Parker (2013 – ελληνιστί «Πάρκερ»)

Βαθμολογία 3 / 5

    

Όποτε λοιπόν θέλω να είμαι σίγουρος για αυτό που θα δω επιλέγω ταινίες με βάση τους ηθοποιούς που παίζουν. Ο Statham είναι ένας από αυτούς τους ηθοποιούς αφού σχεδόν ποτέ δεν με απογοητεύει. Όταν αναζητώ περιπέτεια, πιστολίδι, ξύλο και μια σχετικά ενδιαφέρουσα πλοκή, βλέπω την τελευταία ταινία του. Και πάντα μένω ικανοποιημένος…

       Έτσι και με το Parker. Περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω για τα οποία λατρεύουμε τον Statham αλλά και κάτι extra, την Jenifer Lopez με τα εσώρουχα. Θανατηφόρος συνδυασμός!!!! Ο Statham υποδύεται ένας έντιμο ληστή (υπάρχει κάτι τέτοιο??) αφού κλέβει μόνο από αυτούς που τα έχουν. Έχει όμως ένα ελάττωμα. Έτσι και τον προδώσεις, την έβαψες. Έτσι και έγινε λοιπόν, αφού μετά από μια ληστεία με μπάζα 1 εκ. δολάρια σε συνεργασία με μια συμμορία 4 ακόμα απατεώνων, οι παραπάνω κύριοι αποφασίζουν να του τη φέρουν επειδή αρνείται να συνεργαστεί μαζί τους στο επόμενό τους κόλπο. Από εκείνο το σημείο ξεκινάει ένα απίστευτο κυνηγητό που καταλήγει στο χλιδάτο Palm Beach, όπου ο πρωταγωνιστής συναντάει μια όμορφη αλλά απελπισμένη μεσίτρια (Lopez) που αποφασίζει να τον βοηθήσει μήπως και σώσει την περιουσία της από τους δανειστές. Το αποτέλεσμα είναι εκρηκτικό και…αισθησιακό!!!!

      

Ότι μπορεί να περιμένει κανείς από μια τέτοια ταινία υπάρχει σε γερές μάλιστα δόσεις. Γρήγορος ρυθμός, κυνηγητό και ξύλο, ενδιαφέρουσα αν και χιλιοπαιγμένη πλοκή, ένας copy – paste Statham από πολλές από τις προηγούμενες ταινίες του και η Lopez που αποδεικνύει ότι σε ανάλαφρες ταινίες μπορεί να δώσει το κάτι παραπάνω μόνο και μόνο με την επιβλητική παρουσία της και τις εντυπωσιακές (παρά τα 44 της χρόνια) καμπύλες της. Σίγουρη σκηνοθεσία από τον Taylor Hackford (« Ο δικηγόρος του διαβόλου», η πιο γνωστή δουλειά του ως σκηνοθέτης) που πατάει σε δοκιμασμένες τακτικές για να αποδώσει την ατμόσφαιρα της ταινίας. Επίσης, οι εικόνες από το Palm Beach ικανοποιούν και εκείνους που θα ήθελαν να ζουν στη χλιδή και να έχουν γείτονες ηθοποιούς και τραγουδιστές (και ενίοτε απατεώνες)!

       

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας προτείνω να την δείτε αν ψάχνετε κάτι σχετικό. Άλλωστε, η συνταγή είναι δοκιμασμένη και το αποτέλεσμα σίγουρο. Και όταν το κερασάκι στην τούρτα είναι η Lopez, ένας λόγος παραπάνω….

Jack, The Giant Killer (2013 – ελληνιστί «O fake Τζακ και η Φασολιά»)

Βαθμολογία:  1 / 5 (μόνο για τους λάτρεις των ταινιών φαντασία, οι υπόλοιποι υπό το μηδέν)

 Νομίζω ότι θα μπορούσα να περιγράψω τη συγκεκριμένη ταινία με μία αγγλική φράση που ταιριάζει γάντι...A big pile of crap!!!! Και μεγάλο χάσιμο χρόνου τελικά...

