"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

Escape Plan 2: Hades (2018, ελληνιστί «Σχέδιο Απόδρασης 2: Άδης»)

Βαθμολογία 1,2 / 5

Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω...από το γεγονός ότι άφησα να περάσουν λίγες μέρες για να γράψω την κριτική και τελικά κατέληξα να έχω διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας από το μυαλό μου (τόσο πολύ μου άρεσε...!!); Από το γεγονός ότι όσο και να έψαξα στα αρχεία του blog, δεν κατάφερα να βρω ταινία με χαμηλότερη βαθμολογία (κάπου υπάρχει αλλά δεν το ζόρισα κιόλας); Θα ξεκινήσω λοιπόν από τα αυτονόητα...ΜΗΝ ΤΗ ΔΕΙΤΕ!!!!

Θα θυμάστε ασφαλώς το πρώτο μέρος της σειρά όπου ο Ρέι Μπρέσλιν οργανώνει μία απόδραση από την πιο ασφαλή φυλακή στον κόσμο. Κάτι αντιστοιχο γίνεται και εδώ, μόνο που ο Μπρέσλιν (κατά κόσμον Sylvester Stallone) διευθύνει κανονική εταιρεία που ειδικεύεται στις αποδράσεις από φυλακές υψίστης ασφαλείας. Ένας από τους υπαλλήλους του όμως απάγεται και μεταφέρεται στον «Άδη», σε μια σούπερ ντούπερ ουάου φυλακή από την οποία δεν δραπετεύεις με τίποτα! Αν είσαι κοινός θνητός βέβαια...!

"Ίχνη της Καρδιάς" από το Χρήστο Κεσκίνη

Το κλειδί

Ζούσα μόνος. Πίστευα πως ήταν από επιλογή. Καμιά γυναίκα δεν υπήρχε να γεμίσει το κενό στην ψυχή μου. Κανένας άνθρωπος! Ένα κενό τόσο μεγάλο και τρομακτικό για τους περισσότερους. Εγώ όμως το αγαπούσα. Ήταν δικό μου. Με προστάτευε. Ποτέ δεν με άφηνε να πληγωθώ. Ήταν μαζί μου πάντα. Καμία δεν θα μπορούσε να το γεμίσει. Καμία; Τώρα ξέρω…

