"Ο Επιτηρητής"
![]() |
| Δημιουργία του Θανάση Πάνου που απεικονίζει την πόλη του (και της συνδιαχειρίστριας του blog Σοφίας Κραββαρίτη), το Ξυλόκαστρο, δίνοντάς του μια ιδιαίτερη νότα |
Το φορείο βγήκε από
το ασθενοφόρο και με ταχύτητα οι νοσοκόμοι κατευθύνθηκαν στην αίθουσα των
επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου.
-Ο επιτηρητής είναι, ψιθύρισε ο συνοδός αστυνομικός στον γιατρό, παλιό συμμαθητή του. Ο Γιατρός κοίταξε τον τραυματία στα μάτια.
–Ο Επιτηρητής! Μάλιστααα! Μάλιστααα!
Πολλοί πρώην μαθητές του, ενήλικοι πλέον δεν είχαν διόλου στη μνήμη τους τι μάθημα δίδασκε, μόνο ότι ήταν ο επιτηρητής, ο μισητός δεσμοφύλακας και καταπιεστής τους.
-Ο επιτηρητής είναι, ψιθύρισε ο συνοδός αστυνομικός στον γιατρό, παλιό συμμαθητή του. Ο Γιατρός κοίταξε τον τραυματία στα μάτια.
–Ο Επιτηρητής! Μάλιστααα! Μάλιστααα!
Πολλοί πρώην μαθητές του, ενήλικοι πλέον δεν είχαν διόλου στη μνήμη τους τι μάθημα δίδασκε, μόνο ότι ήταν ο επιτηρητής, ο μισητός δεσμοφύλακας και καταπιεστής τους.
Μετά την νάρκωση της
εγχείρησης άνοιξε τα μάτια και κοίταξε ζαλισμένος γύρω του.
-Μάλιστααα! Μάλιστααα! Όλα πήγαν καλά κύριε επιτηρητά! του ψιθύρισε ο γιατρός. Είμαι παλιός μαθητής σας. Ο Μπικάκης.
Έκλεισε πάλι τα μάτια του. Επιτηρητής! Χρόνια είχε να ακούσει να τον αποκαλούν έτσι. Και αυτό το «Μάλισταα! -Μάλιστααα!» του θύμισε τόσα πολλά… Από τις δικές του αναμνήσεις και από την πείρα του ήξερε πως ο νους των μαθητών ήταν πάντα στα καλαμπούρια, στα πειράγματα στις φάρσες και ήξερε πολύ καλά πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρωθούν. Για τον λόγο αυτό είχε γίνει ένας ανάλγητος δάσκαλος με αυστηρές αρχές όπως άλλωστε είχε μεγαλώσει και ο ίδιος. Μα αυτό που τον έκανε μπαμπούλα στα μάτια των μαθητών ήταν η εμμονή στην απόλυτη πειθαρχία και η αυστηρότητα της επιτήρησης του ακόμα και στα ολιγόλεπτα τεστ.
Είχε αποκτήσει μάλιστα όνομα με παρατσούκλι για αυτές του τις εμμονές, όχι μόνο στο σχολείο του αλλά και στα άλλα σχολεία.
-Μάλιστααα! Μάλιστααα! Όλα πήγαν καλά κύριε επιτηρητά! του ψιθύρισε ο γιατρός. Είμαι παλιός μαθητής σας. Ο Μπικάκης.
Έκλεισε πάλι τα μάτια του. Επιτηρητής! Χρόνια είχε να ακούσει να τον αποκαλούν έτσι. Και αυτό το «Μάλισταα! -Μάλιστααα!» του θύμισε τόσα πολλά… Από τις δικές του αναμνήσεις και από την πείρα του ήξερε πως ο νους των μαθητών ήταν πάντα στα καλαμπούρια, στα πειράγματα στις φάρσες και ήξερε πολύ καλά πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρωθούν. Για τον λόγο αυτό είχε γίνει ένας ανάλγητος δάσκαλος με αυστηρές αρχές όπως άλλωστε είχε μεγαλώσει και ο ίδιος. Μα αυτό που τον έκανε μπαμπούλα στα μάτια των μαθητών ήταν η εμμονή στην απόλυτη πειθαρχία και η αυστηρότητα της επιτήρησης του ακόμα και στα ολιγόλεπτα τεστ.
Είχε αποκτήσει μάλιστα όνομα με παρατσούκλι για αυτές του τις εμμονές, όχι μόνο στο σχολείο του αλλά και στα άλλα σχολεία.




