"Για σένα" από την Ελένη Κόρου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Για σένα πέθαινα.

Παραμελούσα πάντα

μια άχαρη αναπνοή

το βράδυ να στη δώσω

κι ας μην ήσουνα εκεί.

"Στη Θάλασσα" του Παναγιώτη Αλεξόπουλου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Απόψε η μάνα σε κοιτά.

Δυο μάτια παγωμένα που ξέχασαν να βλέπουν

απ’ το δάκρυ.

Απόψε η μάνα σε κοιτά.

Δε μπορεί να θυμηθεί· κουράστηκε πια

να θυμάται.

"Wake Up!" (ανώνυμος συγγραφέας)

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Μια γυναίκα με ένα λευκό λεκιασμένο φόρεμα τρέχει φοβισμένη να σωθεί από έναν ψυχικά διαταραγμένο άνδρα που την είχε κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο για μήνες. Η γυναίκα βλέπει στο δρόμο της ένα σπίτι με αναμμένα φώτα και βρίσκει την ευκαιρία να ζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα χτυπάει την πόρτα και της ανοίγει μια ηλικιωμένη κυρία η οποία την έβαλε γρήγορα μέσα στο σπίτι όταν της ζήτησε βοήθεια η γυναίκα. Η ηλικιωμένη κυρία της είπε να πάει να κάνει ένα μπάνιο και να βάλει καθαρά ρούχα. Η γυναίκα είχε μείνει άναυδη με το πόσο καλή είναι με μια ξένη γυναίκα, ήταν περίεργα καλή. Όταν τελείωσε η γυναίκα το μπάνιο και βγήκε στο σαλόνι όπου την περίμενε η γριούλα, είδε ξανά τον εφιάλτη μπροστά της, τα πόδια της να τρέμουν και να ελπίζει μέσα της ότι βλέπει ένα κακό όνειρο. Όμως δεν ήταν ένα κακό όνειρο ήταν ο διαταραγμένος άνδρας που την είχε φυλακισμένη και ήταν εκεί αφού από ότι φάνηκε η ηλικιωμένη κυρία ήταν η μητέρα του άνδρα αυτού. Έτσι κλείδωσαν ξανά την γυναίκα στο σκοτεινό υπόγειο που ήταν και την έδεσαν σε μια καρέκλα. Τα μάτια της γυναίκας δεν σταματούσαν να τρέχουν που πίστεψε ότι μπορεί να βγει από αυτόν τον εφιάλτη. Τα μάτια της έκλεισαν…

"Μια ευχή για τον κόσμο" από το Νίκο Μουζακίτη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Αν είχα μόνο μία ευχή στον κόσμο να προσφέρω

Τότε και εγώ θα έδιωχνα όλο το κακό, πιο κακό;μην με ρωτάται δεν ξέρω.

Άλλος κακούς βλέπει τους δαίμονες και άλλος τους ανθρώπους,

Άλλος μιλάει για πνεύματα και άλλος για τους φόβους.

Δεν ξέρω σε ποιον μπορώ να βασιστώ το κακό να διώξει από τον κόσμο αυτό 

Σε κάποιον θεό;σε κάποιον θνητό;σε κάποιον ήρωα ή σε κάποιον δειλό;

Μάλλον πρώτα από όλα πρέπει να εμπιστευτώ των ίδιο μου τον εαυτό.

"Ποιος έκλεψε τον ήλιο στον Όλυμπο;" από τη Μαίρη Κάντα

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

 

Η νύχτα στον Όλυμπο έφτανε στο τέλος της, όταν ο θεός Απόλλωνας μπήκε στο σπίτι του. Σε λίγα λεπτά, θα απελευθέρωνε τον ήλιο που φύλαγε στο ειδικό κουτί και μία νέα μέρα θα άρχιζε. «Συμφορά!» φώναξε ο θεός που ήταν υπεύθυνος για τον ήλιο και την αυγή όταν είδε το κουτί που ήταν άδειο. «Πού πήγε ο ήλιος;» συνέχισε να φωνάζει.

Από τις φωνές του, όλοι οι θεοί του Ολύμπου ανησύχησαν. Ο Δίας αμέσως βρέθηκε στο σπίτι του Απόλλωνα. «Γιατί φωνάζεις έτσι και μας ξύπνησες;» τον ρώτησε θυμωμένα ο Δίας. Ο Απόλλωνας ήταν πολύ ταραγμένος. «Κάποιος έκλεψε τον ήλιο». «Πώς είναι δυνατόν;» ρώτησε ανήσυχη η Ήρα που έφτασε και εκείνη στο σπίτι του θεού Απόλλωνα.

"Απομεινάρια ματαιοδοξίας πλάι στο χώμα" από τη Σοφία Λεονίδου

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Καταγραφή στιγμών. Μια νύχτα που ο καλλιτέχνης με στεγνή σιγουριά έσκισε το έργο του, το έθαψε στον κήπο, και έπειτα εν ολίγων στιγμών οι τύψεις του το ξέθαψαν πάλι στην αγκαλιά του. Οι παλάμες του θολώνουν τα μάτια, δεν την αντέχουν τόση πραγματικότητά. Το σώμα ματαιοδοξεί με κάθε εσωτερική λέξη. Φτύνει δάκρυα σαν αναμνήσεις, αναμνήσεις που γδέρνουν, να μουσκέψει η σάρκα. Να πνίξει το δηλητήριο αυτό τις φλέβες, να αυτοκαταστρέφομαι με κάθε λυγμό. Απλότητα θλίψης μες σε σύνθετους σπαραγμούς. Τι ματαιόδοξο, να σκάβεις με μανία για να θάψεις την αποτυχία του εαυτού σου και έπειτα, να αναπολείς και να θλίβεσαι και θλίβεσαι πλάι στα απομεινάρια, είτε στάχτη είτε χώμα.

 

"Ο Πόλεμος του Δικηγόρου" από τον Νικόλαο Μουρατίδη

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Όταν τον πήγε στο στρατόπεδο είδε να περιμένουν άλλους τέσσερις άντρες έξω στο δρόμο. Πλήρωσε το ταξί πήρε την βαλίτσα του και κατευθύνθηκε προς το στρατόπεδο, ρώτησε που μπορεί να δώσει τα χαρτιά του για να μπει μέσα. Χρειάστηκαν λίγες ώρες για να καταφέρει να πάει στο θάλαμο του και ήταν ο μοναδικός ψήλος εκεί μέσα και για το ρουχισμό του καθυστέρησαν να το βρουν.

Για τα επόμενα τρία χρονιά είχε κάνει στα γραφεία λόγο της δουλείας που έκανε και λιγότερο σε άλλες υπηρεσίες. Ξυπνούσε από τους πρώτους και όταν έκαναν ασκήσεις και τρέξιμο κάνεις δεν μπορούσε να τον ξεπεράσει και αυτό σε μερικούς δεν άρεσε σε τέσσερα άτομα για να τον τιμωρήσουν για αυτό πήγαν για να το πλακώσουν στο ξύλο χωρίς να ξέρουν ότι ήξερε πολεμικές τέχνες τους είχε ξαπλώσει μέσα σε ένα λεπτό, αλλά για κακή τους τύχη εκείνη την στιγμή είχε περάσει ένας ανώτερός τους. Τιμωρήθηκαν και οι πέντε με φυλάκιση τρείς μέρες, δεν τον ξαναενόχλησαν σωματικά αλλά μόνο λεχτικά όταν ήταν μόνοι τους. Δεν τους έδιναν σημασία πολύ και αυτό τους έδινε στα νευρά.