31 Ιαν 2018

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Ένα κουτί...μια ζωή (Μέρος Β')



Ο Μπίλυ και η Λούσι. Δυο αδέλφια. Η παρουσία της Κλάρα τους χώριζε, ενώ θα έπρεπε να τους ενώνει. Ο Μπίλι εισέπραττε την απέχθεια και την αδιαφορία της… η Λούσι την αγάπη και το ενδιαφέρον της.
Αντίθετα με τη μητέρα τους, η Λούσι λάτρευε τον αδελφό της και του το έδειχνε με κάθε τρόπο: με το χαμόγελό της, με τις αγκαλιές, με τα χάδια και τα πεταχτά φιλιά που του έδινε. Κι εκείνος γαντζώθηκε πάνω της απελπισμένα, κάνοντάς την κέντρο της ζωής και της ύπαρξής του.
Κάποια στιγμή… δεν θυμόταν ακριβώς πότε!... η Λούσι άρχισε να πρωταγωνιστεί τις μοναχικές του νύχτες στα όνειρα και στις φαντασιώσεις του. Φορές-φορές μια φωνούλα μέσα του τού έλεγε “μη, μη μπαίνεις σε επικίνδυνα μονοπάτια!”… μα δεν έβρισκε τη δύναμη να τιθασεύσει αυτά που ένιωθε, ούτε και τολμούσε να τα εξωτερικεύσει. 

30 Ιαν 2018

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Αγαπητοί φίλοι, σας ενημερώνουμε ότι έγινε μια μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα των μόνιμων στηλών του blog μας...οι δύο στήλες της Σοφίας Κραββαρίτη μετακομίζουν μαζί κάθε Τρίτη ...Σκιές του Μυαλού και Σκέψεων Μυστικά θα εναλλάσσονται. Τη μία βδομάδα θα μεταφέρεστε στον μαγικό και μυστήριο κόσμο της ποίησης ενώ την άλλη θα βουτάτε στην πληρότητα της πεζογραφίας.

Ήταν ένα ακόμη βράδυ όπως όλα σε αυτή την πόλη. Τα κτίρια και τα σπίτια φωτισμένα, κάτι που φάνταζε μάλλον περίεργο, δεδομένου της προχωρημένης ώρας. Οι δρόμοι ήταν έρημοι και όλα έδειχναν πως οι κάτοικοι μάλλον ξενυχτούσαν μέσα στα σπίτια τους, κρίνοντας από τον φωτισμό.
Κι όμως, υπήρχε κάτι τρομακτικό στο όλο σκηνικό. Ίσως να 'ταν η άγρια νύχτα που τα σύννεφα την έκαναν μέχρι και αποκρουστική. Μπορεί βέβαια σε αυτό να συνέβαλαν και τα κλαδιά των ψηλών δέντρων που ξεπρόβαλαν με θράσος πάνω από τις στέγες κάποιων κτιρίων και έμοιαζαν ν' απειλούν τον ουρανό ή να συμμαχούν μαζί του, ποιος ξέρει...
Ίσως από την άλλη, να ήταν ο δρόμος. Το πλακόστρωτο απλωνόταν τεράστιο μπροστά από τα σπίτια και οι πέτρες σε κάποια σημεία είχαν μεγάλα ανοίγματα ανάμεσά τους, δίνοντάς του μια όψη ανατριχιαστική. Τα ανοίγματα νόμιζες πως θα ρουφούσαν το κάθε σου βήμα αν πατούσες μέσα. Ίσως τελικά να συνέθεταν όλα μαζί το σκηνικό του τρόμου.

29 Ιαν 2018

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε


"Μα που είναι αυτή η Μελίνα" του Γεράσιμου Μοσχόπουλου Μέρος 3ο

Για ακόμα μία φορά ψηφίσατε για την συνέχεια της ιστορίας μας. Αποδειχτήκατε κάπως ανυπόμονοι και δεν αφήσατε τον καπετάνιο μας να ξεκουραστεί αλλά θελήσατε σε ποσοστό 66,7% να ρωτήσει αμέσως τον φίλο του για τη Μελίνα...για να δούμε που τον οδηγήσατε...



