"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

U.S.S. Indianapolis: Men of Courage (2016, ελληνιστί «U.S.S. Indianapolis: Θαρραλέοι άνδρες»)

Βαθμολογία 3 / 5

Θα ήταν παράδοξο να κυκλοφορήσει ταινία σχετική με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να μην την παρακολουθήσω. Ακόμα και αν είχα τις επιφυλάξεις μου κυρίως με τη συμμετοχή του Nickolas  Cage που οι επιλογές του τα τελευταία χρόνια είναι μάλλον μέτριες έως αστείες. Επίσης το γεγονός ότι δεν ακούστηκε ιδιαίτερα η συγκεκριμένα ταινία μάλλον δείχνει ότι προσπάθησαν να κρατήσουν χαμηλό budget (άρα περικοπές σε ποιοτικά χαρακτηριστικά).

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του πλοίου USS Indianapolis, του πλοίου που μετέφερε προς την Ιαπωνία τις δύο ατομικές βόμβες που έπεσαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και ουσιαστικά τέλειωσαν τον πόλεμο. Μία ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη πράξη που στοίχισε τις ζωές χιλιάδων ιαπώνων πολιτών αλλά ίσως γλίτωσε τις ζωές χιλιάδων στρατιωτών. Το πλήρωμα και ο πλοίαρχος (Cage) είναι ιδιαίτερα ικανοί και έχουν πάρει μέρος σε μια σειρά μαχών με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Αυτό τους φέρνει στην τιμητική αλλά και δυσάρεστη θέση να αναλάβουν μια άκρως μυστική αποστολή, αυτή της μεταφοράς ενός νέου υπερόπλου που θα κρίνει τον πόλεμο. Χωρίς συνοδεία, χωρίς επίσημες εντολές και ουσιαστικά κρυφά από όλο τον κόσμο θα ξεκινήσουν και θα ολοκληρώσουν με επιτυχία την αποστολή τους. Όμως κατά τη διάρκεια της επιστροφής τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα ιαπωνικό υποβρύχιο που θα καταφέρει να βυθίσει το θρυλικό πλοίο. Το πλήρωμα θα έχει να αντιμετωπίσει τα παγωμένα νερά, την έλλειψη προμηθειών και το κυριότερο τους πεινασμένους για αίμα καρχαρίες του Ειρηνικού Ωκεανού.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

Τα OSCAR είναι (και) ελληνική υπόθεση!!

Μπορεί να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει αλλά η Ελλάδα είχε διαχρονικά σημαντική παρουσία στα βραβεία OSCAR με πολλές υποψηφιότητες αλλά και νίκες ελλήνων καλλιτεχνών ή καλλιτεχνών με ελληνικές ρίζες. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια, ο ελληνικός κινηματογράφος έχει έρθει ξανά στο προσκήνιο κυρίως με την εξαιρετική διεθνή παρουσία του Γιώργου Λάνθιμου που φέτος κέρδισε τη 2η υποψηφιότητα στην καριέρα του.

Κατίνα Παξινού, OSCAR Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία "For who the bell tolls" (1944)

Στο βίντεο που μας προσφέρει το thepowerofmusicart.weebly.com απαριθμώνται όλες οι τιμητικές παρουσίες των ελλήνων από το 1944 και την Κατίνα Παξινού μέχρι το 2017 και τους Γιώργο Λάνθιμο και Δάφνη Ματζιαράκη.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Το σώμα μου πίσω" του Νίκου Ραφαηλίδη

 Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη

Ο Φρέντυ είναι ένας άντρας δυστυχισμένος, να το πω; Πάντως σίγουρα ανήσυχος. Θα ήθελε να κάνει πολλά πράγματα στην ζωή του, άλλο που δεν κάνει τίποτα. Τα αισθηματικά του δεν πάνε καλύτερα. Κολλημένος με την πρώην του, η οποία δεν τον θέλει. Κι όλα αυτά στα τριανταπέντε του. Μάλλον σκούρα τα πράγματα γι’ αυτόν. Αποφασίζει να περάσει ένα διήμερο χαλάρωσης στο χωριό. Ταξιδεύοντας με το τρένο, κλέβει την ιδέα της αστρικής προβολής από δύο συνεπιβάτες. Η ευκαιρία του, είχε έρθει. Η ώρα της μεγάλης αναγνώρισης! Ο φίλος μας τα καταφέρνει. Έφτασε η στιγμή, η ψυχή να κάνει τις δικές της διαδρομές, ν’ ανακαλύψει άγνωστους κόσμους. Όχι για πολύ όμως. Μια διαπίστωση, οδηγεί τον Φρέντυ πίσω στο σπίτι που άφησε το σώμα του, επειδή το χρειάζεται επειγόντως. Δεν είχε υπολογίσει όμως κάτι. Όλα έχουν το τίμημά τους. Και κατάλαβε και κάτι άλλο. Η αστρική προβολή δεν ήταν απλά εμπειρία. Ήταν μάθημα ζωής. Το ερώτημα είναι... Διάβασε καλά ο Φρέντυ;

Δεν έχει μικρύνει ο Παναθηναϊκός, μικροί είναι οι άνθρωποι που τον τρέχουν

Για να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή….ο Παναθηναϊκός δεν έχει μικρύνει. Δεν μπορεί να μικρύνει ένας σύλλογος, και συγκεκριμένα το ποδοσφαιρικό του τμήμα, που έχει συμμετάσχει σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, έχει συμμετοχές στην τετράδα και οχτάδα ευρωπαϊκών διοργανώσεων, κάτι που καμία άλλη ελληνική ομάδα δεν έχει πετύχει, και έχει κατακτήσει μπόλικους εγχώριους τίτλους. Το γεγονός ότι σε αυτό το κομμάτι έχει μείνει πολύ πίσω από τον αιώνιο αντίπαλο (άσχετα αν είναι δίκαιο ή όχι) δεν έχει μεγάλη σημασία. Άλλωστε κανείς δεν απαγορεύει μια χώρα να έχει δύο (ή και περισσότερους) μεγάλους συλλόγους. Και επιτέλους ας σταματήσουν οι οπαδοί να μαλώνουν για το ποιος τον έχει πιο μεγάλο (τον σύλλογο).

Μικροί είναι αυτοί που τρέχουν τον σύλλογο σε όλα τα επίπεδα. Από αυτούς εξαιρώ προς το παρόν το δίδυμο Ουζουνίδη – Λυμπερόπουλου που ανέλαβε πρόσφατα, βρήκε καμένη γη και καμία διάθεση ή και δυνατότητα να διορθωθεί η κατάσταση. Δυστυχώς ο πρόεδρος Γιάννης Αλαφούζος μετά από 4 σχεδόν χρόνια στο τιμόνι της ομάδας δείχνει να μην έχει μάθει από τα πολλά λάθη του παρελθόντος και συνεχίζει να δείχνει ότι είναι άσχετος με το αντικείμενο. Από μόνο του αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Άλλωστε ο ρόλος του μεγαλομετόχου είναι να βάζει το ρευστό και όχι να επιλέγει μεταγραφές. Αλλά δυστυχώς οι πολλές λανθασμένες επιλογές σε πρόσωπα και η επιμονή σε αυτά έχουν φέρει τον Παναθηναϊκό για ακόμα μία φορά στο χείλος του γκρεμού. Πάνω που άρχισε να συμμαζεύεται η κατάσταση οικονομικά, εμφανίστηκε ένας ακατάλληλος άνθρωπος, ο κ. Στραματσόνι που δεν κατάφερε να κάνει ομάδα τις καραβιές ξένων που έφερε. Ναι μεν έγιναν κάποιες ποιοτικές κινήσεις αλλά το θέμα δεν είναι εκεί.