The 33 (2015, ελληνιστί «Οι 33»)

Βαθμολογία 3,5 / 5

Εντάξει...το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να υποκλιθούμε στο ψυχικό σθένος αυτών των 33 ανθρώπων που έζησαν για 2 και κάτι μήνες στα 800 μέτρα κάτω από τη γη, σε έναν περιορισμένο χώρο με φαγητό που αρχικά αρκούσε για 3 ημέρες.  Η ταινία έρχεται σε δεύτερη μοίρα και αποτελεί ουσιαστικά ένα δραματοποιημένο ντοκυμαντέρ για την περιπέτεια που πέρασαν το 2010 σε ένα ορυχείο της Χιλής.

Ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό, η πρώτη βάρδια του ορυχείου ετοιμάζεται να πιάσει δουλειά στα κάτω πατώματα του τεράστιου ορυχείου San Jose. 33 μεταλλωρύχοι μετά από μία ώρα ταξιδιού στα έγκατα της γης φτάνουν στο πλάτωμα που υποτίθεται ότι πρέπει να εργαστούν. Όμως, το ταλαιπωρημένο από τους σεισμούς ορυχείο αποφασίζει να κατεβάσει ρολά θάβοντας τους 33 άνδρες σε ένα υποτυπώδες καταφύγιο 700 μέτρα κάτω από τη γη με ελάχιστο αέρα, φαγητό και νερό για 3 ημέρες και υψηλές θερμοκρασίες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε 3 σκέλη. Το πρώτο είναι η προσπάθεια των ανδρών να επιζήσουν τόσο από την πείνα και τη δίψα, όσο και από την τρέλα και την απόγνωση με ηγέτη τους τον εμπειρότατο Super Mario (Antonio Banderas). Το δεύτερο σκέλος είναι η προσπάθεια του νεαρού υπουργού ορυχείων της Χιλής, Lawrence Golbrone (Rodrigo Santoro) αφενός να πείσει την κυβέρνηση ότι αξίζει να προσπαθήσουν να κυνηγήσουν τις ελάχιστες ελπίδες για διάσωση αφετέρου να οργανώσει το τιτάνιο έργο της διάσωσης με τη βοήθεια του Jeff Hart (James Brolin). Τέλος, για να δώσει έναν ακόμα πιο δραματικό τόνο στην ιστορία (λες και τον χρειάζεται...), εστιάζει στις προσωπικές ιστορίες κάποιων εκ των πρωταγωνιστών αφού έξω από το ορυχείο έχει στηθεί μια μικρή πολιτεία από τους συγγενείς και φίλους των εγκλωβισμένων. Εκεί προεξέχει η προσωπικότητα της Maria Segovia (Juliette Binoche), αδερφή ενός εκ των μεταλλωρύχων. 

“And then there were none” της Agatha Christie με την υπογραφή BBC

Όταν μιλάμε για ένα από τα 3 κορυφαία μυθιστορήματα της μεγαλύτερης και πιο επιτυχημένης δημιουργού αστυνομικών μυθιστορημάτων, τότε είναι δεδομένο ότι μιλάμε για ένα αριστούργημα. Και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται το “And then there were none” της Christie (ή αλλιώς το όχι και τόσο πολιτικά σωστό «Δέκα μικροί νέγροι»). Μάλιστα όταν ανακοινώθηκε ότι το BBC παρουσιάσει μια τηλεταινία 3 επεισοδίων με βάση το συγκεκριμένο βιβλίο ξέρουμε εκ των προτέρων ότι θα είναι εξαιρετική. 

