The Cabin in the Woods (ελληνιστί «Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος»)

Βαθμολογία: 4/5

Πέντε φίλοι αποφασίζουν να περάσουν το Σαββατοκύριακο σε ένα ξύλινο σπιτάκι στην εξοχή. Θα εφοδιαστούν με όλα τα απαραίτητα (sexy εσώρουχα, αλκοόλ, ναρκωτικά, μαγιό) και θα ξεκινήσουν για ένα διήμερο απόλυτης χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. Αμ δε! Όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες του είδους, το ταξιδάκι -λίαν συντόμως- θα τους βγει ξινό. Χιλιοειπωμένη ιστορία ή μήπως όχι;

Τα πρώτα δύο λεπτά που παρακολουθείς την ταινία σκέφτεσαι «μάλλον βλακεία πήρα», τα επόμενα δύο λες «α, μπορεί να είναι καλή». Στο πρώτο τέταρτο έχεις καταλήξει «εντάξει, μ@#$%^α έκανα πάλι» (έχουμε πει, τον τελευταίο καιρό έχω ρέντα στις πατάτες) και ακολουθούν διαδοχικά οι εξής σκέψεις: «μεγααααάλη πατάτα», «ο Χριστός κι η Παναγία, πώς χώρεσε τόση βλακεία σε μία ταινία;», «έλεος πια! Τόση βλακεία ούτε το πολιτικό σκηνικό της χώρας!», «Πω ρε φίλε! Απ’ τις χειρότερες….» και φτάνεις στο τέλος, σηκώνεις το φρύδι και σκέφτεσαι «Καλοοοοό».

Όχι, όχι, δεν με πλήρωσε κανείς για να αλλάξω την κριτική μου… Απλά οι Drew Goddard (σκηνοθεσία και σενάριο) και Joss Whedon (σενάριο και παραγωγή) μου την έφεραν κανονικότατα (και το γράφω αυτό με χαμόγελο). Διότι στο τέλος συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό που έβλεπα (και δεν το πίστευα), είχε τελικά ένα concept. Και τι concept! Αχ, θα μπορούσα να σας πω τόσα πολλά αλλά δεν θέλω να σας το χαλάσω! Γιατί για να κατατάξεις τη συγκεκριμένη ταινία στις καλύτερες και όχι στις άκρως καμένες, πρέπει να τη δεις όπως εγώ, τελείως ανυποψίαστος.

Μπορώ όμως να πω τα εξής: πανέξυπνο, πρωτότυπο, με τρομερό χιούμορ, αποτελεί ένα από τα καλύτερα φιλμ του είδους. Οι Goddard και Whedon έβαλαν κάτω τα ιδιοφυή μυαλά τους, γέμισαν το σενάριο με την αγάπη τους για τα horror films και απέδωσαν φόρο τιμής στις κλασσικές ταινίες τρόμου του παγκόσμιου κινηματογράφου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Εν τέλει, σου παίζουν ένα παιχνίδι άνευ προηγούμενου. Και οφείλω να ομολογήσω ότι τσίμπησα, παρόλο που με προειδοποίησαν στο εξώφυλλο της ταινίας: «You think you know the story».

Poulet aux prunes (ελληνιστί «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα»)

Βαθμολογία: 3(μπορεί & 3,5)/5

Χμ! Καλησπέρα e-buddies! Μμμμμ, η αλήθεια είναι ότι είμαι εδώ περίπου ένα δεκάλεπτο…. δυσκολεύομαι λίγο με την ταινία… εμ….. μμμμ….. Α, ναι! Ναι ναι! Είναι ένας ασφαλής δρόμος! Λοιπόν! Εάν δεν σας αρέσει ο γαλλικός κινηματογράφος, μην μπείτε στον κόπο να την δείτε! (Ναι, αυτό μου πήρε ένα τέταρτο!). Θέλω να πω, εάν έχετε απορρίψει στο παρελθόν μερικά από τα σουρεαλιστικά αριστουργήματα του γαλλικού κινηματογράφου και μερικά από τα γαλλικού-ιδιόμορφου χιούμορ κορυφαία φιλμ, τότε σίγουρα δεν θα σας αρέσει το “Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα”, το οποίο μπορεί να κρατάει μικρές δόσεις από τα παραπάνω, δεν μας προσφέρει όμως κάτι ιδιαίτερο.

