18 Σεπ 2019

Διαγωνισμός με δώρο την ποιητική συλλογή "Ossimoro" (Εκδόσεις Αρινόη) του Γιώργου Μουτσινά

Σιγά σιγά ετοιμαζόμαστε για τη νέα σεζόν στο blog μας με κάποιες από τις παλιές μας στήλες να επιστρέφουν, κάποιες καινούργιες να προστίθενται...αλλά αν κάτι μένει σταθερό είναι οι διαγωνισμοί μας (κυρίως λογοτεχνικού, και όχι μόνο, ενδιαφέροντος). Ο διαγωνισμός που σας ανακοινώνουμε σήμερα έχει ως δώρο τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Μουτσινά με τίτλο "Ossimoro" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Αρινόη". Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε ολόψυχα τον δημιουργό που προσφέρει ένα αντίτυπο της ποιητικής του συλλογής για τους φίλους του blog μας.

12 Σεπ 2019

"Πόλεμος και Προσφυγιά" από τον Θανάση Καρκαλά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Τα λουλούδια δεν ανθίζουν
και τα ουράνια δεν έχουν χρώμα γαλανό.
Οι ταραχές κι οι θόρυβοι αρχίζουν,
σκεπάζουν χρώματα ειρήνης, δεν είναι το κλίμα γαληνό.

Ο πόλεμος κυριαρχεί.
Η προσφυγιά ακολουθεί.
Ένα παιδί στοχάζεται:
«Που θα βρω ειρήνη, να βρεθεί ποιος νοιάζεται»;

"Αγροτική Τράπεζα" από τον Λουκά Ντάνο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είμαστε στα 1956, εγώ μόλις έντεκα χρονών και ήδη δέκα χρόνια πεθαμένος ο πατέρας μου. Ζούμε με τη Μάνα μου, που έγινε, εκτός από μάνα, πατέρας, αδελφός, καλλιεργητής και οικονομικός διαχειριστής. Από πολύ νωρίς με έσπρωχνε στα θέματα πληρωμών και εισπράξεων από τα αγροτικά προϊόντα που παράγαμε. Ένα τεράστιο πρόβλημα, τότε, αλλά και τώρα, για όλους τους αγρότες, ήταν τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα. Κανένας μας δεν εξοφλούσε με μιας το χρέος της χρονιάς, αλλά πληρώναμε έναντι, εκατό, διακόσιες ή περισσότερες δραχμές. Τα δάνεια των αγροτών, ήταν δάνεια σε χρήμα, για τις καλλιεργητικές ανάγκες και δάνεια σε είδος, λάδια, συνήθως σπορέλαια, σαπούνι, σπόροι και λιπάσματα. Ελάχιστοι κατάφερναν να ξοφλήσουν τη χρονιά τους περισσότερους τους πλάκωναν τα δάνεια της επόμενης χρονιάς, με αποτέλεσμα το χρέος στην αγροτική να μην εξοφλείται ποτέ. Εφιάλτης όλων μας, ήταν η αγροτική τράπεζα και σ`εμάς που είχαμε χωράφια στην Κωπαΐδα, ήταν και ο Οργανισμός Κωπαϊδος, αρπακτικό μέχρι πρόσφατα. Η μάνα μου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πάω να πληρώσω εγώ μια δόση έναντι στη Λιβαδειά, που ήταν το υποκατάστημα της αγροτικής. Μου δίνει δυο κατοστάρικα, τα τυλίγει προσεκτικά στο μαντήλι μου και με απειλές μην τα χάσω, με ξαποστέλνει.

7 Σεπ 2019

"Το τέλος του κόσμου" από την Κατερίνα Κρυστάλλη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Το τέλος του κόσμου
δεν θα έρθει με κανονιοβολισμούς
από μαύρα κανόνια με κόκκινες φούντες
και μακελάρηδες που φοράνε Ναπολεόντεια καπέλα.

Το τέλος του κόσμου αυτού
δεν θα έρθει με σπαθιά, μαχαίρια ή σουγιάδες.
Ούτε με τόξα και βέλη, ούτε με άσπρες στολές
ξιφασκίας.

"Η Τελευταία Βιβλιοθήκη" από την Κατερίνα Σακελλάρη


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Στην πρώην λαμπερή και μεγάλη πόλη πάνω σε έναν από τους εφτά λόφους της, γεμάτη χαλάσματα πια, στέκει ακόμα ένα διώροφο νεοκλασικό, σχεδόν απείραχτο από τους πυραύλους και τις βόμβες που έχουν ερημώσει την πόλη. Μόνο η σκεπή του έχει χαθεί η μισή, και η ελαφριά κατάρρευση στα ενδότερα του πρώτου ορόφου. Το σκληρό δρύινο  πάτωμα έχει κρατήσει τα σπασμένα κεραμίδια και τα περίτεχνα ακροκέραμα. Στον λεηλατημένο πρώτο όροφο υπάρχουν μόνο σκουπίδια και μερικά έντομα. Τα ανοιχτά παράθυρα και η διαλυμένη πόρτα στεγάζουν σκουπίδια και σπασμένα έπιπλα.
Το μόνο που έχει μείνει όρθιο σκεπασμένο από σκόνη και αράχνες είναι η ξύλινη βιβλιοθήκη. Γεμάτη με βιβλία από την αρχαία σοφία, από εμπνευσμένα μυθιστορήματα, βιβλία μαγειρικής και εγχειρίδια ηλεκτρικών συσκευών, βουβά και ακίνητα, περιμένοντας ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια.

