17 Μαρ 2019

"Τόση άνοιξη καημός" από τη Μαίρη Τσίλη



Ανοίγει η μέρα και κλείνει η καρδιά μου. Στις χούφτες της εσένα κρατώ. Κλείνει η νύχτα και ξεκλειδώνει η ψυχή μου. Πόσο σε αγαπώ και πόσο μισώ το εσύ εκεί κι εγώ εδώ. Θέλω να πεθάνουμε χωριστά για να ζήσουμε ξανά μαζί σε μιαν άλλη ζωή. Δαγκώνω τα χείλη μου. Έλα. Με τα χείλη σου το αίμα μου να πάρεις. Μια σταγόνα μέχρι τα σπλάγχνα της ύπαρξης σου να φτάσει για να σε γεννήσω εγώ από έρωτα ξανά. Φύγε. Πάρε τα σωθικά σου και βάλε φωτιά. Θα γλύψω τις στάχτες και θα ζήσω κι εγώ ξανά και θα σπαράζω από μοναξιά και από ένα σωρό γιατί. Χτύπησε με! Θέλω να έχω μια αιτία και μια αφορμή για να λέω ότι πονάω πολύ! Δεν ήταν γραφτό Έρωτα, Αγάπη, Ζωή...

16 Μαρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

Το παρακάτω μίνι διήγημα έχει θέμα την ένταξη των νεκροζώντανων στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ναι, καλά διαβάσατε...έχουν δικαιώματα και αυτοί!!!) και είχε περιορισμό στις 120 λέξεις μιας και προοριζόταν για την ιστοσελίδα "120 Λέξεις". Δύσκολο εγχείρημα αλλά ενδιαφέρον...

Από την καθημερινή προπόνηση των ζόμπι-δρομέων

The Running Dead

12 Μαρ 2019

Green Book (2018, ελληνιστί «Το Πράσινο Βιβλίο»)


Βαθμολογία 3,5 / 5

Το Χόλιγουντ, μέσα από τα βραβεία OSCAR, μας έχει συνηθίσει να περνάει κοινωνικά μηνύματα, κυρίως αντιρατσιστικής φύσης. Έτσι φέτος, η έντονη παρουσία των αφροαμερικάνων ηθοποιών κορυφώθηκε με την ταινία Green Book, που όντας μία πολύ καλοστημένη ταινία...είδε φως και μπήκε στο πάνθεον των κορυφαίων ταινιών.
Το Πράσινο βιβλίο ήταν ένα βιβλιαράκι που χρησιμοποιούσαν ως οδηγό οι αφροαμερικάνοι που ταξίδευαν στον αφιλόξενο νότο στα μέσα του προηγούμενου αιώνα ώστε να αποφεύγουν τα μέρη που κινδύνευαν. Ο Ντον Σίρλεϊ (Ali Mahershala), κορυφαίος πιανίστας της δεκαετίας του ’60, αποφασίζει σε πείσμα των καιρών, να πραγματοποιήσει περιοδεία στον νότο επισκεπτόμενος κυρίως εκδηλώσεις λευκών, πλούσιων αμερικάνων που το έπαιζαν πολιτισμένοι και αντιρατσιστές αλλά στην ουσία έβλεπαν τον Σίρλεϊ ως ένα νούμερο στο τσίρκο (αν και αναγνώριζαν το απίστευτο ταλέντο του). Αντί για το πράσινο βιβλίο, αποφασίζει να προσλάβει ως οδηγό-συνοδό-φύλακα τον ιταλοαμερικάνο Τόνι Λίπ (Viggo Mortensen) που μέχρι τότε εργαζόταν σε διάφορες δουλειές που απαιτούσαν μούσκουλα και αλητεία. Μεταξύ των δύο ανδρών αναπτύσσεται μία ιδιαίτερη σχέση. Από τη μία ο Σίρλεϊ, κλειστός χαρακτήρας, γεμάτος θυμός και ιδιόρρυθμος και από την άλλη ο Λιπ με μεσογειακό ταπεραμέντο, ευθύτητα και καλοσύνη δημιουργούν ένα δυσλειτουργικό (αρχικά) δίδυμο που συγκρούεται, παλεύει με τα φυσικά ένστικτα των πρωταγωνιστών και τελικά λειτουργεί αρμονικά.

