18 Σεπ 2019

Διαγωνισμός με δώρο την ποιητική συλλογή "Ossimoro" (Εκδόσεις Αρινόη) του Γιώργου Μουτσινά

Σιγά σιγά ετοιμαζόμαστε για τη νέα σεζόν στο blog μας με κάποιες από τις παλιές μας στήλες να επιστρέφουν, κάποιες καινούργιες να προστίθενται...αλλά αν κάτι μένει σταθερό είναι οι διαγωνισμοί μας (κυρίως λογοτεχνικού, και όχι μόνο, ενδιαφέροντος). Ο διαγωνισμός που σας ανακοινώνουμε σήμερα έχει ως δώρο τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Μουτσινά με τίτλο "Ossimoro" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Αρινόη". Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε ολόψυχα τον δημιουργό που προσφέρει ένα αντίτυπο της ποιητικής του συλλογής για τους φίλους του blog μας.

12 Σεπ 2019

"Πόλεμος και Προσφυγιά" από τον Θανάση Καρκαλά

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Τα λουλούδια δεν ανθίζουν
και τα ουράνια δεν έχουν χρώμα γαλανό.
Οι ταραχές κι οι θόρυβοι αρχίζουν,
σκεπάζουν χρώματα ειρήνης, δεν είναι το κλίμα γαληνό.

Ο πόλεμος κυριαρχεί.
Η προσφυγιά ακολουθεί.
Ένα παιδί στοχάζεται:
«Που θα βρω ειρήνη, να βρεθεί ποιος νοιάζεται»;

"Αγροτική Τράπεζα" από τον Λουκά Ντάνο

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Είμαστε στα 1956, εγώ μόλις έντεκα χρονών και ήδη δέκα χρόνια πεθαμένος ο πατέρας μου. Ζούμε με τη Μάνα μου, που έγινε, εκτός από μάνα, πατέρας, αδελφός, καλλιεργητής και οικονομικός διαχειριστής. Από πολύ νωρίς με έσπρωχνε στα θέματα πληρωμών και εισπράξεων από τα αγροτικά προϊόντα που παράγαμε. Ένα τεράστιο πρόβλημα, τότε, αλλά και τώρα, για όλους τους αγρότες, ήταν τα χρέη στην Αγροτική Τράπεζα. Κανένας μας δεν εξοφλούσε με μιας το χρέος της χρονιάς, αλλά πληρώναμε έναντι, εκατό, διακόσιες ή περισσότερες δραχμές. Τα δάνεια των αγροτών, ήταν δάνεια σε χρήμα, για τις καλλιεργητικές ανάγκες και δάνεια σε είδος, λάδια, συνήθως σπορέλαια, σαπούνι, σπόροι και λιπάσματα. Ελάχιστοι κατάφερναν να ξοφλήσουν τη χρονιά τους περισσότερους τους πλάκωναν τα δάνεια της επόμενης χρονιάς, με αποτέλεσμα το χρέος στην αγροτική να μην εξοφλείται ποτέ. Εφιάλτης όλων μας, ήταν η αγροτική τράπεζα και σ`εμάς που είχαμε χωράφια στην Κωπαΐδα, ήταν και ο Οργανισμός Κωπαϊδος, αρπακτικό μέχρι πρόσφατα. Η μάνα μου θεώρησε ότι ήρθε η ώρα να πάω να πληρώσω εγώ μια δόση έναντι στη Λιβαδειά, που ήταν το υποκατάστημα της αγροτικής. Μου δίνει δυο κατοστάρικα, τα τυλίγει προσεκτικά στο μαντήλι μου και με απειλές μην τα χάσω, με ξαποστέλνει.

7 Σεπ 2019

"Το τέλος του κόσμου" από την Κατερίνα Κρυστάλλη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Το τέλος του κόσμου
δεν θα έρθει με κανονιοβολισμούς
από μαύρα κανόνια με κόκκινες φούντες
και μακελάρηδες που φοράνε Ναπολεόντεια καπέλα.

Το τέλος του κόσμου αυτού
δεν θα έρθει με σπαθιά, μαχαίρια ή σουγιάδες.
Ούτε με τόξα και βέλη, ούτε με άσπρες στολές
ξιφασκίας.

"Η Τελευταία Βιβλιοθήκη" από την Κατερίνα Σακελλάρη


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής

Στην πρώην λαμπερή και μεγάλη πόλη πάνω σε έναν από τους εφτά λόφους της, γεμάτη χαλάσματα πια, στέκει ακόμα ένα διώροφο νεοκλασικό, σχεδόν απείραχτο από τους πυραύλους και τις βόμβες που έχουν ερημώσει την πόλη. Μόνο η σκεπή του έχει χαθεί η μισή, και η ελαφριά κατάρρευση στα ενδότερα του πρώτου ορόφου. Το σκληρό δρύινο  πάτωμα έχει κρατήσει τα σπασμένα κεραμίδια και τα περίτεχνα ακροκέραμα. Στον λεηλατημένο πρώτο όροφο υπάρχουν μόνο σκουπίδια και μερικά έντομα. Τα ανοιχτά παράθυρα και η διαλυμένη πόρτα στεγάζουν σκουπίδια και σπασμένα έπιπλα.
Το μόνο που έχει μείνει όρθιο σκεπασμένο από σκόνη και αράχνες είναι η ξύλινη βιβλιοθήκη. Γεμάτη με βιβλία από την αρχαία σοφία, από εμπνευσμένα μυθιστορήματα, βιβλία μαγειρικής και εγχειρίδια ηλεκτρικών συσκευών, βουβά και ακίνητα, περιμένοντας ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια.