6 Σεπ 2019

"Το ταξίδι" από τον Απόστολο Δαβίλα

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Ο ήλιος λάμπει μ΄ ένα φως τόσο μαλακό και όμορφο που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά. Ο καφές τέλειος,  τόσο δυνατός όσο  χρειάζεται. Καθισμένος κάτω από την σκιά ενός τεράστιου πλάτανου  απολαμβάνω τα χρώματα και τις γεύσεις της μικρής κωμόπολης ή χωριού, δεν είμαι σίγουρος, και σκέφτομαι πως ξεκίνησαν όλα.
Η βροχή  μόλις είχε σταματήσει μια ασυνήθιστα κρύα βραδιά στα τέλη Σεπτέμβρη. Το ρολόι έδειχνε 4.45 τα ξημερώματα και εγώ  φορτώνω την βαλίτσα και τις κρεμάστρες με τα πουκάμισα στο αμάξι.  Τι μου ήρθε και μένα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη από Αθήνα με το αυτοκίνητο, ίσως η καινούργια ασημένια Mercedes που μου έδωσε η φαρμακευτική εταιρία που δουλεύω, ίσως η χαλάρωση και η ηρεμία που έρχεται στο μυαλό με την πολύωρη οδήγηση, ίσως και ο χρόνος που χρειάζομαι να σκεφτώ τι λαγό θα βγάλω από το καπέλο για να ανεβάσω τις πωλήσεις στο τμήμα της Βορείου Ελλάδος.

"Για σένα" από την Ελένη Κόρου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Για σένα πέθαινα.
Παραμελούσα πάντα
μια άχαρη αναπνοή
το βράδυ να στη δώσω
κι ας μην ήσουνα εκεί.

4 Σεπ 2019

"Στη Θάλασσα" του Παναγιώτη Αλεξόπουλου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής



Απόψε η μάνα σε κοιτά.
Δυο μάτια παγωμένα που ξέχασαν να βλέπουν
απ’ το δάκρυ.
Απόψε η μάνα σε κοιτά.
Δε μπορεί να θυμηθεί· κουράστηκε πια
να θυμάται.

"Wake Up!" (ανώνυμος συγγραφέας)

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής



Μια γυναίκα με ένα λευκό λεκιασμένο φόρεμα τρέχει φοβισμένη να σωθεί από έναν ψυχικά διαταραγμένο άνδρα που την είχε κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο για μήνες. Η γυναίκα βλέπει στο δρόμο της ένα σπίτι με αναμμένα φώτα και βρίσκει την ευκαιρία να ζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα χτυπάει την πόρτα και της ανοίγει μια ηλικιωμένη κυρία η οποία την έβαλε γρήγορα μέσα στο σπίτι όταν της ζήτησε βοήθεια η γυναίκα. Η ηλικιωμένη κυρία της είπε να πάει να κάνει ένα μπάνιο και να βάλει καθαρά ρούχα. Η γυναίκα είχε μείνει άναυδη με το πόσο καλή είναι με μια ξένη γυναίκα, ήταν περίεργα καλή. Όταν τελείωσε η γυναίκα το μπάνιο και βγήκε στο σαλόνι όπου την περίμενε η γριούλα, είδε ξανά τον εφιάλτη μπροστά της, τα πόδια της να τρέμουν και να ελπίζει μέσα της ότι βλέπει ένα κακό όνειρο. Όμως δεν ήταν ένα κακό όνειρο ήταν ο διαταραγμένος άνδρας που την είχε φυλακισμένη και ήταν εκεί αφού από ότι φάνηκε η ηλικιωμένη κυρία ήταν η μητέρα του άνδρα αυτού. Έτσι κλείδωσαν ξανά την γυναίκα στο σκοτεινό υπόγειο που ήταν και την έδεσαν σε μια καρέκλα. Τα μάτια της γυναίκας δεν σταματούσαν να τρέχουν που πίστεψε ότι μπορεί να βγει από αυτόν τον εφιάλτη. Τα μάτια της έκλεισαν…

3 Σεπ 2019

"Μια ευχή για τον κόσμο" από το Νίκο Μουζακίτη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Αν είχα μόνο μία ευχή στον κόσμο να προσφέρω
Τότε και εγώ θα έδιωχνα όλο το κακό, πιο κακό;μην με ρωτάται δεν ξέρω.
Άλλος κακούς βλέπει τους δαίμονες και άλλος τους ανθρώπους,
Άλλος μιλάει για πνεύματα και άλλος για τους φόβους.

Δεν ξέρω σε ποιον μπορώ να βασιστώ το κακό να διώξει από τον κόσμο αυτό 
Σε κάποιον θεό;σε κάποιον θνητό;σε κάποιον ήρωα ή σε κάποιον δειλό;
Μάλλον πρώτα από όλα πρέπει να εμπιστευτώ των ίδιο μου τον εαυτό.

"Ποιος έκλεψε τον ήλιο στον Όλυμπο;" από τη Μαίρη Κάντα


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Η νύχτα στον Όλυμπο έφτανε στο τέλος της, όταν ο θεός Απόλλωνας μπήκε στο σπίτι του. Σε λίγα λεπτά, θα απελευθέρωνε τον ήλιο που φύλαγε στο ειδικό κουτί και μία νέα μέρα θα άρχιζε. «Συμφορά!» φώναξε ο θεός που ήταν υπεύθυνος για τον ήλιο και την αυγή όταν είδε το κουτί που ήταν άδειο. «Πού πήγε ο ήλιος;» συνέχισε να φωνάζει.
Από τις φωνές του, όλοι οι θεοί του Ολύμπου ανησύχησαν. Ο Δίας αμέσως βρέθηκε στο σπίτι του Απόλλωνα. «Γιατί φωνάζεις έτσι και μας ξύπνησες;» τον ρώτησε θυμωμένα ο Δίας. Ο Απόλλωνας ήταν πολύ ταραγμένος. «Κάποιος έκλεψε τον ήλιο». «Πώς είναι δυνατόν;» ρώτησε ανήσυχη η Ήρα που έφτασε και εκείνη στο σπίτι του θεού Απόλλωνα.

