24 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Της άρεσε πολύ αυτή η γειτονιά. Κυρίως τα βράδια. Αυτή η μουντή ώχρα που έλουζαν με το φως τους οι σκόρπιες λάμπες τα κτίρια, την τραβούσε σα μαγνήτης κάθε νύχτα. Με τη φωτογραφική μηχανή περασμένη στο λαιμό της, βάδιζε αργά στα στενά σοκάκια αποτυπώνοντας κάθε λεπτομέρεια. Την πρασινάδα που αγκάλιαζε μυστηριακά θαρρείς τα πέτρινα οικοδομήματα, κάποια φύλλα πεσμένα άτσαλα στο έδαφος, ακόμα και την βλάστηση που ξεπρόβαλε με θράσος και αναίδεια ανάμεσα από τις νωχελικές πλάκες που είχαν συνηθίσει πια τη μοναξιά, σα μια αιώνια λήθη. Της είχαν πει να μην πηγαίνει εκεί, επειδή δε θα ήταν ασφαλής, εκείνη όμως αψηφούσε όλες τις δεισιδαιμονίες και τους αστικούς μύθους. Το μυστήριο την καλούσε και δεχόταν την κάθε πρόσκλησή του σα μαγεμένη. "Γελοίες αντιλήψεις από ακόμα πιο γελοία ανθρωπάκια" σκεφτόταν ενώ περιφερόταν γι' άλλη μια νύχτα στην άδεια γειτονιά με τ' αναμμένα φώτα να κάνουν τη βάρδιά τους μήπως και ξορκίσουν ένα φόβο που πλανιόταν χρόνια στον αέρα.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε


23 Δεκ 2018

Paradise Lost και Sorrows Path στο Piraeus Academy (22/12/2018)



Το εισιτήριο είχε αγοραστεί εδώ και μήνες, οι διακοπές κανονίστηκαν έτσι ώστε 22 Δεκεμβρίου να βρισκόμαστε εντός των τειχών και με λίγη καθυστέρηση καταφθάνουμε γύρω στις 9 στο ήδη αρκετά γεμάτο Piraeus Academy που φιλοξενεί μία από τις διαχρονικά αγαπημένες μέταλ μπάντες στην Ελλάδα, τους Paradise Lost.


Την ώρα που μπαίναμε στον χώρο πετύχαμε τους έλληνες doomsters ,Sorrows Path. Έμπειροι, με αρκετά δυνατό ήχο και δυνατά φωνητικά ζέσταναν το κοινό που μάλλον ανυπομονούσε για τους Paradise Lost. Η αλήθεια είναι ότι οι Sorrows Path δεν εντυπωσίασαν και εν μέρει δικαιολογείται όπως θα σας εξηγήσουμε παρακάτω. Παρόλα αυτά ο ήχος τους και τα τραγούδια τους ήταν ιδιαίτερα ταιριαστά με το ύφος της βραδιάς και με αυτό που θα ακολουθούσε. Γύρω στις 9:30 λοιπόν, ακριβώς όπως έλεγε το πρόγραμμα (τη λατρεύω την τυπικότητα των συναυλιών με ξένα συγκροτήματα), οι Sorrows Path αποχαιρέτησαν το κοινό που τους χειροκρότησε ζεστά, έβγαλαν και την καθιερωμένη selfie με φόντο το σχεδόν γεμάτο venue και αποχώρησαν για να ετοιμαστεί η σκηνή.

"Αχ Αγάπη" από την Αγάπη Ντόκα

Ο κουραμπιές



Οι συνταγές έλεγαν: φρέσκο βούτυρο, ζάχαρη, αυγό, καρύδια, αλεύρι, άχνη, σπορέλαιο, μπίρα, σόδα, κονιάκ, χυμό και ξύσμα πορτοκαλιού, κανέλα και γαρύφαλλα, μπέικιν, μέλι. Κοίταξε μέσα στον ντουλάπι τι υπήρχε, σημείωσε σ’ ένα χαρτί τι χρειαζόταν και πήγε στο σούπερ μάρκετ για προμήθειες.
Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, αυτός έφτιαχνε τα γλυκά στο σπίτι. Από μικρός είχε μανία με τη ζαχαροπλαστική και χωνόταν στα πόδια της μάνας του κάθε φορά που έβγαζε στη φόρα φόρμες, ταψιά και λαδόκολες. Εκείνη χαιρόταν με την περιέργειά του αυτή, μοναχογιός βλέπεις. Κι όσο περνούσαν τα χρόνια κι έμενε ανύπαντρος, απ’ τη μια στεναχωριόταν που δεν θα ’βλεπε εγγόνια κι απ’ την άλλη χαιρόταν που θα την γηροκομούσε. Αυτός κι αυτή, οι δυο μαζί, από τότε που ο μικρός ήταν στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού κι εκείνη δεν άντεξε τον καταπιεστικό σύζυγο και τον χώρισε.