6 Σεπ 2019

"Το ταξίδι" από τον Απόστολο Δαβίλα

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Ο ήλιος λάμπει μ΄ ένα φως τόσο μαλακό και όμορφο που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά. Ο καφές τέλειος,  τόσο δυνατός όσο  χρειάζεται. Καθισμένος κάτω από την σκιά ενός τεράστιου πλάτανου  απολαμβάνω τα χρώματα και τις γεύσεις της μικρής κωμόπολης ή χωριού, δεν είμαι σίγουρος, και σκέφτομαι πως ξεκίνησαν όλα.
Η βροχή  μόλις είχε σταματήσει μια ασυνήθιστα κρύα βραδιά στα τέλη Σεπτέμβρη. Το ρολόι έδειχνε 4.45 τα ξημερώματα και εγώ  φορτώνω την βαλίτσα και τις κρεμάστρες με τα πουκάμισα στο αμάξι.  Τι μου ήρθε και μένα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη από Αθήνα με το αυτοκίνητο, ίσως η καινούργια ασημένια Mercedes που μου έδωσε η φαρμακευτική εταιρία που δουλεύω, ίσως η χαλάρωση και η ηρεμία που έρχεται στο μυαλό με την πολύωρη οδήγηση, ίσως και ο χρόνος που χρειάζομαι να σκεφτώ τι λαγό θα βγάλω από το καπέλο για να ανεβάσω τις πωλήσεις στο τμήμα της Βορείου Ελλάδος.

"Για σένα" από την Ελένη Κόρου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Για σένα πέθαινα.
Παραμελούσα πάντα
μια άχαρη αναπνοή
το βράδυ να στη δώσω
κι ας μην ήσουνα εκεί.

4 Σεπ 2019

"Στη Θάλασσα" του Παναγιώτη Αλεξόπουλου

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής



Απόψε η μάνα σε κοιτά.
Δυο μάτια παγωμένα που ξέχασαν να βλέπουν
απ’ το δάκρυ.
Απόψε η μάνα σε κοιτά.
Δε μπορεί να θυμηθεί· κουράστηκε πια
να θυμάται.

"Wake Up!" (ανώνυμος συγγραφέας)

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής



Μια γυναίκα με ένα λευκό λεκιασμένο φόρεμα τρέχει φοβισμένη να σωθεί από έναν ψυχικά διαταραγμένο άνδρα που την είχε κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο για μήνες. Η γυναίκα βλέπει στο δρόμο της ένα σπίτι με αναμμένα φώτα και βρίσκει την ευκαιρία να ζητήσει βοήθεια. Η γυναίκα χτυπάει την πόρτα και της ανοίγει μια ηλικιωμένη κυρία η οποία την έβαλε γρήγορα μέσα στο σπίτι όταν της ζήτησε βοήθεια η γυναίκα. Η ηλικιωμένη κυρία της είπε να πάει να κάνει ένα μπάνιο και να βάλει καθαρά ρούχα. Η γυναίκα είχε μείνει άναυδη με το πόσο καλή είναι με μια ξένη γυναίκα, ήταν περίεργα καλή. Όταν τελείωσε η γυναίκα το μπάνιο και βγήκε στο σαλόνι όπου την περίμενε η γριούλα, είδε ξανά τον εφιάλτη μπροστά της, τα πόδια της να τρέμουν και να ελπίζει μέσα της ότι βλέπει ένα κακό όνειρο. Όμως δεν ήταν ένα κακό όνειρο ήταν ο διαταραγμένος άνδρας που την είχε φυλακισμένη και ήταν εκεί αφού από ότι φάνηκε η ηλικιωμένη κυρία ήταν η μητέρα του άνδρα αυτού. Έτσι κλείδωσαν ξανά την γυναίκα στο σκοτεινό υπόγειο που ήταν και την έδεσαν σε μια καρέκλα. Τα μάτια της γυναίκας δεν σταματούσαν να τρέχουν που πίστεψε ότι μπορεί να βγει από αυτόν τον εφιάλτη. Τα μάτια της έκλεισαν…

3 Σεπ 2019

"Μια ευχή για τον κόσμο" από το Νίκο Μουζακίτη

Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής


Αν είχα μόνο μία ευχή στον κόσμο να προσφέρω
Τότε και εγώ θα έδιωχνα όλο το κακό, πιο κακό;μην με ρωτάται δεν ξέρω.
Άλλος κακούς βλέπει τους δαίμονες και άλλος τους ανθρώπους,
Άλλος μιλάει για πνεύματα και άλλος για τους φόβους.

