"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το δάσος θαρρείς και την κατάπιε μπαίνοντας μέσα του τρομακτική και ανατριχιαστική φιγούρα, καθώς πλησίαζε το σούρουπο τρομαγμένο και αυτό. Περπατούσε με αργά βήματα θανάτου αφήνοντας πίσω της νεκρή γη στο δηλητηριώδες πέρασμά της. Τα δέντρα μαράζωναν μόνο που την αντίκριζαν και παραδίνονταν και αυτά στο τραγικά πένθιμο και σουρεαλιστικό τοπίο με το πράσινο εμπρός της και την καμμένη γη πίσω της. Όσο προχωρούσε, τα πάντα έσβηναν στο διάβα της. Τα πουλιά που την συνόδευαν, μαύρα κι αυτά σαν την κόλαση, σαν την ίδια, σαν την ψυχή της, σαν τον πίνακα που ζωγράφιζαν τα βήματά της. Σύντροφοι πιστοί σ` ένα μολυσμένο ταξίδι. Σ` ένα κάλεσμα τρόμου. Το μπαστούνι της οδηγούσε τα βήματά της. Ήταν τυφλή. Κι όχι μόνο αυτό. Δεν είχε καν μάτια. Δυο άδειες τρύπες πάνω στο πρόσωπό της, φρικιαστικές, απόκοσμες, πέρα από κάθε λογική. Ήταν αποτέλεσμα κατάρας η κατάστασή της. Είχε προκαλέσει πολύ κακό και ένας ισχυρός μάγος κατάφερε να εγκλωβίσει τα μάτια της βαθιά στα μαύρα σωθικά της, ικανοποιημένος που δεν θα έκανε πια σε κανέναν κακό. Της είχε πει πως η κατάρα θα λυνόταν μόνο αν κάποιος την αγαπούσε πολύ, ποιος θα μπορούσε όμως να αισθανθεί οτιδήποτε για ένα τόσο αποκρουστικό πλάσμα;

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

'Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Παγιδευμένος στις αναμνήσεις

Καθώς Ένα Δάκρυ Ακολουθεί Τον Δρόμο Του Και Η Βροχή Δυναμώνει Δεν Μπορώ να Μην Σε Σκέφτομαι Για Μια Ακόμη Μέρα Στη Λίμνη Των Δακρύων Μου Μια Ακόμη Μέρα Στην Προσωπική Μου Κόλαση Για Άλλη Μια Φορά Παγιδευμένος Στις Αναμνήσεις

Ακούγοντας Φωνές Φυλακισμένες Στο Παρελθόν Ονειρεύομαι Τα Χρόνια Που Πέρασαν Από Καιρό Και Ο Χρόνος Περνά Χωρίς Εμένα Εικόνες Που Θα Έπρεπε Να Έχουν Χαθεί Για Πάντα Έρχονται, Μιλούν Με Τη Φωνή Σου Ω Θεέ, Είμαι Παγιδευμένος Στις Αναμνήσεις 

"Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν" του Κώστα Δρουγαλά

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη

Το βιβλίο του Κώστα Δρουγαλά «Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν» είναι μια ωδή στην ανθρωπιά. Χαρακτήρες απλοί, καθημερινοί, με δουλειές συνηθισμένες, που γίνονται ήρωες της ζωής μέσα από την ματιά του συγγραφέα.

Ο Αυγουστής είναι αστυνομικός, ένας άλλος Ρομπέν των φτωχών και κατατρεγμένων. Η ευαισθησία είναι το κύριο χαρακτηριστικό του και παρά τα όσα τον βασανίζουν, είναι ο "από μηχανής Θεός" που θα εμφανιστεί δίπλα σου την στιγμή που τον έχεις ανάγκη.

Ο Βασίλης και ο Πέτρος είναι δύο αδέρφια που ζουν στο ίδιο σπίτι με τη μητέρα τους. Ένα σπίτι, δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ο πρώτος δουλεύει σ' ένα καφέ. Ο δεύτερος είναι άνεργος από επιλογή. Ένας οραματιστής με μια ιδιαίτερη αποστολή. Να δίνει δύναμη και κουράγιο στους άστεγους της πόλης του με την κιθάρα του και τα τραγούδια του Μπομπ Ντύλαν. Συντροφιά του τις δικές του μοναχικές ώρες, η "παρουσία" του ινδάλματός του και οι συζητήσεις τους μέσα στο δωμάτιό του.

Η μητέρα των δύο αντρών, η Θεώνη, ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, την λογική και την παράνοια. Διέξοδός της, οι φανταστικές ιστορίες του γιου της Βασίλη τα βράδια πριν κοιμηθεί και μόνος της φίλος, το ημερολόγιό της, ο προσωπικός της εξομολογητής που μαρτυρά έναν χαρακτήρα ιδιαίτερο. Παραιτημένη από την ζωή, με την διαύγεια όμως του ανθρώπου που περιμένει στην στάση το λεωφορείο για τη λήθη.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Νύχτα Τρυφερή

Τρυφερή είναι η νύχτα απόψε όπως και κάθε απόψε που πέρασε μα και που πάλι θα έρθει και μετά θα γίνει χθες... Τρυφερή η νύχτα, τόσο τρυφερή σα μια καρδιά που απέμεινε μονάχη της να φωνάζει σ' αγαπώ ανάμεσα σε τόσο κόσμο και που γουστάρει έτσι ατίθασα να λέει: «Σε χρειάζομαι»... 

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Πάνω σ' ένα στίχο του Τάσου Λειβαδίτη

Φαίνεται πως εγώ ελπίζω ακόμη, γιατί έχω δάκρυα να ξοδέψω… για λύπη, για χαρά,  για ό,τι αγάπησα κι έχασα!

Δεν ειν’ το δάκρυ αδυναμία! Αντίθετα, είναι παλληκαριά να μπορείς να δείξεις της ψυχής σου τα νάματα. Γιατί, μοιραία, έρχεται κάποια στιγμή που κι οι δυνατοί δακρύζουν.

Μ’ ακούς; Εσύ, ναι, εσύ, καλέ μου!

"Σκέψεων Μυστικά" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Κι αν όλα τ’ άντεξα, η απόσταση της καρδιάς σου με μάτωσε….
Κι αν άλα τα σήκωσα, το βάρος της καρδιάς μου με λύγισε…
Κι αν όλα σταμάτησαν, το δάκρυ μου έτρεξε…
Κι αν τα πάντα κράτησα, η αγκαλιά σου έλειπε…
Κι αν άλα τα περίμενα , η αγάπη σου ποτέ δεν έφτασε…

©Σοφία Κραββαρίτη