22 Δεκ 2018

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


I Zombie: Και η “ζωή” αποκτάει νόημα 
 
Παρουσίαση των πρώτων δύο περιόδων της σειράς “I Zombie   
          
   Όσοι από τους αναγνώστες της Στήλης είναι θιασώτες της “κουλτούρας των Ζόμπι” θα εκτιμήσουν την παρουσίαση μιας τηλεοπτικής σειράς που ήρθε να την ανανεώσει και να την φρεσκάρει. Οι “εθισμένοι” στα ζόμπι ψάχνουμε και αποκτούμε νέες ταινίες, βιβλία και κόμικ, αφίσες, και αγαλματάκια αλλά και επισκεπτόμαστε φεστιβάλ και εκδηλώσεις ή και αναζητούμε τις μοναδικές ευκαιρίες να συμμετάσχουμε ως κοσμπάρσοι σε ταινίες, όπως η ανοιχτή πρόσκληση που κάποιοι εκμεταλλευτήκαμε για να “ζήσουμε” ως ζόμπι στο ελληνικό “Κακό 2: Η Εποχή των Ηρώων” στα γυρίσματα της στην Πάτρα. Η αναζήτηση μας όμως συνεχίζεται και σε ένα δεύτερο επίπεδο. Ψάχνουμε για τις φρέσκιες σεναριακές ιδέες που ανανεώνουν το είδος, για τις διαφορετικές προσεγγίσεις στο σενάριο, τη σκηνοθεσία, τους χαρακτήρες και γιορτάζουμε, έστω και αν ο ενθουσιασμός μας κρατάει καμμιά φορά λίγο, όταν κάποια ταινία μας δείχνει το κόσμο από την πλευρά των ζόμπι, όπως το “Ζεστά Κορμιά” (“Warm Bodies”) ή τις ταινίες που μπολιάζουν με ζόμπι τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας όπως το εξαιρετικό “Περηφάνεια και Προκατάληψη και Ζόμπι”. Συνήθως γυρίζουμε στις κλασικές ταινίες και αναζητούμε τα στοιχεία που τις κάνουν τέτοιες στις νέες σειρές που αναφέρονται με σεβασμό σε αυτές, όπως το μεγαλειώδες Walking Deadμεταφορά του κόμικ των Ρόμπερτ Κίρκμαν (σενάριο) και Τόνι Μουρ (σχέδιο). Και ενώ συμφωνείτε πως όταν μιλάς για ζόμπι μπορείς να συζητήσεις για τα πάντα, θυμώνετε, παραδεχθείτε το, όταν το επεισόδιο δεν έχει μεγάλους αριθμούς ζόμπι, όταν δεν είναι αρκετά σάπια, όταν το επεισόδιο επικεντρώνεται στις ανθρώπινες σχέσεις και τα πάθη και βάζει στο περιθώριο τους πραγματικούς ήρωεες, τους νεκροζώντανους. Σας ενοχλεί η επιλογή της παραγωγής να χρησιμοποιήσει ψηφιακά ζόμπι αντί σωστά μακιγιαρισμένους ηθοποιούς. Συγκλονιστικό μεν το I Legend και ενδιαφέρον το War Z και τόσα άλλα, μας ενοχλούν όμως οι εκπτώσεις στα μεροκάματα των κομπάρσων.

Αποτελέσματα Χριστουγεννιάτικου Διαγωνισμού "Η Ανάσσα των Χριστουγέννων" της Αριάδνης Δάντε

Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα το blog μας και η Αριάδνη Δάντε σας προσφέρουν δύο υπέροχα δώρα. Το θεατρικό "Η Ανάσσα των Χριστουγέννων" και έναν χριστουγεννιάτικο καμβά από την αγαπημένη μας Αριάδνη!!! Δύο δώρα κυρίως για τους μικρούς μας φίλους αλλά και τους μεγαλύτερους που μαγεύονται από το πνεύμα και την ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων.

