"Στα Χνάρια του Τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Ήταν ένα ακόμη βράδυ όπως όλα σε αυτή την πόλη. Τα κτίρια και τα σπίτια φωτισμένα, κάτι που φάνταζε μάλλον περίεργο, δεδομένου της προχωρημένης ώρας. Οι δρόμοι ήταν έρημοι και όλα έδειχναν πως οι κάτοικοι μάλλον ξενυχτούσαν μέσα στα σπίτια τους, κρίνοντας από τον φωτισμό. Κι όμως, υπήρχε κάτι τρομακτικό στο όλο σκηνικό. Ίσως να 'ταν η άγρια νύχτα που τα σύννεφα την έκαναν μέχρι και αποκρουστική. Μπορεί βέβαια σε αυτό να συνέβαλαν και τα κλαδιά των ψηλών δέντρων που ξεπρόβαλαν με θράσος πάνω από τις στέγες κάποιων κτιρίων και έμοιαζαν ν' απειλούν τον ουρανό ή να συμμαχούν μαζί του, ποιος ξέρει... Ίσως από την άλλη, να ήταν ο δρόμος. 

"Αχ Αγάπη" από την Αγάπη Ντόκα

Τα γυαλιά

Τα έψαχνε με μανία σ’ όλο το σπίτι. Μπαινόβγαινε στα δωμάτια σκουντουφλώντας στα έπιπλα, βγάζοντας μικρά Αχ! να δεις που θα γίνει μελανιά, ψηλαφίζοντας κάθε επιφάνεια, Ξεσκόνισμα θέλει πάλι, μπήκε στο μπάνιο, άνοιξε το ντουλάπι με τις πετσέτες, το ντουλάπι με τα απορρυπαντικά, το συρτάρι με τα καλλυντικά, Συμμάζεμα πάλι θέλουν, έβγαλε τ’ άπλυτα απ’ το καλάθι ένα-ένα, έχωσε το χέρι μέσα στον κάδο του πλυντηρίου, Ποτέ δεν ξέρεις τι είναι ικανός ο άνθρωπος να κάνει, προχώρησε στην κουζίνα, άνοιξε τα ντουλάπια με τα κατσαρολικά και τα πιατικά, έπεσε ένα ποτήρι, Γυαλιά-καρφιά θα τα κάνω όλα μέχρι να τα βρω, άνοιξε τα συρτάρια με τα μαχαιροκουταλοπήρουνα, με τις πετσέτες και τα τραπεζομάντηλα, με τις σακούλες 0,04 ευρώ και τις τζαμπαντάν από τα οπωρολαχανικά, με τα εργαλεία πρώτης ανάγκης, Να θυμηθώ να καρφώσω το κάδρο, το ντουλάπι με τα ρύζια-φασόλια-μακαρόνια και τα υπόλοιπα εδώδιμα, πουθενά τα γυαλιά.

-Πρεσβυωπία λόγω ηλικίας και ολίγον από αστιγματισμό, απεφάνθη ο οφθαλμίατρος προ αρκετών ετών, μετά την εξέταση Καραβάκι μου μικρό, πού πας γυαλό-γυαλό; και τους αριθμούς στον τοίχο που μόλις και μετά βίας διέκρινε η ασθενής.

 -Εγώ; Πρεσβυωπία; του απεκρίθη θιγμένη. Εγώ; Που ήμουν αετός;

-Και τώρα απλός χαρταετός!

Πήρε μεγάλη πίκρα, πήρε κι ένα κομμάτι πίτσα στο χέρι και το χώνεψε. Επισήμως διοπτροφόρος.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Beer-o Quest", το νέο βιβλίο του Χρήστου Κεσκίνη

