"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Αδιέξοδη Συνείδηση

Ατελείωτη μοιάζει αυτή η έκταση. Δεν ξέρω πόσο πολύ περπατάω, ούτε καν που πηγαίνω. Το μυαλό μου είναι θολό. Μπορεί και νεκρό Δεν θυμάμαι τίποτα. Απλά έχω βρεθεί εδώ και περπατάω. Κοιτάζω γύρω μου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταλάβω τι είναι αυτό το μέρος. Ουτοπία; Άλλη διάσταση παράλληλη; Φανταστική; Μάταια. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Ίσως και να μην είμαι ζωντανή. Ίσως να έχω πεθάνει και κάπως έτσι να μοιάζει η ζωή μετά.

Από την άλλη... πεινάω. Είναι δυνατόν να έχω πεθάνει και να έχω κάποιες αισθήσεις; Άραγε έχω καιρό να φάω; Δεν μπορώ να θυμηθώ. Ίσως λίγο πριν ξεκινήσω να περπατάω. Τελικά πόσος καιρός μπορεί να πέρασε; Να ξεκίνησα τάχα πρωί; Βράδυ; Χθες; Την προηγούμενη εβδομάδα; Μήπως πέρασε μήνας; Αδύνατον να θυμηθώ, όσο κι αν προσπαθώ. Σε λίγο θα πιστέψω πως δεν υπήρχε το πριν, απλά με κάποιο τρόπο βρέθηκα σ' ένα δαιμονικό “τώρα”.

Κι άλλη αίσθηση. Διψάω. Διψάω πολύ. Και συνεχίζω να πεινάω. Ω, Θεέ μου πόσο πεινάω! Μα πως είμαι έτσι; Βρώμικη, εξαθλιωμένη, νηστική, διψασμένη. Νομίζω πως έχω και παραισθήσεις. Μα το χειρότερο είναι, πως είμαι χωρίς μνήμες. Γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ξεκίνησα να περπατάω; Πώς βρέθηκα σε αυτή την έρημο και κυρίως γιατί; 

"Μουσικά Ταξίδια" από τον Νίκο Ιωαννίδη

VIVALDI

 CONCERTI PER ARCHI III E CONCERTI PER VIOLA D’ AMORE

Accademia Bizantina – Ottavio Dantone – Alessandro Tampieri

( Naïve - OP30570 – 2018 – 115΄)

Η πρόσφατη κυκλοφορία της μουσικής ετικέτας Naïve αφιερωμένης στον Antonio Vivaldi(1678-1741) και για τρίτη φορά σε κοντσέρτα του για έγχορδα  συνδυάζεται με πέντε έργα του «κόκκινου ιερέα» για viola d’ amore.

Η ακόρεστη τάση του μεγάλου συνθέτη για πολύ συχνές μετακινήσεις με σκοπό τις εμφανίσεις και το ανέβασμα παραστάσεων όπερας, όπως και η απίστευτη παραγωγικότητά του, πιστεύεται ότι αποτελούσαν τη δική του ψυχική ανάγκη για αντιστάθμισμα  στο οξύ και χρόνιο άσθμα (“strettezza di petto”, όπως ο ίδιος το αποκαλούσε), από το οποίο δοκιμαζόταν από παιδί.

"Ανατριχίλες...σε οθόνη και χαρτί" από τον Ιωάννη Μπαχά

«Halloween»

John Carpenter, David Gordon Green & Danny Mc Bride, ΗΠΑ 2018

“Δεν είναι καταφύγιο, είναι.......παγίδα”

Μη μου κουνάς τη μάσκα εμένα

             

