"To Λιμανάκι" από τη Φωτεινή Σαπουναδέλη (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

  Θυμάσαι; Όταν ανταμώσαμε για πρώτη φορά ο ουρανός λαμπύριζε από το φως του ήλιου. Η         μέρα γελούσε κι έπαιζε με τα κύματα της θάλασσας. Χαμογελούσα κι εγώ ευχαριστημένη που βρήκα το πιο όμορφο μέρος να κολυμπήσω στη ζωή ανέμελα και ν’ αφεθώ στα χάδια της. Οι γλάροι άνοιγαν τα φτερά τους και με χαιρετούσαν από ψηλά κι εγώ μιλούσα σε σένα... Σε βάφτισα το ‘’λιμανάκι μου’’ μα δεν στο είπα.  Σου υποσχέθηκα μονάχα πως ποτέ δε θα σ’ αφήσω. Ήτανε άνοιξη όταν συναντηθήκαμε... Το καλοκαίρι φάνταζε υπέροχο για μας τους δυο. Ο όμορφος κόλπος σου έγινε η δική μου αγκαλιά. Μέσα του ένιωθα ασφάλεια και σιγουριά κι ο ψίθυρος της θάλασσας μας τραγουδούσε για τη ζωή και τις ομορφιές της. Για τον έρωτα, την αγάπη, το πάθος, για τη μουσική, τους στίχους, για τους φίλους που θα μοιραζόμασταν χαρές,για τα όνειρα που θα κάναμε, για τα παιδιά που θ’ αποκτήσουμε, για την όμορφη βόλτα που θα μας σεργιανούσε στα ηλιόλουστα μονοπάτια της ζωής...

Euroleague 2018-2019: Οι 3 σταθερές, οι 3 βελτιωμένες, οι 5 που ψάχνονται και η οικοδέσποινα που παραπαίει

Φέτος παρακολουθούμε μία περίεργη Euroleague. Μετά από 2 σερί χρονιές που οι εκπλήξεις (τουλάχιστον στην τελική κατάταξη) ήταν λίγες και πάνω-κάτω ξέραμε από την αρχή της σεζόν την 6άδα-7άδα, φέτος βλέπουμε μία διαφορετική διοργάνωση.

Ας ξεκινήσουμε να αποδομούμε τον τίτλο του άρθρου από τις 3 σταθερές. Real Madrid, CSKA MOSCOW με ρεκόρ 7-0 και FENERBAHCE ISTANBUL με ρεκόρ 6-1, διατηρούν τον κορμό, τον τιμονιέρη, το μπάτζετ σε υψηλά επίπεδα και πετυχαίνουν κάθε χρόνο να αγχώνονται μόνο για το αν θα είναι στη 2άδα. Η REAL MADRID μπορεί να έχασε το παιδί θαύμα της, αλλά στηρίζεται στους παλιούς Llull, Carroll, Fernandez και έχει έναν εκπληκτικό Randolph και σταθερές αξίες τους Campazzo και Causer. Αντίστοιχα είναι τα πράγματα και για την CSKA MOSCOW που έχει σε εκπληκτική κατάσταση την τετράδα De Colo, Rodriguez, Higgins και Clyburn και δίδυμους πύργους (Hunter – Hains). Από κοντά και η FENERBAHCE του Ζέλικο που παρότι κάθε χρόνο χάνει βασικά της γρανάζια, έχει μια αξιοθαύμαστη επιθετική πολυφωνία (Σλούκας, Vesely, Datome, Kalinic, Lauvergne και Melli οδηγούν το σκοράρισμα) και μόνη ήττα την τουρκική μονομαχία με την EFES.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Υπέροχο βάσανο που Σοφία σε λένε

Πόσα χρόνια έχουν περάσει πια που εγώ γνώρισα εσένα ή που εσύ γνώρισες εμένα. Με εμάς τώρα πια δεν υπάρχει εγώ κι εσύ ούτε και ορισμός φιλίας για να τον γράψουμε σε κάποιο λεύκωμα όπως στο Δημοτικό Σχολείο κάποτε. . Στις ενήλικες ζωές μας ταιριάξαν οι παράξενες ψυχές μας. Σαν δυό ώριμες γυναίκες αρχίσαμε να κερνιόμαστε λύπες, χαρές, ποτά. Να μοιραζόμαστε ένα μηχανάκι με εσένα στην πλάτη μου και το ηλίθιο σακίδιο σου στα πόδια μου. Κι ύστερα να νοιαζόμαστε η μία για την άλλη και να πετάμε μύγδαλα στα τρένα και στις θάλασσες που νομίζουν ότι μας χωρίζουν. Γράφουμε και μιλάμε και όταν έχουμε τις κλειστές μας δεν μιλάμε. Βριζόμαστε και γελάμε. Σε είπα Μπάμπη και με είπες Μαντάτα μου. Ξέρουμε εμείς γιατί και πως και αυτό είναι αρκετό.