Χωρίς να ξεκουραστεί μια στάλα και όλο αγωνία ρώτησε τον γνώριμο από τα παλιά καπετάνιο:
«Καπετάν Φουρτούνα ξέρεις που βρίσκεται η Μελίνα; Την ψάχνω ολημερής κι ολονυκτής εις τριπλούν!» κι ο Φουρτούνας απάντησε όντας φουρτουνιασμένος από μεθύσι:
«Την τελευταία φορά που την είδα, ορκίζομαι πως ήτανε στο νησί των σειρήνων. Χικ,χικ!» κι αμέσως μετά πρόσθεσε:

28 Ιαν 2018

"Μουσικά Ταξίδια" του Νίκου Ιωαννίδη

Μία καινούργια στήλη, μουσική αυτή τη φορά, γεννιέται στο blog μας με τον Νίκο Ιωαννίδη να μας ταξιδεύει σε ιδιαίτερους μουσικούς προορισμούς. Για αρχή πηγαίνουμε μέχρι την γειτονική Ιταλία και γνωρίζουμε μία συλλογή με δημιουργίες των μεγαλύτερων συνθετών κινηματογραφικών τραγουδιών...Morricone, Piovani και Rota...


Τα πολλά λόγια φαίνονται περιττά, όταν αναφερόμαστε σε γίγαντες της κινηματογραφικής μουσικής, όπως ο Ennio Morricone (γεν. 1928 )-  με εκατοντάδες συνθέσεις για τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, τιμημένος με δύο βραβεία Oscar (τιμητικό το 2007 και το 2016 για την ταινία του Quentin Tarantino "The Hateful Eight"), 3 βραβεία Grammy, 3 Χρυσές Σφαίρες και πλήθος άλλες σημαντικές διακρίσεις- και ο Nino Rota (1911-1979) - με αξέχαστες δημιουργίες για τις ταινίες του Fellini  "La Strada", ''Dolce Vita", "Il Gatopardo", "Rocco e i suoi fratelli" και τη σειρά του Francis Ford Coppola ''Il Padrino" (''Ο Νοννός"), για τη δεύτερη συνέχεια της οποίας κέρδισε το Οscar το 1974 και τόσες άλλες.

27 Ιαν 2018

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη



Τόσα χρόνια πώς μπορώ και ζω μακριά σου; Νόμιζα πως θα ζούσα δίχως έρωτα. Πόσο λάθος έκανα. Ναι, η καρδιά μου χτυπούσε,  ανέπνεα,  έβλεπα,  έτρωγα και έπινα. Όμως δεν ζούσα! Επιβίωνα, μέχρι να έρθεις στη ζωή μου…  Περίμενα, πείθοντας τον εαυτό μου ότι είμαι καλά. Χωρίς Έρωτα. Χωρίς Αγάπη. Χωρίς Ευτυχία. Χωρίς πνοή. Τυφλός σε μια σκοτεινή σπηλιά. Ένα ξερό χωράφι που περίμενε την μπόρα, αν και ποτέ δεν τον είχε ακουμπήσει ούτε ψιχάλα. 

Contratiempo (2016, ελληνιστί «Αόρατος Επισκέπτης»)


Βαθμολογία 4,5 / 5

Η αλήθεια είναι ότι ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος δεν είναι το φόρτε μου. Αλλά υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις όπως ισπανικά αστυνομικά θρίλερ, ιταλικές κωμωδίες καταστάσεων, γαλλικές ρομαντικές κομεντί ή στιβαρές γερμανικές κοινωνικές. Οπότε ο «Αόρατος Επισκέπτης» που εμπίπτει στην πρώτη κατηγορία ήταν σίγουρα στα must των ταινιών που έπρεπε να παρακολουθήσω. Συνυπολογίστε το γεγονός ότι άκουσα τα καλύτερα από διαφορετικές πηγές πληροφόρησης, οπότε καταλαβαίνετε...

Ο πρωταγωνιστής, Adrian Doria (Mario Casas) πλούσιος, όμορφος, επιτυχημένος και άπιστος, ξυπνάει μέσα σε ένα ξενοδοχείο με το άψυχο σώμα της ερωμένης του στο μπάνιο και 100.000 ευρώ αραδιασμένα γύρω από αυτό. Όταν καταλαβαίνει ότι κινδυνεύει η οικογένεια και η φήμη του, αφού κατηγορείται για τον φόνο, προσλαμβάνει την κορυφαία δικηγόρο στο είδος της, Virginia Goodman και υπό την ασφυκτική πίεση της δικηγόρου του θα αναγκαστεί να διηγηθεί μία ιστορία που τελικά φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τον φόνο της ερωμένης του, Laura Vidal (Barbara Lennie). Απέναντί του θα έχει το ζεύγος Garido, τους γονείς του νεαρού Daniel που αγνοείται.

who is online

Ad24