Δεν ξέρω σε ποιον μπορώ να βασιστώ το κακό να διώξει από τον κόσμο αυτό 
Σε κάποιον θεό;σε κάποιον θνητό;σε κάποιον ήρωα ή σε κάποιον δειλό;
Μάλλον πρώτα από όλα πρέπει να εμπιστευτώ των ίδιο μου τον εαυτό.

"Ποιος έκλεψε τον ήλιο στον Όλυμπο;" από τη Μαίρη Κάντα


Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής
 
Η νύχτα στον Όλυμπο έφτανε στο τέλος της, όταν ο θεός Απόλλωνας μπήκε στο σπίτι του. Σε λίγα λεπτά, θα απελευθέρωνε τον ήλιο που φύλαγε στο ειδικό κουτί και μία νέα μέρα θα άρχιζε. «Συμφορά!» φώναξε ο θεός που ήταν υπεύθυνος για τον ήλιο και την αυγή όταν είδε το κουτί που ήταν άδειο. «Πού πήγε ο ήλιος;» συνέχισε να φωνάζει.
Από τις φωνές του, όλοι οι θεοί του Ολύμπου ανησύχησαν. Ο Δίας αμέσως βρέθηκε στο σπίτι του Απόλλωνα. «Γιατί φωνάζεις έτσι και μας ξύπνησες;» τον ρώτησε θυμωμένα ο Δίας. Ο Απόλλωνας ήταν πολύ ταραγμένος. «Κάποιος έκλεψε τον ήλιο». «Πώς είναι δυνατόν;» ρώτησε ανήσυχη η Ήρα που έφτασε και εκείνη στο σπίτι του θεού Απόλλωνα.

1 Σεπ 2019

"Απομεινάρια ματαιοδοξίας πλάι στο χώμα" από τη Σοφία Λεονίδου

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)


Καταγραφή στιγμών. Μια νύχτα που ο καλλιτέχνης με στεγνή σιγουριά έσκισε το έργο του, το έθαψε στον κήπο, και έπειτα εν ολίγων στιγμών οι τύψεις του το ξέθαψαν πάλι στην αγκαλιά του. Οι παλάμες του θολώνουν τα μάτια, δεν την αντέχουν τόση πραγματικότητά. Το σώμα ματαιοδοξεί με κάθε εσωτερική λέξη. Φτύνει δάκρυα σαν αναμνήσεις, αναμνήσεις που γδέρνουν, να μουσκέψει η σάρκα. Να πνίξει το δηλητήριο αυτό τις φλέβες, να αυτοκαταστρέφομαι με κάθε λυγμό. Απλότητα θλίψης μες σε σύνθετους σπαραγμούς. Τι ματαιόδοξο, να σκάβεις με μανία για να θάψεις την αποτυχία του εαυτού σου και έπειτα, να αναπολείς και να θλίβεσαι και θλίβεσαι πλάι στα απομεινάρια, είτε στάχτη είτε χώμα.
 

"Ο Πόλεμος του Δικηγόρου" από τον Νικόλαο Μουρατίδη

(Συμμετοχή στον 7ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)


Όταν τον πήγε στο στρατόπεδο είδε να περιμένουν άλλους τέσσερις άντρες έξω στο δρόμο. Πλήρωσε το ταξί πήρε την βαλίτσα του και κατευθύνθηκε προς το στρατόπεδο, ρώτησε που μπορεί να δώσει τα χαρτιά του για να μπει μέσα. Χρειάστηκαν λίγες ώρες για να καταφέρει να πάει στο θάλαμο του και ήταν ο μοναδικός ψήλος εκεί μέσα και για το ρουχισμό του καθυστέρησαν να το βρουν.
Για τα επόμενα τρία χρονιά είχε κάνει στα γραφεία λόγο της δουλείας που έκανε και λιγότερο σε άλλες υπηρεσίες. Ξυπνούσε από τους πρώτους και όταν έκαναν ασκήσεις και τρέξιμο κάνεις δεν μπορούσε να τον ξεπεράσει και αυτό σε μερικούς δεν άρεσε σε τέσσερα άτομα για να τον τιμωρήσουν για αυτό πήγαν για να το πλακώσουν στο ξύλο χωρίς να ξέρουν ότι ήξερε πολεμικές τέχνες τους είχε ξαπλώσει μέσα σε ένα λεπτό, αλλά για κακή τους τύχη εκείνη την στιγμή είχε περάσει ένας ανώτερός τους. Τιμωρήθηκαν και οι πέντε με φυλάκιση τρείς μέρες, δεν τον ξαναενόχλησαν σωματικά αλλά μόνο λεχτικά όταν ήταν μόνοι τους. Δεν τους έδιναν σημασία πολύ και αυτό τους έδινε στα νευρά.

who is online

Ad24