1 Σεπ 2019

"Απομεινάρια ματαιοδοξίας πλάι στο χώμα" από τη Σοφία Λεονίδου

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)


Καταγραφή στιγμών. Μια νύχτα που ο καλλιτέχνης με στεγνή σιγουριά έσκισε το έργο του, το έθαψε στον κήπο, και έπειτα εν ολίγων στιγμών οι τύψεις του το ξέθαψαν πάλι στην αγκαλιά του. Οι παλάμες του θολώνουν τα μάτια, δεν την αντέχουν τόση πραγματικότητά. Το σώμα ματαιοδοξεί με κάθε εσωτερική λέξη. Φτύνει δάκρυα σαν αναμνήσεις, αναμνήσεις που γδέρνουν, να μουσκέψει η σάρκα. Να πνίξει το δηλητήριο αυτό τις φλέβες, να αυτοκαταστρέφομαι με κάθε λυγμό. Απλότητα θλίψης μες σε σύνθετους σπαραγμούς. Τι ματαιόδοξο, να σκάβεις με μανία για να θάψεις την αποτυχία του εαυτού σου και έπειτα, να αναπολείς και να θλίβεσαι και θλίβεσαι πλάι στα απομεινάρια, είτε στάχτη είτε χώμα.
 

"Ο Πόλεμος του Δικηγόρου" από τον Νικόλαο Μουρατίδη

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)


Όταν τον πήγε στο στρατόπεδο είδε να περιμένουν άλλους τέσσερις άντρες έξω στο δρόμο. Πλήρωσε το ταξί πήρε την βαλίτσα του και κατευθύνθηκε προς το στρατόπεδο, ρώτησε που μπορεί να δώσει τα χαρτιά του για να μπει μέσα. Χρειάστηκαν λίγες ώρες για να καταφέρει να πάει στο θάλαμο του και ήταν ο μοναδικός ψήλος εκεί μέσα και για το ρουχισμό του καθυστέρησαν να το βρουν.
Για τα επόμενα τρία χρονιά είχε κάνει στα γραφεία λόγο της δουλείας που έκανε και λιγότερο σε άλλες υπηρεσίες. Ξυπνούσε από τους πρώτους και όταν έκαναν ασκήσεις και τρέξιμο κάνεις δεν μπορούσε να τον ξεπεράσει και αυτό σε μερικούς δεν άρεσε σε τέσσερα άτομα για να τον τιμωρήσουν για αυτό πήγαν για να το πλακώσουν στο ξύλο χωρίς να ξέρουν ότι ήξερε πολεμικές τέχνες τους είχε ξαπλώσει μέσα σε ένα λεπτό, αλλά για κακή τους τύχη εκείνη την στιγμή είχε περάσει ένας ανώτερός τους. Τιμωρήθηκαν και οι πέντε με φυλάκιση τρείς μέρες, δεν τον ξαναενόχλησαν σωματικά αλλά μόνο λεχτικά όταν ήταν μόνοι τους. Δεν τους έδιναν σημασία πολύ και αυτό τους έδινε στα νευρά.

21 Αυγ 2019

7ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Αποτελέσματα κατηγορίας πεζών

Όπως κάθε χρόνο, λίγο πριν φύγει το καλοκαίρι ολοκληρώνεται και ο 7ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής. Πολλές και αξιόλογες οι συμμετοχές, έβαλαν δύσκολα στα μέλη της κριτικής μας επιτροπής (Νατάσα Γκουτζικίδου, Βαρβάρα Σεργίου και Χρυσάνθη Σωτηροπούλου) η οποία πρόκρινε τις 10 συμμετοχές που πέρασαν στην δεύτερη και τελευταία φάση. Εκεί, οι ίδιοι οι αναγνώστες μας ψήφισαν τα αγαπημένα κείμενα και επέλεξαν τα 3 αγαπημένα.

Όπως είχαμε ανακοινώσει και στα ποιήματα, έχει ενδιαφέρον πριν δούμε τους νικητές μας, να δούμε ποια 3 πεζά συγκέντρωσαν τις περισσότερες επισκέψεις (για καθαρά στατιστικούς λόγους βέβαια). Τα 3 πιο "κλικαρισμένα" κείμενα του διαγωνισμού είναι τα εξής:
1) Ανάσταση: Το ταξίδι του Λέροϋ Κρίπκε - Γιώργος Γιάγκου
2) Ο Εφιάλτης της Εκάτης - Αντώνης Ευθυμίου
3) Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον καλό και στον κακό της ιστορίας είναι η κάλυψη απ’ τον Τύπο - Αγγελική Πετρίδη

Αλλά αρκετά με τα στατιστικά...ήρθε η ώρα για τους νικητές!!! Οι 3 νικητές του φετινού διαγωνισμού ελεύθερης γραφής στην κατηγορία των πεζών είναι οι παρακάτω:

17 Αυγ 2019

Quicksand, της συγγραφέως Malin Persson Giolito και τα γρήγορα αντανακλαστικά του Netflix


Το εργοστάσιο παραγωγής τηλεοπτικών σειρών που λέγεται και Netflix δεν θα μπορούσε να αγνοεί για πολύ καιρό ακόμα την (ίσως) καλύτερη σχολή αστυνομικής λογοτεχνίας παγκοσμίως αυτή τη στιγμή, τη Σουηδική. Έτσι, μόλις μπήκε στα ραντάρ των υπευθύνων το βιβλίο της Malin Persson Giolito με τίτλο «Κινούμενη Άμμος» που κυκλοφόρησε μόλις το 2016 και βραβεύτηκε ως το καλύτερο σουηδικό στο είδος του, ήταν θέμα χρόνου η πρώτη σουηδική παραγωγή του Netflix.

