30 Σεπ 2017

"Το διάλειμμα" από την Νικολίτσα Μπλούτη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Το διάλειμμα (6η θέση)



   Η χειρότερη ώρα για μένα στο σχολείο είναι το διάλειμμα. Για όλα τ’ άλλα παιδιά είναι το αντίθετο. Όλα περιμένουνε με αγωνία να χτυπήσει το κουδούνι για να βγούνε έξω και να παίξουνε, να τρέξουνε, να γελάσουνε, να φάνε. Εγώ μονάχα το τελευταίο μπορώ να κάνω απ’ όλα αυτά. Κάθε φορά που χτυπάει το κουδούνι, χτυπάει κι η καρδιά μου δυνατά κι αλλάζει ρυθμό. Ακούω τις φωνές τους, βλέπω τις τρεχάλες τους, τα πρόσωπά τους τα αναψοκοκκινισμένα από το παιχνίδι και στενοχωριέμαι. Λυπάμαι που δεν μπορώ να συμμετέχω σ’ όλα αυτά.
   Κάθομαι στο παγκάκι με την παράλληλη δασκάλα μου, που είναι πάντα δίπλα μου στο σχολείο, αλλά και στο σπίτι, μέχρι να γυρίσει η μαμά μου απ’ τη δουλειά. Τη λένε Αντιγόνη και την αγαπώ πολύ. Έχω δεθεί πολύ μαζί της και θα στενοχωρηθώ αφάνταστα αν μια μέρα χρειαστεί να φύγει. Η Αντιγόνη είναι γελαστή πάντα, όμορφη και διασκεδαστική. Κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της για να μη βαριέμαι και να περνάμε καλά. Έχουμε γίνει καλές φίλες οι δυο μας. Κανένα άλλο κορίτσι δεν είναι αληθινή φίλη μου όπως αυτή. Κάποιες συμμαθήτριές μου με πλησιάζουν μερικές φορές στο διάλειμμα, για να μου πιάσουν κουβέντα, αλλά μετά βαριούνται να κάθονται και τρέχουν ν’ αλωνίσουν στο προαύλιο, όπως κάνουν όλα τα κανονικά παιδιά.

"Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο" από τη Μαριάνθη Πλειώνη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο (6η θέση)




                                                                                 « τ΄αστέρια από ψηλά,                            
                                                                                μάς βλέπουν σιωπηλά,τη
                                                                                               νύχτα αυτή που στάθηκε
                                                                                                         ο χρόνος...»    *                       

Αγαπημένο μου ημερολόγιο...

23/6/1980          
Νησί  μου  μαγικό, καλωσόρισα  κι  αυτό το καλοκαίρι  στα  γαλάζια  σου  νερά και  στα  γραφικά  σου  τα  στενάκια. Κουράστηκα  πολύ  τον  χειμώνα  που μας  πέρασε. Η  Β΄ λυκείου απαιτούσε   διάβασμα  και  καλή  προετοιμασία  για του  χρόνου,  που  θα  δώσω πανελλήνιες... Φροντιστήριο  και  μελέτη  ώρες  πολλές. Όταν  η κούραση  βάραινε  τα  βλέφαρά μου, τα  όνειρά  μου  γέμιζαν  το  χρώμα  της  θάλασσας  και  το  μαξιλάρι  μου  γινόταν το  βαρκάκι  που  θα μ΄έφερνε κοντά σου! Όμορφα, όλα  εδώ  είναι  όμορφα  κι  ανυπομονώ  να  τα  χαρώ.  Α! Θα  είμαι  μόνη  με  τη  γιαγιά μου, οι γονείς  μου  θα  έρθουν  τον  Αύγουστο και... περιμένω τη  φίλη  μου  τη  Μίνα  να  την  φιλοξενήσουμε  για  λίγες μέρες. Είμαι  πολύ  χαρούμενη, νιώθω  τον  κόσμο  μέσα  στα  χέρια  μου!