                 Μια ταινία-ρεπορτάζ για τον αγώνα του εμπνευστή του “μύθου” Τζον Κάρπεντερ και των David Gordon Green  και Danny Mc Bride που υπογράφουν τη σκηνοθεσία αυτής της συνέχειας, να νικήσουν τα στερεότυπα που στοιχειώνουν τις αμερικανικές ταινίες τρόμου (και τις δικές του φυσικά). Μια μάχη δύσκολη που εκ πρώτης όψεως την κερδίζουν οι σκηνοθέτες με τη χρήση του “απόλυτου όπλου”: την απλότητα και με μια σίγουρη βολή στην καρδιά του θεατή: τις γλυκιές ρυτίδες και τη λάγνα κορμοστασιά της ηλικιωμένης Jamie Lee Curtis που φέρει πάνω της όλες τις αναμνήσεις από την εικόνα του σώματος της όλων των εποχών και των ταινιών της. Αρκεί να μισοκλείσει κανείς για λίγο τα μάτια του και θα αισθανθεί την ένοχη παρόρμηση του Μακρόν (“εκ μακρών” βεβαίως).

                 Ο Μάϊκλ Μάγερς ελευθερώνεται μετά από σαράντα χρόνια εγκλεισμού σε ένα πρότυπο ψυχιατρείο και προσθέτει νέα θύματα στο αιματοβαμμένο βιογραφικό του. Η αδελφή του όμως, Laurie Strode (η Κέρτις) τον περίμενε πάντα, χωρίς να καταφέρνει να πείσει και την οικογένεια της για την άσβεστη φωτιά του Κακού, που απλώς θέλει φρύγανα για να τραφεί. Και τα βρίσκει μαζί τους όμως και τον «δάσκαλο» του στο πρόσωπο της αδελφής του. Πρώτη μάχη των δημιουργών με τα κλισέ δίνεται με το απλό σενάριο της απελευθέρωσης του Μάϊκλ Μάγιερς. Δραπετεύει απλά, χωρίς να χρησιμοποιήσει εξεζητημένες τεχνικές τύπου “Μαγκάϊβερ”, χωρίς μάλιστα να ασχοληθούν καν με τη σκηνή της απόδρασης. Απλά, όπως θα το περίμενε κανείς εξάλλου, κάπως συμβαίνει και ο Μάϊκλ είναι και πάλι ελεύθερος μετά από σαράντα χρόνια, αφήνοντας πίσω του το πρώτο αιμάτινο χνάρι του. Το εύρημα επίσης της πυροδότησης της φονικής του φύσης είναι πράγματι ευφυές και στηρίζεται στα σύγχρονα πορίσματα της ψυχανάλυσης. Η πανίσχυρη έλξη που ασκεί η μάσκα που κραδαίνει στην πλάτη του ο επιπόλαιος δημοσιογράφος (κάτι σαν τις δικές μας αυτοδίδακτες τηλε-ντετέκτιβ που με άγνοια κινδύνου ατενίζουν τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής σε ζωντανή μετάδοση με το.....έρεβος), πυροδοτεί μια νέα νύχτα του “Αγίου Βαρθολομαίου”. Σε κάθε περίπτωση λιγότερο φοβερή από αυτήν που επιφύλαξε στους γονείς του ο δεκατετράχρονος αθλητής στην Κατερίνη το Μάρτιο του 1995. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι πιο ζοφερή από τον κινηματογράφο.

«Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» της Αγκάθα Κρίστι, στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη

Δεν υπήρχε περίπτωση να κυκλοφορεί στην αγορά κάτι σχετικό με την τιτανομέγιστη Αγκάθα Κρίστι και να μην το παρακολουθήσω. Αυτή τη φορά ήταν το εμβληματικό της έργο «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» στο θεατρικό σανίδι του θεάτρου Κάτια Δανδουλάκη. Ή τουλάχιστον η θεατρική του διασκευή από τον Κεν Λούντβιχ.

