"Αφηγήσεις Πεσόντα" από τον συγγραφέα και εικαστικό Θανάση Πάνου

Έχουμε την τιμή να φιλοξενήσουμε στα Koalakia σα νέο συνεργάτη, έναν ιδιαίτερα ξεχωριστό δημιουργό. Ο Θανάσης Πάνου, συγγραφέας-εικαστικός, είναι το νέο μέλος της φετινής σεζόν στο μπλογκ. Κάθε εβδομάδα, και συγκεκριμένα κάθε Τρίτη, θα σας παρουσιάζουμε τις δημιουργίες του, μέσα από την στήλη "Αφηγήσεις πεσόντα". Λογοτεχνικά κείμενα, αλλά και εικαστικά έργα, θα γεμίσουν τις Τρίτες σας από έναν δημιουργό που τιμά την τέχνη του λόγου και όχι μόνο. Πριν σας παρουσιάσουμε το πρώτο κείμενό του, σας τον συστήνουμε μέσα από το βιογραφικό του.

Βιογραφικό

Ο Θανάσης Πάνου γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο. Σπούδασε Οικονομικές επιστήμες κοινωνιολογία, εγκληματολογία και  στη συνέχεια πραγματοποίησε ειδικές σπουδές εικαστικών τεχνών (εικόνα ήχος-κίνηση-λόγος) με αντικείμενο έρευνας   την λειτουργιά της καλλιτεχνικής φόρμας και τη μορφική της αντιστοιχία από το ένα είδος τέχνης στο άλλο, μέσω της βιωματικής παιδείας. Είναι Ιδρυτικό μέλος του αρχείου «οπτικής ποίησης» Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών και έχει  λάβει μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις Ζωγραφικής – video-art, video-poetry στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετέχει στα δρώμενα του  Athens Art International Arts Festival και του international Film Poetry Festival (Τhe Institute for Experimental Arts). Έχει εκδώσει δώδεκα βιβλία και δοκίμια, πεζά και ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες, περιοδικά, λογοτεχνικές ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες. Στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Αθηνών 2017 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο videoart με την ταινία «film noir» σε μουσική Σάκη Παπαδημητρίου.  Είναι Αρθρογράφος στο ηλεκτρονικό περιοδικό  schooltime.gr

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

Όταν οι Ποιητές Ονειρεύονται (Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου)

Όπως σας είχαμε υποσχεθεί, το blog μας ανανεώνεται και εμπλουτίζεται. Μία στήλη που θέλαμε εδώ και καιρό να εντάξουμε είναι αυτή της ποίησης με τίτλο "Όταν οι ποιητές ονειρεύονται". Κάθε Κυριακή, θα αναρτούμε ποιήματα (ξένα και ελληνικά) που μας κάνουν εντύπωση, που μας αγγίζουν, που έχουν κάτι να πουν. Γιατί το ποίημα έχει αξία όταν μιλάει στην ψυχή μας...Για αρχή φιλοξενούμε δύο ποιήματα της εξαιρετικής Κωνσταντίνας Σταθακοπούλου...Καλή Αρχή!

"Ένα εκκλησάκι" από την Αμφιτρίτη Κωνσταντέλου- Εμμανουήλ

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Σε πράσινα της πικροδάφνης κλώνια,

σε μεγάλης αγριαμπέλης φυλλωσιά

χωρίς παππά, υπάρχει από χρόνια,

μιά μικρούλα ξεχασμένη εκκλησιά.

"Οι 3 σωματοφύλακες και η ατρόμητη πυγολαμπίδα" από τη Δώρα Λαϊνά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Θ: Πήγαινε μπροστά να χαιρετήσεις τον πατέρα σου.

Μ: Δε θέλω.

Θ: Πήγαινε να τον φιλήσεις, είπα.

Μ: Δε θέλω σου λέω, άσε με.

Θ: Πήγαινε είπα. Τι θα πει ο κόσμος;

Μ: Ο κόσμος; Ποιός κόσμος; Ας πει ότι θέλει ο κόσμος. Αυτό σε νοιάζει ή το πώς αισθάνομαι εγώ;

Θ: Δεν είναι σωστό παιδί μου, θα σε συζητάνε.