"Μια ανάσα πριν το τέλος..." από τη Νάγια Αλχαζίδου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Ξαναήρθε στο νου μου το θρόισμα των φύλλων της τριανταφυλλιάς. Είχα κατέβει από το αυτοκίνητο, σε ένα μέρος κρύο, παρ' όλο που ήταν καλοκαίρι. ήταν βράδυ, είχε σκοτάδι, μάλλον είχε περάσει 10. Δε θυμάμαι τι σκεφτόμουν. Ίσως την μοίρα που καταπνίγει τα όνειρα. Μπήκα μέσα, δεν ήθελα, το κλίμα γινόταν όλο και πιο ψυχρό. Ήξερα τι θα αντικρίσω. Πήρα μια βαθιά ανάσα, την κοίταξα, τα μάτια της κόκκινα, μίξη κούρασης και στεναχώριας, δεν μίλησα. 115..,116...,117 <<εδώ είμαστε>>, είπε, είμαστε όχι είναι. Τον είδα στο κρεβάτι με οξυγόνο.. κοιμόταν. Είχα μέρες να δω τα μάτια του ανοιχτά. Στον ορό 5 είδη παυσίπονων. Να μην νιώθει αν υπάρχει η δεν υπάρχει να νιώθει πως ίσως και ποτέ να μην υπήρξε. Του έπιασα το χέρι, το δεξί, μόνο το δεξί ένιωθε πλέον. Μόνο το χέρι του ένιωθε .. πλέον. Όταν τον άγγιξα κούνησε ελαφρώς τα κλειστά μάτια του, σαν να είχε μέσα του την επιθυμία να τα ανοίξει να με δει. Με έσφιξε, με όση δύναμη του είχε απομείνει. Έσκυψα, έβαλα το χέρι του στο πρόσωπο μου, με χάιδεψε. Μου είχε λείψει η φωνή του πολύ. Αυτή η ανόητη αρρώστια, σκέφτηκα, πόσους ανθρώπους διέλυσε. Και πόσους άλλους χωρίς καν να τους προσβάλλει, κατέστρεψε. Όπως την μαμά. Τον πλησίασε όταν απομακρύνθηκα, μην αντέχοντας άλλο. Τα μάτια της κοκκίνισαν κι άλλο. Δάκρυσε, του χάιδευε το χέρι ώρες. Συνέχεια δίπλα του. Αιώνια αγάπη. Δεν τον άφησε ποτέ. Σαν να το υποσχέθηκε ο ένας στον άλλον, πως θα είναι πάντα μαζί , ακόμη και αν χρειαστεί κάποια στιγμή να... είναι χώρια. Αυτό είναι αληθινή αγάπη. Δεν ήξερα αν αυτό που έβλεπα και ένιωθα εκεί μέσα ήταν ευτυχία, από την πλημμύρα της αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης ή πόνος για την απόσταση. Απόσταση που είχαν μεταξύ τους. Ήμουν σίγουρη πως εκείνη την στιγμή, σε ένα παράλληλο σύμπαν , 2 σκιές χόρευαν τανγκό , ερωτευμένες, υποσχόμενες πως ποτέ δεν θα αφήσει η μια την άλλη ,εκεί μέσα, οι σκιές χόρευαν δυνατά και χαρούμενα, άχρωμες αλλά γέμιζαν με όνειρα ένα ωχρό δωμάτιο με ένα κρεβάτι και 4 μηχανήματα. Πως είναι να χάνεις αργά τον άνθρωπό σου; σκέφτηκα . Καθίσαμε μέχρι τις 12. Δεν είχε ουσία, δεν ξέραμε εάν νιώθει την παρουσία μας. Με ένα βαρύ παράπονο, παράπονο για τα βάσανα που έπρεπε να δεχθούμε πως θα συνεχίσουμε, έχοντάς τα στο μυαλό μας, της ζήτησα να φύγουμε, είχα κουραστεί. Το δωμάτιο με τις ώρες , το μεταμόρφωνα στο μυαλό μου σε πίστα, μια λευκή πίστα με φώτα. Εκεί χορεύανε οι 2 σκιές. Εγώ απλά τις απολάμβανα. Ούτως ή άλλως το μέλλον ήταν σίγουρο, λέγανε όλοι. Δεν ήθελα να τους ακούω, δεν έπρεπε να τους ακούω, τους μίσησα. Τον αγαπούσα πολύ. Με κουρελιασμένα μαύρα ρούχα, σακούλες κάτω από τα μάτια , μπερδεμένα φθαρμένα άβαφα κόκκινα μαλλιά και πεσμένα βλέφαρα της είπα

"Όλα τα χρώματα είναι ωραία" από τον Κωνσταντίνο Αναγνόπουλο (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Ώρες ώρες, κυρίως τις στιγμές τις δύσκολες, όταν μπροστά στο άγχος και την πίεση της τωρινής μου πραγματικότητας δειλιάζω, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια. Συνήθως για να πάρω κουράγιο, μπας και βρω κάτι να μου απαλύνει τις άσχημες σκέψεις και ξεχάσω, έστω για λίγο,  τα προβλήματά μου. Μήπως και καταφέρω να δημιουργήσω εκ του μηδενός μια επίπλαστη ελπίδα, μια ψευδαίσθηση. Ψευδαίσθηση, γιατί όσο και να προσπαθήσει κανείς, τα παιδικά χρόνια υπάρχουν μια φορά στη ζωή κάθε ανθρώπου. Ίσως να 'ναι και καλύτερα έτσι. Τί αξία θα είχαν άλλωστε αν επαναλαμβάνονταν;

