"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Η αναζήτηση

Μέσα στα πιο τρελά όνειρα και σ’ ανείπωτους εφιάλτες 

σε αναζήτησα.

Σε χαμένες ηπείρους και βυθισμένες πολιτείες,

θα σε βρω.

Σε βάθη απύθμενα και σε ύψη μυθικά,

δεν είσαι εκεί.

Μια άδεια αγκαλιά και λίγη μονάχα ελπίδα,

ξανά να σε δω.

"Για Γέλια και για Κλάματα" από τη Σοφία Κραββαρίτη και τη Μαίρη Τσίλη

Η μπουφετζού, ο σκύλος και η διεθνής καριέρα

 

- Έλα βρε φιλενάδα και χαθήκαμε εντελώς!
- Πράγματι, με τόσα τρεξίματα.
- Αγχωμένη σε βλέπω σήμερα.
- Μόνο; Να σκάσω είμαι.
- Και γιατί έτσι; Ποιος σε πείραξε;
- Ποιος άλλος; Αυτή η ξιπασμένη στη δουλειά που δε σταματά να με κατηγορεί.
- Α, ναι, κατάλαβα. Μα καλά, τι έχει πάθει;
- Εσύ τι λες; Ζήλια παιδί μου, ζήλια. 
- Αχ, αγάπη μου, ξαναπέστο αυτό. Αλλά για ποιο λόγο ακριβώς;
- Επειδή μ' έκαναν υπεύθυνη στη δουλειά. Τα λυσσακά της έχει φάει από τότε και άρχισε να με διαβάλει παντού. Ότι δεν ξέρω λέει, να φτιάχνω καφέδες, ότι είμαι βρωμιάρα (ποια, εγώ!!!) ότι σίγουρα κάθισα στο αφεντικό...
- Περίμενε μωρέ που πήρες φόρα! Σιγά τα λάχανα χρυσή μου! Εσύ είσαι ζωγράφος, όχι καφετζού.
- Φυσικά! Αλλά μην ξεχνάς ότι δουλεύω και στο μπουφέ του ξενοδοχείου, άκου καφετζού!

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Γαλάζια Αστέρια

Ξόδεψα ολόκληρο ουρανό για να σου φτιάξω γαλάζια αστέρια και στις άκρες των χειλιών σου να τα κρεμάσω για να χαμογελάς κι έτσι απόλυτα και ωραία να γίνεσαι εσύ ουρανός σε αυτή τη γη. 

Ποτέ δεν ήθελα να είμαι ένα αστέρι. Την αξιοπρέπεια του φεγγαριού ζήλευα πάντα, έτσι καθώς στέκει μονάχο του και την λύπη του δεν δείχνει.

