Μιας και στο προηγούμενο κείμενο σχολιάσαμε την μοντερνική ατονική μουσική
και καταλάβαμε γιατί δεν καταλαβαίνουμε τίποτα και γιατί πονάνε τα αυτιά μας
όταν την ακούμε, ας πάμε σε κάτι πιο βατό. Ας μιλήσουμε λοιπόν για μοντέρνα ζωγραφική.
Και είμαι σίγουρος ότι όλων μας ο νους, πάει στον Χρόνη Εξαρχάκο, στην ταινία Η
Παριζιάνα. Για θυμηθείτε, όσοι δεν
σας λέει τίποτα! Έκανε τον ζωγράφο, που αγάπαγε την αδελφή της
μοδίστρας-Βλαχοπούλου (Σούζη και τρως,
και ψεύδεσαι…), τον μόνιμα πεινασμένο, που προσπαθούσε να ανταλλάξει με τον
μπακάλη έναν πίνακά του για μισό κιλό φέτα κι ένα τέταρτο μορταδέλα κι εκείνος
του αντιπρότεινε να του φτιάξει μια ταμπέλα για το μαγαζί… Λοιπόν, στη
συνείδηση του μέσου ανθρώπου, η μοντέρνα ζωγραφική έχει περάσει ως κάτι ανάλογο
με παιδιάστικα σχέδια, που ο καθένας μπορεί να φτιάξει και που με το κατάλληλο
μάρκετινγκ, το πλασάρει ως τέχνη. Έχει μια δόση αλήθειας αυτή η αντίληψη, καθώς
μέσα στο μοντερνικό κίνημα υπήρξαν πολλές μούφες, πολλοί δήθεν, πολλά ψώνια
τελοσπάντων, αλλά υπήρξαν και κάποιες δημιουργίες διαχρονικές, κάποια
πραγματικά αριστουργήματα. Ας δούμε λοιπόν έναν σοβαρό και αναγνωρισμένο
δημιουργό και ένα χαρακτηριστικό του έργο. Στο τέλος του κειμένου, σας έχω μια
έκπληξη και ένα bonus (κίνητρα για να το
διαβάσετε ολόκληρο…).
Τα πρώτα είκοσι χρόνια του 20ου αιώνα, υπήρξαν καθοριστικά για
τη διαμόρφωση της τέχνης σε όλες τις εκφάνσεις της, συμπεριλαμβανομένης φυσικά
και της ζωγραφικής. Οι τρεις βασικότερες καλλιτεχνικές πρωτοπορίες, που
κυριάρχησαν και καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα των καλλιτεχνικών
δημιουργιών του πρώτου τουλάχιστον μισού του αιώνα, ήταν αυτή της «έκφρασης»
που συνδέθηκε με τον εξπρεσιονισμό,
αυτή της «αφαίρεσης» που ταυτίστηκε με το ομώνυμο ρεύμα και η τάση της
«φαντασίας», που εκδηλώθηκε μέσα από τον σουρεαλισμό.