9 Μαρ 2019

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

"Περηφάνια και Προκατάληψη και Ζόμπι"


Το μυθιστόρημα της Τζέην Ώστιν «Περηφάνια και Προκατάληψη» αν και το έχω από χρόνια στη βιβλιοθήκη μου, ομολογώ πως ποτέ δεν το διάβασα, ούτε καν το ξεφύλλισα, και αυτό το θεωρούσα σημαντική παράλειψη από μέρους μου. Όχι πια, καθώς αφού διάβασα τη διασκευή του έργου με τον τίτλο «Περηφάνια και Προκατάληψη και Ζόμπι» του Γκράχαμ Σμιθ (αππό τις εκδόσεις Πλατύπους Εκδοτική το 2010) δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ ότι χωρίς τα Ζόμπι θα ήταν αφάνταστα ανιαρό και πληκτικό ή έστω όσο ενδιαφέρον είναι ένα ηθογραφικό μυθιστόρημα που απηχεί μια πολύ παλαιότερη εποχή.
        Οι τρεις αδελφές πρωταγωνίστριες του έργου είναι τέλεια εκπαιδευμένες στις «τέχνες του θανάτου» και η ετοιμότητά τους να σκοτώσουν Ζόμπι, τους επιτρέπει να αφοσιωθούν με ζήλο στον σκοπό τους , που είναι ένας καλός γάμος (όπως άλλωστε και στη εποχή μας). Δεν θέλουν όμως να προέλθει αυτός από συνοικέσιο αλλά να είναι καρπός έρωτα. Οι άνθρωποι της εποχής τους βρίσκονται σε πολυετή πόλεμο με τα Ζόμπι, που γνωρίζει εξάρσεις και υφέσεις, και έχουν μάθει να ζουν σε κατάσταση συναγερμού και διαρκούς επιφυλακής. Όμως ο έρωτας, η ζήλεια, η περηφάνια, οι προκαταλήψεις (που σχετίζονται με την κοινωνική τάξη, τον πλούτο ή τη μόρφωση) και κάθε ανθρώπινο συναίσθημα που πηγάζει από τις σχέσεις των δύο φύλων δεν επηρεάζεται σχεδόν καθόλου από τις επιθέσεις των νεκρών.

8 Μαρ 2019

Αφιερωμένο στις γυναίκες

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη


Γεννήθηκες επειδή κάποιοι το επέλεξαν. Μεγάλωσες δύσκολα. Ίσως σε αναδόχους, ίσως σε κάποιο ορφανοτροφείο, ίσως ούτε εκεί καν. Μπορεί οι δρόμοι να μετρούσαν τα βήματά σου, η νύχτα ν' άκουγε τους χτύπους της καρδιάς σου όταν φοβόσουν και γινόσουν ένα με τις σκιές. Μπορεί να κακοποιήθηκες μέσα στην οικογένειά σου και το δυνατό χέρι του τρόμου να σου έκλεινε σφιχτά το στόμα και να σφράγιζε κάθε σχισμή για να μην καταφέρει να τρυπώσει μέσα η ελπίδα. Ίσως να πεινούσες. Πολύ. Ίσως και να διψούσες για λίγη ανθρωπιά. Δεν την βρήκες, το ξέρω. Μάλλον χρειάστηκε να παλέψεις σκληρά για να ζήσεις, αλλά και ν' αποδείξεις την αξία σου. Σίγουρα παρενοχλήθηκες. Μπορεί και να συνεχίζεται, αλλά σ' έναν μη ιδανικό κόσμο, σου είναι δύσκολο να εναντιωθείς επειδή η επιβίωση είναι σκληρή. Ίσως να μεγαλώνεις μόνη σου παιδιά. Πόσο δύσκολο να είναι άραγε! Ατελείωτες ώρες αγωνίας, χιλιάδες βράδια αϋπνίας. Τα ρούχα σου μάλλον είναι φτωχικά. Η πλούσια καρδιά σου, δε σε ντύνει όμως, ούτε σε ταΐζει. Έχει χρειαστεί να παλέψεις για πολλά πράγματα στη ζωή σου και όχι πάντα πάνω σε ψηλά τακούνια.

who is online

Ad24