H μοναξιά του συγγραφέα πριν την παρουσίαση

Αύριο έχω παρουσίαση για το καινούργιο μου βιβλίο. Και; Τι έγινε; Ε, να έχω τρία χρόνια να κάνω κάτι τέτοιο. Έχω κι ένα βιβλίο ιδιαίτερο, γεμάτο με τις Ερωτευμένες πόρνες μου κι εμένα μαζί τους. Και; Φοβάσαι ή έχεις άγχος; Όχι μωρέ. Απλά νιώθω κάπως. Ξέρεις οι παρουσιάσεις βιβλίων είναι λίγο περίεργες. Ποιος θα έρθει και ποιος όχι. Τι θα πω και πως θα είμαι οκ με όλους, ενώ μπορεί να με πιάσει κρίση μοναχικοπάθειας και αγοραφοβίας και να θέλω να μείνω με τις ηρωίδες μου. 

"Κυνήγι Μαγισσών" από την Ξανθίππη Γιωτοπούλου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Ακούστηκε μία γυναικεία κραυγή και η κοπέλα έτρεξε έντρομη προς τα κάγκελα του κλουβιού της. Τα μελιά της μάτια άνοιξαν διάπλατα στη θέα μιας μεσήλικης γυναίκας, την οποία τραβολογούσαν δύο στρατιώτες.

«Κονστάνς!» ούρλιαξε η κοπέλα και γράπωσε με δύναμη τα κάγκελα. «Αφήστε την! Κονστάνς!»

Οι άντρες την αγνόησαν και συνέχισαν να σέρνουν την άμοιρη γυναίκα μακριά από το κλουβί της νεαρής.
Εκείνη, παρόλα αυτά, συνέχισε να ταρακουνάει τα κάγκελα, σε μία προσπάθεια να βγει από εκεί. Αλλά ο κόπος ήταν μάταιος, μιας και χωρίς τα μαγικά της ή κάτι για να παραβιάσει την κλειδαριά, ήταν αναγκασμένη να παραμείνει στη φυλακή της.

"I' m in love with a fairytale" του Σίμου Αλεξίου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

     Και κάπως έτσι, ξαφνικά, άρχισαν όλα. Μπορεί να σε ήξερα απ' τη στιγμή που άνοιξες πρώτη φορά τα ματάκια σου, μπορεί ενδιάμεσα να είχαμε χαθεί, αλλά το νησί, εκείνο το όμορφο νησί στις Κυκλάδες έμελλε να μας κάνει να σμίξουμε. Ξανά. Έπειτα από 14 χρόνια σε αντίκρισα. Ένα περίεργο συναίσθημα, σαν κάτι να μας ένωνε από παλιά. Ή μήπως όντως μας ένωνε; Οικογενειακοί φίλοι, περισσότερο από 30 χρόνια οι γονείς μας και εμείς μεγαλώναμε...Μεγαλώναμε μαζί, αλλά χωριστά. Ο άνθρωπος μου ήραν 17 χιλιόμετρα μακριά μου. Μπορεί να άργησα, μα εν' τέλει τον «γνώρισα». Το παραμύθι μόλις είχε αρχίσει να γράφεται...

"Τα Λόγια που δεν είπα" από την Ελένη Γκούμα (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, τότε δυο ενδεχόμενα υπάρχουν. Πρώτον, να έχω αυτοκτονήσει και να το βρήκες μέσα στο κομοδίνο μου ψάχνοντας για την αιτία. Και δεύτερον να μη βρήκα τελικά το θάρρος να δώσω τέλος στη ζωή μου, αλλά να σου το έστειλα προσπαθώντας να καταλάβεις κάποια πράγματα για μένα.

   Από μικρή ήμουν πολύ κλειστός άνθρωπος… Θυμάμαι τις φίλες μου να μου λένε τα μυστικά τους,  κλείνοντας με τη φράση «μην το πεις σε κανέναν...». Και εννοείται ότι εγώ δεν τα έλεγα πουθενά. Και όσα πιο πολλά μου έλεγαν, τόσο ένιωθα το κεφάλι μου να βαραίνει.. Η Μαρία ξεκίνησε να καπνίζει. Η Αντωνία έκλεψε χρήματα από τους γονείς της. Η Αναστασία αντέγραψε στο μάθημα… Δεν άντεχα άλλα μυστικά, αλλά αν τους το έλεγα φοβόμουν ότι δεν θα μου ξαναμιλούσε κανείς.

   Και στο σπίτι όμως τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα.  Οι γονείς μου έλειπαν πολλές ώρες για δουλειά. Και εγώ δεν είχα κανέναν να μιλήσω.  Ώσπου ήρθε ένας ξάδελφος μου για σπουδές και τον φιλοξενούσαμε. Στην αρχή χάρηκα πολύ. Δεν έβλεπα συχνά άλλους συγγενείς γιατί ζούσαν πολύ μακριά. Και επιτέλους θα υπήρχε και κάποιος άλλος στο σπίτι, δεν θα ένιωθα τόσο μόνη.