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

       ET IN ARCADIA EGO

       Αρκαδική Γη

Οι ποιητές του κόσμου                                             Κι οι κόρες σου

    για σένα ψάλλουν                                           τα πέπλα ανεμίζουν

αιώνιο ύμνο.                                                        σε τρελό χορό.

Και οι λαοί προσκυνούν                                     Το χθες και το σήμερα

την ομορφιά σου                                                 θα συνυπάρχουν

και τη δόξα σου.                                                 στα χώματά σου.

Στα σκιερά δάση                                                 Τι έχουν μάθει

    αντηχεί γλυκά                                                      οι άνθρωποί σου

    του Πάνα το τραγούδι.                                        ποτέ να μην ξεχνούνε,

παρά με χείλη

καθαρά κι αγνά

τη γη σου να φιλούνε.

"Bachelor" από τη Ματίνα Λευκοπούλου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Τον είδα που με κοιτούσε όσο διόρθωνα τις τελευταίες λεπτομέρειες στο ντύσιμο μου. Οι κινήσεις μου ήταν αργές προσπαθώντας να εντοπίσω το βλέμμα του να τρέχει πίσω από αυτές. Άφησα απαλά το χέρι μου στο τραπέζι που βρισκόταν μπροστά μου και το ψηλάφησα για να βρω τα σκουλαρίκια που πριν λίγο είχα αφήσει εκεί πέρα.

Τον είδα που τα μάτια του το ακολούθησαν.

Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκέφτεται. Άραγε αφήνει τις σκέψεις του ελεύθερες ή είναι τυπικός;

Κάθεται σε μια πολυθρόνα που υπάρχει στην γωνία του δωματίου, προσπαθώντας να χαλαρώσει το σώμα του σε τέτοιο σημείο που δεν θα αρχίσει να επηρεάζει την τσάκιση στο – μόλις – σιδερωμένο κουστούμι του. Τα χέρια του αγκαλιάζουν τα μπράτσα της πολυθρόνας, και που και που τον βλέπω να σφίγγει τις γροθιές του αν κάνω κάποια έντονη κίνηση.

«Είμαι σχεδόν έτοιμη» του είπα και οι ματιές μας συναντήθηκαν μέσα από τον καθρέφτη που κάλυπτε ολόκληρο τον τοίχο.

«Το ακούω πολλή ώρα αυτό» μου απάντησε, και αμέσως σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το μέρος μου.

"Μια ζωή βαλίτσα" από τη Γεωργία Λάμπρου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Αυτά τα τείχη μου θυμίζουν το Ηράκλειο σκέφτεται περπατώντας, μα τα κτίρια στην πόλη έχουν κάτι από Ρόδο, το χρώμα ίσως ή η αρχιτεκτονική, οι ίδιοι κατακτητές πέρασαν κι από εδώ!

Την Κυριακή, πριν κλείσει τη βαλίτσα της, πήγε μια βόλτα στην Πλάκα. Πήρε μια γεύση από Κυκλάδες εκεί στα Αναφιώτικα. Βέβαια, την Ανάφη δεν έτυχε να την επισκεφτεί ποτέ αν και κυνηγούσε τα μόρια του δυσπρόσιτου. Ήξερε όμως πώς θα μύριζε αν ήταν εκείνη την ώρα στο νησί. Οι Κυκλάδες μυρίζουν θάλασσα κι αέρα, τόσους χειμώνες πέρασε τα βράδια μέσα, τιμωρημένη από τον άνεμο,  αγκαλιά με τη σόμπα αλογόνου που έδιωχνε την εσπερινή  υγρασία.

"Τι να πω..." από τη Νίκη Μπλούτη (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

   Δε θέλω να με παρεξηγήσεις ρε Σταύρο. Εγώ ανέλαβα πρωτοβουλία και μίλησα στους συναδέλφους. Μια ζωή μοιραστήκαμε μαζί. Ο καθένας στη θέση μας το ίδιο θα ‘κανε. Κι εσύ αυτό δε θα ‘κανες για μας; Δε θέλω να αισθάνεσαι άσχημα. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Βοηθάει τον διπλανό του στα δύσκολα. Αν θέλει να λέγεται άνθρωπος. Το ίδιο δε θα ‘ κανες κι εσύ για μένα; Αυτό να σκέφτεσαι. Έλα, πάρτα να κάνεις τη δουλειά σου, του είπα, κι ακούμπησα το μάτσο με τα δέκα χιλιάρικα πάνω στ’ άδειο τραπέζι.

  Τριάντα χρόνια με το Σταύρο μαζί στη δουλειά. Μαζί στο λεωφορείο για το εργοστάσιο, μαζί στο διάλειμμα για το τσιγάρο, μαζί και στο σχόλασμα μέχρι το λεωφορείο. Τριάντα χρόνια δεν είναι λίγα για να τον κάνεις τον άλλον αδερφό. Να μοιράζεσαι μαζί του τα καλά και τα άσχημα. Να έχεις έναν άνθρωπο να σ’ ακούει.