Το τελευταίο παραμύθι για καληνύχτα…(2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

16η Συμμετοχή  από την Τριανταφυλλιά Καϊμακάμη

Ολοκληρώνοντας κανείς τον κύκλο των σπουδών του στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, φτάνει αναπόφευκτα στο σημείο του τελικού απολογισμού. Μια συνολική θεώρηση των όσων αποκόμισα αλλά και ένας αναλογισμός της προσωπικής μου στάσης με αυτοκριτική διάθεση προέκυψαν σχεδόν αβίαστα, μάλλον επιτακτικά, σαν μια εσωτερική ανάγκη και υποχρέωση.

Η πληθώρα γνώσεων, με τις οποίες με εφοδίαζε συστηματικά το σχολείο τόσα χρόνια, ξεθωριάζει στη μνήμη μου, αποδεικνύοντας τη σαθρότητα των θεμελίων της. Στείρα αποστήθιση και βραχύχρονη απομνημόνευση ιστορικών στοιχείων, μαθηματικών τύπων και άλλων γνώσεων συνθέτουν την απροσδιόριστη υποψία γνωσιολογικών βάσεων. Και τώρα είμαι σε θέση να αντιληφθώ όσο ποτέ το παράδοξο της διαδικασίας εξέτασης των ικανοτήτων μνημόνευσης, που στοιχειώνουν τα μαθητικά μου χρόνια με άγχος, φόβο και νευρικότητα. Δεκάδες δάσκαλοι και καθηγητές κατάφεραν επιτυχώς να παραδώσουν το σύνολο της διδακτέας ύλης και να με μετατρέψουν σε παθητικό δέκτη αντιλήψεων και άριστο αναπαραγωγέα κενών γνώσεων και πληροφοριών. Αξιέπαινο το έργο τους και αξιόλογη η συνεισφορά τους στην εκπαίδευση, σύμφωνα με τα πρότυπα του εκπαιδευτικού μας συστήματος και τους απώτερους στόχους αυτού στη χώρα μας.

ΣΑΠΙΟ ΦΕΓΓΑΡΙ του Σάλι Γκάρντνερ (2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

15η Συμμετοχή  από την Νικολέτα Κατσιούλη

Αναρωτιέμαι τι θα είχε γίνει αν… 
Αν η μπάλα δεν είχε πέσει πίσω από τον τοίχο. 
Αν ο Έκτορας δεν είχε πάει να τη βρει. 
Αν δεν είχε κρατήσει κρυφό το τρομερό μυστικό. 
Αν… 
Τότε, μάλλον θα έλεγα στον εαυτό μου μια άλλη ιστορία. 
Βλέπετε, τα «αν» είναι αμέτρητα, όπως και τα άστρα. 
O Έκτορας και ο Στάντις είναι φίλοι. Ζουν στη Ζώνη Επτά, σε μια περιοχή όπου όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση. Όταν ανακαλύπτουν τα σχέδια της Μητρόπολης για τη δημιουργία ενός ψεύτικου Φεγγαριού, η ζωή τους παίρνει μια τρομακτική τροπή. Και ο Στάντις συνειδητοποιεί ότι πρέπει να αντισταθεί. 
Μια εξαιρετικά πρωτότυπη και συγκινητική ιστορία για τη δύναμη της φιλίας και της εμπιστοσύνης.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ:

To άγνωστο... (2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

14η Συμμετοχή από την Ελένη Ατζέμη

Εκείνη την στιγμή το βλέμμα του περιπλανήθηκε στην αίθουσα ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα φως στο τούνελ. Ξαφνικά κάρφωσε το βλέμμα του στο τζάμι του απέναντι παραθύρου. Έμεινε εκεί μαρμαρωμένος για λίγα λεπτά σαν ένα παγερό άγαλμα. Μία ψυχρή, κρύα, παγερή πέτρα.