   Πρόσφατα, σε μια απ' αυτές τις αναπολήσεις, προσπάθησα να φέρω ένα ένα στο μυαλό μου τα παιδιά που παίζαμε στην γειτονιά. Άλλους τους φωνάζαμε με το όνομά τους, αλλά τους περισσότερους με παρατσούκλια. Θυμήθηκα λοιπόν τον Σκρημ, τον Μπαρτέζ, τον Αρκούδα, τον Σκίουρο, τον Πίκατσου και άλλα πολλά. Σε κάποιο σημείο η σκέψη μου κόλλησε, το μυαλό μου πάγωσε. Ένα παιδί το φωνάζαμε ''χοντρό''. Τόσο απλά, τόσο απενοχοποιημένα. Πόσο άσχημα είχαμε φερθεί; Πώς να αισθανόταν; Νέα σκέψη και το μυαλό μου παγώνει για δεύτερη φορά. Ο "γύφτος". Τα χτυπήματα απανωτά. Τέλη της δεκαετίας του '90. "Ο Αλβανός". Αρχές του 2000. Ο ''Σέρβος''. Και έπεται συνέχεια. Το "αγοροκόριτσο",ο "αράπης". Ήμασταν ρατσιστές; Φταίμε για αυτό ή φταίει η ριμάδα η κοινωνία και τα πρότυπά της; Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι. Τους πείραζε άραγε ή τους περνούσε αδιάφορο; Υπέφεραν σιωπηλά;

"Το Αγαθό της Ζωής" από τον Γιώργο (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα του Απρίλη, ο φιλόσοφος Παιδοκλής μαζί με τους μαθητές του Φιλόσαρκο, Αρηγένη και Αμφιφρόνιο, βρισκόντουσαν στις όχθες του ποταμού Ιλισού και συζητούσαν για το υπέρτατο αγαθό της ζωής. Ένα θέμα που ο Παιδοκλής θεωρούσε ύψιστης σημασίας για τη ζωή των ανθρώπων και ζήτησε από τους νέους μαθητές του να το αναλύσουν, δίνοντας ο καθένας από την πλευρά του, τη δική του ερμηνεία, για το πιο θεωρεί το σημαντικότερο αγαθό. Αφού πρώτα έκανε ο ίδιος μια μικρή εισαγωγή εξηγώντας ότι ο βίος, ο οποίος ετυμολογικά αλλά και στην πράξη καθορίζεται από την πάλη, τους παρέλκυσε να μιλήσουν με επιχειρήματα ορμώμενα από τη λογική, διότι αν επέτρεπαν στο συναίσθημα να καθορίσει τον λογισμό τους, παρότι άρρηκτο με τον βίο, θα τους οδηγούσε σε λάθος συλλογιστική. Το συναίσθημα τους είπε πως θα αλλοίωνε την κρίση τους, καθότι διαχρονικά νοθεύει τα πραγματικά γεγονότα, σε σχέση με το αντικείμενο του πάθους κάθε ανθρώπου. Αφου λοιπόν οι τρεις μαθητές  έβγαλαν τους δικούς τους λόγους, οι oποίοι αναμεταξύ τους δεν είχαν καμιά ταύτιση, όπως άλλωστε ανέμενε ο Παιδοκλής, αποφάσισε να τους εκφράσει τη γνώμη του, μέσα απο μια παρελθοντική συζήτηση που είχε. Θεωρούσε ότι με αυτόν τον τρόπο,  παρουσιάζοντας την άποψή του έμμεσα σαν συμπέρασμα μιας επικοινωνίας και όχι πανάκια εντολή από τον σεβάσμιο δάσκαλο, θα τους απελευθέρωνε από τον θαυμασμό στο πρόσωπό του.

