"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Θα μπορούσε να ήταν και αγάπη

Δεν θέλω να μιλάμε τώρα πια εμείς. Ούτε μια λέξη. Κάποιες φορές οι λέξεις κάνουν θόρυβο και ενοχλούν όπως η βροχή που ενώ σου αρέσει γουστάρεις εκείνη την στιγμή να ακούσεις μουσική. Ούτε και η σιωπή σου με αφορά. Ότι ήταν να μάθω για σένα το έμαθα. Μια γεύση μόνο απέμεινε και μια φιγούρα ξέμεινε έτσι σαν την τελευταία γουλιά από κρασί που μένει στο ποτήρι και κανείς δεν θέλει να την πιει. Ξέφυγες κι απέφυγες. Μεγάλη η ένταση και μικρή η διάρκεια. 

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Νυχτερινό

Τις νύχτες, όταν τα κύματα χτυπούν πάνω στα βράχια κι ο αέρας διαπερνά τα ξύλινα πατζούρια, ματώνω μέσα μου κι ας λέω ότι τα έχω βρει με τη μοναξιά μου. Το φως της πανσέληνου σχηματίζει σκιές στον τοίχο κι εγώ τις καλωσορίζω -μέσα στην απέραντη σιωπή που με τυλίγει- σαν πρόσωπα αγαπημένα που είχα να τα δω καιρό. Απλώνω τα χέρια μου και χαϊδεύω την κόκκινη κουβέρτα που αμέτρητες φορές είχε τυλίξει τα γυμνά κορμιά μας. Έχασες το δρόμο ολότελα, καλέ μου. 

Lacuna Coil, Cellar Darling, Sinheresy @ Piraeus Academy, 19/11/2017

 Αν αναρωτιέστε τί κάνει μια συναυλία, εξαιρετική τότε έπρεπε να βρεθείτε στο Piraeus Academy, την Κυριακή 19 Νοεμβρίου. Δυνατό headlining από Lacuna Coil (από όλες τις απόψεις...ενέργεια, μουσική, όρεξη), support bands που έχουν κάτι να μας πουν και δεν είναι εκεί απλά για να γεμίσουν τις ώρες αναμονής και ένα τρελαμένο κοινό που σταδιακά ζεσταινόταν για να φτάσει στην κορύφωση την κατάλληλη στιγμή.

Οι πόρτες άνοιξαν νωρίς οπότε γύρω στις 8 που καταφτάσαμε στο χώρο της συναυλίας ήδη υπήρχε κόσμος παραταγμένος είτε στα κάγκελα μπροστά, είτε στον πάγκο με το merchandise των συγκροτημάτων είτε γύρω από τα μπαρ. Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη προέκυψε όταν αγοράζοντας ένα t-shirt του συγκροτήματος, απέκτησα ένα free pass για μια σύντομη γνωριμία με το συγκρότημα μετά το τέλος της συναυλίας. 50 όλοι κι όλοι οι τυχεροί οπότε η βραδιά ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

Παρουσίαση του βιβλίου "Ήχοι στη σιωπή" της Σμαραγδής Μητροπούλου

Πρόσκληση 

"Καιρός να δώσεις πνοή σ’ εκείνες τις λέξεις, που επίμονα χορεύουν μέσα σου(...)Σαν τραγουδούν οι ήχοι στη σιωπή..."
Ένα βιβλίο που "στήθηκε" στο αρχοντονήσι της Άνδρου. Στα στενά της Χώρας, στα παλιά αρχοντικά, στο παλιό λιμάνι... μ' ένα μολύβι κι ένα μπλοκ στο χέρι και με μια φωτογραφική μηχανή, αποτύπωνα κι έγραφα, έγραφα κι αποτύπωνα... "για να πάρουν οι λέξεις πνοή και για να τραγουδήσουν οι ήχοι στη σιωπή".
Στις 2 Δεκεμβρίου οι άνεμοι του Αιγαίου μας οδηγούν στην Αθήνα... ώρα 7 το απόγευμα, μ' ένα πλατύ χαμόγελο και μία μεγάλη αγκαλιά, θα σας περιμένω, στην οδό Χέυδεν 3, στο χώρο εκδηλώσεων των εκδόσεων Όστρια, να γίνουμε μαζί συνταξιδιώτες και συνοδοιπόροι! Με την παρουσία της Μαίρης Τσίλη, του Νικήτα Σούλου και του BOOKIΑ , που θα καλύψει και θα μεταδώσει την εκδήλωση, η βραδιά θα είναι απλά μαγική!

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

Στην Πύλη του Θανάτου

Καθώς πέφτω από τον γκρεμό προς το ποτάμι που κυλάει ορμητικό και παγωμένο πολλά μέτρα πιο κάτω από εμένα βλέπω το χιόνι να βάφεται κόκκινο από το αίμα μου. Ο πούστης ο Οζυμάντιας με κάρφωσε πολύ δυνατά με το στιλέτο και το αίμα μου χύνεται ζεστό. Μπορώ και βλέπω τις σταγόνες να βάφουν κόκκινο το χέρι μου, όπως ακριβώς και την μπλούζα μου μαζί με ορισμένα πετρώματα και ξηρά χορτάρια τα οποία προεξέχουν από τα βράχια του γκρεμού.

