18 Σεπ 2019

Διαγωνισμός με δώρο την ποιητική συλλογή "Ossimoro" (Εκδόσεις Αρινόη) του Γιώργου Μουτσινά

Σιγά σιγά ετοιμαζόμαστε για τη νέα σεζόν στο blog μας με κάποιες από τις παλιές μας στήλες να επιστρέφουν, κάποιες καινούργιες να προστίθενται...αλλά αν κάτι μένει σταθερό είναι οι διαγωνισμοί μας (κυρίως λογοτεχνικού, και όχι μόνο, ενδιαφέροντος). Ο διαγωνισμός που σας ανακοινώνουμε σήμερα έχει ως δώρο τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Μουτσινά με τίτλο "Ossimoro" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Αρινόη". Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε ολόψυχα τον δημιουργό που προσφέρει ένα αντίτυπο της ποιητικής του συλλογής για τους φίλους του blog μας.

12 Σεπ 2019

"Πόλεμος και Προσφυγιά" από τον Θανάση Καρκαλά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Τα λουλούδια δεν ανθίζουν
και τα ουράνια δεν έχουν χρώμα γαλανό.
Οι ταραχές κι οι θόρυβοι αρχίζουν,
σκεπάζουν χρώματα ειρήνης, δεν είναι το κλίμα γαληνό.

Ο πόλεμος κυριαρχεί.
Η προσφυγιά ακολουθεί.
Ένα παιδί στοχάζεται:
«Που θα βρω ειρήνη, να βρεθεί ποιος νοιάζεται»;

"Αγροτική Τράπεζα" από τον Λουκά Ντάνο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είμαστε στα 1956, εγώ μόλις έντεκα χρονών και ήδη δέκα χρόνια πεθαμένος ο πατέρας μου. Ζούμε με τη Μάνα μου, που έγινε, εκτός από μάνα, πατέρας, αδελφός, καλλιεργητής και οικονομικός διαχειριστής. Από πολύ νωρίς με έσπρωχνε στα θέματα πληρωμών και εισπράξεων από τα αγροτικά προϊόντα που παράγαμε. Ένα τεράστιο πρόβλημα, τότε, αλλά και τώρα, για όλους τους αγρότες, ήταν τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα. Κανένας μας δεν εξοφλούσε με μιας το χρέος της χρονιάς, αλλά πληρώναμε έναντι, εκατό, διακόσιες ή περισσότερες δραχμές. Τα δάνεια των αγροτών, ήταν δάνεια σε χρήμα, για τις καλλιεργητικές ανάγκες και δάνεια σε είδος, λάδια, συνήθως σπορέλαια, σαπούνι, σπόροι και λιπάσματα. Ελάχιστοι κατάφερναν να ξοφλήσουν τη χρονιά τους περισσότερους τους πλάκωναν τα δάνεια της επόμενης χρονιάς, με αποτέλεσμα το χρέος στην αγροτική να μην εξοφλείται ποτέ. Εφιάλτης όλων μας, ήταν η αγροτική τράπεζα και σ`εμάς που είχαμε χωράφια στην Κωπαΐδα, ήταν και ο Οργανισμός Κωπαϊδος, αρπακτικό μέχρι πρόσφατα. Η μάνα μου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πάω να πληρώσω εγώ μια δόση έναντι στη Λιβαδειά, που ήταν το υποκατάστημα της αγροτικής. Μου δίνει δυο κατοστάρικα, τα τυλίγει προσεκτικά στο μαντήλι μου και με απειλές μην τα χάσω, με ξαποστέλνει.

7 Σεπ 2019

"Το τέλος του κόσμου" από την Κατερίνα Κρυστάλλη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Το τέλος του κόσμου
δεν θα έρθει με κανονιοβολισμούς
από μαύρα κανόνια με κόκκινες φούντες
και μακελάρηδες που φοράνε Ναπολεόντεια καπέλα.

Το τέλος του κόσμου αυτού
δεν θα έρθει με σπαθιά, μαχαίρια ή σουγιάδες.
Ούτε με τόξα και βέλη, ούτε με άσπρες στολές
ξιφασκίας.

"Η Τελευταία Βιβλιοθήκη" από την Κατερίνα Σακελλάρη


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Στην πρώην λαμπερή και μεγάλη πόλη πάνω σε έναν από τους εφτά λόφους της, γεμάτη χαλάσματα πια, στέκει ακόμα ένα διώροφο νεοκλασικό, σχεδόν απείραχτο από τους πυραύλους και τις βόμβες που έχουν ερημώσει την πόλη. Μόνο η σκεπή του έχει χαθεί η μισή, και η ελαφριά κατάρρευση στα ενδότερα του πρώτου ορόφου. Το σκληρό δρύινο  πάτωμα έχει κρατήσει τα σπασμένα κεραμίδια και τα περίτεχνα ακροκέραμα. Στον λεηλατημένο πρώτο όροφο υπάρχουν μόνο σκουπίδια και μερικά έντομα. Τα ανοιχτά παράθυρα και η διαλυμένη πόρτα στεγάζουν σκουπίδια και σπασμένα έπιπλα.
Το μόνο που έχει μείνει όρθιο σκεπασμένο από σκόνη και αράχνες είναι η ξύλινη βιβλιοθήκη. Γεμάτη με βιβλία από την αρχαία σοφία, από εμπνευσμένα μυθιστορήματα, βιβλία μαγειρικής και εγχειρίδια ηλεκτρικών συσκευών, βουβά και ακίνητα, περιμένοντας ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια.

6 Σεπ 2019

"Το ταξίδι" από τον Απόστολο Δαβίλα

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Ο ήλιος λάμπει μ΄ ένα φως τόσο μαλακό και όμορφο που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά. Ο καφές τέλειος,  τόσο δυνατός όσο  χρειάζεται. Καθισμένος κάτω από την σκιά ενός τεράστιου πλάτανου  απολαμβάνω τα χρώματα και τις γεύσεις της μικρής κωμόπολης ή χωριού, δεν είμαι σίγουρος, και σκέφτομαι πως ξεκίνησαν όλα.
Η βροχή  μόλις είχε σταματήσει μια ασυνήθιστα κρύα βραδιά στα τέλη Σεπτέμβρη. Το ρολόι έδειχνε 4.45 τα ξημερώματα και εγώ  φορτώνω την βαλίτσα και τις κρεμάστρες με τα πουκάμισα στο αμάξι.  Τι μου ήρθε και μένα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη από Αθήνα με το αυτοκίνητο, ίσως η καινούργια ασημένια Mercedes που μου έδωσε η φαρμακευτική εταιρία που δουλεύω, ίσως η χαλάρωση και η ηρεμία που έρχεται στο μυαλό με την πολύωρη οδήγηση, ίσως και ο χρόνος που χρειάζομαι να σκεφτώ τι λαγό θα βγάλω από το καπέλο για να ανεβάσω τις πωλήσεις στο τμήμα της Βορείου Ελλάδος.

who is online

Ad24