Όπως σε κάθε μας διαγωνισμό, η ηλεκτρονική κλήρωση πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια της σελίδας www.random.org. Η λίστα με τους συμμετέχοντες μπήκε σε τυχαία σειρά από το σχετικό διαδικτυακό εργαλείο. Ο πρώτος νικητής κερδίζει το βιβλίο και ο δεύτερος της λίστας τον καμβά. 

Ήρθε η ώρα να δούμε ποιοι είναι οι δύο τυχεροί μας...

20 Δεκ 2018

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη


Για έναν έρωτα θνητό


Κομμένες μου σελίδες. Άκοπες χαρές. Καρδιές λεπίδες και κοφτές αναπνοές. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο έρωτας θεός γιατί είμασταν εσύ κι εγώ. Δυό σπαρακτικοί οργασμοί που τυχαία ξεψύχησαν μαζί. Για λίγες ώρες, για μια στιγμή, για πάντα. Κι ύστερα σιωπή. Τίποτα. Κενό. Εκτονωθήκαμε.

18 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη


Αδιέξοδη Συνείδηση

Ατελείωτη μοιάζει αυτή η έκταση. Δεν ξέρω πόσο πολύ περπατάω, ούτε καν που πηγαίνω. Το μυαλό μου είναι θολό. Μπορεί και νεκρό Δεν θυμάμαι τίποτα. Απλά έχω βρεθεί εδώ και περπατάω. Κοιτάζω γύρω μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταλάβω τι είναι αυτό το μέρος. Ουτοπία; Άλλη διάσταση παράλληλη; Φανταστική; Μάταια. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Ίσως και να μην είμαι ζωντανή. Ίσως να έχω πεθάνει και κάπως έτσι να μοιάζει η ζωή μετά.
Από την άλλη... πεινάω. Είναι δυνατόν να έχω πεθάνει και να έχω κάποιες αισθήσεις; Άραγε έχω καιρό να φάω; Δεν μπορώ να θυμηθώ. Ίσως λίγο πριν ξεκινήσω να περπατάω. Τελικά πόσος καιρός μπορεί να πέρασε; Να ξεκίνησα τάχα πρωί; Βράδυ; Χθες; Την προηγούμενη εβδομάδα; Μήπως πέρασε μήνας; Αδύνατον να θυμηθώ, όσο κι αν προσπαθώ. Σε λίγο θα πιστέψω πως δεν υπήρχε το πριν, απλά με κάποιο τρόπο βρέθηκα σ' ένα δαιμονικό “τώρα”.
Κι άλλη αίσθηση. Διψάω. Διψάω πολύ. Και συνεχίζω να πεινάω. Ω, Θεέ μου πόσο πεινάω! Μα πως είμαι έτσι; Βρώμικη, εξαθλιωμένη, νηστική, διψασμένη. Νομίζω πως έχω και παραισθήσεις. Μα το χειρότερο είναι, πως είμαι χωρίς μνήμες. Γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ξεκίνησα να περπατάω; Πώς βρέθηκα σε αυτή την έρημο και κυρίως γιατί; 

16 Δεκ 2018

"Μουσικά Ταξίδια" από τον Νίκο Ιωαννίδη


VIVALDI
 CONCERTI PER ARCHI III E CONCERTI PER VIOLA D’ AMORE
Accademia Bizantina – Ottavio Dantone – Alessandro Tampieri
( Naïve - OP30570 – 2018 – 115΄)

Η πρόσφατη κυκλοφορία της μουσικής ετικέτας Naïve αφιερωμένης στον Antonio Vivaldi(1678-1741) και για τρίτη φορά σε κοντσέρτα του για έγχορδα  συνδυάζεται με πέντε έργα του «κόκκινου ιερέα» για viola damore.
Η ακόρεστη τάση του μεγάλου συνθέτη για πολύ συχνές μετακινήσεις με σκοπό τις εμφανίσεις και το ανέβασμα παραστάσεων όπερας, όπως και η απίστευτη παραγωγικότητά του, πιστεύεται ότι αποτελούσαν τη δική του ψυχική ανάγκη για αντιστάθμισμα  στο οξύ και χρόνιο άσθμα (“strettezza di petto”, όπως ο ίδιος το αποκαλούσε), από το οποίο δοκιμαζόταν από παιδί.