Πού στο διάολο βρίσκομαι ;; Βασικά ποιος νοιάζεται για αυτό ;;; Όσο πιο κοντά έρχομαι στο να συγκρουστώ με το νερό τόσο πιο πολύ φοβάμαι ότι η πτώση αυτήν θα είναι ικανή για να με σκοτώσει. Άμα δεν έχω πεθάνει εννοείται από την έλλειψη του αίματος μου πρώτα. Σφίγγω τα δόντια καθώς προσπαθώ να βρω από κάπου να κρατηθώ στα πετρώματα, κάποιο κλαδί, κάποια ρίζα, κάτι !! Τζίφος. Το μόνο το οποίο καταφέρνω είναι να κοπώ λίγο στο δέρμα δημιουργώντας μου μερικές μικρές πληγές στα χέρια . Πονάω και φοβάμαι. Δεν γίνεται, δεν θέλω να πεθάνω έτσι !!!! Όχι ακόμα ! Οι σκέψεις μου τρέχουν σε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, τον πατέρα μου, την κολλητή μου, το αγόρι μου, τους φίλους μου. Στην οικογένεια μου, αλλά η πιο βασική σκέψη που αυτήν την στιγμή κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι η εξής : Η σύγκρουση του δέρματος μου με το νερό άμα δεν με σκοτώσει πόσο πολύ παίζει να τσούζει ;;;

Συνέντευξη με τη Σμαραγδή Μητροπούλου

(H Σμαραγδή Μητροπούλου είναι μία νέα συνεργάτιδα του blog μας και φυσικά η Σοφία Κραββαρίτη δεν έχασε την ευκαιρία για μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εν όψει και της κυκλοφορίας του νέου της βιβλίου "Ήχοι στη σιωπή". Απολαύστε την...)

 

Καλησπέρα, Σμαραγδή.  Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή να σ' έχουμε κοντά μας εν όψει της κυκλοφορίας του νέου σου βιβλίου "Ήχοι στη σιωπή", για το οποίο έχουμε να πούμε αρκετά πράγματα.

Απάντηση: Καλησπέρα, η χαρά και η τιμή είναι δική μου.

Ξεκινώντας απ’ τον τίτλο, θα επιθυμούσα να μάθω τι σ' έκανε να  επιλέξεις τον συγκεκριμένο κι επίσης τι πρόκειται να συναντήσουμε μέσα στο βιβλίο. Αυτό που αποπνέει, είναι ερωτισμός, θλίψη, μυστήριο ίσως... Έχεις τυλίξει τις ιστορίες σου με κάτι από αυτά τα στοιχεία, έτσι για να κάνουμε κι ένα μικρό “σπόιλερ”;

Απάντηση: Πάντα μου αρέσει να διαλέγω τίτλους  που βάζουν τον αναγνώστη σε μία διαδικασία να “ψαχτεί” λίγο… να αναρωτηθεί και-γιατί όχι;-να προσπαθήσει  να μαντέψει.   Οι ιστορίες στο βιβλίο «Ήχοι στη σιωπή» έχουν η καθεμιά το δικό της ύφος, με αρκετή δόση νοσταλγίας, αγάπης για τη ζωή… μ’ ένα πέπλο θλίψης να τυλίγει κάποιες απ’ αυτές… με ερωτισμό (άλλοτε υπαρκτό κι άλλοτε λανθάνοντα)… και με “κάτι” αδιόρατο και μυστήριο να πλανιέται στον αέρα.  Με άλλα λόγια αφορούν “σκέψεις που δεν εξωτερικεύτηκαν… όνειρα που σ’ ένα κουτί ξύλινο έμειναν κλειδωμένα και ξεχάστηκαν… λόγια που χαράχτηκαν στο χαρτί... Αναμνήσεις… Σε κάθε γωνιά της γης… ατενίζοντας τη θάλασσα ή τα φώτα της πόλης.  Γιατί… σαν τραγουδούν οι ήχοι στη σιωπή, έχουν τόσα μα τόσα να πουν… να θυμίσουν”.

 Ένα χαρακτηριστικό της γραφής σου, είναι το "πάντρεμα" του ρεαλιστικού ερωτικού με το στοιχείο του μεταφυσικού. Ένας συνδυασμός όμορφος μεν, επικίνδυνος δε να ξεφύγεις, οδηγώντας τον αναγνώστη σε ένα από τα δύο άκρα. Κι όμως καταφέρνεις με μαεστρία να κρατάς τις ισορροπίες, κάνοντάς το να φαίνεται αληθινό. Τι είναι αυτό που σε οδηγεί να τοποθετείς στις περισσότερες ιστορίες σου το μεταφυσικό και μάλιστα με τόση αληθοφάνεια;

Απάντηση:  Μου αρέσει να δημιουργείται η αίσθηση  ότι υπάρχει “κάτι” ή “κάποιος” πέρα  και πάνω από εμάς… που μπορεί να μας καθοδηγεί… να μας δίνει δύναμη… να μας θυμίζει πράγματα… να μας προκαλεί έντονα συναισθήματα.