      Η αλήθεια είναι πάντως ότι κατά λάθος της είδα. Αυτά παθαίνεις αν δεν προσέχεις τους τίτλους. Και επίσης όταν οι δημιουργοί θέλουν να σου κάνουν πλάκα γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι βγήκαν σχεδόν ταυτόχρονα δύο ταινίες με περίπου ίδιο τίτλο και θέμα!!! Τι να σου κάνω και εγώ  ο καημένος ο θεατής? Μπερδεύτηκα!!!Άλλο περίμενα και άλλο τελικά μου ήρθε. Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω άραγε. Ας ξεκινήσω με λίγα λόγια για την υπόθεση. Ο Τζακ είναι ένας πιτσιρικάς που το παίζει εφευρέτης αφού έχει κατασκευάσει ένα μεταλλικό ρομπότ – μηχανή καταστροφής του οποίου το μοναδικό όπλο είναι κάτι σαν την οξυγονοκόλληση. Μένει με τη μητέρα του και τον πατριό του αφού ο φυσικός του πατέρας έχει εξαφανιστεί εξαιτίας μιας μαγικής φασολίας. Ουσιαστικά χρησιμοποιεί ως βάση το γνωστό παραμύθι «Ο Τζακ και η φασολιά». Όταν λοιπόν γίνεται 18 χρονών εμφανίζεται ένας παλιός φίλος του πατέρα του και του δίνει ως δώρο μερικά μαγικά φασόλια (στην αρχή υπάρχουν 2 αλλά όσο προχωράει η ταινία εμφανίζονται και μερικά ακόμα, δεν μπορώ να καταλάβω με ποιον τρόπο!! Αφού να φανταστείτε έψαχνα τις τσέπες μου μήπως εμφανίστηκε και σε μένα κανένα φασόλι).  Ο Τζακ για να τα ξεφορτωθεί τα πετάει σε ένα χωράφι όπου εμφανίζεται μια φασολία και τον μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο όπου συναντά τον πατέρα του και αναλαμβάνουν το καθήκον να σώσουν τη γη από τα τέρατα – δεινόσαυρους που κατεβαίνουν στη γη μαζί με το αφεντικό τους, τη βασίλισσα του άλλου κόσμου, από μια τέτοια φασολιά...

   Πραγματικά ψάχνω να βρω κάποια θετικά και δυσκολεύομαι. Ίσως το μόνο θετικό είναι η καρικατουρίστικη φυσιογνωμία του αστυνόμου που είναι υπεύθυνος για την αντιμετώπιση της γιγαντιαίας φασολιάς. Και αυτό γιατί δείχνει τόσο αταίριαστος στο σκηνικό που προσπαθεί να στήσει ο σκηνοθέτης, που προκαλεί γέλιο.  Στα αρνητικά??? Από που να ξεκινήσω...Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι η ταινία είναι τόσο κακοφτιαγμένη που αναρωτιέσαι που έχει πάρει δίπλωμα ο δημιουργός. Τόσο ερασιτεχνικά οπτικά εφέ είχα καιρό να δω. Θα μπορούσε να είναι ταινία της δεκαετίας του ’80, βαριά αρχές ’90. Αλλά να το προσπεράσω αυτό, μικρό μπάτζετ θα είχε ο άνθρωπος αυτά κατάφερε να κάνει. Τους ηθοποιούς που τους βρήκαν? Με εξαίρεση τον αστυνομικό όπως είπα, που απλά φαινόταν ότι έπαιζε έναν ρόλο, οι υπόλοιποι ήταν τόσο αδιάφοροι που θα έλεγε κανείς ότι τους μαζέψαν από κάποιο πάρκο και τους έβαλαν να παίξουν. Κανένα συναίσθημα, καμιά αντίδραση, καμία σχέση με την υποκριτική!!! Επίσης, η σκηνοθεσία ήταν το λιγότερο ανεπαρκής με ελάχιστα σκηνικά όπου διαδραματιζόταν η δράση και ερασιτεχνικά πλάνα (τρανό παράδειγμα το πλάνο της βασίλισσας του άλλου κόσμου όταν βρισκόταν πάνω σε ένα από τα δεινοσαυράκια...).

     Με λίγα λόγια το απόλυτο μηδενικό σε όλα. To απόλυτο χάσιμο χρόνου. Ο μόνος λόγος για να δείτε αυτή την ταινία είναι αν έχετε βάλει στοίχημα με κάποιον (δέχομαι στοιχήματα με την ευκαιρία) αν θα καταφέρετε να την ολοκληρώσετε. Show me the money guys!!!!

ΥΓ: Επειδή αρκετό χρόνο έχασα με τη συγκεκριμένη ταινία, ούτε καν θα μπω στον κόπο να ανεβάσω το trailer ή να αναφέρω έστω και έναν από τους συντελεστές της!!! Να τα βρείτε μόνοι σας…….

