"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

BARSAAT

Σε περιμένω
κι αντηχούν τα πολύχρωμα βραχιόλια στα χέρια μου
σαν χορεύω για σένα κάτω απ’ του ουρανού τα νέφη.
Θα ‘ρθεις το νιώθω...
Μια λέξη μόνο....

Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Σοφίας Κραββαρίτη, "Ο Κήπος με τα Τριαντάφυλλα"

Σήμερα στο blog είναι η μέρα της Σοφίας Κραββαρίτη αλλά αντί για κείμενο, έχουμε τη χαρά να σας ανακοινώσουμε την παρουσίαση του νέου της βιβλίου με τίτλο "Ο Κήπος με τα Τριαντάφυλλα". Η παρουσίαση διοργανώνεται από τις Εκδόσεις Άλλωστε, στις 11/11/18 στη  Death Disco (δεν θα μπορούσε να γίνει αλλού άλλωστε), Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου στου Ψυρρή.

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε

"O τρελός Θόδωρος" του Φίλιππου Φιλίππου (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

     Μόλις είχε πάρει για πολλοστή φορά εξιτήριο από το ψυχιατρικό νοσοκομείο που νοσηλευόταν. Έβαλε το κλειδί στην παλιά ξύλινη πόρτα του φτωχικού του και το άνοιξε. Χαιρέτησε στρατιωτικά όπως αρμόζει σε μια τέτοια στιγμή  ένα-ένα όλους τους ήρωες που είχε κρεμασμένους στον  φθαρμένο τοίχο του. Προσφώνησε τον Μακρυγιάννη και τον Κολοκοτρώνη στρατηγούς, μετά χαιρέτησε τον Καραϊσκάκη  και για το τέλος άφησε το Αθανάσιο Διάκο.

     Το μυαλό του το οποίο από καιρό, τον είχε προδώσει κάνοντας τον να πιστεύει ότι ήταν στρατηγός , αντάξιος του Κολοκοτρώνη και του Μακρυγιάννη.  Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι  για την διάγνωση. Σχιζοφρένεια με μεγαλομανιακά στοιχεία και υπερτίμηση του εγώ του.

"Πληγωμένες Καρδιές" του Χρήστου Σαχτούρη (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Πρώτη φορά τον είδα σε μια πλατεία της Καλαμαριάς. Κερεμεριέ τη λένε οι Τούρκοι, εμείς όταν μιλάμε μεταξύ μας, μιλάμε ελληνικά, για να μην τα ξεχάσουμε, όταν απελευθερωθούμε.  Ήταν Μάιος του 1907. 

Μετακομίσαμε χθες με την οικογένεια μου, από την Τούμπα. 

Ακουμπούσε το ένα του χέρι σ' ένα καρότσι και κάπνιζε με ύφος στοχαστικό, ήταν τόσο ήρεμος. Τον ερωτεύτηκα αμέσως. 

Έμεινα να τον κοιτάζω σαν χαμένη, και χωρίς να το καταλάβω, πλησίαζα αργά σαν υπνωτισμένη προς το μέρος του. Εκείνη τη στιγμή, έγινε ένα μικρό θαύμα, με φώναξε η αδελφή μου. 

- Έλα Ελισάβετ, φεύγουμε. 

- Τώρα έρχομαι. <<Τώρα ξέρει τ' όνομα μου, σκέφτηκα>>

"Αντίληψη" του Κώστα Γωγιού (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Μπήκε στο λεωφορείο και έψαξε τριγύρω με τα μάτια του για μια άδεια θέση. Το μόνο που είδε ήταν άνθρωποι σκυμμένοι πάνω από τα κινητά τους, να σέρνουν το δάχτυλο πάνω στην οθόνη και να πατάνε μηχανικά κουμπιά που δείχνουν τα (συν)αισθήματα τους. Έπιασε μια γωνία και σκέφτηκε ότι δεν τον πείραζε, και θέση να άδειαζε τώρα, άντεχε αυτός, ας καθόταν κάποιος ηλικιωμένος καλύτερα. Το λεωφορείο σταμάτησε με ένα απότομο φρενάρισμα και ένας παππούς προσπάθησε να ανέβει με δυσκολία από τη στάση. Έτεινε το χέρι να τον βοηθήσει, αλλά ο παππούς κούνησε το χέρι του με περιφρόνηση ή καλυμμένη περηφάνεια και στηρίχτηκε στη λαβή της πόρτας για να ανέβει. Ασθμαίνοντας κοίταξε γύρω του, αναζητώντας με τη σειρά του κάποια θέση. Τα σκυμμένα κεφάλια των κινητών σηκώθηκαν προς στιγμή, αλλά μη βρίσκοντας κάτι ενδιαφέρον, επέστρεψαν στη φυσική τους θέση και γωνία.

            Πολλές φορές αναρωτιόταν τι συνέβη στον κόσμο. Πότε και κυρίως γιατί έγινε έτσι ο άνθρωπος. Σκέφτηκε ότι ίσως ήταν πάντα έτσι, αλλά ο ίδιος απλώς μεγάλωνε και η ανοχή του για πρόσωπα και καταστάσεις ολοένα λιγόστευε, σε μια συνάρτηση που η ανοχή είναι αντιστρόφως ανάλογη της ηλικίας. Το μυαλό του ταξίδεψε πίσω στα παιδικά του χρόνια, τότε που η μάνα του τον πήγαινε να παίξει στην παιδική χαρά κοντά στο σπίτι τους. Δίπλα στην παιδική χαρά υπήρχε ένα παλιό, ρημαγμένο σπίτι που ζούσε ένας ηλικιωμένος. Κάθε μέρα, ο ηλικιωμένος έβγαινε με τις πιτζάμες και την ρόμπα του και φώναζε στα παιδιά που έπαιζαν. Φώναζε για τη φασαρία, τις μπάλες που χαλούσαν τα λουλούδια του και την έλλειψη σεβασμού και διαπαιδαγώγησης, μέχρι να παρέμβει κάποια μητέρα και ο ηλικιωμένος να επιστρέψει στο σπίτι μουρμουρίζοντας ακόμα. Έπιασε τον εαυτό του να τον καταλαβαίνει και κούνησε το κεφάλι τρομαγμένος για να βγει από τις αναμνήσεις. Δεν θα το άντεχε να μετατραπεί σε κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι τέτοιο.

"Ίχνη της Καρδιάς" από τον Χρήστο Κεσκίνη

Το Φιλί

Μόλις σε είδα κατέβασα το βλέμμα μου κατευθείαν στο έδαφος. Δεν μπορούσα να σε αντικρίσω χωρίς να πληγωθώ. Τα μάτια σου με κοιτούσαν γεμάτα προσμονή και είχα κοκαλώσει. Έκανες ένα βήμα και ήταν σαν να λύθηκαν τα μάγια.