Μ: Δε με νοιάζει ο κόσμος σου λέω! Ας πουν ότι θέλουν. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Δε με ενδιαφέρει ο κόσμος, κατάλαβέ το επιτέλους! Ο δικός μου πόνος να σε νοιάζει, όχι τα λόγια τους. Ο κόσμος πάντα θα λέει, πάντα θα βρίσκει κάτι για να πει. Δε το έμαθες ακόμη στα τόσα χρόνια της ζωής σου;

Γελάει με τον πόνο σου, και λυπάται με τη χαρά σου. Για ποιόν κόσμο μου μιλάς; Ο κόσμος θα σε ταϊσει; Αυτοί θα σε πάρουν αγκαλιά, θα τρέξουν για εσένα, όταν θα πονάς; Αυτοί θα σου χαϊδέψουν τα μαλλιά όταν θα είσαι στενοχωρημένος και θα σου πουν ¨δεν πειράζει παιδί μου, εσύ θα τα καταφέρεις την επόμενη φορά». Αυτοί, που όταν γυρνάς την πλάτη σου, σου ρίχνουν δέκα φάσκελα να έχεις για τον δρόμο; Αυτοί, που όλο ζητάνε και ζητάνε και ζητάνε, κι αν εσύ απλώσεις το χέρι για βοήθεια, σου ρίχνουν μια κλωτσιά να πας ακόμη παρακάτω; Για ποιό κόσμο μου μιλάς λοιπόν;

Θ: Άσε τις φιλοσοφίες σου, και πήγαινε μπροστά ν’ αποχαιρετήσεις τον πατέρα σου.

Μ: Παράτα με σου είπα! Δε θέλω, φοβάμαι, λυπάμαι, εγώ φταίω. Ίσως, αν τον πρόσεχα λίγο περισσότερο, να ήταν ακόμη εδώ.

Θ: Δε φταις εσύ που έφυγε, επιλογή του ήταν, δε πρόσεχε.

Μ: Όχι, δεν ήταν επιλογή του, κάνεις λάθος. Δεν είχε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους και επέλεξε τον δρόμο της φυγής. Δεν άντεχε άλλο, το ξέρεις καλά. Έτσι του έμελλε να φύγει.

Θ: Έλα, πάμε στα παιδιά, κι άστα τώρα αυτά, δεν είναι για το δικό σου μυαλουδάκι. Πάμε, να τελειώσει αυτή η μέρα, και από αύριο όλα θα μοιάζουν καλύτερα.

"Η Άλλη Στοά" του Έρικ Σμυρναίου

«Το μυρίζεις κι εσύ»; Με ρώτησε η Δήμητρα.

«Τι να μυρίσω»;

«Το άρωμα βρε! Μοιάζει με εξωτικό μπαχαρικό»!

Περπατούσαμε σε μια στοά. Σ’ ένα απ’ αυτά τα σκεπαστά περάσματα που ξετυλίγονται στο εμπορικό τρίγωνο της Αθήνας, μέσα από πελώρια κτίρια που το καθένα τους καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Απ’ την οροφή της κρεμόταν ένας μικρός γαλαξίας από πινακίδες νέον που φώτιζαν τις προσόψεις παλιών καταστημάτων.

Ήταν δική της ιδέα να έρθουμε εδώ. Είχε αναπτύξει μια πραγματική εμμονή με τη συγκεκριμένη στοά. Ειδικά από τότε που είχε διαβάσει ένα βιβλίο για τους Flaneurs, τους Γάλλους περιπατητές που περιπλανιόντουσαν άσκοπα στα Παρισινά Passages της Βelle Époque, ψάχνοντας για διόδους που έβγαζαν σε άλλους κόσμους. 

Η Συρία θρηνεί

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη

Η Συρία θρηνεί τα παιδιά της, ο πλανήτης πενθεί για τη Συρία. Ποια λόγια μπορούν να περιγράψουν αυτή την τραγωδία, ποια παρηγοριά θα χτυπήσει την πόρτα σε αυτό το μέρος του κόσμου; Παιδιά που δε θα μεγαλώσουν ποτέ, έμβρυα που δε θα δουν ποτέ το φως της μέρας. Ένας στρατός κοριτσιών να μάχεται, ενώ θα έπρεπε να κάνει όνειρα για το μέλλον. Αυτές οι κοπέλες δεν έπαιξαν ποτέ με παιχνίδια, γιατί γνώρισαν από νωρίς τον άνισο αγώνα με την επιβίωση. Αυτές οι νεαρές γυναίκες, δε στάθηκαν πάνω σε τακούνια, παρά στην τόλμη και την πίστη στην πατρίδα τους. Δεν έφτιαξαν τα νύχια τους, γιατί τα χέρια τους κρατάνε όπλα. Δεν κλαίνε επειδή τις παράτησε κάποιος γκόμενος, αντιθέτως χαμογελάνε κι ας ρίχνονται στη μάχη. Χαμογελάνε γιατί ξέρουν ότι η επόμενη ίσως να είναι η τελευταία τους. Κάποιες έχουν οικογένεια πίσω. Άλλες ίσως όχι.