"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

 Το γράμμα που δε σου έστειλα ποτέ

Έχει ψύχρα απόψε. Και πάλι η μορφή σου με επισκέπτεται και αιχμαλωτίζει το μυαλό μου, την καρδιά μου, το κορμί μου. Όπως πάντα την ίδια ώρα ακριβώς! Γράφω για σένα. Σε ένα χαρτί με ένα στιλό μα το μελάνι τελειώνει και στάζει κάτι σκούρες τελείες σαν κηλίδες από αίμα νεκρό. Πέρασε τόσος έρωτας καιρός από τότε που βρεθήκαμε εμείς. Από τότε που εμείς γίναμε ένας χωρισμός πειρασμός για δάκρυ. Όχι δεν θα γράψω ούτε μισή λέξη εις βάρος σου. Μόνο λέξεις ολόκληρες που θα περιγράφουν το πόσο λάθος σε αγαπούσα. Βλέπεις, είχα άγνοια κινδύνου και νόμιζα ότι θα με αγαπούσες πιο πολύ από όσο παθιαζόσουν για μένα. Κι όμως ήθελες απλά να διεκδικήσεις, να νικήσεις τον καλά κρυμμένο αδύναμο εαυτό σου, μέσα από την δύναμη που είχα να ανάβω όνειρα και να φτιάχνω ζωές όμορφες για πάρτη σου. Γράφω για σένα. 

Ο Βάρβαρος Σκέφτεται...

Ανάμεσα στο χρονικό διάστημα όπου οι ωκεανοί παρανομίας κατάπιαν την Ελλάδα και των ανερχόμενων γιών του επίτιμου, υπήρχε μια εποχή που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί. Κρίση απλώθηκε στα λαμπερά βασίλεια της Ευρώπης σαν πληγή των Φαραώ.

Τότε ήρθε ο Ράγκαρντσον  (γνωστός και σαν Μήτσος) από τον βορρά – μαύρα μαλλιά, βλοσυρό βλέμμα, με μπύρα στο χέρι και το σπαθί στην πλάτη, έτοιμος να χλευάσει τους πάντες και μελαγχολήσει για την μοίρα του. Μοναδικός του στόχος να πατήσει τα έδρανα της Βουλής κάτω από τα σανδάλια του.

ΦantastiCon 6-7 Οκτωβρίου 2018

"O Κήπος με τα Τριαντάφυλλα" της Σοφίας Κραββαρίτη μέσα από τα μάτια της Μαίρη Τσίλη

Γράφει η Μαίρη Τσίλη

Άρχισα να διαβάζω το συγκεκριμένο βιβλίο έτσι απλά σε μια ωραία και χαλαρή στιγμή μου, μέσα στην ησυχία του σπιτιού μου. Που να ήξερα τι θα μου συνέβαινε αμέσως μετά. Εκεί που νόμιζα ότι διαβάζω την ιστορία μιας κοπέλας που είχε ατυχήσει στον έρωτα και προσπαθούσε να επανέλθει στην καθημερινότητα της, σιχτιρίζοντας τις ανόητες και μίζερες σχέσεις που είχε, ανακάθισα στον καναπέ και είπα "γουαου". Ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μου ένα μυστήριο που μου ερέθιζε έντονα την περιέργεια. Εκεί που κρατούσα την ανάσα μου για να δω τι θα γίνει μετά, με έπιασαν τα γέλια. Γέλια τριανταχτά. Ο καφές μου χύθηκε και το τασάκι αναποδογύρισε. Ούτε με ένοιαζε.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Firemagination" από τον Κωνσταντίνο Ντεκουμέ

«  Ευχήσου  στην Θάνατο »

Η Θάνατος σήκωσε άλλη μια φορά το ποτήρι με την μπύρα  μπροστά της και εφόσον ήπιε άλλη μια καλή γουλιά το άφησε στον ξύλινο πάγκο από τον οποίο το είχε πάρει. Παντού τριγύρω της άντρες, γυναίκες .. Διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών χρωμάτων ή φυλών και σεξουαλικών προτιμήσεων.. Για να είναι εδώ αυτήν την στιγμή σήμαινε μόνο ένα πράγμα..

Πολλοί από αυτούς θα έρχονταν μαζί της απόψε.. Πριν ο ήλιος βγει άλλη μια φορά στον ανθρώπινο κόσμο και μια νέα ημέρα ξεκινήσει το νήμα της ζωής πολλών από αυτούς τους ανθρώπους θα κόβονταν απότομα. Η Θάνατος δεν μπορούσε να διαλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα πέθαιναν αυτοί οι άνθρωποι, δεν ήταν η δουλειά της εξάλλου. Την ενδιέφερε ελάχιστα κιόλας για να λέμε την αλήθεια. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ξέρει τα ονόματα τους για να μπορεί να τους καλέσει τον καθένα ξεχωριστά, την στιγμή που ο καθένας από αυτούς θα πέθαινε , για να μην αργήσει ούτε στιγμή στο ραντεβού τους και τέλος πόσο μεγάλος θα ήταν ο αριθμός των ανθρώπων που θα μάζευε. Μια φορά, το 416 π.Χ. δεν είχε υπολογίσει σωστά τον αριθμό των κατοίκων της Μήλου που έσφαξαν οι Αθηναίοι με αποτέλεσμα να της βγουν οι πλάτες στο κουπί όταν έπρεπε να μεταφέρει τους κατοίκους από τις πηγές του ποταμού Αχέρωντα μέχρι και τον Κάτω Κόσμο.

"Μοντερνική Μουσική" του Νίκου Βιτωλιώτη

Σας έχει τύχει ποτέ να βρεθείτε σε μια συναυλία που να παίζουν όλα τα όργανα ανάκατα, να μην υπάρχει κάποια μελωδία, το έργο να μην έχει αρχή-μέση-τέλος, να πλήττετε αφάνταστα, ενώ στο τέλος, οι περισσότεροι από το κοινό να χειροκροτούν ενθουσιασμένα κι εσείς να αισθάνεστε ηλίθιοι, επειδή δεν έχετε καταλάβει τίποτα; Εάν ναι, το πιθανότερο είναι ότι βρεθήκατε (μάλλον κατά λάθος) ακροατές σε μια παράσταση ατονικής μουσικής, ένα είδος που γνώρισε άνθιση (αν και ποτέ δεν αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό) στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ας δούμε λοιπόν, τι είναι αυτή η ατονική μουσική, με την πρακτική βοήθεια του έργου Pierrot Lunaire (Φεγγαρίσιος Πιερότος) του Arnold Schönberg (1874-1951). Καλά σας κουράγια (ειδικά για τους ροκάδες και τους μεταλάδες…)!

"Αγάπη τ' όνομά σου" από τη Μελίνα Τριανταφυλλίδου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Εσύ γεννήθηκες για τα μεγάλα, τα ιδεώδη,

για τα υψηλά, τα σμαραγδένια ιδανικά.

Για πλούσια όνειρα φυλλώδη

σαν ανθηροί βλαστοί που φύονται στην καρδιά.

Σε παραθύρια που κοιτούν στον ήλιο

να ατενίσεις ήρθες τη ζωή,

να κάνεις τον εχθρό σου φίλο,

να πορευτείς με φεγγαρόλουστη ψυχή.