"Στα χνάρια του τρόμου" της Σοφίας Κραββαρίτη

"Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει και ο παράδεισος" σκέφτηκε ατενίζοντας το χιονισμένο τοπίο από το ύψος που βρισκόταν το γραφείο της. "Λευκός κι αμόλυντος, σχεδόν απάτητος" συνέχισε την σκέψη της, έχοντας το βλέμμα της πάντα χαμηλά στο κάτασπρο που κυριαρχούσε. Η τελευταία εβδομάδα είχε κυλήσει πολύ άσχημα και οι δυνάμεις της την είχαν εγκαταλείψει. Μέσα στο γραφείο, αλλά και παντού γύρω της, ένιωθε να την συντροφεύει ένα φάντασμα. Καθημερινά και παντού. Δεν φοβόταν. Πως θα μπορούσε άλλωστε να τρομάξει με την άλλη πλευρά του εαυτού της;

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Το σπουργιτάκι δεν μένει πια εδώ

Η ψυχή μου απροσδιόριστη μα και τόσο προσδιορισμένη. Σαν σύννεφο που δεν έχει βρει το σχήμα του ακόμα, σε προκαλεί να το αγγίξεις λίγο πριν γίνει βροχή. Τα μάτια μου αχόρταγα γνέφουν σε ότι περιέχει ζωή. Τα χείλη μου δυό γραμμές που υπογραμίζουν ανεξίτηλα και βαθιά τις προσωπικές μου κραυγές. Οι έρωτες μου τόσο ανήλικοι που πότε γελάνε και πότε κλαίνε σαν μωρά παιδιά. Οι αγάπες μου, τρυπούν τα δάχτυλα μου όταν τις κρατώ και λιμοκτονούν όταν ελεύθερες τις αφήνω.

"Αφύλλωτη Κερασιά" του Ηλία Στεργιόπουλου

Γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

«Μην ξεχνάτε πως η ζωή είναι μόνο στιγμές και πολλές φορές μια στιγμή μόνο είναι μια ζωή» (ΑΦΥΛΛΩΤΗ ΚΕΡΑΣΙΑ)

Η ΑΦΥΛΛΩΤΗ ΚΕΡΑΣΙΑ είναι μια ιστορία γεμάτη πλούσιες εικόνες κι έντονα συναισθήματα… μία ιστορία όπου η αγάπη κι ο έρωτας αγωνίζονται να ξεπεράσουν τις όποιες διαφορές/ταμπέλες… κι όλα αυτά με φόντο την εποχή του μεσοπολέμου, τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και την τόσο τραυματική για τον τόπο μας και τους ανθρώπους του μετεμφυλιακή περίοδο. 

Διαβάζοντάς την ΑΦΥΛΛΩΤΗ ΚΕΡΑΣΙΑ, ένιωσα πως έγινα κι εγώ ένα με τους ήρωες του βιβλίου… “έζησα” νοερά τη ζωή των δύο κεντρικών ηρωίδων, της Σμαραγδής και της Ασημίνας μέσα από τις ονειροπολήσεις τους και τα “ανοίγματα ψυχής” που έκαναν η μία στην άλλη… δύο αδελφές ψυχές που μοιράζονται και πονεμένες μα και χαρούμενες στιγμές.