Το βιβλίο διηγείται τη θυελλώδη ιστορία αγάπης δύο νεαρών σουηδών της υψηλής κοινωνίας (ο νεαρός Σεμπάστιαν μάλιστα βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας) που καταλήγουν να μπουκάρουν στη σχολική τους τάξη και να ανοίγουν πυρ κατά των συμμαθητών τους χωρίς προφανή λόγο. Και αν νομίζετε ότι μόλις έκανα spoiler είστε γελασμένοι...έτσι ξεκινάει και το βιβλίο και η σειρά. Αυτό που αναπτύσσεται στις υπόλοιπες σελίδες του είναι οι σκέψεις της Μάγια (το έτερον ήμισυ του Σεμπάστιαν), η οποία μέσα από τη φυλακή και κατά τη διάρκεια μιας επίπονης δίκης, κάνει flashbacks τόσο στη σχέση της με τον Σεμπάστιαν, όσο και στις σχέσεις της με τα υπόλοιπα αγαπημένα πρόσωπα του περίγυρού της, τους γονείς της, την μικρή της αδερφή, την κολλητή της Αμάντα και τον συμμαθητή της (με ρόλο κλειδί στα γεγονότα) Σαμίρ (με τον οποίο η συγγραφέας θίγει και το ζήτημα της μετανάστευσης και πως το αντιμετωπίζει η σουηδική κοινωνία). Μέσα από αυτά τα flashbacks η συγγραφέας αναζητεί τα αίτια που ώθησαν τον Σεμπάστιαν να διαπράξει αυτό το έγκλημα, που του κόστισε την ίδια του τη ζωή αλλά κυρίως τους λόγους που η Μάγια τον ακολουθεί πιστά και δεν μπορεί να απελευθερωθεί από μία σχέση που την έχει αποξενώσει από τους κύκλο της. 

3 Αυγ 2019

Αποτελέσματα Κατηγορίας Ποιημάτων - 7ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής

Ολοκληρώθηκε η διαδικασία του διαγωνισμού για τα ποιήματά μας. Μετά την αξιολόγηση από τους 3 κριτές μας (Σπύρος Ποδαράς, Ευάγγελος Ρήγας και Αντώνης Σαμολαδάς), τα 11 που προκρίθηκαν στην 2η και τελική φάση, αναρτήθηκαν και διαβάστηκαν από τους αναγνώστες μας οι οποίοι ψήφισαν τα αγαπημένα τους.

Πριν ανακοινώσουμε τους νικητές που βγήκαν από τις περισσότερες από 750 ψήφους σας, θα είχε ενδιαφέρον να δούμε ποια είναι τα 3 ποιήματα που διαβάστηκαν περισσότερο με βάση τις επισκέψεις που είχε το καθένα. Τα 3 πιο πολυδιαβασμένα ποιήματα λοιπόν είναι (μέχρι τώρα):
1. "Αιμοδιψείς Έρωτες" από την Ξένια Ζαρκαδούλα
2. "Πόσο αλάτι να σηκώνει η πληγή;" από την Τζωρτζίνα Κουριαντάκη και
3. "Σαν κάτι που μου μοιάζει" από την Αλεξάνδρα Χουλιάρα

Αλλά ας μην κρατάμε περισσότερο την αγωνία. Οι 3 νικητές του διαγωνισμού μας είναι οι παρακάτω:

27 Ιουλ 2019

Ψηφοφορία 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Κατηγορία Πεζών

Βαδίζουμε προς την ολοκλήρωση ακόμα ενός διαγωνισμού ελεύθερης γραφής του blog μας, του 7ου κατά σειρά. Το τελευταίο διαγωνιστικό κομμάτι αφορά την ψηφοφορία των αναγνωστών για τα 3 καλύτερα πεζά. Η 10άδα βγήκε μετά από τη βαθμολόγηση της κριτικής επιτροπής (Νατάσα Γκουτζικίδου, Χρυσάνθη Σωτηροπούλου και Βαρβάρα Σεργίου) και πλέον τίθεται στην κρίση των αναγνωστών.

Αφού ευχαριστήσουμε για ακόμα μία φορά τις κυρίες της κριτικής επιτροπής μας να σας δώσουμε τα links των κειμένων, όπου με ένα κλικ μπορείτε να μεταφερθείτε σε αυτά και να τα διαβάσετε και φυσικά το poll στο οποίο θα μπορείτε να ψηφίσετε τα 3 αγαπημένα σας.

25 Ιουλ 2019

"Επτά Χρόνια στην Ανακύκλωση" από τη Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!!
 

«Και τι νόμιζες δηλαδή θα καθίσω να κλαίω, να σε παρακαλώ να μ  αφήσεις; Δεν κατάλαβα, άνθρωπος μεγάλος και ελεύθερος είμαι, τα μαζεύω και την κάνω»
Άνοιξε την πόρτα της αποθήκης.  Έβγαλε  την μεγάλη κόκκινη βαλίτσα. Ήταν γεμάτη σκόνη. Μήπως και την χρησιμοποίησα τα τελευταία χρόνια καθόλου; σκέφτηκε. Κοίταξε και την πράσινη βαλίτσα, την μεγαλύτερη. Την κατέβασε, ίσως να την χρειαζόταν και εκείνη «ποτέ δεν ξέρεις» είπε. Ο αέρας της αισιοδοξίας φύσηξε μέσα της. Όρθωσε  το κορμί της να πάρει δύναμη.
 Θύμωσε με τον Άρη τον άνδρα της. Ούτε μια μικρή εκδρομή  δεν πήγαν τα τελευταία χρόνια.  Ούτε ένα ταξίδι σαν ζευγάρι, υποτίθεται ερωτευμένο, έτσι για ένα διάλειμμα, μια αλλαγή στην ρουτίνα τους. Γιατί δεν της δίνει ώθηση στην αισιοδοξία που είχε για την εξέλιξη στην δουλειά της; Γιατί εκείνος της έκοβε τα φτερά; Ως πότε να σκύβει πια το κεφάλι;
    «Αϊ στα κομμάτια» είπε δυνατά.

"Ευθανασία" από τη Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!
 

Αρρώστησες! Βρίσκομαι συνεχώς δίπλα στο κρεβάτι σου. Μια ικεσία αντίκρισα  σήμερα στο πρόσωπό σου και ξαφνικά άρχισα να θυμάμαι τις κουβέντες μας, για το αν κάποτε  μας συμβεί κάτι τρομερό πως θα το αντιμετωπίσουμε.
«Είναι άσχημα» είπαν.
«Ίσως δεν τα καταφέρει», ψέλλισαν.
 «Τα μηχανήματα την συντηρούν, αλλά για πόσο»; ακούστηκε από δίπλα  μια φωνή. 
«Τώρα μόνο ο θεός ξέρει», είπαν και οι γιατροί.  Και τότε θυμήθηκα «Ευθανασία» 
Τα χρόνια αφήνουν πάντα σκέψεις και όνειρα να πραγματοποιούνται και κάποια να περιμένουν στην πορεία για την πραγμάτωσή τους.
Η ζωή μας κύλισε όμορφη, μαζί με παιδιά εγγόνια, φίλους.
Προγραμματίζαμε το κάθε τι, αφού προηγούνταν συζητήσεις επί συζητήσεων, για την προτεραιότητα τους, και αφού παίρναμε την απόφαση, ξεκινούσαμε. Τίποτα δεν γινόταν χωρίς συζήτηση και από κοινού παίρναμε  την απόφαση. 