Pawn (2013 – ελληνιστί «To πιόνι» υποθέτω)

Βαθμολογία: 3 / 5

     Τελικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι οι ταινίες που παίζει ο Forest Wittaker (συνήθως) αξίζουν το χρόνο μου (το ίδιο συμβαίνει και με τον έταιρο πρωταγωνιστή, Ray Liotta, σε μικρότερο βαθμό πάντως). Όπως και η συγκεκριμένη, στην οποία βέβαια δεν έχει μεγάλο ρόλο αλλά με το χαρακτηριστικό έντονο παίξιμό του δίνει το στίγμα στην αρχή. Κάτι σαν ένα καλό Lead in για αυτό που θα ακολουθήσει στη συνέχεια.

    Η ταινία αφορά μια ληστεία σε ένα εστιατόριο που δεν ξεκίνησε καλά και κατέληξε ακόμα χειρότερα με την ομηρεία αρκετών εκ των πελατών, του ιδιοκτήτη και των εργαζόμενων. Στην υπόθεση μπλέκονται ρώσοι μεγαλοαπατεώνες, αμερικάνοι μικροαπατεώνες, ένας πρώην κατάδικος, o ασφαλίτης αδερφός του, μερικοί διεφθαρμένοι αστυνομικοί και ένας πληροφοριοδότης που βρίσκεται μέσα στο εστιατόριο την ώρα της ληστείας (δε θα σας πω με ποια ιδιότητα...είναι ωραία έκπληξη για το τέλος).  Το αντικείμενο της ληστείας δεν είναι τα λεφτά (αποκλειστικά)  αλλά ένας σκληρός δίσκος που περιέχει ονόματα απατεώνων και διεφθαρμένων δημόσιων προσώπων, μεταξύ των οποίων και αστυνομικών. Ο κεντρικός ήρωας είναι ο πρώην κατάδικος που κινδυνεύει από το πουθενά να βρεθεί στο επίκεντρο χωρίς να έχει κάποια ουσιαστική σχέση με τα γεγονότα.

    

Η υπόθεση παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον και η σκηνοθεσία βοηθάει στο να διατηρηθεί το ενδιαφέρον του θεατή μιας και υπάρχει εναλλαγή σκηνών που μας πηγαίνει πίσω στο χρόνο και ξανά στο παρόν ενώ υπάρχει και μια σκηνή ...what if…! Δηλαδή τι θα γινόταν αν...!  Μικρά, συνηθισμένα τρικ από τον σκηνοθέτη που όμως δίνουν έναν τόνο πρωτοτυπίας στην ταινία αφού κατά τα άλλα το σενάριο είναι χιλιοπαιγμένο με παραλλαγές φυσικά. Όπως προανέφερα, ο Whittaker δίνει μια άλλη ποιότητα στο καστ παρότι δεν έχει μεγάλο ρόλο παρά μόνο στις αρχικές σκηνές που όμως είναι αρκετά δυνατές και δίνουν τον τόνο για τη συνέχεια. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί επιτελούν το έργο τους αρκετά ικανοποιητικά (όπως ο ρώσος ιδιοκτήτης του εστιατορίου, που έχει μια εκνευριστική ψυχρότητα και ηρεμία). Επίσης, βάζει τον θεατή στο κλίμα και δημιουργεί ερωτηματικά που απαντώνται καθώς κυλάει η ταινία. Βέβαια, προσωπικά ένιωσα ότι κάποια κενά δεν συμπληρώθηκαν αλλά το συγκεκριμένο γεγονός δεν μου χάλασε τη γενική εικόνα. Τέλος, η ύπαρξη του πρώην κατάδικου που τείνει να φορτωθεί τα πάντα δημιουργεί το απαραίτητο συναισθηματικό δέσιμο που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των θεατών και ενός τουλάχιστον εκ των πρωταγωνιστών.

      Σε γενικές γραμμές μία καλή ταινία, με ρυθμό και αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Αρχικά μπορεί να μπερδεύει τον θεατή ως προς το ρόλο του κάθε πρωταγωνιστή αλλά μάλλον αυτό είναι το κεντρικό νόημα, να δημιουργήσει σύγχυση και αμφιβολία και στο τέλος να δώσει απάντηση σε όλα αυτά. Σίγουρα, ένας καλός τρόπος να περάσει ευχάριστα η βραδυά (ή το ταξίδι στην περίπτωσή μου)!!

ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ REPEAT KAI Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ

   Ο Ολυμπιακός τα μεσάνυχτα της Κυριακής πέρασε στην ιστορία ως η πρώτη Ελληνική ομάδα και Τρίτη στην Ευρώπη που κατακτά συνεχόμενα το ιερό δισκοπότηρο και μάλιστα την δεύτερη με τρόπο εκκωφαντικό.

   Η γέννηση της ερυθρόλευκης δυναστείας είναι γεγονός διαδέχοντας την πράσινη κυριαρχία όπου τα τελευταία 7 χρόνια το Ελληνικό μπάσκετ δείχνει πιο είναι το αφεντικό της Ευρώπης ενώ στους φετινούς Ελληνικούς τελικούς θα αναμετρηθούν 9 τρόπαια Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.

   Οι πρωταθλητές τα τελευταία 2 χρόνια έφτασαν στον δρόμο προς της καταξίωση και αποδεικνύουν για πιο λόγο είναι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Με όπλο την χημεία, την συνοχή, το πάθος, την μαχητικότητα δημιουργήθηκε ένα σύνολο ικανό να κατατροπώσει ότι υπάρχει στο διάβα του, διότι πολύ απλά οι μεγάλες ομάδες στα κρίσιμα παιχνίδια χτίζονται και γίνονται πρωταθλητές. Από την φάση των playoff και μέχρι το τέλους του δρόμου οι ερυθρόλευκοι παρουσιάστηκαν έτοιμοι να ανταπεξέλθουν στις προσδοκίες δηλαδή στην κατάκτηση του τίτλου. Ακόμα και σε ατομικό επίπεδο ο αρχηγός, Βασίλης Σπανούλης απέδειξε για πιο λόγο θεωρείται ο καλύτερος παίκτης της Ευρώπης, ο Γιώργος Μπαρτζώκας απέδειξε ότι οι Έλληνες προπονητές έχουν πλέον την τεχνογνωσία και το μεράκι να διαχειριστούν ομάδες τέτοιου βεληνεκούς ενώ οι αδερφοί Αγγελόπουλοι δικαιώνονται με το συγκεκριμένο project όπου κανείς δεν ήξερε που θα οδηγούσε όταν χτίστηκε το καλοκαίρι του 2011. 

   Ο Ολυμπιακός δημιούργησε πλέον την δική του Δυναστεία γιατί είχε και θα έχει για πολύ καιρό ακόμα 12 ετοιμοπόλεμους παίκτες έχοντας μία φράση στο μυαλό τους το ‘’refuse to loose’’. Με οδηγό όλα τα στοιχεία που αναφέραμε παραπάνω σε συνδυασμό με την προπονητική τεχνογνωσία δημιουργείται η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Ευρώπης που μπορεί να παίξει σε όποιο ρυθμό θέλει και σε όποιο σκορ επιθυμεί, είτε χαμηλό είτε υψηλό. Έτσι και στον τελικό απέναντι στην βασίλισσα Ρεάλ ο Ολυμπιακός στέφθηκε Βασιλιάς με 100 – 88, γίνοντας η δεύτερη ομάδα στην ιστορία της Euroleague που πετυχαίνει εκατοστάρα γιατί ακόμα και στο -17 οι παίκτες των πρωταθλητών με πρώτους τον Σλούκα, τον Κατσίβελη, τον Περπέρογλου και τον Χάινς άναψαν την σπίθα όπου με επιθετικές άμυνες και με κρίσιμα σουτ έκαναν τους Μαδριλένους να σκέφτονται άναρχα και ανορθόδοξα στο παιχνίδι τους, με τον Βασίλη Σπανούλη να δείχνει τον δρόμο προς τον τίτλο με 3 απανωτά τρίποντα και να αποδεικνύει ότι είναι ο παίκτης των μεγάλων αγώνων και να δικαιολογεί για πολλοστή φορά τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης αλλά και των final four πλέον ισοφαρίζοντας τον μεγάλο Τόνι Κούκοτς και τον Law να κάνει το καλύτερο του παιχνίδι με την φανέλα των ερυθρολεύκων και να ανακηρύσσετε πολυτιμότερος παίκτης του τελικού.