-Ξέρετε λοιπόν πως για χρόνια ταξίδεψα σε όλα σχεδόν τα μέρη, που μπορούσα να βρω γνώση και εκεί ακόμα που δεν υπήρχαν οι ξακουστές σχολές και οι διδάσκαλοι οι σπουδαίοι. Μα βρήκα γνώση παντού και ομολογώ πως περισσότερα έμαθα από όσους συναντούσα τυχαία στον δρόμο και άκουγα να μου μιλούν, πάρα στα μεγάλα τραπέζια με τις οινοποσίες και τους σπουδαίους ανά πόλη. Και ετσι μεσα από πόλους που γνώρισα, συνάντησα μεγάλους άνδρες ρακένδυτους και πεινασμένους και άλλους μικρούς, με όλα τα αγαθά να είναι δικά τους. Κάποτε λοιπόν στην επιστροφή από την Σπάρτη, σταμάτησα στην Κόρινθο για να περάσω το βράδυ και την επομένη μέρα να συνεχίσω ξεκούραστος πια, για την επιστροφή. Ξαφνικά μέσα στη βαθειά νύχτα, χτύπησε η πόρτα στο κατάλυμά μου και παρουσιάστηκε μπροστά μου μια γυναίκα τοσο όμορφη, που όμοια της δεν είχα συναντήσει ποτέ, αν πίστευα μάλιστα στους θεούς, σίγουρα θα έλεγα πως ήταν η θέα Αφροδίτη. Φορούσε έναν λευκό χιτώνα και χρυσά σανδάλια στα πόδια της, τα μαλλιά της ήταν πίσω τραβηγμένα, για να φωτίζεται το αψεγάδιαστο δέρμα της, θα έλεγε κανείς πως ήταν μια γυναίκα υψηλής τάξης. Αν την έβλεπες σε ένα παλάτι, σίγουρα θα έλεγες πως ήταν βασίλισσα, αν πάλι στην αγορά, η πιο όμορφη της πόλης, ήταν όμως μια εταίρα.

"Για Γέλια και για Κλάματα" από τη Μαίρη Τσίλη και Σοφία Κραββαρίτη

Το Παρίσι, τα ψάρια και τα Μοναστήρια

- Να 'μαστε πάλι εδώ φιλενάδα. Καλά ε, πολύ τρελογουστάρω που καθιερώσαμε τις Παρασκευές για κους κους.

 - Πολύ τρελογουστάρεις; Τι πλεονασμός είναι αυτός Χριστέ μου;

- Και τι να κάνω αδερφή μου που είμαι έντονη προσωπικότητα; Πού να θάψω τόσο μπρίο αγάπη μου;

- Φυσικά! Ας μην ξεχνάμε ότι είσαι άρτι αφιχθείσα εκ Παρισίων!

- Χαχα! Το θυμάσαι ε;

- Ξεχνιούνται αυτά χρυσή μου; Από την πρώτη θέση του Τιτανικού, κατευθείαν στην ψαροταβέρνα.

- Μα τι εμπειρία κι αυτή! "Πάμε" λέει το μόμολο "ένα διήμερο να ξεσκάσουμε;" Και δεν πάμε, παραλία θα είναι, καλοκαίρι είναι, κόσμο θα έχει, γιατί όχι; Θα μας φιλοξενούσε και ο φίλος του στο ξενοδοχείο, χλιδή! Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ.

- Αλλά τελικά οι κερασιές δεν είχαν γεμίσει, τζάμπα το καλάθι.

- Ναι, πράγματι, αλλά το φόρεμα δεν ήταν καθόλου τζάμπα, αντιθέτως πανάκριβο. Με ξέρεις εμένα τώρα, δεν κυκλοφορώ σαν τη γύφτισσα.

- Αν σε ξέρω λέει! Είπαμε, πρώτη θέση στον Τιτανικό.

- Μα σκέψου ότι δεν ήταν καν θέρετρο!

- Θεός φυλάξοι! Μα πως τόλμησε ο αχρείος να το κάνει αυτό στη δούκισσα της Πλακεντίας;