Εάν από την άλλη, σας αρέσει ο γαλλικός κινηματογράφος, δείτε την ταινία αλλά κρατήστε μικρό καλάθι. Δεν είναι κακή, αλλά να. Τα πολλά κεράσια χαρίστηκαν στην Αμελί (και αυτά που περίσσεψαν σε πιο πρόσφατες –εξίσου αξιόλογες- ταινίες) και έτσι τώρα, θα μείνετε με μια γλυκιά γεύση αλλά δεν θα χορτάσετε κιόλας!

Η ταινία διαδραματίζεται στην Τεχεράνη του 1958 και περιστρέφεται γύρω από έναν ταλαντούχο μουσικό, τον Νασέρ-Αλί, που όταν καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται να αντικαταστήσει το σπασμένο του βιολί, αποφασίζει να πεθάνει. Θα ακολουθήσει ένα οκταήμερο γεμάτο αναμνήσεις, σκέψεις και συναισθήματα, μέσα από το οποία θα μας παρουσιαστεί η ζωή του καλλιτέχνη και οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.

Σε γενικές γραμμές η ταινία δεν είναι κακή. Καλογυρισμένη, με πολύ προσεγμένα -κατά τη γνώμη μου- σκηνικά, γίνεται και ένα αφηγηματικό παιχνίδι, είναι και η ιστορία ενδιαφέρουσα αλλά. (Μπαίνει τελεία γιατί το αλλά είναι μεγάλο). Η αλήθεια είναι πώς κάπου το έχεις ξαναδεί, κάπου το έχεις ξανακούσει, κάπου (στα μισά) σηκώνεσαι και πας να φτιάξεις ποπ κορν δίχως να πατήσεις παύση. Αξιοσημείωτη βέβαια η ερμηνεία του Mathieu Amalric, όμως από το δίδυμο Vincent Paronnaud – Marjane Satrapi θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο. Και για να το πούμε απλά, καλή προσπάθεια, αλλά έχουμε δει και καλύτερες…

Αυστηρώς Κατάλληλο

Βαθμολογία: 3,5 / 5

            Πόσα μπινελίκια και σκηνές σεξ μπορούν να χωρέσουν σε μια ταινία (που να μην είναι πορνό)?? Η απάντηση μπορεί να έρθει από τους Ρέππα και Παπαθανασίου που κατάφεραν να χωρέσουν ουκ ολίγα στην ταινία τους «Αυστηρώς Κατάλληλο».

            Η ιστορία αφορά δύο νέους σεναριογράφους – σκηνοθέτες που παλεύουν με τη βοήθεια επιδοτήσεων και αμφιβόλου ποιότητας παραγωγών να γυρίσουν την πρώτη τους ταινία που συνδυάζει τρία κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αφού δέχονται πολλές απορρίψεις από διάφορους παραγωγούς καταλήγουν να συνεργαστούν με μια παρακμάζουσα εταιρία πορνό ταινιών. Οι ιδιοκτήτες της εταιρίας παραγωγής, ένα ζευγάρι με τεράστια εμπειρία στο πορνό, αποφασίζουν να επωφεληθούν της ευκαιρίας και να γυρίσουν παράλληλα τη δική τους ταινία που θα τους βγάλει από την αφάνεια. Όπως μπορείτε να καταλάβετε, ειδικά όσοι έχετε δει και τα υπόλοιπα έπη του συγγραφικού διδύμου, οι ήρωες θα μπλέξουν τα μπούτια τους όσο δεν πάει. Η ταινία γενικά δεν φθάνει τα υψηλά στάνταρ από «Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο» αλλά είναι περισσότερο προσεγμένη από το υπερβολικά υπερβολικό Safe Sex.  Η Πηνελόπη Πιτσούλη είναι απολαυστική ως αρχιτσατσά της εταιρίας παραγωγής, η Λέχου δίνει μια ποιοτική νότα ενώ και το υπόλοιπο καστ είναι ιδανικό αφού η διανομή έγινε προσεγμένα. Στα αρνητικά το γεγονός ότι δεν έχει πολλές στιγμές αβίαστου γέλιου. Παρόλα αυτά δεν κόβεις και φλέβα. Επίσης, οι γνωστές τσιρίδες κάνουν την εμφάνισή τους σε τέτοιο βαθμό που αναγκάστηκα να χαμηλώσω τον ήχο σε ορισμένες στιγμές αφού είναι κρίμα να μου κάνουν έξωση πριν κλείσω χρόνο στο καινούργιο μου σπίτι.