   Φίλοι του μπάσκετ ο Ολυμπιακός έδειξε τον δρόμο πως πρέπει να παίζεται το μπάσκετ του μέλλοντος και θέτει, με κάθε δικαίωμα, ένα ερώτημα στον εαυτό του. Αν μπορεί να ισοφαρίσει το ρεκόρ της μεγάλης Γιουγκοπλάστικας. Αυτή η απάντηση θα δοθεί του χρόνου τέτοιες μέρες και μακάρι το Ελληνικό μπάσκετ να βιώσει και αυτήν την στιγμή!!! Αξίζει να  σημειωθεί ότι αν δούμε τους αριθμούς από το 2007 το Ελληνικό μπάσκετ δηλαδή ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αριθμεί 6 κατακτήσεις στο παλμαρέ του προκαλώντας ΣΟΚ και ΔΕΟΣ σε όλη την Ευρώπη.

   Τελειώνοντας το όμορφο και συναρπαστικό ταξίδι της φετινής Euroleague όπου ολοκληρώθηκε με τον πιο όμορφο και γοητευτικό τρόπο το ενδιαφέρον στρέφεται στους Ελληνικούς τελικούς όπου οι πρωταθλητές ευρώπης θα προσπαθήσουν να υπερασπιστούν το πρωτάθλημα Ελλάδος απέναντι στον φετινό κυπελλούχο με την ευχή να δούμε συναρπαστικούς τελικούς αντάξιο της ιστορίας και των 2 ομάδων γιατί πολύ απλά με την παρουσία αυτών των 2 ομάδων που έχουν γράψει με το δικό τους τρόπο τη δική τους ιστορία στην Ευρώπη το Ελληνικό μπάσκετ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ… 

O Μπασκετόφιλος....

H ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ KILL-BILL ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ

   Η ονειρεμένη εβδομάδα για το Ελληνικό μπάσκετ συνεχίζεται σε όλα τα επίπεδα όπου την Πέμπτη μετά την ανάδειξη του καλύτερου νέου παίκτη και των 2 καλύτερων πεντάδων της διοργάνωσης ο Βασίλης Σπανούλης ανακηρύχτηκε MVP όλης της διοργάνωσης της Euroleague για την φετινή season οδηγώντας τους πρωταθλητές Ευρώπης στο final four του Λονδίνου με Μ.Ο 14.7 πόντους και 5.59 assists δικαιώνοντας την επιλογή του και τον λόγο που ήρθε στους πειραιώτες το καλοκαίρι του 2010. Να οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε κάτι που διαφαίνεται από τον ημιτελικό της Παρασκευής και που ευελπιστεί να γίνει το βράδυ της Κυριακής δηλαδή στην νέα δύναμη της Ευρώπης. Ο Ολυμπιακός με τον αρχηγό της μαζί με τον Χάινς, που δίνει ρεσιτάλ πάθους, και με το ταλέντο όλου του roster που διαθέτει η ομάδα επιδιώκει να γίνει η πρώτη Ελληνική ομάδα και Τρίτη στην ιστορία των final four που κάνει το repeat μετά την μεγάλη Γιουγκοπλάστικα και την τότε ταλαντούχα Μακάμπι. Οι αριθμοί άλλωστε δείχνουν το λόγο του αληθές όπου τα τελευταία 5 χρόνια οι πρωταθλητές έχουν 4 συμμετοχές σε final four εκ’ των οποίων οι 3 σε τελικό βάζοντας και την χθεσινή πρόκριση ενώ συνολικά όλες οι Ελληνικές ομάδες αριθμούν 23 συμμετοχές εκ’ των οποίων 12 τελικοί και 8 ευρωπαϊκοί τίτλοι προκαλώντας σοκ και δέος για τα επιτεύγματα του Ελληνικού μπάσκετ από το 1987 και έπειτα.

   Ο πρωταθλητής Ευρώπης τρελαίνοντας όλη την μπασκετική Ευρώπη τα τελευταία 2 χρόνια κατατρόπωσε την ΤΣΣΚΑ και θα υπερασπιστεί μέχρι τέλους τον τίτλο στον τελικό της Κυριακής. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας καθοδήγησε με μαεστρία την ομάδα του Πειραιά παίρνοντας την προπονητική ταυτότητα του Έτορε Μεσίνα και δίνοντας ηχηρές απαντήσεις σε όσους τον αμφισβήτησαν όλη την χρονιά από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την δύσκολη αποστολή, δηλαδή την διαχείριση και την διατήρηση της ομάδας στο υψηλότερο επίπεδο, βάζοντας ταυτόχρονα την υποψηφιότητα να γίνει ο πρώτος Έλληνας προπονητής που κατακτά το πρωτάθλημα Ευρώπης. Οι πρωταθλητές επιβεβαίωσαν ότι τίποτα δεν ήταν τυχαίο πέρυσι στην Κωνσταντινούπολη και ότι φέτος ξανά απέδειξαν ότι τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά οι ομάδες όταν φτιάχνονται με τα σωστά υλικά μπορούν να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους και την προσωπικότητά τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