24 Ιουλ 2019

"Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον καλό και στον κακό της ιστορίας είναι η κάλυψη απ’ τον Τύπο" από την Αγγελική Πετρίδη

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


  Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Παρόμοια λάθη, ίδιοι καιροί, όμοιοι άνθρωποι - και όμως - παρά την καταγραφή των γεγονότων από των 4ο αιώνα Π.Χ τα πάντα επαναλαμβάνονται σαν μια καλοστημένη χορογραφία που ποτέ δεν φτάνει στην τελική της φάση. Η αληθινή απορία όμως είναι πότε ακριβώς άρχισε αυτός ο κύκλος; Με λίγα λόγια η απάντηση έρχεται στην μορφή του ‘τώρα’ διότι κάπου εκατομμύρια έτη φωτός μακριά το τώρα δεν έχει έρθει ενώ κάπου αλλού αυτή η στιγμή είναι μακρινή ανάμνηση. Ο χρόνος ήταν πάντα σχετικός.
  Πάντως, κάποια στιγμή, σε αυτό το μέρος, σε όλο τον κόσμο, δεν υπήρχε τίποτα. Ένα απεριόριστο κενό ικανό να επεκταθεί ως τα πέρατα του νοητού κόσμου-μέχρι που εμφανίστηκε κάτι. Μια δύναμη, μια θεότητα, κάτι με μια ουσιώδους μορφή το οποίο ήταν έμβιο ον. Ξαφνικά το κενό είχε κάτι μαύρο, μια ανθρώπινη σκούρα μορφή που δεν υπάκουε σε κανέναν νόμο παρά μόνον αυτούς που έφτιαχνε. Πλέον το κενό δεν ήταν παρά μόνο ένα κουτί σχεδιασμένο να κρατήσει κάτι μέσα. Δυστυχώς, σύντομα φάνηκε ότι όποιος ή ό,τι είχε φτιάξει το κενό δεν το είχε σχεδιάσει καλά.

"Ένα κομμάτι Ελληνικής Θάλασσας" από τη Βαρβάρα Κατσιάνου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
 Ψηφίστε εδώ!!


Δώστε μου ένα κομμάτι θάλασσα και ξεχάστε με εκεί,να αγναντεύω,να ταξιδεύω,να ονειρεύομαι ταξίδια αλέγκρου νου. Έτσι κι αλλιώς ευλογήθηκα να γεννηθώ πάνω από ένα ακρογιάλι,με ανάστησαν πορφυρογέννητες χαραυγές,γίνηκα ένα με τον παφλασμό της θάλασσας ,που άλλοτε ήταν απαλό νανούρισμα και άλλοτε άγριο ξέσπασμα στα βράχια και στις μικρές σπηλιές! Και έτσι κάθε ιδιαιτερότητά της μπερδεύτηκε με την ψυχοσύνθεσή μου! Μπουνάτσες και μποφόρια, κάλμες και ρεστίες ένοιωθα να κυκλοφορούν μέσα από το δέρμα μου,κυκλοφορούσαν υποδόρια μου έδιναν ενέργεια και φιλοσοφημένα βήματα. Μια μικρή θάλασσα κάτω από το σπίτι μου που στο βάθος συναντούσε το Αιγαίο Πέλαγος,ένα μικρό πετροκάραβο το νησί μου που το έδερναν και το χάιδευαν όλοι οι καιροί! Και απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι μου! Ω,αυτό το μπαλκόνι μου πόσο ευλογημένος μπορεί να νοιώσει κάποιος! Στα πεντακόσια μέτρα πάνω σε ένα βραχάκι κάθεται η κυρά-Γοργόνα μας,γλυκιά οικοδέσποινα του νησιού μας,εκεί στην είσοδο του λιμανιού μας κόσμημα και καμάρι του νησιού μας και σκέψη νοσταλγική των απανταχού ναυτιλομένων μας.
Η αλισάχνη της νοτιάς γνώριμη συντροφιά μας, χαρίζει απόκοσμο τοπίο μπερδεύει όνειρα και πραγματικότητες και μέσα από την θολούρα της που την μεταφέρουν οι σοροκάδες, έτσι όπως φυσάει και τον μεταφέρουν στον απανταχού Ελληνισμό τραγουδώντας: " Όλον τον κόσμο κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ! Χαράχθηκε η πορεία του χιλιάδες χρόνια πριν! Μαίανδροι στο χιτώνα του κρυφοί συμβολισμοί του δηλούν αέναη την πορεία του στων αιώνων τη ροή.
κοιτάζοντας την θολούρα της να την μεταφέρουν οι σοροκάδες έτσι όπως φυσούν και σου κρύβουν την θέα κι εσύ κλείνεις τα μάτια και συνεχίζεις να ακολουθείς νοερά,η και στο όνειρό σου τα καράβια στα απέναντι Μικρασιατικά παράλια που τραβούν την ρότα τους στον ορίζοντα άλλα προς τον βοριά,άλλα προς τον νοτιά, ποιά άραγε λιμάνια να τα περιμένουν;Και εσύ,παρατηρητής και νοσταλγός παραδομένος στης ψυχής σου τα όνειρα και τις λαχτάρες, φτιάχνεις θαλασσινές ιστορίες και παραμύθια που πάντα αναδεικνύουν το ενδόμυχο Ελληνικό πείσμα και δαιμόνιο.Μήπως ένα παραμύθι, ένα όνειρο,δεν είναι η ζωή του καθενός;Απ΄την στιγμή που γεννιέται, ζει το μοναδικά ξεχωριστό δικό του όνειρο γράφει την δική του ιστορία !