Γράφει η Σοφία Κραββαρίτη

Οι ήρωες ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού ζωντανεύουν μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, μας διασκεδάζουν, μας προβληματίζουν και μας προτρέπουν να τους ακολουθήσουμε στις μάχες που έχουν να δώσουν. Και αυτό είναι κάτι που κάνουμε συχνά και σε επιτραπέζια, αλλά και σε διάφορα βιβλία. Εδώ όμως είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Έχουμε μια τετράδα παράδοξων ηρώων, εντελώς αταίριαστων ή μάλλον…  όχι. Έχουν κοινά κι αυτά είναι η ξεροκεφαλιά τους, το θάρρος, η τόλμη, η πίστη σε αυτό που κάνουν και η αφοσίωση. Για ποιο λόγο είναι λοιπόν παράδοξοι; Για να δούμε… ένας μάγος, ένας νάνος, ένας βάρβαρος κι ένα ξωτικό. Εντάξει, αρκεί. Άλλωστε και τι έγινε που είναι διαφορετικοί; Αρκεί που είναι φίλοι. Ναι, αλλά αυτή η τετράδα συστάθηκε για να εξυπηρετήσει κάποιους σκοπούς και εκεί ξεκινούν όλα. Θα φέρουν εις πέρας την αποστολή τους επειδή ο συγγραφέας δεν αστειεύεται καθόλου, αν και αρκετά κωμικοί οι ρόλοι τους. Η κατάσταση είναι σοβαρή -όσο το επιτρέπουν οι παράξενοι τέσσερις- και καλά θα κάνουν να συμμορφωθούν. Τουλάχιστον αναγνωρίζουν το βασικότερο (όπως πιστεύουν αυτοί) κοινό τους. Την μπύρα! Κόκκινη, μαύρη, ξανθιά, δεν έχει σημασία -λέμε τώρα μιας και ακόμα κι εκεί έχουν τις διαφορές τους- αρκεί να είναι μπύρα και να ρέει πάντα άφθονη. Γεμίζουν τα σακίδιά τους με μπόλικα μπουκάλια του.. μαγικού τους υγρού, ζώνονται τα όπλα τους, κουβαλούν πάντα και παντού μαζί τους το θάρρος, παίρνουν τις εντολές και… το παιχνίδι ξεκινά.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Λένε για μένα

Πόσα ρημάδια έρωτες ακόμα θα μου γδέρνουν το δέρμα της ψυχής. Πόσες αλήθειες πουτάνες θα φιλούν την μοίρα μου και θα την ξεσκίζουν χωρίς να της χαρίζουν οργασμό ευτυχίας. Ήρθα από το τέλος για να προλάβω την αρχή. Αυτοκτόνησα τα παιδικά μου χρόνια. Έτσι για να μην λέτε ότι έχω απωθημένα. Σκότωσα ακόμα και τους γονείς μου μέσα στην μνήμη μου. Για να μην λέτε ότι πονάω ακόμα. Πέταξα τις λέξεις μου, αφού έκανα έρωτα μαζί τους, στα σκουπίδια για να μην μου λέτε ότι γράφω καλά. Και ύστερα φόρεσα ανάποδα τον ζουρλομανδύα στην ψυχή μου κι έκανα πραγματικότητα τα όνειρα μου μέσα στα όνειρα μου.

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Να σε ζωγραφίσω με χίλια χρώματα 

Νοέμβρη της καρδιάς μου και να κρατήσω ζωντανές αναμνήσεις που έζησα στη σφαίρα του ονείρου!

"Στην παλιά σανσκριτική διάλεκτο Ραβί σημαίνει ήλιος....μα τώρα είχε από ώρα ο ήλιος βασιλέψει"

"Στα Χνάρια του Τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Βήματα βαριά μέσα στη νύχτα. Ψυχή πλακωμένη από τα κρίματα, περικυκλωμένη από το ανάθεμα τόσων ψυχών που πήρα. Είμαι ένας εκτελεστής. Ένας βουβός δολοφόνος. Δεν είμαι άρρωστος. Απλά αυτή είναι η δουλειά μου. Πληρώνομαι για να το κάνω και πληρώνομαι καλά. Δεν γνωρίζει κανείς τι κάνω. Πιστεύουν πως είμαι πωλητής. Και είμαι κατά κάποιο τρόπο, αφού σε κάθε φόνο πουλάω την ψυχή μου στον διάολο. Κινούμαι πάντα στα σκοτάδια. Η νύχτα έχει γίνει σύμμαχός μου, συνεργός σε κάθε βρώμικη δουλειά που μου έχει ανατεθεί. Είμαι πολύ καλός, δεν αφήνω ποτέ ίχνη και κάθε μου αποστολή την φέρνω εις πέρας. Ούτε η αγάπη με άλλαξε. Η Σαμάνθα είναι ένα χρόνο τώρα στη ζωή μου και κάνει την κάθε μέρα ομορφότερη. Όχι όμως και τις νύχτες που συνεχίζουν να είναι ματωμένες και γεμάτες ενοχές τώρα πια. Κι όμως δεν μπορώ να σταματήσω. Ο φόνος κυλάει πια στο αίμα μου, έχει γίνει επιτακτική ανάγκη μου. Ακόμα και τώρα που...