 Τα λεπτά κυλούσαν και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο παρά να περιμένω. Δεν ήξερα πως θα αντιδρούσε, δεν είχα καμία προσωπική επαφή μαζί του. Δεν ήξερα τον χαρακτήρα του και δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το πώς μπορούσα να αντιδράσω. Μετά όμως από αρκετή ώρα το βλέμμα του είχε πια μαλακώσει σαν να  είχε πια αγαλλιάσει η ψυχή του. Σαν να είχε μπροστά του μία λευκή οπτασία που καθόταν απέναντι του και του χαμογελούσε.

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΨΙΘΥΡΙΣΤΑ (2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

13η Συμμετοχή  από την Ευτυχία Καπαρδέλη

Μίλα μου ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι’ αγάπη( William Shakespeare)

Χειμώνας  χάθηκαν τα χρώματα !

Ο Ήλιος κρυμμένος ,και τα κλαδιά γυμνά κοιμούνται περιμένοντας της Άνοιξης  την αγκαλιά  για να ξυπνήσουν και να ανθίσουν ξανά

Γενάρης  …………..

 Ψάχνω τις Αλκυονίδες μέρες Χειμώνας…..η Θάλασσα …με το  μπλε βαθύ χρώμα με  εκείνες τις  λευκές άκρες ,τα κύματα, που  ο βοριάς  σε κάθε ανάσα του τα φουσκώνει και τα κάνει ψηλά –πελώρια

 Τα ψαροπούλια, τούτα τα πουλιά της αγάπης  ,της χαράς της Ευτυχίας της ελπίδας  χτίζουν τις φωλιές τους στους βράχους πάνω από την θάλασσα ψηλά και εγώ στα απόκρημνα βράχια ψάχνω  «Τις μέρες της αισιοδοξίας, της  χαράς ,της ελπίδας » απελπισμένα

Μπλε Μελαγχολία: Tα Mπλουζ (2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

12^η Συμμετοχή  από τον Τάσο Παπαναγιώτου

Το ξεκίνημα των Μπλουζ μοιάζει με το ξεκίνημα της ζωής. Για πολλά χρόνια, μνήμες, στίχοι και ιστορίες, διατηρήθηκαν ως προφορική παράδοση και διαδόθηκαν ζωντανά, από στόμα σε στόμα. Τα μπλουζ γεννήθηκαν Νότια, στο Δέλτα του Μισισιπή, λίγο μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Με ρίζες στην Αφρική, τα τραγούδια «της φυτείας» (Field Hollers), μπαλάντες, εκκλησιαστικούς ύμνους και πιο ρυθμικά χορευτικά, τα μπλουζ εξελίχθηκαν σε έναν προσωπικό διάλογο του τραγουδιστή με την κιθάρα του. Ένα παράπονο που εκφραζόταν με στίχο, και λαχταρούσε μιαν απάντηση.

Από τα σταυροδρόμια των αυτοκινητοδρόμων 61 και 69 και την πλατφόρμα του σιδηροδρομικού σταθμού Clarksdale, τα μπλουζ ταξίδεψαν Βόρεια, προς το Μέμφις. Tα δωδεκάμετρα μπλουζ είναι ο ύμνος μια φυλής, δεμένος με φωνές του πόνου και των θυσιών της δουλείας. Η κακή τύχη και τα προβλήματα δίνουν πάντα το παρόν στα Μπλουζ, ως συνέπεια της καταπίεσης επάνω σε ψυχές άτυχες, που μιλούν για την απελευθέρωσή τους. Αυστηροί ρυθμοί, επαναλαμβάνονται σαν κραυγές λύπης, ξεπηδώντας από το μπλε του φωτός στα στάχυα και το βαμμένο από ιντιγκο (λουλάκι) βαμβάκι των φυτειών. Εκεί στα πονεμένα χωράφια του Νότου, φυτεύτηκαν και άνθησαν τα Μπλουζ.