23 Ιουλ 2019

"Δορυφόροι" από τη Ράκσα Αλξ

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!! 

(Το πεζό ποιήμα της Ράκσα Αλξ αφιερωμένο σε εκείνο)

Η πρώτη φορά που τον είδα ήταν πέντε χρόνια πριν. Σχεδόν έξι, πλέον. Τη στιγμή που το βλέμμα μου ακούμπησε το πρόσωπό του, το κεφάλι μου έγειρε στο πλάι, σαν τα σκυλιά που κοιτάνε τα αφεντικά τους με ένα βλέμμα απορίας. Χρειάστηκε να τον περιεργαστώ για κάμποσα λεπτά. Τόσο μεγάλη ήταν η απορία μου. Πώς, άραγε, είναι δυνατόν να είναι ένας άνθρωπος τόσο όμορφος;
Εκείνος δεν με είχε προσέξει. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στο πάτωμα με μία πρωτοφανή, για εμένα, προσήλωση. Θα συνειδητοποιούσα, αργότερα, ότι αυτή ήταν μία από τις συνηθισμένες του στάσεις. Το κεφάλι χαμηλωμένο και τα μάτια του να διατρέχουν το δάπεδο, λες και ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που είχε δει ποτέ. Το περπάτημά του ήταν πάντοτε αθόρυβο, σαν να φοβόταν ότι η σιωπή του θα ενοχλούσε έναν εκκωφαντικό κόσμο. Με κάθε του βήμα, η αύρα του, βαριά σαν την ψυχή που κουβαλούσε πάνω στις κυρτές του πλάτες, απλωνόταν στο χώρο και γέμιζες με τη γλυκιά μελαγχολία. Είναι αυτή η μελαγχολία που κουβαλάνε οι άμοιρες ψυχές, που σεργιανίζουν στον κόσμο αυτό, χρόνια πολλά περισσότερα από τα σώματά τους. Οι ψυχές που δυσανασχετούν και βασανίζονται παγιδευμένες σε μία ζωή που δεν μπορεί μήτε να τις καταλάβει μήτε να τις ευχαριστήσει. Έχεις δει και εσύ σίγουρα ψυχές τέτοιες, πολλές. Είναι εκείνες που η ανάσα τους έχει μία δυσχέρεια, τα μάτια τους μιλάνε περισσότερο από τα στόματά τους, η χάρη είναι έμφυτη και η θλίψη δεδομένη.

"Η Έμιλυ και η Τελευταία Βροχή" από τη Μαίρη Κάντα


(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!! 

«Πού πας; Δεν τέλειωσες όλο το φαγητό σου ακόμα» είπε η Δώρα στην κόρη της που έφυγε βιαστικά από το τραπέζι, πριν να τελειώσει το βραδινό της. «Δεν πεινάω άλλο. Θέλω να κοιτάξω την βροχή» είπε και έτρεξε στο παράθυρο. Η μητέρα της δεν επέμεινε περισσότερο και έπλυνε τα πιάτα.
Η Έμιλυ παρατηρούσε τις σταγόνες της βροχής που έπεφταν στο παράθυρο. Η αγάπη της για την βροχή ήταν τεράστια. Ξαφνικά μία αστραπή φώτισε το νυχτερινό ουρανό. «Μαμάα κοίτα! Δεν είναι υπέροχη η αστραπή;» φώναξε η μικρή Έμιλυ και λίγο αργότερα, ένας κεραυνός ήχησε δυνατά. Η Δώρα πήγε στο δωμάτιο της κόρης της. Χαμογέλασε όταν είδε την κόρη της τόσο ενθουσιασμένη και χαρούμενη.
«Ξέρεις, άλλα παιδάκια φοβούνται τις αστραπές και τους κεραυνούς» είπε η μητέρα της και η Έμιλυ απάντησε: «Μα γιατί φοβούνται; Εμένα μου αρέσουν πολύ. Ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή» και συνέχισε να κοιτάζει τις βρεγμένες σκεπές των απέναντι σπιτιών από το παράθυρο. Η μητέρα της, χάιδεψε απαλά τα μακριά, ίσια μαλλιά της Έμιλυ και είπε: «Χαίρομαι που σου αρέσει πολύ η βροχή, μα νομίζω πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά που θα βρέξει».

22 Ιουλ 2019

"Το Λευκό της Τιμωρίας" από την Κωνσταντίνα Ζιώγα


(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!
  

 Τα έντονα  άσπρα φώτα την τύφλωναν και σε συνδυασμό με τη γύμνια του δωματίου της έφερναν ζαλάδα. Τα χέρια της, όπως και όλο το υπόλοιπο κορμί της, πονούσαν αφόρητα απ’ το σφιχτό δέσιμο των ιμάντων, αλλά δεν ήταν αυτό που την ενοχλούσε περισσότερο. Ένιωθε τα στυγνά βλέμματα των συγγενών τους να την καρφώνουν τόσο βαθιά, σαν να διαπερνούν τη σάρκα και να της τριβελίζουν τα κόκαλα. Καταλάβαινε την ικανοποίησή τους, συμμερίζονταν τη δίψα τους για εκδίκηση, η ίδια σχεδόν είχε ασπαστεί αγόγγυστα την απόφαση του δικαστηρίου και της πολιτείας, αλλά τώρα αντιμέτωπη με το τέλος, ένιωθε τον ιδρώτα να την πλημμυρίζει, να την πνίγει. Άλλωστε ποιος δεν φοβάται το θάνατο;
  Η Σάρα Πάρκερ είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Το μέλλον της, δυσοίωνο, είχε προκαταγραφεί πριν καν γεννηθεί. Ο πατέρας της τους εγκατέλειψε όταν ήταν μόλις οκτώ χρονών, έχοντας σιχαθεί να παρακολουθεί τη μητέρα της να αυτοκαταστρέφεται όντας χρόνια χρήστης ναρκωτικών, ακόμη και μετά τη γέννηση της Σάρα. Τα επόμενα χρόνια η Σάρα και η μητέρα της βούλιαζαν περισσότερο στο βάλτο της ανέχειας και της αθλιότητας. Ζούσαν σ’ ένα υπόγειο που δεν το έβλεπε ο ήλιος και τρέφονταν άλλοτε με ελεημοσύνες και άλλοτε με την συνεισφορά των γειτόνων. Ένα χρόνο μετά η μητέρα της Σάρα άρχισε να εργάζεται ως πόρνη, για να καλύψει την άσβηστη και διψασμένη ανάγκη της για τη μαγική ζάχαρη. Σιγά σιγά μύησε και την ίδια τη Σάρα στον απαγορευμένο και ουτοπικό κόσμο των ουσιών. Μαγεμένη καθώς ήταν, η Σάρα παράτησε το σχολείο πριν καν τελειώσει το λύκειο και έπιανε περιστασιακές δουλειές. Στα δεκαέξι της έχασε και τη μητέρα της, το τελειωτικό χτύπημα για τη Σάρα που πλέον έβλεπε τον κόσμο της να καταρρέει, έγινε ένας άψυχος θεατής της ζωής της.

