"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Για εσένα...που έφυγες

Ήρθες, όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο...

Τα μόνα που αναζητούσες, λίγα χάδια, μια αγκαλιά και την προσοχή μου...

Στα έδωσα χωρίς να το σκεφτώ.

Πίστευα πως θα έφευγες αμέσως μετά...

Κι όμως, με κοίταξες μέσα στα μάτια και το βλέμμα σου έσταζε αγάπη και αφοσίωση...

Ο πάγος έλιωσε μέσα μου. Η καρδιά μου χτύπησε ξανά...

Από τότε ήξερα πως δε θα με προδώσεις ποτέ. Και είχα δίκιο...

Κάθε μέρα με περίμενες υπομονετικά να γυρίσω σπίτι...

Ερχόσουν να με ξυπνήσεις, όταν αργούσα...

"Το αστέρι της αγάπης" από την Μαίρη Κάντα

Η «Estrelladea», σύντομα θα γιόρταζε τα Χριστούγεννα και οι κάτοικοι της ετοιμαζόντουσαν γι αυτή την γιορτή. Οι κάτοικοι του βασιλείου ήταν πάντα πολύ χαμογελαστοί, αισιόδοξοι και καλόκαρδοι. Την περίοδο των Χριστουγέννων, ήταν περισσότερο χαρούμενοι, γιατί όλοι λάτρευαν την συγκεκριμένη γιορτή. Έτσι, σε όλα τα σπίτια υπήρχαν χριστουγεννιάτικα δέντρα και στη κορυφή αυτών υπήρχε ένα αστέρι.

Το βασίλειο ήταν ξεχωριστό από τα υπόλοιπα, καθώς η μόνη της πηγή φωτός ήταν τα αμέτρητα αστέρα στο ουρανό. Δεν υπήρχε ο ήλιος, αλλά αυτό δεν ανησυχούσε καθόλου τους κατοίκους της. Όσο έβλεπαν τον έναστρο ουρανό, τίποτα δεν μπορούσε να τους χαλάσει την διάθεση και συνέχιζαν τις ετοιμασίες τους για την μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου.

Η μικρή Αγάπη, η πριγκίπισσα της «Estrelladea» ήταν η μόνη που κάποιες φορές, ανησυχούσε για το τι θα συμβεί, αν πάψουν να υπάρχουν τα αστέρια. Φοβόταν πολύ το σκοτάδι. Δεν ήθελε όμως με τις αρνητικές σκέψεις να στεναχωρήσει τους γονείς της, καθώς πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Έτσι κάθε φορά που ανησυχούσε για το σκοτάδι, πλησίαζε στο τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο που στόλιζε το δωμάτιο της. Ανέβαινε σε μια καρέκλα και με προσεκτικές κινήσεις, άγγιζε το αστέρι στη κορυφή. «Ακόμα και αν όλα τα αστέρια του ουρανού, σβήσουν, εγώ θα έχω εσένα. Το δικό μου φωτεινό αστέρι» ψιθύριζε και χαμογελούσε αισιόδοξα.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Ο δικός μου χαμός

Σε σκέφτομαι απόψε. Μην ρωτάς γιατί και πως. Ίσως φταίει η βραδιά που σταλάζει νοσταλγία. Ακούω μουσική και χαζεύω τον ουρανό εκεί απέξω. Κι όμως εσύ νικάς και διαπερνάς το μυαλό μου. Θέλω να μιλήσω με τον εαυτό μου και όμως μιλάω μαζί σου. Ίσως γιατί κάποτε ήσουν κι εσύ κομμάτι του εαυτού μου. Ένα πυροτέχνημα που έσκασε στις άκρες των χειλιών μου και που έγινε η αιτία και η αφορμή των φιλιών μου. 

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Εξομολογήσεις

              

Σαν τι να απέμεινε άραγε?
Ένα ημερολόγιο με φύλλα που κιτρίνισε ο χρόνος......
Μια φωτογραφία....λιγάκι φαγωμένη στις γωνίες...
δεν μιλά....
μα σε κοιτά βαθιά στα μάτια...
κι ένα τριαντάφυλλο αποξηραμένο
ξεχασμένο σ' ένα ξύλινο κουτί....
μοσχοβολά σαν τα όνειρα της νιότης μας. 
Οι στίχοι που έγραφα κάποτε
ήταν για να σου πω και να σου δείξω την αγάπη μου...
Μα εσύ δεν έβλεπες...
δεν άκουγες....
δεν ένιωθες....
Όταν λευτερωμένη βάδισα στο απέραντο γαλάζιο
φώναξα δυνατά τη λέξη Σ' ΑΓΑΠΩ....
την πήρανε οι ανέμοι και τα κύματα
παντού την ταξιδέψανε
σαν τραγούδι
σαν όνειρο

σαν παραμύθι.

¨Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Ήταν πολύ καιρό κλεισμένος μέσα στο σπίτι. Άνθρωπο δεν ήθελε να δει μπροστά του. Μάταια οι φίλοι του, του ζητούσαν επίμονα να τους ακολουθήσει σε κάποια έξοδό τους, μάταια και η σύντροφός του παρακαλούσε, ζητιάνευε μάλλον την προσοχή του. Δεν ήθελε τίποτα. Τους είχε βαρεθεί όλους. Ακόμα κι εκείνη. Αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη, ήταν να περπατήσει στους δρόμους της ψυχής του. Μόνος του. Κάτι τον καλούσε, κάτι έπρεπε ν' ανακαλύψει. Δεν γνώριζε τι, εκείνο που ήξερε όμως, ήταν πως βρισκόταν κάπου εκεί και τον περίμενε.
Τον έλεγαν Ντάστιν και αγαπούσε την ζωγραφική. Ο Νταλί ήταν ο αγαπημένος του ζωγράφος. Θα του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει και αυτός και λυπόταν που οι ικανότητές του δεν ήταν αρκετές ούτε για να τραβήξει μια ίσια γραμμή με χάρακα. Σκεφτόταν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, να αισθανθεί καλύτερα, να του γεμίσει τα κενά, να του δώσει ένα νόημα ύπαρξης. Το μάτι του έπεσε στη βιβλιοθήκη και τα βιβλία της Τζόαν.
"Ας μου πει κάποιος τι διάολο καταλαβαίνει που χαραμίζει τόσες ώρες διαβάζοντας. Και κυρίως ας μου πει κάποιος τι στο καλό σκεφτόμουν όταν την άφηνα να τα κουβαλάει όλα εδώ" σκέφτηκε έχοντας ακόμα καρφωμένο το βλέμμα του πάνω τους.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε