You were never really here (2017, ελληνιστί, «Δεν ήσουν ποτέ εδώ»)

Βαθμολογία 4 /5 

Δευτέρα απόγευμα προς βραδάκι, η καλύτερη μέρα για σινεμά. Λίγος κόσμος, χαλαρή διάθεση, καθόλου πιτσιρικαρία στα πίσω καθίσματα να σχολιάζουν και να δημιουργούν αναταραχή και καλή παρέα να μοιραστείς τους κουβάδες με τα ποπ-κορν (δίκαιη μοιρασία...80% εγώ, το υπόλοιπο 20% δικό σας)!!

Όταν μάλιστα η ταινία αποδεικνύεται ένα μικρό διαμαντάκι, τότε ακόμα καλύτερα. Τέτοιο μας προέκυψε η νέα ταινία της Lynne Ramsey που αποδεικνύει το ιδιαίτερο ταλέντο της στη σκηνοθεσία και στη δημιουργία μίας μοναδικής ατμόσφαιρας. Ο πρωταγωνιστής μας, Joe (Joaquin Phoenix) είναι ένας βετεράνος πολέμου με ψυχολογικά προβλήματα που ζει με την γηραιά και άρρωστη μητέρα του, σε έναν δικό του κόσμο που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο (ή τουλάχιστον στη λυτρωτική σκέψη γι’ αυτόν). Η δουλειά του είναι να βρίσκει και να σώζει μικρά κοριτσάκια των οποίων τα ίχνη έχουν χαθεί. Η βία γι’ αυτόν είναι μια καθημερινότητα και του βγαίνει φυσιολογικά όπως και η άγνοια κινδύνου, κάτι που τον κάνει τον καλύτερο υποψήφιο για αυτή τη δουλειά. Όταν αναλαμβάνει να βρει το κοριτσάκι ενός ισχυρού παίκτη της πολιτικής, τα πράγματα θα πάρουν μια διαφορετική τροπή αφού αυτός και όλοι οι συνεργάτες του θα βρεθούν μπλεγμένοι και κυνηγημένοι από ακόμα ισχυρότερους παράγοντες.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Χωρίς Αντίο

Έρχεται Πάσχα. Για την ακρίβεια έρχονται οι διακοπές με αφορμή το Πάσχα. Τι θα κάνω? Θέλω να κοιμάμαι για να μην σκέφτομαι και για να μην θυμάμαι. Κι όμως θα ξεκολλήσω από τα σεντόνια μου. Θα πάω επιτέλους μετά από τόσους μήνες στο πατρικό μου σπίτι. Θα ανέβω τα σκαλοπάτια. Θα φτάσω μπροστά από την πόρτα της μάνας μου από συνήθεια που δεν λέει να φύγει. Θα πάω να ανοίξω την πόρτα της κι εκείνη δεν θα ανοίγει πια. Μια φωνή θα λέει μέσα μου : η μαμά σου δεν μένει πια εδώ! Έχει πεθάνει. Δεν υπάρχει πια. Πότε θα το πάρεις χαμπάρι επιτέλους? Οκ.. θα ανέβω στο δικό μου διαμέρισμα. Θα είμαι ψύχραιμη και μέσα μου η ψυχή μου θα ουρλιάζειιι. ... μαμά!!!!

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Σμίγουν τα κύματα;

Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι.  Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι αναμνήσεις πάνε να θολώσουν στον καθρέφτη της μνήμης κι εγώ πασχίζω να τις κρατήσω ζωντανές, σαν να ήταν χθες, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ταξιδεύουν τα χέρια επάνω στα πλήκτρα… και πάλι… και πάλι…

Έτσι και τότε… σ’  εκείνο το μικρό βιεννέζικο καφέ… ο χώρος γέμισε από την παρουσία σου.

 Η μουσική… «Τα κύματα του Δουνάβεως»… σαν το κύμα της αγάπης σου.

1 2  στροφή…  1 2  στροφή…

Χορεύω μαζί σου στους ρυθμούς του βαλς. Μοναχά εσύ κι εγώ… τίποτε άλλο δεν υπάρχει κι ούτε ποτέ θα υπάρξει.

"Σκιές του μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το μάτι του ταξίδεψε στο άπειρο μπλε. Εκείνο το βαθύ μπλε που ένιωθε να του αγκαλιάζει τις αισθήσεις. Ο ουρανός κρεμόταν από πάνω του μέσα στη συννεφιασμένη του φορεσιά. Μια κατά τ` άλλα, υπέροχη μέρα. Κι αυτός μοναχικός ταξιδευτής πάνω στο μικρό του πλοιάριο να μη ζει για τίποτα άλλο, παρά μόνο για την επιθυμία, την τόσο καλά κρυμμένη μέσα του όλα τα χρόνια της ζωής του. Η θάλασσα τού τραγουδούσε τον γλυκό της σκοπό, στέλνοντας τις μελωδίες της στον μπλε σύντροφό της που την καμάρωνε από ψηλά. Κι αυτός, οργισμένος πειρατής τραβούσε για το μικρό νησί που όσο πλησίαζε, ένιωθε να κατευθύνεται πάνω του. Ήταν βραχώδες και με την πρώτη ματιά έμοιαζε αφιλόξενο. Μόνο που εκείνος ήξερε καλά πως δεν έμοιαζε, αλλά ήταν πράγματι αφιλόξενο. Ο σκοπός του ήταν να το κουρσέψει, να το λεηλατήσει, να το διαλύσει ολόκληρο αν χρειαζόταν, αρκεί να έπαιρνε πίσω αυτό που του στέρησε όλη του τη ζωή. Τον πατέρα του. Μάταια οι άλλοι προσπαθούσαν να τον πείσουν πως ίσως χάθηκε στη θάλασσα. Αυτός ήξερε. Τον θυμόταν να του αφηγείται πάντα διαφορετικές ιστορίες από τα συνηθισμένα παραμύθια. Μέσα σε αυτές ήταν και ο θρύλος "του νησιού της κατάρας" όπως το αποκαλούσαν. Μόνο που κανείς δεν πίστευε πως είναι απλά ένας θρύλος. Κανείς δεν πλησίαζε, κανείς δεν ήξερε τι συμβαίνει, αλλά και κανείς δεν ήθελε να μάθει. Ο πατέρας του όμως γνώριζε. Αμέτρητα βράδια τον άκουγε να φυλλομετρεί και να μουρμουρίζει. Κάποιες νύχτες μάλιστα, τον είχε ακούσει να μονολογεί "η απειλή, έρχεται η απειλή. Πρέπει να προλάβω". Δεν καταλάβαινε τότε, αν και φοβόταν λίγο. 