            Αν σας αρέσει το Ψάλτικο χιούμορ (Στάθης Ψάλτης ντε) αλλά κάπως πιο εκλεπτυσμένο και πιο καταιγιστικό τότε την προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν βέβαια είστε του ποιοτικού ή της εκκλησίας μάλλον θα απηυδήσετε και θα κλείσετε την τηλεόραση στο δεκάλεπτο!

Monster House (ελληνιστί «Το Τερατόσπιτο»)

Βαθμολογία: 3/5

Και να που έφτασε ο καιρός να δούμε το πρώτο παιδικό θρίλερ… Ε, όπως και να το κάνεις, αυτό από μόνο του παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον. Εκτός εάν έχουν προηγηθεί άλλα και δεν τα έχω πάρει χαμπάρι (μην σκέφτεστε τη Νεκρή Νύφη, δεν αρκούν μία-δύο σκηνές για να θεωρηθεί θρίλερ, ούτε και σκόπευε σε κάτι τέτοιο ο Τιμ Μπάρτον). Τι λέγαμε; Α ναι. Ενδιαφέρον concept λοιπόν, καλογραμμένο σενάριο που κρατάει ακόμα και έναν ενήλικα σε αγωνία, αλλά εάν περιμένεις να βάλεις το DVD και να γελάσεις μέχρι δακρύων (βλ. Ice Age), ξανασκέψου το. Γιατί, παρόλο που η IMDb κατατάσσει το Τερατόσπιτο στην κατηγορία comedy, οι στιγμές γέλιου είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες.

Εάν από την άλλη είσαι λάτρης των animation εν γένει, ή ψάχνεις για κάτι πρωτότυπο, ή έχεις εμπιστοσύνη στις παραγωγές των Steven Spielberg, Robert Zemeckis και Jason Clark, πάτα το play. Διότι αυτή η ταινία και καρδιακή προσβολή έχει, και περίεργα άτομα έχει, και ζωντανό σπίτι που καταβροχθίζει ό,τι και όποιον βρει μπροστά του έχει, και Halloween έχει και ότι άλλο σκαρφίζεται η φαντασία των Dan Harmon και Rob Schrab έχει.

Πάντως, στα παιδάκια ηλικίας 0-8 δεν την συνιστώ (εάν και οι πιθανότητες να διαβάζει κάποιο παιδάκι το παρόν άρθρο είναι τόσο μικρές, όσο να γελάσει ένας ενήλικας παρακολουθώντας την εν λόγω ταινία), εκτός και εάν θέλουν να μάθουν για την ανακοπή (έστω και σε μορφή animation) προτού να μάθουν να λένε την προπαίδεια.