Απαύγασμα (2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

11η Συμμετοχή από τον Sine Qua Non

Ό,τι επιτάσσει το «θέλω» πνίγεται στην καθημερινότητα. Μια δύναμη ασύλληπτη, σημαίνουσα, χωνεύεται, αφομοιώνεται αναγκαστικά. Δεν υπάρχουν όρια απαισιοδοξίας… ζήτημα αρχής, θέμα ηθικής καθορίζει τα συμβεβηκότα. Και τα παύει αναπάντεχα, αν κι έτσι θα γίνει -νιώθεις. Σαστίζεις, θυμώνεις αλλά κάτι σ’ εμποδίζει… Η οξυδέρκεια τελικά ζητούμενο, ο χρόνος βραδύς και κοφτερός, η μέρα μεγαλώνει επικίνδυνα… Μια άρνηση απόλυτη, ένας τοίχος αόρατος, απροσπέλαστος ορθώνεται μπροστά σου. Αλλά συ τον διαβλέπεις και δε λιποψυχάς… ή μήπως ναι? Σκιάς όναρ καθρεφτίζει την τρωθείσα διάσταση του τώρα, φωνές λαλίστερες του χθες, αλλά και του αύριο.. Ρίγη απίθανα τυλίγουν το κορμί κι ολοένα η φωνή βαραίνει, τα μάτια σταθερά και με ταχειά ροπή το πουθενά κοιτάζουν. Εκλάμψεις ανάνιψης ξεγελούν το υποσυνείδητο και ‘κείνο αποκρίνεται. Η μέρα αυξάνεται.

Η παραλία άμα τη έω φαντάζει τόσο άσχημη… αγρύπνια ταλανίζει την περίσταση. Το σύννεφο στη θέση του, πλαισιώνει μια παράσταση. Δυό οι πρωταγωνιστές και το κοινό απόν. Ασύμβατοι οι ρόλοι. Κακή χημεία ξεχειλίζει απ’ το σενάριο, πρωταγωνιστής η απουσία. Διθυραμβικές, άλλοτε ενθουσιώδεις κριτικές θάφτηκαν στο μέσο της απόστασης. Κι η πρόβα, με σκηνικό τη θάλασσα, καλή κι ελπιδοφόρα, παρόλο το κακό σενάριο. Μα το έργο δε θ’ ανέβει.

Η Παναγία της Πάφου (2ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής)

10η Συμμετοχή  από την Βλαδιβάλια Κωνσταντίνου

 

Τα ταξίδια έχουν τη μοναδική ικανότητα να μας αναζωογονούν, να μας ηρεμούν, ακόμα και να μας διαμορφώνουν χαρακτήρα μέσα από τις εμπειρίες που προσφέρουν. Η Πανάγια είναι ένα χωρίο της Πάφου το οποίο είναι πολύ όμορφο και υπέροχο. Αν θέλετε  να το επισκεφτείτε από κοντά θα μείνετε άφωνοι  για το λόγο ότι σας μαγεύει με τα μικρά σπιτάκια της   με τα βιολογικά φρούτα και λαχανικά της που φυτρώνουν στην γη και με τες γιαγιάδες που ζυμώνουν και μαγειρεύουν και η μυρωδιά των φαγητών   να απλώνεται τριγύρω στο χωρίο ,τους παππούδες στα μικρά χωραφάκια να καλλιεργούν την γη και να φυτεύουν ζουμερά φρούτα .

Εκεί θα έχετε την ευκαιρία να μείνετε η να κατασκηνώσετε στα υπέροχα της δάση που πάντα εκεί  υπάρχει ησυχία και ηρεμία δηλαδη είναι σαν παράδεισος  γαλήνης και ηρεμίας . Μπορείς να εξερευνήσεις τον χώρο της και να δεις  την πολύ ωραία θέα και  να βγάλεις φωτογραφίες και το καλύτερο  να περάσεις αξέχαστα που αυτά θα μείνουν  στην υπόλοιπη ζωή σου!