24/6/80
Γύρισα  από  την  παραλία  κατακόκκινη  σαν  αστακός. Καίγομαι  στο πρόσωπο  και  στην  πλάτη. Ήταν  τόσο  μεγάλη  η  λαχτάρα  μου  να  βουτήξω  στα  γαλαζοπράσινα  νερά  που  το  αντιηλιακό  ούτε  που  το θυμήθηκα. Αλλά  ο  πόνος  μου  μεγάλωσε  όταν  η  γιαγιά  μού ανακοίνωσε  πως  η  φιλενάδα  μου  δεν  θα  έρθει  στο  νησί. Οι γονείς  της  δεν  την  αφήνουν.  Έμαθαν  πως  οι  δικοί  μου  θα  έρθουν  τον  Αύγουστο  και  φοβούνται  πως  μόνες  μας  με  τη  γιαγιά  θα  ξεσαλώσουμε. Είμαστε, λέει, μικρές  ακόμα...Πότε  θα περάσουν  τα  χρόνια  να  γίνω δεκαοχτώ;  Πότε; ε;  Δεν  έχουμε  τηλέφωνο  στο  σπίτι  της  γιαγιάς, για  λίγες   μέρες  λόγω  βλάβης,  και  πρέπει  να  τρέχω  δίπλα  στο  καφενείο  του  κυρ Φώτη  να  παίρνω  στην  Αθήνα  και  να  μαθαίνει  η  μισή  γειτονιά  τα  μυστικά  μου!

25/6/80
Ξεκίνησα  να  διαβάζω  “το ρολόι  του  κόσμου  χτυπά  μεσάνυχτα”  του  Μ. Λουντέμη  που  μας  πρότεινε  η  φιλόλογός  μας. Τι  να  κάνω;  Δεν  περνάει  η ώρα. Τα  παιδιά  που  γνωρίζω  στο  νησί, δουλεύουν  τα  πρωινά  στα  μαγαζιά  των  γονιών  τους  και  όσα  έρχονται  από  αλλού  συνήθως  καταφθάνουν  αρχές  του  Ιούλη.  Πλήξη, πλήξη,  πλήξη. Μου  φαίνεται   καλή  ιδέα  να βοηθήσω  τη  γιαγιά  να  φτιάξει  γλυκό  βύσσινο  και  σπιτική  βυσσινάδα. Κάτι  είναι  κι αυτό.

26/6/80                                                              
Στα  διπλανά  ενοικιαζόμενα  δωμάτια  ήρθαν  χθες  το  απόγευμα  φοιτητές  και  φοιτήτριες  από  τη  Γαλλία. Άκουσα  την  κυρία  Δήμητρα, την ιδιοκτήτρια,  που  το  έλεγε  στη  γιαγιά μου  την  ώρα  που  έδενε  το γλυκό στην  κουζίνα. Άκουσα   και  τις  κιθάρες  τους  το  βράδυ  στο  μπαλκόνι  και  τα  γέλια  τους. Θα  μείνουν ως  το τέλος  του  Ιουλίου  μάς  είπε 
καταχαρούμενη.  Ζηλεύω...

"Παγιδευμένος" από τον Απόστολο Δαβίλα (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Παγιδευμένος (8η θέση)



Τι όμορφο που είναι να πετάς μέσα στα σύννεφα και τόσο κοντά στον ήλιο και τον καταγάλανο ουρανό, η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας. Όμως ξαφνικά αυτή η αίσθηση πτώσης, το εσωτερικό τράνταγμα και το όνειρο τελειώνει.
Το μισάνοιχτο μάτι ψάχνει για την φωσφορίζουσα ώρα πάνω στο κομοδίνο του φθηνού ξενοδοχείου που μου νοίκιασε η μεγάλη πολυεθνική που δουλεύω σαν σκλάβος εδώ και 15 χρόνια και πουλάω τα προϊόντα της στα φαρμακεία των Κυκλάδων.
Ούτε που θυμάμαι σε πιο κωλονήσι είμαι, σχεδόν κάθε βράδυ είμαι και σε άλλο. Θυμάμαι όμως καθαρά ότι όταν ξάπλωσα με ενοχλούσε το φως από τις λάμπες του δρόμου αλλά τώρα είμαι στο απόλυτο σκοτάδι, και που στο κόρακα είναι το μαξιλάρι μου; Αλλά όλες αυτές οι απορίες μου εξαφανίστηκαν όταν προσπάθησα να σηκωθώ  για να πιάσω το κινητό μου που το αφήνω πάντα δίπλα μου και χτύπησα το μέτωπο μου σε μια μεταλλική επιφάνεια μόλις λίγα εκατοστά πιο πάνω από το κεφάλι μου.