Le Premier Cercle (fr) / Inside Ring (en) (ελληνιστί «Ο Όρκος της Μαφίας»)

Βαθμολογία: 2.5/5

Ο εναλλακτικός τίτλος αυτής της ταινία θα μπορούσε να ήταν ο «Όταν ο Reno συναντά τον Αγγελόπουλο». Καλή ταινία, αλλά αργή βρε παιδί μου! Και ο Jean δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες. Με μία τόσο αξιόλογη φιλμογραφία, έχει καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη μας και συνεπώς, τα ευρώ μας. Όμως εδώ ισχύει το «εάν την νοίκιασες ok, εάν την αγόρασες τα ‘κλαψες».

Ο Reno είναι ο αδίστακτος αρχηγός μιας φατρίας Αρμένιων γκάνγκστερ, ο οποίος στήνει μια μεγάλη ληστεία για να εξασφαλίσει, όπως κάθε ευσυνείδητος πατέρας, το μέλλον του γιου του. Ο γιος του από την άλλη, όπως κάθε ονειροπαρμένο παιδί, ονειρεύεται να κάνει τα δικά του επαγγελματικά βήματα και να ζήσει ανενόχλητος τον έρωτα του με μία νεαρά νοσηλεύτρια. Στην ιστορία εμπλέκεται και ένας αστυνόμος-ορκισμένος εχθρός του Reno, ο οποίος έχει κάνει τη σύλληψη του τελευταίου προσωπική υπόθεση, καθώς και μερικοί ακόμα γκάνγκστερ.

Ωραία πλοκή, ο Jean Reno -όπως πάντα- ψαρωτικός (σ.σ. σε ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του), καλογυρισμένη γενικά η ταινία, αλλά τα ζα μου αργά. Ο Laurent Tuel (σκηνοθέτης και σεναριογράφος) έχει κάνει αρκετά καλή δουλειά, το casting βοηθάει (στην πλειοψηφία του τουλάχιστον), όμως ο Reno τα τελευταία χρόνια έχει ανεβάσει ψηλά τον πήχη (βλ. 22 Σφαίρες) και αυτήν τη φορά, δεν καταφέρνει να μας ενθουσιάσει…

The Woman (ελληνιστί… δεν έχει καμία σημασία)

Βαθμολογία: 0/5

(Σημείωση: το παρόν άρθρο αναφέρεται σε ενήλικες με σώας τας φρένας. Εάν δεν ανήκετε και στις δύο κατηγορίες μην το διαβάσετε.)

Εάν έχετε στα χέρια σας την ταινία ‘The Woman’ του Lucky McKee, ακολουθήστε πιστά τις παρακάτω οδηγίες:

1. Πάρτε ένα σουγιά και χαράξτε στο πίσω μέρος του dvd την Guernica του Picasso.
2. Μόλις τελειώσετε, βγάλτε φωτογραφία το δημιούργημα σας έτσι ώστε να μην πάει χαμένη τόση προσπάθεια.
3. Στη συνέχεια, γεμίστε έναν κουβά με χλωρίνη, μπογιά ή οξύ και ρίξτε μέσα το dvd.
4. Εάν επιλέξατε κάποιο από τα δύο πρώτα υλικά (δηλ. χλωρίνη ή μπογιά), φορέστε γάντια και βγάλτε το dvd από τον κουβά.
5. Το βγάλατε; Ωραία. Κρατήστε και με τα δυο σας χέρια το dvd, πιάνοντας το όσο πιο άκρη γίνεται.
6. Τέλεια! Τώρα κρατάτε σταθερά και πιέζετε με δύναμη προς τα κάτω & μέσα, δηλαδή προσπαθήστε να ενώσετε τα χέρια σας χωρίς να αφήσετε το dvd.
7. Συνεχίστε  έτσι μέχρι να σπάσει το dvd.

Έσπασε; Συγχαρητήρια! Μόλις κάνατε στην ανθρωπότητα μία μεγάλη χάρη!