15 Δεκ 2018

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά


«Halloween»
John Carpenter, David Gordon Green & Danny Mc Bride, ΗΠΑ 2018

“Δεν είναι καταφύγιο, είναι.......παγίδα”


Μη μου κουνάς τη μάσκα εμένα


             

                 Μια ταινία-ρεπορτάζ για τον αγώνα του εμπνευστή του “μύθου” Τζον Κάρπεντερ και των David Gordon Green  και Danny Mc Bride που υπογράφουν τη σκηνοθεσία αυτής της συνέχειας, να νικήσουν τα στερεότυπα που στοιχειώνουν τις αμερικανικές ταινίες τρόμου (και τις δικές του φυσικά). Μια μάχη δύσκολη που εκ πρώτης όψεως την κερδίζουν οι σκηνοθέτες με τη χρήση του “απόλυτου όπλου”: την απλότητα και με μια σίγουρη βολή στην καρδιά του θεατή: τις γλυκιές ρυτίδες και τη λάγνα κορμοστασιά της ηλικιωμένης Jamie Lee Curtis που φέρει πάνω της όλες τις αναμνήσεις από την εικόνα του σώματος της όλων των εποχών και των ταινιών της. Αρκεί να μισοκλείσει κανείς για λίγο τα μάτια του και θα αισθανθεί την ένοχη παρόρμηση του Μακρόν (“εκ μακρών” βεβαίως).

                 Ο Μάϊκλ Μάγερς ελευθερώνεται μετά από σαράντα χρόνια εγκλεισμού σε ένα πρότυπο ψυχιατρείο και προσθέτει νέα θύματα στο αιματοβαμμένο βιογραφικό του. Η αδελφή του όμως, Laurie Strode (η Κέρτις) τον περίμενε πάντα, χωρίς να καταφέρνει να πείσει και την οικογένεια της για την άσβεστη φωτιά του Κακού, που απλώς θέλει φρύγανα για να τραφεί. Και τα βρίσκει μαζί τους όμως και τον «δάσκαλο» του στο πρόσωπο της αδελφής του. Πρώτη μάχη των δημιουργών με τα κλισέ δίνεται με το απλό σενάριο της απελευθέρωσης του Μάϊκλ Μάγιερς. Δραπετεύει απλά, χωρίς να χρησιμοποιήσει εξεζητημένες τεχνικές τύπου “Μαγκάϊβερ”, χωρίς μάλιστα να ασχοληθούν καν με τη σκηνή της απόδρασης. Απλά, όπως θα το περίμενε κανείς εξάλλου, κάπως συμβαίνει και ο Μάϊκλ είναι και πάλι ελεύθερος μετά από σαράντα χρόνια, αφήνοντας πίσω του το πρώτο αιμάτινο χνάρι του. Το εύρημα επίσης της πυροδότησης της φονικής του φύσης είναι πράγματι ευφυές και στηρίζεται στα σύγχρονα πορίσματα της ψυχανάλυσης. Η πανίσχυρη έλξη που ασκεί η μάσκα που κραδαίνει στην πλάτη του ο επιπόλαιος δημοσιογράφος (κάτι σαν τις δικές μας αυτοδίδακτες τηλε-ντετέκτιβ που με άγνοια κινδύνου ατενίζουν τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής σε ζωντανή μετάδοση με το.....έρεβος), πυροδοτεί μια νέα νύχτα του “Αγίου Βαρθολομαίου”. Σε κάθε περίπτωση λιγότερο φοβερή από αυτήν που επιφύλαξε στους γονείς του ο δεκατετράχρονος αθλητής στην Κατερίνη το Μάρτιο του 1995. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι πιο ζοφερή από τον κινηματογράφο.

14 Δεκ 2018

«Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» της Αγκάθα Κρίστι, στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη


Δεν υπήρχε περίπτωση να κυκλοφορεί στην αγορά κάτι σχετικό με την τιτανομέγιστη Αγκάθα Κρίστι και να μην το παρακολουθήσω. Αυτή τη φορά ήταν το εμβληματικό της έργο «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» στο θεατρικό σανίδι του θεάτρου Κάτια Δανδουλάκη. Ή τουλάχιστον η θεατρική του διασκευή από τον Κεν Λούντβιχ.
Αρχικά υπήρχε μια καχυποψία και μια αγωνία κατά πόσο θα μπορέσει να μεταφερθεί σε μια σκηνή θεάτρου το σκηνικό ενός τρένου ειδικά στην Ελλάδα όπου όπως γνωρίζουμε τα μπάτζετ δεν είναι απεριόριστα. Και τελικά όλες μου οι ανησυχίες διαψεύστηκαν μόλις αντίκρυσα τα σκηνικά. Στον περιορισμένο χώρο της σκηνής, ο ευρηματικός σκηνοθέτης Αντώνης Καλογρίδης είχε καταφέρει να αποτυπώσει με εντυπωσιακό και πάνω απ΄όλα αποτελεσματικό τρόπο το Όριεντ Εξπρές. Περιστρεφόμενη σκηνή, ένας ημιδιάφανος τοίχος – προτζέκτορας – χιονισμένο τοπίο, βαγόνια τρένου αριστερά και δεξιά...γενικά κατάφερε να εκμεταλλευτεί κάθε εκατοστό της σκηνής αφήνοντας όμως αρκετό ελεύθερο χώρο στο εξαιρετικό καστ να δώσει την πινελιά που χρειαζόταν για να πάρει ζωή μπροστά στα μάτια μας η ατμόσφαιρα της εποχής.

13 Δεκ 2018

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Από την απέναντι όχθη



Τώρα πια ξέρω πως είναι να πεθαίνεις. Με όποιον τρόπο κι αν πεθάνεις, όσο χρονών κι αν είσαι. Είναι λες και σε χτυπάει κεραυνός. Δεν ξαφνιάζεσαι μα ούτε και πονάς. Απλά με έναν τρόπο μαγικό νιώθεις ότι πετάς. Όχι δεν περνάει σε φλας μπακ η ζωή που έζησες. Ούτε και βλέπεις το νεκρό εαυτό σου και τους άλλους γύρω από εσένα. Αυτό συμβαίνει όταν είσαι σε φάση νάρκωσης. Στον θάνατο απλά πετάς στην αρχή και ύστερα ξαπλώνεις σε ένα καταπράσινο λιβάδι ή επάνω σε μια θάλασσα γεμάτη ανατολές κι έχεις τα μάτια σου κλειστά και χαμογελάς. Οι θνητοί προσπαθούν να σου κλείσουν τα μάτια γιατί δεν καταλαβαίνουν πως ο ορίζοντας που κοιτάς τώρα πια δεν σκεπάζεται με τα βλέφαρα σου. Και το στόμα προσπαθούν να σου κλείσουν γιατί δεν καταλαβαίνουν πως το χαμόγελο ζωγραφίστηκε από την αιωνιότητα στο πρόσωπο σου. Μην τους παρεξηγείς. 

11 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Υπό τους ήχους του Μπετόβεν (Απόσπασμα)



Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Οι αστραπές έσκιζαν τον ουρανό σα να ήθελαν να τον τιμωρήσουν για κάποιο έγκλημα που είχε διαπράξει. Τα σύννεφα πιο μαύρα κι απ’ την κόλαση έκαναν στην άκρη, αφήνοντάς τις να φωτίζουν μανιασμένα το σκοτεινό τοπίο, απλά και μόνο για να δείξουν τις απειλητικές διαθέσεις τους. Εκκωφαντικοί ήχοι από μπουμπουνητά λες και ο ίδιος ο Θεός τσακωνόταν με τον ουρανό. Δυνατοί κεραυνοί έπεφταν προσπαθώντας θαρρείς, να σκοτώσουν την αδικία όλης της ανθρωπότητας μέσα σε μια νύχτα. Μια νύχτα που οι αστραπές την έκαναν μέρα για να φανεί όλη η βρωμιά, να μη μείνει τίποτα κρυφό. Και τελικά μια καταιγιστική βροχή τόσο δυνατή, που θα μπορούσε να είναι το κλάμα του ίδιου του Θεού που μετάνιωσε για το πιο φρικτό έγκλημα του κόσμου.