28 Σεπ 2017

"Στον καταυλισμό" από την Αθηνά Κάππου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Στον καταυλισμό (9η θέση)



Η ζωή στον καταυλισμό τους τελευταίους μήνες ήταν μια θλιβερή ρουτίνα.Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι πρόσφυγες κατεύθαναν, κατάκοποι, ισχνοί, πεινασμένοι. Σκεφτόμουν πως ήταν τυχεροί που κατάφεραν να επιζήσουν και να σωθούν όπως άλλωστε και εγώ. Προσπαθούσα να βοηθάω όλες τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν σε χειρότερη θέση από εμένα, «είμαι και εγώ τυχερή» έλεγα πάντα στον εαυτό μου. Κάποιοι παραπονιούνταν πως οι αρμόδιοι δεν έκαναν ούτε τα μισά από αυτά που θα μπορούσαν,κάποιοι άλλοι απλώς ήθελαν να βρουν έναν τρόπο να φύγουν για να πάνε στην Ευρώπη και κάποιοι άλλοι προκαλούσαν συνεχώς φασαρίες με τους ντόπιους,των οποίων τα σπίτια βρίσκονται πολύ κοντά στον καταυλισμό μας.
Είμαι η Αμάλ (ελπίδα), 16 χρονών,πρόσφυγας από την Συρία. Κάποιες ημέρες ξυπνούσα γεμάτη όρεξη και με την αίσθηση πως κάτι καλό θα συνέβαινε,τις περισσότερες βέβαια φορές πραγματικά τίποτα δεν άλλαζε. Ήμουν στον καταυλισμό εδώ και 7 μήνες. Μπορεί το όνομά μου να σημαίνει ελπίδα,όμως πλέον δεν υπάρχει ούτε δείγμα αυτής μέσα μου. Χαμογελούσα και γελούσα τόσο δυνατά σε σημείο που οι άλλοι μου λέγανε να γελάω πιο σιγά γιατί τους εκνευρίζω,όμως τον τελευταίο μήνα δεν χρειάστηκε καμία παρατήρηση γιατί πολύ απλά έχω ξεχάσει να γελάω.

27 Σεπ 2017

"Αχ Αννιό!!" από την Χαρά Χαραλαμπάκη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Αχ Αννιό!! (10η θέση)



Καλοκαίρι, τέλη δεκαετίας του ’60 και αρχές του 1970. Το μαγαζί της Κατίγκως και του Κυρ Σπύρου βρισκόταν σε μια γωνιά μιας Κρητικής γειτονιάς.
Η «ΜΕΓΑΛΗ ΝΗΣΟΣ» λεγόταν, και είχε μεγαλοπιαστεί η Κατίγκω. Διότι προικώο ήτανε το μαγαζί από τον πατέρα της. Το σχολειό δεν το ‘χε τελειώσει μιας και βοηθούσε από μικρή  στη ΝΗΣΟ. Και έκανε λέει και εισαγωγές από τις έξω χώρες. Έφερνε εξωτικά φρούτα για να καλοπιάνει και τους πλούσιους.
Ο Κυρ-Σπύρος, ο άντρας της, κοινωνικός, καλοκάγαθος και πάντα χαμογελαστός. Ψιλός, λιγνός σα το μολύβι, με ξανθά κατσαρά μαλλιά. Οι γείτονες τον πείραζαν μιας και ο ίδιος ήταν χωρατατζής πολύ. Είχε και την Κατίγκω που της άρεσε να τον θαυμάζουν και να τον σέβονται.
_Καλημέρα Κυρ Πρόεδρε, του λέγαν.
_Ίντα κάνεις μπρε Σήφη. Η Σήφαινα, το Σηφάκι καλά;
Και γελούσαν πλατιά και τα μάτια τους φωτίζανε χαρά.

"Ένα κόκκινο δειλινό" από την Ερατώ Τριβιζά (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Ένα Κόκκινο Δειλινό (10η θέση)



Πίεσε την πλάτη του στον κατεστραμμένο τοίχο. Έσφιξε το τουφέκι στην αγκαλιά του. Ανέπνευσε μία φορά. Ανέπνευσε δεύτερη φορά. Σηκώθηκε και πυροβόλησε. Ξανά έπεσε κάτω.
Πάνε δύο χρόνια που άρχισε αυτός ο αδυσώπητος πόλεμος. Πάνε δύο χρόνια που βρίσκετε εκεί και πολεμάει. Έχουν φτάσει σε ένα χωριό τώρα. Ένα χωριό κοντά στα βουνά που κάποτε ήτανε γεμάτο γέλια και πανηγύρια. Πλέον το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ήχοι του πολέμου. Τώρα κάθεται πίσω από έναν μισογκρεμισμένο τοίχο, ενός άλλοτε ευτυχισμένου σπιτιού.
Κοίταξε τριγύρω του. Μία φωτογραφία ήταν το μόνο που είχε απομείνει στον απέναντι εξίσου γκρεμισμένο τοίχο. Ένα ζευγάρι, όχι πάνω από τα τριάντα, χαμογελαστό, σε μία καταπράσινη αυλή. Μάλλον έτσι ήταν η αυλή αυτού του σπιτιού κάποτε. Πόσο χαρούμενοι φαίνονταν. Άραγε επέζησαν από την επιδρομή; Άραγε είναι κάπου ασφαλείς ή κείτονται νεκροί μέσα στους χιλιάδες πρόχειρους τάφους στην άκρη του χωριού; Δεν ήθελε να το σκέφτεται. Προσπαθούσε να έχει το μυαλό του καθαρό, αφοσιωμένο στο στόχο του.