   Όμως η ζωή δεν είναι όπως τη φαντάζεσαι. Ο Αντώνης φαινόταν ένα πολύ καλό παιδί. Όμως ξαφνικά η συμπεριφορά του απέναντί μου άρχισε να αλλάζει. Ήταν πιο επιθετικός και μου μιλούσε πολύ απότομα. Μέχρι που μια νύχτα που έλειπαν όλοι από το σπίτι ήρθε στο δωμάτιό μου. Ξάπλωσε δίπλα μου και άρχισε να με χαϊδεύει. Εγώ είχα κοκαλώσει από τον φόβο μου. «Μην το πεις σε κανέναν» μου ψιθύρισε και έφυγε. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετό καιρό, με τον Αντώνη να γίνεται κάθε μέρα και πιο προκλητικός. Άρχισα να κλαίω με το παραμικρό και τις νύχτες να ξυπνάω με εφιάλτες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκεφτόμουν κάποιον τρόπο να τον σκοτώσω, να φύγει αυτό το τέρας από το σπίτι μου. Τελικά μετά από μερικούς μήνες έφυγε, πήγε να μείνει αλλού.  Όμως το κακό είχε γίνει. Πλέον δεν ήθελα να βλέπω κανέναν και κλεινόμουν όλη μέρα στο δωμάτιό μου και διάβαζα. Το είχα πάρει απόφαση, θα έφευγα από αυτό το σπίτι. Υπομονή άλλα δυο χρόνια…

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Επιστροφή...

Αφιερωμένο στους ξενιτεμένους και στους ναυτικούς μας

Πίσω απ’ τις σφραγισμένες πόρτες και τα σκουριασμένα κάγκελα

τρελό χορό στήσανε οι θύμησες απόψε

παρέα με τη μοναξιά.

Το μακρύ σιδερένιο κλειδί κρυμμένο μέσα στην  πήλινη γλάστρα

μαζί με την ψυχή ετούτων των χορταριασμένων τοίχων κάποιον, κάτι καρτερά.

Στου χρόνου το πείσμα

Τα άνθη εξακολουθούν ζωή να ‘χουν….

"Στα Χνάρια του Τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Ήταν μία από εκείνες τις ώρες. Τις θλιμμένες. Τις μουντές. Τις ώρες που δεν άντεχε λεπτό την βαρετή ύπαρξή της. Ήθελε να φύγει και πάλι. Ήξερε που ακριβώς επιθυμούσε να βρεθεί. Εκεί που πήγαινε κάθε, μα κάθε φορά. Εκεί που τα βήματά της την οδηγούσαν πάντα και αυτή υπάκουε σε αυτή την πρωτοβουλία σα να της το επέβαλε κάποιος άγραφος νόμος. Το ερειπωμένο σπίτι δεν ήταν πολύ μακριά. Άλλωστε ήταν η ώρα που απολάμβανε τον περίπατο. Νωρίς το απόγευμα. Έφτανε μετά από μισή ώρα στον προορισμό της και παρέμενε λίγες ώρες ώσπου να καταφθάσει το σούρουπο με αργό βηματισμό, μυστηριώδες και σχεδόν πάντα με ένοχα μυστικά. Μυστικά που εκείνη δε χρειαζόταν ν' ανακαλύψει επειδή απλά τα γνώριζε ήδη. Άλλωστε δεν είχε σημασία πια. Πολλοί ήταν αυτοί που μιλούσαν, το σπίτι όμως δεν πρόδιδε τίποτα. Η σιωπή του σφράγιζε το αιώνιο μυστικό. Το οίκημα έμοιαζε να την περιμένει κάθε φορά. Το πλησίαζε αργά, σχεδόν με ευλάβεια. Μπορούσε να νιώσει τη δύναμή του, σχεδόν την κατέκλυζε το έντονο συναίσθημα όταν το αντίκριζε. Φτάνοντας μπροστά του, ένα δέος την πλημμύριζε και ένιωθε πως της έστελνε αυτό το ίδιο όλη του την ενέργεια. Γιατί είχε ενέργεια, το γνώριζε. Όπως πάντα έκανε το γύρο του, αγγίζοντας σε κάποια σημεία τους τοίχους του. Ήταν παγωμένοι, νεκρικοί, της άρεσε όμως η αίσθησή τους. 

"Αχ, Αγάπη" από την Αγάπη Ντόκα

Το μποτοξάκι

Περίμενε στο σαλόνι του γιατρού πάνω από μία ώρα. Της τον είχαν συστήσει ως τον καλύτερο και αυτή όφειλε απλά να πάει στον καλύτερο. Είχε χωθεί μέσα στο κινητό, τσατ με τις συνομήλικες δεκαεφτάχρονες φίλες της, που εκείνη την ώρα πήγαιναν φροντιστήριο. Βασικά κοπάνα έκαναν και χαζογελούσαν σε μια καφετέρια, περιμένοντας να δουν άμεσα το αποτέλεσμα που θα είχε το μποτοξάκι στα χείλη της κολλητής τους.

Μπήκε στο γραφείο του γιατρού, που την κοίταξε πατόκορφα, απορώντας με το ντύσιμο που κάνουν αυτά τα «μικρά»: σκισμένο τζιν κατά λωρίδες στο μπούτι, μπλουζάκι-υποψία, τακούνι του στραμπουλήγματος, βάψιμο ουράνιο τόξο, σκουλαρίκια-βραχιόλια-δαχτυλίδια-κολιέ όλα σε αφθονία και υφάκι ο-μπαμπάς-μου-έχει-λεφτά-κι-εγώ-τον-κάνω-ό,τι-θέλω-τον-μπαμπά-μου.

-Θέλω να φουσκώσω τα χείλη μου, δηλώνει με τόνο που δεν χωράει αντιρρήσεις.