Για όποιον δεν γνωρίζει, λίγα λόγια για την υπόθεση. Βρισκόμαστε στην Αγγλία, λίγα χρόνια πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 10 άνθρωποι, ξένοι κατά κύριο λόγο, μεταξύ τους προσκαλούνται από ένα μυστηριώδες ζευγάρι στην έπαυλή τους, σε ένα απομακρυσμένο και αποκομμένο νησί. Το υπηρετικό προσωπικό, ένα ζευγάρι εκκεντρικών μεσήλικων,  υποδέχεται τους υπόλοιπους 8 καλεσμένους...τη νεοπροσληφθείσα γραμματέα, έναν απόστρατο στρατιωτικό, έναν συνταξιούχο δικαστή, έναν νεαρό μισθοφόρο, ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο με τρέλα για τα αυτοκίνητα, έναν αποτυχημένο χειρούργο, μια φαντασμένη πλούσια γεροντοκόρη και έναν ασυνομικό. Όλοι τους καταφθάνουν με το μοναδικό μέσο που υπάρχει, μια βάρκα που κάνει το δρομολόγιο μια φορά την ημέρα (όταν έχει καλό καιρό βέβαια). Σύντομα όμως, οι 10 ένοικοι της έπαυλης θα διαπιστώσουν ότι είναι καλεσμένοι όχι σε ένα χαλαρωτικό σαββατοκύριακο αλλά στην ίδια τους τη δίκη και καταδίκη. 10 εγκλήματα και 10 ένοχοι που για διάφορους λόγους ξέφυγαν από την τσιμπίδα του νόμου. Ποιος είναι όμως ο δολοφόνος; Κάποιος από τους καλεσμένους; Οι οικοδεσπότες που βρίσκονται κρυμμένοι κάπου στο νησί;  Σύντομα θα διαπιστώσουν ότι το ομότιτλο παιδικό ποιηματάκι και 10 φιγούρες στο κέντρο της τραπεζαρίας ουσιαστικά ανακοινώνουν τον θάνατο των καλεσμένων...

Ένας άλλος κόσμος (2015, αγγλιστί «Worlds Apart»)

Βαθμολογία 3,5 / 5

Μετά από 3 χρόνια απουσίας από το κινηματογραφικό μετερίζι, ο Παπακαλιάτης επιστρέφει πιο ώριμος και πιο συνειδητοποιημένος από ποτέ. Με μια ταινία – καθρέφτη της ελληνικής και όχι μόνο πραγματικότητας τα τελευταία χρόνια. Με τον αγγλικό τίτλο να αποτυπώνει με μεγαλύτερη ακρίβεια την ταινία αφού δυστυχώς δεν μιλάμε για έναν άλλο κόσμο, αλλά για τον δικό μας κόσμο. Ενώ στα αγγλικά δίνεται καλύτερα η αίσθηση της απόστασης των ανθρώπων που ζούνε σε απόσταση λίγων μέτρων  ο ένας από τον άλλον αλλά τους χωρίζουν τόσα πολλά.

Best of 2015 by koalakia...Ψηφίστε και Κερδίστε!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας ψηφίσουμε παιδία!!! Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει το 2016 αναπολώντας όλες εκείνες τις ταινίες, τις σειρές ή τα τραγούδια του 2015 που μας έκαναν να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να θυμώσουμε, να ξεχαστούμε, να διασκεδάσουμε. Και το καλύτερο...να διεκδικήσουμε και ένα δωράκι, έτσι για να πάει καλά η χρονιά!

Το Koalakia.blogpspot.gr διοργανώνει ψηφοφορία για τα καλύτερα του 2015. Ψηφίστε τις καλύτερες ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, τα καλύτερα τραγούδια, τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς και τραγουδιστές ή συγκροτήματα του 2015 και μπείτε στη μεγάλη κλήρωση που θα πραγματοποιθεί στις 14 Φεβρουαρίου. Το δώρο θα είναι δικής σας επιλογής μεταξύ των εξής κατηγοριών: cd, dvd ή βιβλίο. Η ψηφοφορία θα διαρκέσει μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου ενώ στη συνέχεια θα γίνει η σχετική κλήρωση και φυσικά θα ανακοινωθούν οι κορυφαίοι σε κάθε κατηγορία.

Χορηγοί Επικοινωνίας:
www.saveandwin.gr/ 
www.e-contest.gr/
diagonismos.gr

Spotlight (2015, ελληνιστί «Όλα στο φως»)

Βαθμολογία 4 / 5

Από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη ταινία του 2015. Η αλήθεια είναι ότι έχει πολλά από τα στοιχεία που συνηγορούν σε κάτι τέτοιο. Πολύ καλό καστ, θίγει ένα θέμα ταμπού, βασίζεται σε αληθινή ιστορία και έχει μια απλή αλλά στιβαρή σκηνοθεσία.

