"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Μπλε Γραμμή (Μέρος Β)

Η Ανθή…

Όλα ξεκίνησαν τρεις μήνες πριν.

Απόγευμα Κυριακής ήταν, η τελευταία των διακοπών, μιας και τη Δευτέρα άνοιγαν τα σχολεία, κι ο Πέτρος είχε και πάλι πάει στην «περιοχή του παραδείσου» - έτσι την έλεγε!

Είχε φτάσει σχεδόν στα μισά του μονοπατιού, όταν είδε ένα γυναικείο, ημίγυμνο σώμα να ξεπροβάλει κατά διαστήματα μέσα από το νερό.  Οι κινήσεις της ήταν ρυθμικές, σχεδόν χορευτικές, όπως κολυμπούσε κατά μήκος της ακτής.

Ο Πέτρος ξεροκατάπιε κι έκλεισε τα μάτια του, νομίζοντας πως μάλλον ονειρευόταν. Σίγουρα ήταν κάτι σαν αντικατοπτρισμός που θα διαλυόταν, με το που ο ήλιος θα έγερνε στη δύση του.

Ξανάνοιξε τα μάτια του και την είδε να τυλίγεται μ’ ένα λευκό μπουρνούζι. Με μία χτένα προσπαθούσε να ξεμπερδέψει και να χτενίσει τα μαλλιά της.

Ύστερα μάζεψε τα πράγματά της και πήγε ν’ ανέβει στο μονοπάτι. Ίσα που πρόλαβε ο Πέτρος να οπισθοχωρήσει και να φύγει, προτού εκείνη τον αντιληφθεί.

Πώς να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ! Μέσα του… γύρω του… στο κορμί του… έντονη η εικόνα της!

Πόσο μεγάλη ήταν η έκπληξή του, όταν την επόμενη μέρα, λίγο πριν τον αγιασμό, ο σχολάρχης τους παρουσίασε τη νέα τους συνάδελφο. Δεν ήταν άλλη από την υπέροχη οπτασία που είχε δει μόλις την προηγούμενη μέρα στο ακροθαλάσσι.

Την Ανθή!!!.

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Με λένε Οδυσσέα. Χρόνια περιπλανώμενος σε μια υπόγεια Ιθάκη. Συγκεκριμένα στους σταθμούς των τρένων. Βλέπετε η δική μου Ιθάκη δεν είναι κάποια πατρίδα, αλλά η ψυχή μου. Αυτήν έχω χάσει. Τώρα θα μου πείτε γιατί στους σταθμούς; Δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλάβετε. Μπαίνετε ας πούμε στον σταθμό. Τι κάνετε; Κοιτάζετε τις πινακίδες που θα σας οδηγήσουν στον δικό σας προορισμό. Μοιάζει με λαβύρινθο, το ξέρω. Για μένα τουλάχιστον έτσι είναι. Και μιας και δεν έχω τη δική μου Αριάδνη να με σώσει, πρέπει να το κάνω μόνος μου. Ψάχνω λοιπόν τα δρομολόγια και ακολουθώ τη διαδρομή. Παίρνω τις κυλιόμενες σκάλες και κατεβαίνω. Η αλήθεια είναι ότι τις απολαμβάνω πολύ. Σου δίνουν την ευκαιρία να παρακολουθήσεις τα πράγματα από ψηλά. Στο μυαλό μου έρχεται το "Ταξίδι στο κέντρο της γης" του Ιούλιου Βερν. Εντάξει, δεν είναι και τα έγκατά της, αλλά δεν παύει να είναι ένα είδος καθόδου. Ή βουτιά μέσα σας. Μέσα μου πάντως σίγουρα. Ακούω το τρένο να έρχεται. Μου αρέσει πολύ ο ήχος του. 

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Μέρος 8ο: Ο Λάκκος των Εξόριστων
 

Μόλις γυρίζουμε πίσω στο κάστρο της Ελφάμπα εκείνη αφήνει την σκούπα της στο μπαλκόνι και προχωρώντας μέσα στις βασικές αίθουσες του κάστρου, οι οποίες αν και κατεστραμμένες απο τα χρόνια ακόμα μοιάζουν αρχοντικές φωνάζει « Τζάκ Κολοκυθοκέφαλε !!!» Ενώ προχωράμε και την ακολουθώ κρατώντας τα παπούτσια μου στο χέρι αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως αυτήν η ονομασία στην γλώσσα του Οζ είναι κάποια βρισιά , ούτως ή άλλως φαίνεται θυμωμένη.

