"Άνθρωποι" από την Γιόλη Καρανίκκη - Βραχίμη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση)

Άνθρωποι
 

Κάποιοι άνθρωποι όταν τη ζωή μας διασχίζουν,

μνήμες μας χαρίζουν,

που πραγματικά αξίζουν

Μας χαράζουν την ψυχή

μεσ'απο μιά σχέση αδελφική,

ή μεσ'από μιά αγάπη δυνατή

Ένας λόγος τους γλυκός,

ένας στίχος τους ερωτικός

μιά ματιά σαγηνευτική,

ή μιά αγκαλιά γλυκιά και τρυφερή.

"Ένα πρωινό" από την Ελένη Σωκράτους (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση)

<sub>Ένα πρωινό

Ντύθηκα βιαστικά και βγήκα έξω με την πεποίθηση να ζήσω όλα όσα μέχρι σήμερα δεν έζησα
όλα εκείνα που στα όνειρα μου βλέπω κι ξυπνώ με την ελπίδα ότι βρήκα  τελικά όλα αυτά για τα οποία γεννήθηκα να ζήσω</sub>

"Σε όρισα...ευτυχία μου" από την Νάντια Βαβάση (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση)

Σε όρισα...ευτυχία μου

Δεν όρισα την ευτυχία μου παρά το μαύρο χρώμα των ματιών σου που μέσα από το σκοτάδι τους φώτιζαν τις νύχτες μου...Κάθε ξύπνημα στην αγκαλιά σου έδυε κάθε ρυτίδα φόβου στο πρόσωπο μου και ανέτειλε την ελπίδα που χρόνια είχε φωλιάσει στα απομεινάρια θολών αναμνήσεων,  με εκφράσεις ανεμελιάς και πάθους.

"Ένα αλλιώτικο πρωί" από την Γιάννα Βούζα (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση)

Ένα αλλιώτικο πρωί

Δεν ξέρω γιατί ξυπνώ κάθε πρωί, ίσως θέλω να ελπίζω πως μια μέρα από τις επόμενες θα είναι διαφορετική, αλλιώτικη από όλες όσες έζησα μέχρι τώρα..

Ελπίζω σε μια μέρα διαφορετική, αλλιώτικη. Θα ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου και ο αέρας θα γεμίσει τα πνευμόνια μου με γαλήνη, αναμνήσεις και μυρωδιές. Μια ναφθαλίνη του παρελθόντος, τότε που ήμουν παιδί και η αγκαλιά της μάνας μου αρκούσε για να λυθούν όλα.

"Ανέλπιδα" του Κωνσταντίνου Σαράκη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση)

Ανέλπιδα

Ανέλπιδα, ανέλπιστα

Οι ιαχές προχωρούν

Τα μανταλάκια κρεμούν τις τελευταίες φυλλάδες

Και ο αμνός σιωπά

Άστοχα

Τα βελάκια ξεριζώνουν ιμάντες

Και ζωγραφιές τοίχων μου έρχονται στο νου

Τι είναι αυτό που φωνάζει;

"Άνοιξη" της Μαρίας Βυζιργιαννάκη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση)

Άνοιξη

Από το εύθυμο παράθυρο ξεπηδούν νότες παιδικές.

Στην στροφή της ασφάλτου, μία αμυγδαλιά ξεπροβάλει

από την πικραμένη ηχώ της λατέρνας

Ένα κορίτσι, που η ζωή το έκανε πρόωρα γυναίκα,

απλώνει τη χρωματιστή της μπουγάδα,

που με τον αέρα χορεύει…

Ένα μπαλόνι ξέφυγε από το χέρι του μικρού Παύλου

και ταξιδεύει στους αιθέρες.

Στο σκουριασμένο παγκάκι της ζωηρής πλατείας,

κρατούν συντροφιά οι πρώτες ξανθές ηλιαχτίδες…

Είναι άνοιξη.

"Ειρήνη θέλουν" της Έλενας Λιάτου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Ποίηση

Ειρήνη θέλουν

Ειρήνη θέλουν οι λαοί, παντού να κυβερνάει

του πολέμου η μυρωδιά τριγύρω μη σκορπάει.

Να ανθίζουνε τα γράμματα, οι τέχνες να ακμάζουν.

Όχι πόνος κι ερημιά να τους υποβιβάζουν.

Ειρήνη θέλουν τα παιδιά, ειρήνη οι νέοι, οι γέροι,

γιατί μονάχα αγαθά μες τη ζωή θα φέρει.