένη και εντελώς αμερικάνικη ταινία ολικής καταστροφής.

Βρισκόμαστε μόλις μερικά χρόνια μπροστά στο μέλλον και η Γη για ακόμα μία φορά βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής λόγω της τεράστιας περιβαλλοντικής καταστροφής που έχουμε προκαλέσει εμείς, το ανθρώπινο είδος. Μετά από μετεωρίτες, ζόμπι, μολυσματικές ασθένειες και όλες τις υπόλοιπες πληγές του Φαραώ, ήρθε η ώρα το Χόλιγουντ να δώσει τη λύση και σε μια οικολογική καταστροφή, την υπέρτατη καταιγίδα ή καλύτερα τα πιο ακραία καιρικά φαινόμενα που έχουν υπάρξει και απειλούν την ύπαρξη του πλανήτη. Έρημοι παγώνουν, τα χιόνια λιώνουν σε δευτερόλεπτα, γιγάντια τσουνάμι δημιουργούνται από το πουθενά, χαλάζι σε μορφή μικρού μετεωρίτη καταστρέφει ολόκληρες πόλεις και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Οι Αμερικάνοι όμως, με τη βοήθεια βέβαια επιστημόνων από όλο τον πλανήτη έχουν κατασκευάσει ένα προστατευτικό πλέγμα πάνω από τον πλανήτη ώστε να τιθασεύουν αυτά τα φαινόμενα. Τι γίνεται όμως όταν αρχίσουν να υπολειτουργούν κάποιοι από τους δορυφόρους; Ο μόνος που μπορεί να βρει τη λύση είναι ο δημιουργός αυτού του συστήματος, Jake Lawson (Gerald Butler) που είχε εκδιωχθεί κακήν κακώς επειδή δεν ήταν politically correct μάλλον.

3 Νοε 2017

"Σκιές του μυαλού" από την Σοφία Κραββαρίτη

(Νέα στήλη στο blog μας...κάθε Παρασκευή η Σοφία Κραββαρίτη θα μας ταξιδεύει ανάμεσα από τις σκιές του μυαλού της με τις μικρές της ιστορίες)

Το παιχνίδι


Μπήκε στο κλαμπ χαμογελαστός και κάθισε σε μια γωνία παρατηρώντας τους θαμώνες που ήταν μέσα. Κουνιόνταν όλοι ρυθμικά απολαμβάνοντας τη μουσική και το ποτό τους και έδειχναν να διασκεδάζουν. Του άρεσε η εικόνα, μιας και ήταν και αυτός χαρούμενος. Στο μυαλό του κυριαρχούσε η μορφή της. Σκεφτόταν το γαλήνιο βλέμμα της όταν τον κοιτούσε. Έβγαλε το κινητό του και το άνοιξε στην συλλογή, όπου είχε αποθηκευμένες τις φωτογραφίες της. Τις χάζευε αναπολώντας τις ώρες που είχαν περάσει μαζί.
"Πρέπει να γιορτάσουμε τον γυρισμό σου μωρό μου" του είχε πει στο τηλέφωνο. "Τρεις μήνες έλειπες. Θα ετοιμάσω κάτι πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό για όταν έρθεις".
"Δεν θ' αργήσω ούτε λεπτό" της είχε δώσει υπόσχεση πριν κλείσει το τηλέφωνο.
Πράγματι, είχε φτάσει στην ώρα του και το κουδούνι του σπιτιού ηχούσε ανυπόμονα. Η Δήμητρα έπεσε στην αγκαλιά του αμέσως μόλις άνοιξε βιαστικά την πόρτα.
"Μου έλειψες τόσο πολύ! Μα ήταν ανάγκη να κάνεις τόσο μεγάλο ταξίδι;" τον ρώτησε παραπονιάρικα και πνιχτά από τα φιλιά του.

1 Νοε 2017

"O ακροβάτης" της Σοφίας Κραββαρίτη




Βάδιζε πάνω στο τεντωμένο σχοινί με βήματα σίγουρα και αποφασιστικά. Το είχε ξανακάνει άλλωστε πολλές φορές. Κάθε φορά που τον έπρωχνε η μοναξιά του, κάθε φορά που το υποδείκνυαν οι μοναχικές του σκέψεις. Κάθε φορά που αδυνατούσε να βρει κάποιον να επικοινωνήσει μαζί του. Ήταν διαφορετικός από τους άλλους, ξεχωριστός θα μπορούσες να πεις. Και μοναχικός τις περισσότερες φορές. Πολύ μοναχικός. Ένα σχοινί ο σχεδόν μόνιμος σύντροφός του, μία ακροβασία ολόκληρη η ζωή του.
Οι φίλοι του λιγοστοί. Όσο για την Άρτεμις, τον είχε εγκαταλείψει εδώ και λίγο καιρό. Δεν μπορούσε να καταλάβει πού έκανε το λάθος. Την αγαπούσε. Την αγαπούσε βαθιά και ουσιαστικά. Την αγαπούσε δίχως όρια. Και κυρίως αληθινά. Έτσι όπως πίστευε πως πρέπει να είναι η πραγματική αγάπη. Δεν της αρκούσε όμως. Ήθελε κι άλλα. Να τον βάλει στον κόσμο της, να την ακολουθεί στον δικό της τρόπο ζωής.
  
                                           * * *

who is online

Ad24