Η ταινία καταπιάνεται με ένα ζήτημα που κατά διαστήματα απειλεί την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία...την παιδεραστία από ιερωμένους. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στην αποκάλυψη από την Boston Global, μιας αρκετά δημοφιλούς εφημερίδας της Βοστώνης ενός τεράστιου σκανδάλου παιδεραστίας διάρκειας δεκαετιών που κάλυπτε η Αρχιεπισκοπή της περιοχής. Η ομάδα των δημοσιογράφων που ανέλαβε την έρευνα ονομαζόταν Spotlight και είχε ως αντικείμενο την διερεύνηση μεγάλων θεμάτων της περιοχής. Με διευθυντή τον Walter Robinson (Michael Keaton) και ακόμα 3 αεικίνητους και ταλαντούχους δημοσιογράφους, η ομάδα έχοντας πάρει το πράσινο φως και από τον καινούργιο αρχισυντάκτη, Marty Baron (Live Schreiber) θα επιχειρήσει να διεισδύσει στα άδυτα της εκκλησίας και να ξεσκεπάσει δεκάδες ιερωμένους που, όπως αποκαλύπτεται στο τέλος, είχαν κακοποιήσει πάνω από 1000 ανήλικα παιδιά, πολλά από τα οποία οδηγήθηκαν ακόμα και στην αυτοκτονία. Πολύτιμος σύμμαχος στην προσπάθεια, ο αρμένιος δικηγόρος Mitchell Garabedian (Stanley Tucci) που θα τροφοδοτήσει την ομάδα με πολύτιμο υλικό. 

The Revenant (2015, ελληνιστί «Η επιστροφή»)

Βαθμολογία 4 / 5

Ήρθε λοιπόν η ώρα να δούμε ένα από τα μεγάλα φαβορί των φετινών OSCAR και να αντιληφθούμε αμέσως για ποιο λόγο θεωρείται φαβορί. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του θρυλικού Χιου Γκλας, η ταινία βασίζεται εν πολλοίς και όχι άδικα στο δίδυμο Iniaritu – Di Caprio. Το μομέντουμ της καριέρας και των δύο προετοιμάζει για ένα αριστούργημα. Και δεν πέφτουμε μακριά...

Η ταινία διαδραματίζεται στην παγωμένη αμερικάνικη ύπαιθρο τον 19^ο αιώνα. Ο Γκλας (Leonardo Di Caprio), μαζί με τον γιο του και μια ομάδα κυνηγών περιπλανιέται στην άγρια φύση και έρχεται αντιμέτωπος με μια φυλή ιθαγενών που ξεκληρίζουν την ομάδα του. Ο ίδιος λίγο μετά δέχεται επίθεση από μια αρκούδα με αποτέλεσμα να τον εγκαταλείψουν οι σύντροφοί του θεωρώντας ότι πεθαίνει. Μαζί του παρόλα αυτά μένουν ο γιος του, Hawk (Forrest Goodluck) και δύο σύντροφοί του, ο John Fitzgerald (Tom Hardy) και ο Bridger (Will Poulter) με στόχο να τον φροντίσουν μέχρι να πεθάνει. Όμως μια σειρά από δραματικά γεγονότα θα τον αφήσουν μόνο και προδομένο από τον Fitzgerald. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους τραυματισμούς του, τις εχθρικές φυλές που κατοικούν στην περιοχή και το κρύο. Με μόνο σκοπό...να εκδικηθεί.

Panathinaikos B.C... Ομάδα γρίφος ή μήπως ανοιχτό βιβλίο?

(Τα παρακάτω αποτελούν προσωπικές απόψεις και διαπιστώσεις ενός φίλου του Παναθηναϊκού και του μπάσκετ...)

Σχεδόν κάθε χρόνο, ακόμα και τα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας, φτάνει η στιγμή που ο απλός φίλαθλος μέσα του αμφισβητεί την ομάδα του και βλέπει μόνο τα αρνητικά. Μετά από μια κακή ήττα, μετά από μια άσχημη εμφάνιση, μετά από ένα σερί μέτριων εμφανίσεων.  Στη θολούρα της στιγμής, ξεχνάς τα πάντα και εστιάζεις στα αρνητικά. Τουλάχιστον εγώ έπεφτα σε αυτό το τριπάκι. Αλλά κάθε χρονιά, ακόμα και στις πολύ μέτριες  χρονιές, η ομάδα είχε το μέταλλο και την ικανότητα να με κάνει να πω «Sorry λάθος» και το κλασικό πλέον "Αυτή η ομάδα πάντα θα με εκπλήσσει".