"Στα Χνάρια του Τρόμου" από τη Σοφία Κραββαρίτη

Το σούρουπο έντυνε τον ουρανό και τη φύση με τη γλυκιά του φορεσιά, όταν έφτασε αποκαμωμένος στους πρόποδες του μικρού βουνού. Κοίταξε κουρασμένα το κάστρο που δέσποζε στην κορυφή, άρχοντας θαρρείς της περιοχής, που πρόσεχε από ψηλά το βασίλειό του. Στάθηκε να πάρει μια ανάσα. Είχε περπατήσει πολλά χιλιόμετρα χωρίς φαγητό και νερό και ήταν εξαντλημένος. Αναρωτήθηκε αν θα κατάφερνε ν` ανέβει ως εκεί. Έβγαλε τον κουρασμένο αέρα από τα πνευμόνια του, μάζεψε το κουράγιο του και συνέχισε την πορεία του. Στα μισά του δρόμου ένιωσε πως θα χάσει τις αισθήσεις του και συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του απέμειναν, στον σκοπό του. Έπρεπε ν` ανέβει. Φτάνοντας στην κορυφή, έπεσε στα τέσσερα και σχεδόν σύρθηκε ως την μεγάλη πόρτα. Πρόλαβε να χτυπήσει μόνο μία φορά και αυτή μ` έναν υπόκωφο ήχο που δύσκολα άκουσε και ο ίδιος, πριν λιποθυμήσει. Το σκοτάδι είχε πέσει ήδη βαρύ πάνω στο φωτισμένο κάστρο, χαρίζοντάς του μία όψη παραμυθένια. Η πόρτα άνοιξε και δύο φιγούρες φάνηκαν στο κατώφλι, που τον σήκωσαν και τον έβαλαν μέσα, κλείνοντας και πάλι πίσω τους τη βαριά πόρτα. Όταν άνοιξε τα μάτια του, ένιωθε ανάλαφρος, ξεκούραστος και καθαρός. Κοίταξε γύρω του. Βρισκόταν σ` ένα μεγάλο δωμάτιο και ήταν ξαπλωμένος σ` ένα κρεβάτι με μεταξωτά σεντόνια.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"Αχ Αγάπη" από την Αγάπη Ντόκα

Το βασίλειό μου για ένα τσιγάρο!

Μετά από ένα ξέφρενο και οργιώδες φαγοπότι που κατάντησε τους συνδαιτυμόνες να πέσουν σε διατροφικό κώμα, να έχουν καταλάβει κάθε ντιβάνι, κρεβάτι, καναπέ, πολυθρόνα, καρέκλα και σκαμπό, μετά από την ύστατη προσπάθειά τους -όταν συνήλθαν- να σηκώσουν τα μέλη τους και να συρθούν μέχρι την εξώπορτα, πώς μπορεί η οικοδέσποινα ν’ αντικρίσει τον χαμό και να μην την πιάσει απελπισία; Τίποτα δεν είναι στη θέση του: πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, κατσαρόλες, ταψιά, τηγάνια, αναπαύονται όλα από μισογεμάτα μέχρι εντελώς βρώμικα ως λίθοι τε και πλίνθοι και ξύλα και κέραμος ατάκτως ερριμμένα μέσα στον νεροχύτη, πάνω στον πάγκο, στο τραπέζι, στο πάτωμα και σε κάθε οριζόντια επιφάνεια. Άδεια μπουκάλια από κρασιά, μισογεμάτα με αναψυκτικά, κουτάκια από μπύρες και χυμούς, κοσμούν το όλο σκηνικό, μαζί  με τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες ως συμπληρωματικό ντεκόρ. Πώς να βάλει σε τάξη όλη αυτή την αταξία; Πού να πατήσει χωρίς να σκοντάψει σε μια καινούρια έκπληξη; Η κουζίνα υπό κατάρρευσιν  κι αυτή στα πρόθυρα υστερικής κρίσης! Να στέκεται στο κούφωμα, να τα κοιτάει και να μην κουνάει δαχτυλάκι!

-Είναι η κουζίνα το βασίλειο της γυναίκας; Πφ… Ας έρθει τώρα κάποιος να το δει και θα μου πάρει το στέμμα! Ήταν που δεν ήθελα να πάρω και πλυντήριο πιάτων η ηλίθια! Τι να το κάνω; έλεγα. Σιγά το πράμα! Πες ότι πλένεις τα χέρια σου και συγχρόνως καθαρίζεις και τα πιάτα! Τώρα όμως; Αφυδάτωση θα πάθουν τα χεράκια μου! Και θα μου φύγει και το μανικιούρ!