Changeling (ελληνιστί «Η Ανταλλαγή»)

Βαθμολογία: 4/5

 

Εάν δεν πληροφορούμασταν στην αρχή ότι η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία, δεν υπήρχε περίπτωση το dvd να παραμείνει στο dvd player για περισσότερο από μισή ώρα. Διότι η ιστορία που διαπραγματεύεται είναι απλά εξωφρενική! Με άλλα λόγια, εάν επρόκειτο για σενάριο ταινίας, τότε θα συμπεραίναμε ότι ο δημιουργός του έχει πάρει πολλά ναρκωτικά, ή έχει καταναλώσει απίστευτες ποσότητες αλκοόλ, ή είναι απλά πυροβολημένος. Κι όμως, εδώ η πραγματική ζωή ξεπερνά τη φαντασία του κινηματογράφου (και του κάθε καμένου συντελεστή) και μας προσφέρει απλόχερα μια ιστορία, που για να χρησιμοποιήσουμε και λίγο αργκό, πιο παρανοϊκή πεθαίνεις!

Η Christine Collins (Angelina Jolie) μια μέρα του 1928 στο μακρινό Λος Άντζελες, χάνει τον μονάκριβο γιό της Walter. Η αστυνομία έπειτα από πολύμηνες έρευνες, την ειδοποιούν πως βρήκαν το χαμένο αγόρι και της παραδίδουν ένα αγοράκι που, ναι μεν μοιάζει πολύ στο αγνοούμενο μοναχοπαίδι, αλλά δεν είναι αυτό! Μάταια προσπαθεί η μοιροχτυπημένη μάνα να πείσει αστυνομικούς και κοινή γνώμη ότι έχει γίνει ένα τραγικό λάθος και ότι δεν πρέπει να σταματήσουν οι έρευνες για το παιδί της, μάταια και ο ακτιβιστής ιερωμένος – σύμμαχός της (John Malkovich) εκπέμπει S.O.S από τη ραδιοφωνική του εκπομπή, η αστυνομία απολαμβάνει τα θετικά σχόλια του Τύπου για την εξιχνίαση μιας τόσο σημαντικής υπόθεσης και ως εκ τούτου, δεν είναι διόλου διατεθειμένη να παραδεχτεί στη όμορφη πλην ενοχλητική μάνα ότι έκανε ένα τόσο μεγάλο λάθος. Αντιθέτως, προσπαθεί να την πείσει ότι το παιδί είναι δικό της (Ο Χριστός και η Παναγία! Μάνα είναι, δεν θα το ήξερε;) και όταν δεν το καταφέρνει (γιατί άραγε;), την στέλνει στο τρελάδικο (Πλάκα μου κάνεις! Ας πυροβολήσει κάποιος τον Chief!). Όμως η κα Collins, σύμβολο των γυναικών που βάλλονται από τη διεφθαρμένη και βίαιη αστυνομία του LAPD, είναι αποφασισμένη να ξεκινήσει το ταξίδι για την αποκάλυψη της αλήθειας, όσο μακρύ και δύσκολο κι εάν είναι…

Χάρη στον χαρισματικό κατά πολλούς σκηνοθέτη Eastwood (Clint) και τις ερμηνείες των ηθοποιών (βλ. Colm Feore, Amy Ryan), το ταξίδι συνολικής διάρκειας 141' (!) σε κρατάει προσηλωμένο (και συγκινημένο) καθ’ όλη τη διάρκεια (σημ.: την ταινία την έβαλα στις 2 τα ξημερώματα και παρά την κούραση την είδα μέχρι το τέλος, οπότε εσείς βάλτε την κάνα 5ωρο νωρίτερα μπας και γλιτώσετε τους μαύρους κύκλους…).

Τέλος, προσωπικά θεωρώ ότι η Jolie, αν και το προσπάθησε αρκετά είναι η αλήθεια, ίσως δεν ήταν αρκετή για έναν τέτοιο ρόλο και σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη επιλογή των συντελεστών. Από την άλλη, βέβαια, εάν ο φίλος σου βγάζει φλύκταινες στο άκουσμα της λέξης «δράμα», είναι ένας πολύ καλός λόγος για να τον «ψήσεις» να δείτε την ταινία μαζί…