   Για να φτάσει στον δεύτερο συνεχόμενο τελικό και να διεκδικήσει το repeat οι παίκτες ακολούθησαν κατά γράμμα τις οδηγίες του προπονητή τους. Με οδηγό την μαχητικότητα, το πάθος, την θέληση και την προσήλωση στο στόχο, στοιχεία που έχουν διαμορφώσει πλήρως την προσωπικότητα των ερυθρολεύκων, έπαιξε ίσως το καλύτερο αμυντικά παιχνίδι τα τελευταία 2 χρόνια παίζοντας ένα συγκεκριμένο πλάνο μέσα στις 4 γραμμές του O2 ARENA ενώ επιθετικά αν και δεν έκανε το καλύτερο παιχνίδι επέβαλε το ρυθμό του αγώνα και επιλέγοντας ορθές λύσεις για να φτάσει στον τελικό της Κυριακής. Τα στοιχεία που τον έφεραν ένα βήμα πριν την μεγάλη καταξίωση είναι ως εξής :

·         Εκμηδένισε την δημιουργικότητα του Τεόντοσιτς και του Παπαλουκά οπού μαζί αρίθμησαν μόλις 2 assists εφαρμόζοντας το hedge out δηλαδή την δυναμική έξοδο των ψηλών μετά τα pick n’ roll των guard της ΤΣΣΚΑ σε συνδυασμό με το ασφυκτικό μαρκάρισμα του σέρβου χωρίς να τον αφήσουν τα περιθώρια να πάρει τα σουτ, βγάζοντας τον εκτός ρυθμού ουσιαστικά από την αρχή του αγώνα.

·         Οι πρωταθλητές χτύπησαν ένα από τα πιο δυνατά σημεία της ΤΣΣΚΑ που δεν είναι άλλο από την μάχη των ριμπάουντ. Το 40 – 29 αντικατοπτρίζει όλη την πραγματική εικόνα του αγώνα.

·         Δεν επέτρεψε σε κανένα σημείο του αγώνα την ΤΣΣΚΑ να επιβάλει τον ρυθμό της καθώς οι ερυθρόλευκοι πίεζαν συνεχώς πάνω στην μπάλα και κάνοντας γρήγορες περιστροφές δυσκολεύοντας την ομάδα του στρατού να περάσει το παιχνίδι στους ψηλούς της με πρώτο τον Χάινς, όπου έστησε στην ουσία ένα τοίχος στον Κρστιτς και να πάει σε εύκολα καλάθια κάνοντας σε πολλές περιπτώσεις έξυπνα foul.

·         Επιθετικά κούρασε κατά πολύ τους ψηλούς της ΤΣΣΚΑ κυκλοφορώντας γρήγορα την μπάλα και βρίσκοντας αρκετά ρήγματα απέναντι στην άμυνα της ΤΣΣΚΑ είτε πηγαίνοντας στο ένας εναντίον ενός ή εκμεταλλεύοντας τα ελεύθερα σουτ.

   Την Κυριακή ο Ολυμπιακός πλέον για να υπερασπίσει τον τίτλο του πρωταθλητή και που θα τον οδηγήσει στον δρόμο προς την καταξίωση καλείται να περάσει το εμπόδιο της Ρεάλ Μαδρίτης όπου στον δεύτερο ημιτελικό νίκησε στον ισπανικό εμφύλιο έναντι της Μπαρτσελόνα σε ένα παιχνίδι που δεν θα τον θυμούνται για πολύ καιρό. Η Ρεάλ φέτος απέδειξε για πιο λόγο είναι πλέον στην ελίτ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ομαδα νεανική με ενέργεια αλλά παίζοντας σε πολλά σημεία του παιχνιδιού ανορθόδοξα νίκησε την γερασμένη Μπαρτελόνα που αποδεικνύει ότι το μπάσκετ είναι τελείως διαφορετικό από την φάση των playoff διαγράφοντας το τέλος εποχής για πολλούς που βρίσκονται στην Βαρκελώνη. Το λογικό φαβορί του τελικού είναι σαφέστατα ο Ολυμπιακός όπου για να φτάσει την γη της επαγγελίας και στο ιερό δισκοπότηρο της Ευρώπης πρέπει να μην εφησυχαστεί στα νέα δεδομένα, να βρει την απαιτούμενη ενέργεια και σε συνδυασμό με τα στοιχεία που διαθέτει ως ομάδα απέναντι στην Βασίλισσα όπως η συνοχή και η χημεία να αποδείξει πιο είναι το αφεντικό της Ευρώπης.