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Η επισκέπτρια

Ήταν μία από εκείνες τις ώρες. Τις θλιμμένες. Τις μουντές. Τις ώρες που δεν άντεχε λεπτό την βαρετή ύπαρξή της. Ήθελε να φύγει και πάλι. Ήξερε που ακριβώς επιθυμούσε να βρεθεί. Εκεί που πήγαινε κάθε, μα κάθε φορά. Εκεί που τα βήματά της την οδηγούσαν πάντα και αυτή υπάκουε σε αυτή την πρωτοβουλία σα να της το επέβαλε κάποιος άγραφος νόμος. Το ερειπωμένο σπίτι δεν ήταν πολύ μακριά. Άλλωστε ήταν η ώρα που απολάμβανε τον περίπατο. Νωρίς το απόγευμα. Έφτανε μετά από μισή ώρα στον προορισμό της και παρέμενε λίγες ώρες ώσπου να καταφθάσει το σούρουπο με αργό βηματισμό, μυστηριώδες και σχεδόν πάντα με ένοχα μυστικά. Μυστικά που εκείνη δε χρειαζόταν ν' ανακαλύψει επειδή απλά τα γνώριζε ήδη. Άλλωστε δεν είχε σημασία πια. Πολλοί ήταν αυτοί που μιλούσαν, το σπίτι όμως δεν πρόδιδε τίποτα. Η σιωπή του σφράγιζε το αιώνιο μυστικό. Το οίκημα έμοιαζε να την περιμένει κάθε φορά. Το πλησίαζε αργά, σχεδόν με ευλάβεια. Μπορούσε να νιώσει τη δύναμή του, σχεδόν την κατέκλυζε το έντονο συναίσθημα όταν το αντίκριζε. Φτάνοντας μπροστά του, ένα δέος την πλημμύριζε και ένιωθε πως της έστελνε αυτό το ίδιο όλη του την ενέργεια. Γιατί είχε ενέργεια, το γνώριζε. Όπως πάντα έκανε το γύρο του, αγγίζοντας σε κάποια σημεία τους τοίχους του. Ήταν παγωμένοι, νεκρικοί, της άρεσε όμως η αίσθησή τους. Δε βιαζόταν ποτέ να μπει μέσα. Το ψηλάφιζε από άκρη σε άκρη σχεδόν σχολαστικά. Μπορούσε να νιώσει τον παλμό του. Συνήθιζε να μπαίνει μέσα από το σπασμένο παράθυρο. Μύριζε μούχλα το εσωτερικό του, δεν την ενοχλούσε όμως. Κοίταζε γύρω της με νοσταλγία. Τα έπιπλα ήταν όλα καλυμμένα με τα γνωστά σεντόνια της εγκατάλειψης. Κάποτε αυτά τα έπιπλα ήταν ζωντανά, όπως και οι άνθρωποι που κατοικούσαν εκεί. Κάποτε... Μπορούσε ακόμα να μυρίσει το αίμα, καθώς και τις ορμόνες που είχαν ανεβάσει την αδρεναλίνη της στα ύψη. Το αίμα που έτρεχε σαν ποτάμι, βάφοντας τα πάντα εκεί μέσα. Το σπίτι δεν καθαρίστηκε ποτέ. Δεν το επέτρεψε εκείνη. Κάποιοι το είχαν πλησιάσει κάποτε, είχαν τολμήσει κιόλας να μπουν μέσα κάνοντας διάφορες εικασίες για το τι είχε συμβεί στ' αλήθεια. Μερικοί πιο γενναίοι, είχαν τολμήσει να την προκαλέσουν κιόλας. Ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη της στην ανάμνηση του τί είχε συμβεί στη συνέχεια. Τους ανόητους! Διέσχισε το σαλόνι και ανέβηκε με προσοχή την ξύλινη σκάλα. Το τρίξιμό της θα μπορούσε να είναι ηχητικό εφέ σε ταινία τρόμου.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Ο Φωτογράφος" από τον Φίλιππο Φιλίππου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

       Από το πρωί ένιωθε έντονη δυσφορία. Το βράδυ δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου, στο μυαλό τον στριφογύριζαν διαρκώς αναπάντητα ερωτήματα του παρελθόντος. Όσο προχωρούσε η ώρα και η μέρα η δυσφορία γινόταν εντονότερη.

       «Δύσκολη η σημερινή μέρα» ψέλλισε κοιτώντας τον εαυτό του στο καθρέφτη. Πράγματι η σημερινή μέρα δεν ήταν μια τυχαία μέρα, ήταν σημαδιακή μέρα για τον ίδιο. Σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια παντρεύτηκε την εκλεκτή της ζωής του αν και με περιπετειώδη τρόπο εντούτοις η αγάπη ήταν τόσο μεγάλη που τίποτε δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα όνειρα τους. Τα πρώτα χρόνια πέρασαν αρκετά καλά μόνο ευχάριστες αναμνήσεις είχε να θυμάται με αποκορύφωμά τη γέννηση της μονάκριβής του κόρης. Στην πορεία θέλεις λίγο η ρουτίνα θέλεις άλλοι τρίτη παράγοντες άρχισε να χάνεται η ισορροπία η χημεία και αντικαταστάθηκαν με την ανία και βαρεμάρα, ώσπου λίγο αργότερα οδηγήθηκε στο χωρισμό.

"Παιχνίδια επιβίωσης" από τον Γιάννη Μαυρογιαννάκη (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Όλα ήταν σκοτεινά, δεν φαινόταν τίποτα.

Η Αγαθή ξύπνησε δεν μπορούσε να δει που βρίσκεται όταν κατάλαβε ότι όλα είναι μαύρα προσπάθησε να σηκωθεί αλλά ήταν αδύνατο διότι το πόδι της ήταν δεμένο με μια αλυσίδα.Εκεί άρχιζε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τι συμβαίνει, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να φωνάξει βοήθεια και αμέσως ακούστηκε μια αντρική φωνή 

-"Μην φωνάζεις άδικα δεν θα σε ακούσει κανείς".Είπε ο άντρας.

Η Αγαθή νόμιζε πως αυτός της το έκανε αυτό αλλά σύντομα κατάλαβε πως και αυτός ήταν στην ίδια κατάσταση με αυτήν.

-"Είμαι ο Αντρέας".Της είπε.

Και ένας άλλος άνδρας από το πουθενά μίλησε:

- "κι εγώ είμαι ο Γιώργος και αντί  να  συστηνόμαστε δεν βρίσκουμε έναν τρόπο για να φύγουμε από'δω".