Μοιάζει να παρατηρεί τον χώρο γύρω της και όταν κανείς δεν απαντά φωνάζει πάλι με δύναμη « Τζάκ Κολοκυθοκέφαλε !!» Απευθείας οι πύλες που οδηγούν στην κεντρική αίθουσα του θρόνου ,απο έναν χώρο που μάλλον είναι η κουζίνα,  ανοίγουν και μια πολύ περίεργη οπτασία κάνει την εμφάνιση της. Αρχικά δεν είναι ανθρώπινη, στην θέση του κεφαλιού της φιγούρας υπάρχει μια τεράστια κολοκύθα η οποία φαίνεται να έχει μια φοβισμένη έκφραση. Το « πρόσωπο» της οπτασίας, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι είναι χαραγμένο σε δυο τριγωνικά σχήματα που χρησιμοποιούνται ως τρύπες ματιών ενώ το στόμα του είναι και αυτό χαραγμένο σε αυτήν την φοβισμένη έκφραση. Δεν έχει όμως κανονικά μάτια αλλά ένα κερί να φωτίζει απο το εσωτερικό της κολοκύθας. Τα χέρια του μοιάζουν με μακριά, ξύλινα κλαδιά, τα δάχτυλα του είναι μακριά και μοιάζουν με ρίζες  ενώ φοράει ένα λευκό πουκάμισο στο σώμα του, το οποίο μυστηριωδώς μοιάζει ανθρώπινο. Πάνω απο το πουκάμισο φοράει ένα κόκκινο σακάκι, στην θέση του λαιμού βλέπω ένα λευκό μαντήλι, ένα μακρύ μαύρο δερμάτινο παντελόνι και λευκές κάλτσες με μαύρα παπούτσια. Τα πόδια του μοιάζουν πάλι με κλαδιά και στοιχηματίζω οτι και τα δάχτυλα των ποδιών του θα μοιάζουν με ρίζες. Οι κινήσεις του μοιάζουν αδέξιες και αργές σαν μιας μαριονέτας που προσπαθεί να κουνηθεί ενώ έχει κοπεί κάποιο απο τα σχοινιά της αλλά βλέπω ότι στην ετοιμόρροπη ζώνη του κρέμεται σαν πτώμα που το σέρνουν με άρμα ένα ξίφος μέσα στο θηκάρι.

Ο Βάρβαρος σκέφτεται...

Ανάμεσα στο χρονικό διάστημα όπου οι ωκεανοί παρανομίας (και ποτάμια φιλοχρήματων ανεύθυνων) κατάπιαν την Ελλάδα και των ανερχόμενων γιών του επίτιμου, υπήρχε μια εποχή που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Κρίση απλώθηκε στα λαμπερά βασίλεια της Ευρώπης σαν πληγή των Φαραώ και η ανάπτυξη που όλοι περίμεναν έχασε τον δρόμο σε κάποια στροφή.

Τότε ήρθε ο Ράγκαρντσον  (γνωστός και σαν Μήτσος) από τον βορρά – μαύρα μαλλιά, βλοσυρό βλέμμα, με μπύρα στο χέρι και το σπαθί στην πλάτη, έτοιμος να χλευάσει τους πάντες και να μελαγχολήσει για την μοίρα του. Μοναδικός του στόχος να πατήσει τα έδρανα της Βουλής κάτω από τα σανδάλια του. Αν όχι σαν βουλευτής, έστω σαν διαδηλωτής.

Βλέπω αυτά που γίνονται στην χώρα του πολιτισμού και ρωτάω: Άραγε υπάρχει ακόμη απόγονος του Σωκράτη και του Περικλή που περπατάει  σε αυτά τα εδάφη; Αξίζουμε κάτι καλύτερο από αυτό που έχουμε; Κι όμως, τα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα κατά της ονομασίας των Σκοπίων, κατάφεραν να μας διχάσουν σε… ρατσιστές και κουμουνιστές… Ο Μέγας Αλέξανδρος στριφογυρνάει στον τάφο του (και ας μην τον έχουμε βρει ακόμη) και ο Λένιν θα αυτοκτονούσε, αν έβλεπε όλα αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες βδομάδες σε κουτιά που μιλάνε και μπλε ψεύτικους φίλους που ποτέ δεν γνωρίσαμε!

"Μουσικά Ταξίδια" του Νίκου Ιωαννίδη

“DOLCE DUELLO” – Cecilia Bartoli ~ Sol Gabetta

Cappella Gabetta – Andrés Gabetta

( Decca 4832473DH – 77΄- DDD)

Κάθε  νέα ηχογράφηση της Cecilia Bartoli είναι ένα σημαντικό γεγονός για τη σύγχρονη δισκογραφία της όπερας και της κλασικής μουσικής γενικότερα.  

H ρωμαία κολορατούρα μεσόφωνος, με βασικές σπουδές στη μουσική ακαδημία της Αγίας Καικιλίας (η οποία εορτάζεται από την ρωμαιοκαθολική εκκλησία από το 1683 ως προστάτιδα της μουσικής κάθε 22_η Νοεμβρίου), ξεκίνησε εντυπωσιακά την καριέρα της με άριες του Rossini (1989, 1991 και 1992) και του W.A. Mozart (1991, 1994). Μετά ήλθε η σειρά του ιταλικού bel canto ( Bellini, Donizetti, Rossini) το 1997, των γαλλικών μελωδιών (1996) και συνεργασίες με τον  τενόρο Αndrea Bocelli (1997) , τον μπασοβαρύτονο Bryn Terfel (1998, 1999) και το πιανίστα Jean –Yves Thibaudet (1998).

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Σε (ξ)έχασα

Ξέχασα τα μάτια σου και τα άστρα δεν φώτιζαν τα όνειρά μου.

Ξέχασα τα χείλη σου και δαίμονες μπήκαν στο μυαλό μου λέγοντας μου πως δεν υπάρχεις.

Ξέχασα την μορφή σου και έζησα την καταστροφή της ζωής μου...