26 Σεπ 2017

"To κίτρινο τριαντάφυλλο" από την Eleanor (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Το κίτρινο τριαντάφυλλο



Όταν με θυμηθείς φέρε μου εκείνο το κίτρινο τριαντάφυλλο, εκείνο με το οποίο σε γνώρισα, εκείνο με το οποίο σε ερωτεύτηκα… Όλα ξεκίνησαν εκείνο το απογευματάκι πριν περίπου λίγες μέρες, ο ήλιος είχε σχεδόν ανατείλει, κατέβηκα στη θάλασσα δίπλα στο σπίτι μου, η ανάμειξη του ζεστού αέρα και τα σύννεφα μου προκαλούσαν μια ηρεμία. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα, είχα απολυθεί από τη δουλειά μου και ο μπαμπάς μου βρισκόταν σε κακή κατάσταση στο νοσοκομείο, όλα στη ζωή μου πήγαιναν στράφι, ακόμα και οι λιγοστοί φίλοι που είχα αποκτήσει σε αυτήν την νέα πόλη, δε έφταναν για να βρω το παλιό μου εαυτό.. Όμως αυτή η θάλασσα είχε κάτι το μαγικό, με τραβούσε να καθίσω δίπλα της, με συμπονούσε, ήταν τόσο ήρεμη, σα μια μεγάλη νηνεμία, σα να προετοίμαζε κάτι… Και εκεί που καθόμουν και χανόμουν στα μπλε νερά της, ένοιωσα ένα κρύο αεράκι δίπλα μου και ύστερα ήρθες.. Γύρισα και σε κοίταξα έκπληκτη από αυτό το γρήγορο κύμα αέρος, την ίδια στιγμή με κοίταξες και εσύ και μου χαμογέλασες με αυτά τα καφέ σου μάτια. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που είπα στον εαυτό μου πως θα δε θα ντραπώ και δε θα έχανα την ευκαιρία να σε μάθω, τα μάτια σου,  τα γυαλιά που φόραγες, το σχεδόν τέλειο χαμόγελο σου και το επιμελώς ατημέλητο καστανό μαλλί  σου, ήσουν ένα μυστήριο που ήθελα να επιλύσω. Αλλά γρήγορα κοκκίνησα και μόνο στη ματιά και το χαμόγελο που μου έδωσες, ένοιωσα πως δε τα αξίζω.. Γύρισα το πρόσωπο μου αλλά εσύ άρπαξες την ευκαιρία και με πλησίασες ¨Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε τρομάξω¨. Γύρισα διστακτικά και σου χαμογέλασα ντροπαλά, εσύ συνέχισες να προσπαθείς και μου ανταπέδωσες το χαμόγελο, μέσα σε λίγα δεύτερα άπλωσες το χέρι σου και μου συστήθηκες ¨Πέτρος¨ είπες και το όνομα σου αντιχούσε μαζί με τους χτύπους της καρδιάς μου. Άπλωσα και εγώ το χέρι μου και σου είπα το όνομα μου, ¨Νεφέλη¨, προσεξα πως τα μάτια σου στο άκουσμα του ονόματος μου σαν να ξεπήδησαν από χαρά. Άρχισες να μου λες το λόγο που ήρθες και πώς βρέθηκες εδώ, έκανες το μεταπτυχιακό σου και παράλληλα δούλευες, όλα ήταν όπως ήθελες στη ζωή σου αλλά δεν ήθελες να καταντήσει μονότονο, όπου τελικά κατέντησε και για αυτό το λόγο έρχοσουν εδώ. Σε κάθε λέξη που έβγαινε από τα χείλη σου μαγευόμουν όλο και περισσότερο, κρεμόμουν από τα χείλη σου.

who is online

Ad24