"Ο Εφιάλτης της Εκάτης" από τον Αντώνη Ευθυμίου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


Τα μολυβένια σύννεφα έκρυβαν το χαμόγελο του ήλιου κι η καταχνιά απλωνόταν μέχρι τη ραχοκοκαλιά του ορίζοντα. Τα κλάξον των αυτοκινήτων ηχούσαν σαν ασυντόνιστη ορχήστρα κι η τσιμεντούπολη είχε μετατραπεί σε έναν ασπρόμαυρο καμβά ενός άτεχνου ζωγράφου. Η Εκάτη είχε μόλις επιστρέψει από την κηδεία του συζύγου της κι ήταν έτοιμη να καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Είχαν περάσει μια ολόκληρη ζωή μαζί και δεν μπορούσε να χωνέψει ότι θα τον έχανε κάποια στιγμή εξαιτίας της επάρατης νόσου. Αυτό που την τρόμαζε περισσότερο ήταν η μοναξιά. Είχε συνηθίσει τόσα χρόνια την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου δίπλα της και τώρα το σπίτι της φαινόταν άδειο κι αφιλόξενο. Ακόμη και οι διαστάσεις των τοίχων μέρα με τη μέρα άλλαζαν. Τα ταβάνια γινόντουσαν θεόρατα και τα παράθυρα θύμιζαν σιγά σιγά αόρατες πύλες. Είχε σκεφτεί κάποια στιγμή και την αυτοκτονία, αλλά θεωρούσε πολύ δειλό τον εαυτό της για μια τέτοια πράξη.
Γέμισε ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθισε νωχελικά στον καναπέ, εκεί ακριβώς όπου σπαταλούσαν τις περισσότερες ώρες της ημέρας, άλλοτε συζητώντας κι άλλοτε χαζεύοντας τηλεόραση. Προσπάθησε ν’ αναπολήσει μερικές όμορφες στιγμές του έγγαμου βίου της, μα το μυαλό της είχε θολώσει. Φαίνεται πως η οδύνη της απώλειας είχε σκορπίσει τις σκέψεις της κι έπρεπε να τις ξαναβάλει σε τάξη. Το ποτό με δυσκολία κατέβαινε στο λάρυγγα, μα ήταν τόσο δυνατό που της έκαιγε τον οισοφάγο. Ο άντρας της τής είχε απαγορέψει να πίνει, γιατί φοβόταν μήπως πάθει κίρρωση του ήπατος, αλλά τελικά εκείνος έφυγε πρώτος και η Εκάτη έμεινε μόνη σαν απροστάτευτο κυκλάμινο στο ξεροβόρι της επιβίωσης.

21 Ιουλ 2019

"Οι Δράκοι" του Απόστολου Δαβίλα

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


Οι πρώτες σταγόνες βροχής χτύπησαν την επιφάνεια της αλπικής λίμνης στέλνοντας ομόκεντρους κύκλους σε χαοτική διάταξη σε όλη την επιφάνεια  της, ξυπνώντας της αρχέγονες μνήμες της δημιουργίας και της αρχικής ψυχής της γης. Αστραπές και κεραυνοί ήρθαν να συμπληρώσουν τη Μελωδία της βροχής πάνω στην λίμνη και να την οδηγήσουν σε ένα μελωδικό κρεσέντο όπου εκατομμύρια δάχτυλα-σταγόνες χαϊδεύουν-τσιμπάνε την λίμνη-άρπα.
Η Μελωδία της σταγόνας είναι πλέον εκκωφαντική. Η επιφάνεια της λίμνης έχει γίνει ένα με τη βροχή και τα σύννεφα, οι κεραυνοί και οι αστραπές φωτίζουν σαν φλας την σκοτεινή μάζα από το παλλόμενο ύδωρ, φωτίζοντας καρέ-καρέ τη μορφοποίηση στην επιφάνεια της λίμνης, μιας τεράστιας σκιάς, στο σημείο που ενώνονται η λίμνη και η βροχή.
Ένας τεράστιος όγκος σχηματίζεται από συμπυκνωμένο νερό και την αφυπνισμένη ψυχή της γης. Η λίμνη του δίνει τον παλμό, η βροχή το σμιλεύει ασταμάτητα, φτιάχνοντας δύο τεράστια φτερά, πανίσχυρη ουρά και ένα θωρακισμένο κεφάλι γεμάτο δόντια και αγκάθια. Τα μάτια καθρεφτίζουν το αρχέγονο κομμάτι της ψυχής της γαίας που κυλάει πάντα και που δε σταματάει μπροστά σε τίποτα, που τρυπάει στρώματα βράχων και σκάβει βαθιά φαράγγια μόνο και μόνο για να συναντήσει και άλλο νερό που ταξιδεύει και μετασχηματίζεται σε πάγο, σε ατμό, σε γλυκό και αλμυρό νερό, αλλά ποτέ δεν χάνεται, όπως δεν χάνεται και η ζωή που για πρώτη φορά σχηματίστηκε στα σπλάχνα της.