   Το ερώτημα που δημιουργείται πλέον φίλοι του μπάσκετ, μετά τα ημιτελικά του final four, είναι ένα. Η γέννηση μίας νέας δυναστείας του ευρωπαϊκού μπάσκετ ή η μεγάλη επιστροφή της Βασίλισσας;

ΥΠΟΜΟΝΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΚΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ..

O Μπασκετόφιλος!!!

ROAD TO LONDON: THE 4 FINALISTS!!!!

Επειδή το μπάσκετ πάνω απ' όλα είναι θέαμα, αξίζει να σας παρουσιάσουμε τα video που ετοίμασε η Euroleague για τους τέσσερις φιναλίστ του Λονδίνου. Με αυτά αλλά και με τα εμπερισταστωμένα άρθρα του μπασκετόφιλου, είστε έτοιμοι να απολαύσετε το F4 και να δείτε μπάσκετ υψηλού επιπέδου με έντονο το ελληνικό στοιχείο και γιατί όχι να πανηγυρίσουμε ακόμα ένα κύπελλο για τη χώρα μας!!!

FINAL FOUR 2013 : ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

   Η εβδομάδα που διανύουμε λίγες μέρες πριν από το πρώτο τζάμπολ του final four του Λονδίνου είναι μία εβδομάδα τιμητικών διακρίσεων και συγκινητικών εκδηλώσεων για το Ελληνικό μπάσκετ.

   Η Euroleague ανέδειξε τον καλύτερο νέο παίκτη της χρονιάς, τον Κώστα Παπανικολάου και ανακοίνωσε τις 2 καλύτερες πεντάδες της διοργάνωσης για την φετινή χρονιά με την παρουσία των 2 εν’ ενεργεία καλύτερων παικτών της Ελλάδος στην πρώτη πεντάδα, τον Βασίλη Σπανούλη και τον Δημήτρη Διαμαντίδη ενώ χθες το βράδυ η Κ.Α.Ε ΑΡΗΣ και σύσσωμο όλο το Ελληνικό και Ευρωπαϊκό μπάσκετ τίμησε τον άνθρωπο που έμελλε να αλλάξει του ρου της ιστορίας ολόκληρου του αθλήματος στην Ελλάδα τον ΝΙΚΟ ΓΚΑΛΗ με αποκορύφωμα την ανύψωση της φανέλας του με το νούμερο 6 στην κορυφή του γηπέδου και την μετονομασία του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΟΥ ΜΕΛΑΘΡΟΥ σε ‘’ΝΙCK GALIS HALL’’ δείχνοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι το Ελληνικό μπάσκετ ήταν, είναι και θα είναι στην πρώτη γραμμή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. 

   Μέσα σε όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα σήμερα θα αναλύσουμε τον δεύτερο ημιτελικό του final four όπου θα διεξαχθεί την Παρασκευή 10 Μάιου και ώρα 22:00 στο επιβλητικό γήπεδο O2 ARENA.

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ

   Οι καταλανοί φέτος παρουσιάζονται ως η πιο σταθερή ομάδα της διοργάνωσης παίρνοντας τον τίτλο της πιο φορμαρισμένης ομάδας μέχρι και την διεξαγωγή των playoff όπου με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό του Δημήτρη Διαμαντίδη παραλίγο να βρεθεί εκτός final four αν ο Αργύρης Πεδουλάκης έβρισκε τις κατάλληλες λύσεις στην άμυνα ζώνης που εφάρμοσε ο Τσάβι Πασκουάλ. Η μπλαουγκράνα στηρίζονται στον γρήγορο ρυθμό και στην απόδοση του καλύτερου της σουτέρ Juan Pablo Navarro με κλειδί την απόδοση ορισμένων παικτών που παίζουν καταλυτικό ρόλο στο roster της ομάδας. Lorbek και Τomic συνθέτουν ένα πολύ δυνατό δίδυμο στη front line με τον πρώτο να διαθέτει το περιφερειακό σουτ και τον δεύτερο να δημιουργεί καταστάσεις στο low post. Στις θέσεις των guard η εμπειρία του Jasikevicius η ικανότητα του Huertas και το δολοφονικό σουτ του Ναβάρο κάνουν τους καταλανούς να συνδυάζουν το set με το run and gun παιχνίδι τους εκμεταλλεύοντας το περιφερειακό σουτ είτε από αλλεπάλληλα pick n’ roll ή από την αδύνατη πλευρά (weak side). Αμυντικά η ομάδα στηρίζεται στην ατομική άμυνα κυρίως βάζοντας συνεχώς τα χέρια στις μπάλες πιέζοντας με αυτόν τον τρόπο ασφυκτικά τον αντίπαλο. 

ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

   Η βασίλισσα της Ευρώπης επιστρέφει στο final four μετά από 2 χρόνια για να αποδείξει για πιο λόγο βρίσκεται πλέον στην ελίτ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μαζί με την ΤΣΣΚΑ θεωρείται ότι έχουν ένα μικρό προβάδισμα στην κατάκτηση του τίτλου. Η μαδριλένοι προέρχονται από μία εξαιρετική πορεία όπου το επιβεβαίωσε με την παρουσία της στα playoff παίρνοντας το εισιτήριο για το Λονδίνο νικώντας με 3 – 0 την Μακάμπι. Η βασίλισσα στηρίζεται κατά πολύ στο run and gun παιχνίδι με πρώτο τον Rudy Fernandez όπου φτάνει στα όρια του άναρχου παιχνιδιού. Η απόδοση του super star καθορίζει κατά πολύ το παιχνίδι των μαδριλένων όπου σε συνδυασμό με την παρουσία του Sergio Rodriguez και Sergio Llull που καθοδηγούν τον γρήγορο έως και ανορθόδοξο τρόπο παιχνιδιού κάνει τον προπονητή της Ρεάλ Laso Pablo να αισιοδοξεί να φτάσει την ομάδα μέχρι το τέλος του δρόμου δηλαδή την κατάκτηση του ένατου τίτλου της ομάδας. Η εμπειρία του Felipe Reyes το ταλέντο του Nicola Mirotic μαζί με τον κατάλληλο συνθετικό κρίκο που λέγεται Martynas Pocius συνθέτουν ένα σύνολο ικανό για το καλύτερο και για το χειρότερο. Επιθετικά η μαδριλένοι στηρίζονται κατά πολύ στις ορέξεις των guard μέσα από τα πολλά pick n’ roll και λιγότερο από την front line. Αμυντικά και εδώ η ομάδα στηρίζεται στην ατομική άμυνα πιέζοντας ασφυκτικά τον αντίπαλο.

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ – ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

   Στο final four του Λονδίνου ίσως βιώσουμε έναν από τους πιο αμφίρροπους ημιτελικούς στην ιστορία της Euroleague αντάξιο εκείνου του ελληνικού ημιτελικού στο Βερολίνο του 2009 μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού που ήταν μακράν ο καλύτερος ημιτελικός στην ιστορία των final four γιατί ένας εμφύλιος μεταξύ 2 μισητών αντιπάλων κρύβει πολλές εκπλήξεις. Η Μπαρτσελόνα παρουσιάζοντας διαφορετικό πρόσωπο στην Ισπανία θα προσπαθήσει να φορέσει το ευρωπαϊκό κουστούμι όπου έχει μία εντελώς άλλη εικόνα απέναντι σε μία ομάδα που φέτος παρουσιάζει σταθερότητα εντός και εκτός Ισπανίας θέλοντας να αποδείξει ότι η επιστροφή της στην ελίτ δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο αγώνας, βάζοντας όλες τις παραμέτρους, θα κριθεί σε υψηλό σκορ και στις λεπτομέρειες δηλαδή στα σημεία κλειδιά όπου θα παιχτούν καθοριστικές άμυνες απέναντι στα επιθετικά όπλα των 2 ομάδων δηλαδή του Νavarro και του Fernandez αντίστοιχα. Μεταξύ τους οι 2 ομάδες αναμετρήθηκαν συνολικά 3 φορές στις εγχώριες διοργανώσεις με τους μπλαουγκράνα να προηγούνται με 2 – 1 έναντι της βασίλισσας χωρίς αυτό να αποτελεί στοιχείο για το ποιος θα κερδίσει.

   Άραγε ποιος θα επικρατήσει; Η εμπειρία των καταλανών ή δίψα των μαδριλένων; ΕΙΔΩΜΕΝ..

Ο Μπασκετόφιλος!!!