Annihilation (2018, ελληνιστί «Αφανισμός»)

Βαθμολογία 2,5 / 5

Παρασκευή βράδυ και αποφάσισα να δω μια ταινία για την οποία είχα διαβάσει αρκετά, θετικά και αρνητικά, οπότε μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Συνδυάζει εξωγήινους, την επιστήμα και ολίγον τι από θεωρίες συνομωσίας για το τέλος του κόσμου (στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα).

Η ιστορία μας ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια Lena (Natalie Portman) να ξυπνάει σε καθεστώς περιορισμού και να ανακρίνεται. Μέσα από την αφήγησή της και με διαρκή flashback μαθαίνουμε ότι έχουν κατέβει οι εξωγήινοι και έχουν καταλάβει ένα μικρό μέρος κάπου στην Αμερική που όμως εξαπλώνεται. Όσες ομάδες έχουν μπει σε αυτή την περιοχή δεν έχουν επιστρέψει παρά μόνο ο σύζυγος της Lena, Kane (Oscar Isaac). Η Lena ως σούπερ ντούπερ βιολόγος θα ενταχθεί σε μία ομάδα 5 γυναικών που θα προσπαθήσουν να αποκαλύψουν την αλήθεια αλλά θα έρθουν αντιμέτωπες με παράξενους εχθρούς, με ένα διεστραμμένο φυσικό περιβάλλον και με τους ίδιους τους τους εαυτούς.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Στο δικό μας δέντρο

Δώδεκα! Η ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα. Δε φοβάμαι φυσικά. Είμαι και πάλι εδώ. Στο μέρος μας! Σε περιμένω δίπλα στο δέντρο που φυτέψαμε, όταν ήμασταν παιδιά. Θυμάσαι; Τι λέω ο τρελός; Πώς θα μπορούσες να το ξεχάσεις; Εδώ, κάτω από αυτό το δέντρο γίναμε ζευγάρι. Εδώ χαράξαμε τα αρχικά μας και ορκιστήκαμε αιώνια αγάπη και αφοσίωση. Εδώ έγινες δική μου για πρώτη και τελευταία φορά. Όλη μου η ζωή βρίσκεται γύρω από αυτό το δέντρο. Σε περιμένω. Όπως και τότε.... Το σπίτι σου ήταν σκοτεινό από ώρα. Αν και κανένα φως δεν άναβε, εγώ σε περίμενα. Μου είχες πει ότι θα ερχόσουν, όταν όλοι θα κοιμόνταν. Σε είδα μετά από λίγο. Φορούσες το νυχτικό σου. Παρά τα μαύρα σύννεφα στον ουρανό, δε φοβόσουν την βροχή. Άλλωστε σου άρεσε τόσο πολύ… Ήρθες προς το μέρος μου και σε αγκάλιασα τρυφερά. Έτρεμες… Από το κρύο; Από ανυπομονησία; Από φόβο: Δεν ξέρω. Το μόνο που ήξερα τότε ήταν πως, αν δεν ήμουν τόσο ερωτευμένος μαζί σου, θα σε ερωτευόμουν ξανά εκείνη τη στιγμή. Μία νύμφη του δάσους που έχασε τον δρόμο της για να πέσει στην αγκαλιά μου. Σε φίλησα ξανά και ξανά θέλοντας να σου δείξω την αγάπη μου. 

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Μόνικα

Κοίτα πως πέρασε έτσι ο καιρός. Έπιασε η άνοιξη κι εγώ ακόμα νιώθω στα ακροδάχτυλα μου απαλές νιφάδες από χιόνι. Βλέπεις είναι που η μνήμη της καρδιάς μου είναι ακόμα στο τότε. Τότε που σε συνάντησα για πρώτη φορά. Το τελευταίο δρομολόγιο του μετρό είχαμε πάρει και οι δύο. Κατεβήκαμε από το βαγόνι. Εσύ μπροστά μου. Με τα μαύρα μακριά μαλλιά σου, με ένα κόκκινο φόρεμα και με ψηλοτάκουνες γόβες. Έτρεχες ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια προς την έξοδο. Δεν έβλεπα το πρόσωπο σου. Κι όμως έτρεξα ασυναίσθητα πίσω από εσένα. Σε πρόλαβα έτσι όπως έβγαινες στο πεζοδρόμιο. Σκόνταψες και εγώ σε αγκάλιασα για να μην πέσεις.