"Ανάσταση: Το ταξίδι του Λέροϋ Κρίπκε" από τον Γιώργο Γιάγκου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!


Με το κατάλληλο αεράκι, τον ήλιο να μένει σταθερά ψηλά στον ουρανό, και τον κόσμο να κατακλύζει τις Παρθένους Νήσους στην Καραϊβική, τα πάντα γύρω σε αυτή τη περιοχή φωνάζουν καλοκαίρι. Εν έτει 4076 μ.Χ. ή 250ος κύκλος του Χάνσεν, μιας και άλλαξε η παγκόσμια χρονομετρία μετά από την σημαντικότερη αποκάλυψη που είχε ποτέ ο μοντέρνος κόσμος, όλα είναι διαφορετικά από αυτά που γνωρίζαμε, αλλά οι άνθρωποι συνεχίζουν να απολαμβάνουν σταθερά ένα πράγμα, τον καλό καιρό· και ο καιρός ελέγχεται με πολύ μεγαλύτερη ευκολία. 


Στους δρόμους του Saint Thomas περπατάει αμέριμνος και ο Λέροϋ Κρίπκε, αντιναύαρχος του παγκόσμιου στρατού, ο οποίος ειδικεύεται στην εξακρίβωση ιστορικών γεγονότων, και απολαμβάνει-όπως και σε άλλες περιοχές του κόσμου-τις ιπτάμενες πόλεις που έχουν δημιουργηθεί μέσω της τεχνολογίας Ούρνε. Αυτά τα εντυπωσιακά μεγαθήρια έχουν κτιστεί κυρίως ως τουριστικά θέρετρα στο Saint Thomas, γεμάτα με ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και καταστήματα για την ικανοποίηση και των πιο απαιτητικών πελατών. 

19 Ιουλ 2019

«H ζωή εν τάφω» του Στρατή Μυριβήλη


Είναι αλήθεια ότι η ελληνική λογοτεχνία ποτέ δεν αποτελούσε πρώτη μου επιλογή. Κυρίως επειδή το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος είναι η αστυνομική λογοτεχνία, που στην Ελλάδα, πέρα από 2-3 πραγματικά αξιόλογους λογοτέχνες, δεν ανθεί ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά, με αφορμή τη σειρά της κρατικής τηλεόρασης «Η ζωή εν τάφω» (την οποία βέβαια δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου), αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη, ένα από τα κλασικότερα της ελληνικής λογοτεχνίας και καλύτερο του συγκεκριμένου συγγραφέα.
Το βιβλίο του πολέμου, όπως χαρακτηρίζεται ακριβώς κάτω από τον τίτλο, είναι ακριβώς αυτό αλλά ταυτόχρονα πολλά περισσότερα. Είναι τα χειρόγραφα του στρατιώτη Αντώνη Κωστούλα, ο οποίος μέσα από τα χαρακώματα του πολέμου αποκτά αγρίως μία άλλη αντίληψη της ζωής και την τοποθετεί στη σωστή της διάσταση. Παρότι πολεμικό βιβλίο, τα ίδια τα γεγονότα του πολέμου καταλαμβάνουν ένα μικρό τμήμα του βιβλίου. Τα λίγα περιστατικά που περιγράφονται όμως είναι τόσο αποτρόπαια και αποκρουστικά που η αίσθηση που αφήνουν στον αναγνώστη διατηρείται για αρκετές σελίδες (μέχρι να έρθει το επόμενο). Ο Μυριβήλης εστιάζει αλλού. Εστιάζει κυρίως στην αίσθηση του πολέμου, στην ψυχολογία που προκαλεί στον στρατιώτη αλλά και σε αυτούς που έμειναν πίσω. Σε ανθρώπους της καθημερινότητας, της ελληνικής (και όχι μόνο) υπαίθρου που έχουν χάσει τα πάντα για τα καπρίτσια του ανθρώπινου γένους. Το γεγονός ότι το βιβλίο αποτελεί ουσιαστικά μια συλλογή από γράμματα που έστελνε ο Κωστούλας στην αγαπημένη του δίνει στον Μυριβήλη το πάτημα να χρησιμοποιήσει μια απλή γλώσσα, καθημερινή, γεμάτη τοπικά ιδιώματα που μεταφέρουν τον σύγχρονο αναγνώστη σε μια άλλη εποχή, πιο αγνή.

15 Ιουλ 2019

Rise With Me, το πρώτο EP των The Fallen Ones (Review in greek and english version)


(Η ανάρτηση περιλαμβάνει διαγωνισμό με δώρο ένα αντίτυπο του EP. Οδηγίες για συμμετοχή στον διαγωνισμό στο τέλος του άρθρου)
   
Η επιστροφή από τις διακοπές συνήθως είναι καταθλιπτική και μουντή. Η δική μου όμως φωτίστηκε από ένα μικρό δωράκι που με περίμενε στο γραμματοκιβώτιο. Ήταν το πρώτο EP του συγκροτήματος The Fallen Ones του εξαιρετικού μουσικού και φίλου, Ιορδάνη Σιδηρόπουλου. Στην Ελλάδα έχει γράψει ήδη μερικά μουσικά χιλιόμετρα με 2 άλμπουμς (Χειμώνας το 2013 και Ψάχνω στο Φως το 2016) και μερικές ξεχωριστές συνεργασίες όπως με τον τεράστιο Βασίλη Παπακωνσταντίνου και την ταλαντούχα Ρίτα Αντωνοπούλου.

Στην Ιρλανδία, όπου ζει το τελευταίο διάστημα, δεν θα μπορούσε να μην ψαχτεί μουσικά. Έτσι στα τέλη του προηγούμενου έτους δημιούργησε το συγκρότημα The Fallen Ones μαζί με 2 ακόμα μουσικούς, τον Darragh και τον Juan. Η πρώτη τους δουλειά είναι το EP με τίτλο «Rise With Me» που κυκλοφόρησε στις 11/5/2019 και περιλαμβάνει 3 τραγούδια.

who is online

Ad24