Αρχικά υπήρχε μια καχυποψία και μια αγωνία κατά πόσο θα μπορέσει να μεταφερθεί σε μια σκηνή θεάτρου το σκηνικό ενός τρένου ειδικά στην Ελλάδα όπου όπως γνωρίζουμε τα μπάτζετ δεν είναι απεριόριστα. Και τελικά όλες μου οι ανησυχίες διαψεύστηκαν μόλις αντίκρυσα τα σκηνικά. Στον περιορισμένο χώρο της σκηνής, ο ευρηματικός σκηνοθέτης Αντώνης Καλογρίδης είχε καταφέρει να αποτυπώσει με εντυπωσιακό και πάνω απ΄όλα αποτελεσματικό τρόπο το Όριεντ Εξπρές. Περιστρεφόμενη σκηνή, ένας ημιδιάφανος τοίχος – προτζέκτορας – χιονισμένο τοπίο, βαγόνια τρένου αριστερά και δεξιά...γενικά κατάφερε να εκμεταλλευτεί κάθε εκατοστό της σκηνής αφήνοντας όμως αρκετό ελεύθερο χώρο στο εξαιρετικό καστ να δώσει την πινελιά που χρειαζόταν για να πάρει ζωή μπροστά στα μάτια μας η ατμόσφαιρα της εποχής.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Από την απέναντι όχθη

Τώρα πια ξέρω πως είναι να πεθαίνεις. Με όποιον τρόπο κι αν πεθάνεις, όσο χρονών κι αν είσαι. Είναι λες και σε χτυπάει κεραυνός. Δεν ξαφνιάζεσαι μα ούτε και πονάς. Απλά με έναν τρόπο μαγικό νιώθεις ότι πετάς. Όχι δεν περνάει σε φλας μπακ η ζωή που έζησες. Ούτε και βλέπεις το νεκρό εαυτό σου και τους άλλους γύρω από εσένα. Αυτό συμβαίνει όταν είσαι σε φάση νάρκωσης. Στον θάνατο απλά πετάς στην αρχή και ύστερα ξαπλώνεις σε ένα καταπράσινο λιβάδι ή επάνω σε μια θάλασσα γεμάτη ανατολές κι έχεις τα μάτια σου κλειστά και χαμογελάς. Οι θνητοί προσπαθούν να σου κλείσουν τα μάτια γιατί δεν καταλαβαίνουν πως ο ορίζοντας που κοιτάς τώρα πια δεν σκεπάζεται με τα βλέφαρα σου. Και το στόμα προσπαθούν να σου κλείσουν γιατί δεν καταλαβαίνουν πως το χαμόγελο ζωγραφίστηκε από την αιωνιότητα στο πρόσωπο σου. Μην τους παρεξηγείς. 

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

Έμεινα παιδί

και πως να μεγαλώσω;

Δεν είναι μπορετο

"Στα χνάρια του τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Υπό τους ήχους του Μπετόβεν (Απόσπασμα)

Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Οι αστραπές έσκιζαν τον ουρανό σα να ήθελαν να τον τιμωρήσουν για κάποιο έγκλημα που είχε διαπράξει. Τα σύννεφα πιο μαύρα κι απ’ την κόλαση έκαναν στην άκρη, αφήνοντάς τις να φωτίζουν μανιασμένα το σκοτεινό τοπίο, απλά και μόνο για να δείξουν τις απειλητικές διαθέσεις τους. Εκκωφαντικοί ήχοι από μπουμπουνητά λες και ο ίδιος ο Θεός τσακωνόταν με τον ουρανό. Δυνατοί κεραυνοί έπεφταν προσπαθώντας θαρρείς, να σκοτώσουν την αδικία όλης της ανθρωπότητας μέσα σε μια νύχτα. Μια νύχτα που οι αστραπές την έκαναν μέρα για να φανεί όλη η βρωμιά, να μη μείνει τίποτα κρυφό. Και τελικά μια καταιγιστική βροχή τόσο δυνατή, που θα μπορούσε να είναι το κλάμα του ίδιου του Θεού που μετάνιωσε για το πιο φρικτό έγκλημα του κόσμου.