10 Δεκ 2018

"Αχ Αγάπη" από την Αγάπη Ντόκα

Δεν έχω τι να βάλω


Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της –εγώ κι εσύ και όλες μαζί–, δεν έχει τι να φορέσει στις γιορτές.
Το σκηνικό, φιλενάδα, γνωστό: ανοίγεις ντουλάπες, πετάς πάνω στο κρεβάτι όλα σου τα ρούχα, αρχίζεις τις δοκιμές, απορρίπτεις το ένα μετά το άλλο και ρίπτεις στο πάτωμα αυτά που είτε δεν σου κάνουν, είτε δεν σου αρέσουν. Βάζεις-βγάζεις για ώρες, το βουναλάκι στο πάτωμα ψηλώνει και το μόνο που σου μπαίνει, είναι οι κάλτσες, ένα κολιέ κι ένα βραχιόλι.
-Μα πέρσι το πήρες! σου λέει το έτερον ήμισυ, αν σε τσακώσει επ’ αυτοφώρω.
Γιατί, φιλενάδα, καλό είναι να φροντίζεις να κάνεις το ξεκαθάρισμα απόντος τούτου, καθότι το ξέρεις το σενάριο.
-Μα δεν μου κάνει! του απαντάς.
-Να μην έβαζες κιλά! έρχεται η γνωστή ατάκα.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε


9 Δεκ 2018

Πρωτοχρονιάτικος Διαγωνισμός με δώρο το βιβλίο "Ερωτευμένες Πόρνες" της Μαίρης Τσίλη

Όταν έχουμε τη χαρά και την τιμή να συνεργαζόμαστε με εξαιρετικούς συγγραφείς και δημιουργούς μπορούμε να διοργανώνουμε διαγωνισμούς με πολύ ιδιαίτερα δώρα. Έτσι μετά από την Αριάδνη Δάντε και την Ανάσσα της που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους φίλους, ήρθε η ώρα η λατρεμένη Μαίρη Τσίλη να προσφέρει το νέο της βιβλίο "Ερωτευμένες Πόρνες" (Εκδόσεις Όστρια) στους αναγνώστες μας. Ένα βιβλίο τολμηρό, άμεσο, δυνατό, όπως μόνο η Μαίρη Τσίλη μπορεί να γράψει αντανακλώντας την ψυχή της αλλά και την ψυχή των ηρώων της. 

Ο τρόπος για να συμμετέχετε είναι ο γνωστός...

1) κάνετε like στη σελίδα μας στο fb

7 Δεκ 2018

"Μοντερνική Ζωγραφική - Ο Αυτοσχεδιασμός αρ. 30 του Kandinsky " από τον Νίκο Βιτωλιώτη


Μιας και στο προηγούμενο κείμενο σχολιάσαμε την μοντερνική ατονική μουσική και καταλάβαμε γιατί δεν καταλαβαίνουμε τίποτα και γιατί πονάνε τα αυτιά μας όταν την ακούμε, ας πάμε σε κάτι πιο βατό. Ας μιλήσουμε λοιπόν για μοντέρνα ζωγραφική. Και είμαι σίγουρος ότι όλων μας ο νους, πάει στον Χρόνη Εξαρχάκο, στην ταινία Η Παριζιάνα. Για θυμηθείτε, όσοι δεν σας λέει τίποτα! Έκανε τον ζωγράφο, που αγάπαγε την αδελφή της μοδίστρας-Βλαχοπούλου (Σούζη και τρως, και ψεύδεσαι…), τον μόνιμα πεινασμένο, που προσπαθούσε να ανταλλάξει με τον μπακάλη έναν πίνακά του για μισό κιλό φέτα κι ένα τέταρτο μορταδέλα κι εκείνος του αντιπρότεινε να του φτιάξει μια ταμπέλα για το μαγαζί… Λοιπόν, στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου, η μοντέρνα ζωγραφική έχει περάσει ως κάτι ανάλογο με παιδιάστικα σχέδια, που ο καθένας μπορεί να φτιάξει και που με το κατάλληλο μάρκετινγκ, το πλασάρει ως τέχνη. Έχει μια δόση αλήθειας αυτή η αντίληψη, καθώς μέσα στο μοντερνικό κίνημα υπήρξαν πολλές μούφες, πολλοί δήθεν, πολλά ψώνια τελοσπάντων, αλλά υπήρξαν και κάποιες δημιουργίες διαχρονικές, κάποια πραγματικά αριστουργήματα. Ας δούμε λοιπόν έναν σοβαρό και αναγνωρισμένο δημιουργό και ένα χαρακτηριστικό του έργο. Στο τέλος του κειμένου, σας έχω μια έκπληξη και ένα bonus (κίνητρα για να το διαβάσετε ολόκληρο…).
Τα πρώτα είκοσι χρόνια του 20ου αιώνα, υπήρξαν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της τέχνης σε όλες τις εκφάνσεις της, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της ζωγραφικής. Οι τρεις βασικότερες καλλιτεχνικές πρωτοπορίες, που κυριάρχησαν και καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα των καλλιτεχνικών δημιουργιών του πρώτου τουλάχιστον μισού του αιώνα, ήταν αυτή της «έκφρασης» που συνδέθηκε με τον εξπρεσιονισμό, αυτή της «αφαίρεσης» που ταυτίστηκε με το ομώνυμο ρεύμα και η τάση της «φαντασίας», που εκδηλώθηκε μέσα από τον σουρεαλισμό.

6 Δεκ 2018

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη


Αγαπημένο μου αντίο 


Με ρώταγες αν θα φύγεις και σου απαντούσα πως όχι. Μου έλεγες ότι φεύγεις και σου έλεγα πως και αύριο θα πούμε καλημέρα εμείς. Κι ύστερα έφυγες για πάντα εσύ κι εγώ σου φώναζα χωρίς να με δει και να με ακούσει άλλος κανείς : μείνε εδώ! Πόσο αξιοπρεπής και γενναίος ο θάνατος σου. 

5 Δεκ 2018

Χριστουγεννιάτικος Διαγωνισμός "Η Ανάσσα των Χριστουγέννων" της Αριάδνης Δάντε

Το blog μας σε συνεργασία με την Αριάδνη Δάντε έχει τη χαρά να σας ανακοινώσει τον νέο μας Χριστουγεννιάτικο Διαγωνισμό. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος βρήκαμε τον τρόπο να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα με την καλύτερη παρέα. Με τον Άγιο Βασίλη και με τη βασίλισσα Ανάσσα αλλά και ακόμα 21 χαρακτήρες σε αυτή τη θεατρική απόδοση του παραμυθιού "Η Ανάσσα του Πάγου". 

Γράφτηκε με τη μεγάλη προσδοκία να αγκαλιαστεί από όλους όσους αγαπούν να ζωντανεύουν τα παραμύθια. Το βιβλίο περιλαμβάνει τους έμμετρους διαλόγους είκοσι τριών ρόλων, οι οποίοι συμβαδίζουν αρμονικά με την πλοκή του κλασικού παραμυθιού, δίνοντας στο παραμύθι μια έμμετρη όψη. Βασικοί πρωταγωνιστές του έργου είναι ο Άι-Βασίλης και η βασίλισσα Ανάσσα, ρόλοι που προτείνεται να υποδυθούν από ενήλικα πρόσωπα. Οι παιδικοί ρόλοι περιλαμβάνουν τα ξωτικά και τους τάρανδους του Άι-Βασίλη, τις χιονονιφάδες, τους σκύλους και το χιονάνθρωπο της βασίλισσας Ανάσσας, τους ταχυδρόμους, τις γκρι στάχτες της μολυβένιας λάβας, τη νεράιδα Σιβ και την καλικαντζαρούλα Έιβορ. Στη συγκεκριμένη έκδοση οι ρόλοι των παιδιών έχουν αποδοθεί σε έντεκα αγόρια και δέκα κορίτσια. 
Μαζί με το παραμύθι, η Αριάδνη Δάντε μας προσφέρει και έναν αναμνηστικό καμβά. Ο πρώτος τυχερός νικητής θα κερδίσει το παραμύθι και ο δεύτερος τον χριστουγεννιάτικο καμβά.

4 Δεκ 2018

"Στα χνάρια του τρόμου" της Σοφίας Κραββαρίτη


"Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει και ο παράδεισος" σκέφτηκε ατενίζοντας το χιονισμένο τοπίο από το ύψος που βρισκόταν το γραφείο της. "Λευκός κι αμόλυντος, σχεδόν απάτητος" συνέχισε την σκέψη της, έχοντας το βλέμμα της πάντα χαμηλά στο κάτασπρο που κυριαρχούσε. Η τελευταία εβδομάδα είχε κυλήσει πολύ άσχημα και οι δυνάμεις της την είχαν εγκαταλείψει. Μέσα στο γραφείο, αλλά και παντού γύρω της, ένιωθε να την συντροφεύει ένα φάντασμα. Καθημερινά και παντού. Δεν φοβόταν. Πως θα μπορούσε άλλωστε να τρομάξει με την άλλη πλευρά του εαυτού της;

who is online

Ad24