"Σ' εκείνη" από τον Γιώργο (Συμμετοχή στον 6ο Διαγωνισμό Ελεύθερης Γραφής)

Μες στο σακάκι σου τύλιξες το φεγγάρι,

να μη φωτίζεται η θλίψη της νυχτιάς,

μ' ένα τριαντάφυλλο στο χέρι

κάτω απ’ το σπίτι της περνάς.

Κοιτάς δειλά στο παραθύρι

κι αν τη φιγούρα της συλλέξεις σ' ένα βλέμμα,

ακριβοθώρητη ως είναι και λαμπρή,

όλο το σύμπαν της ψυχής σου θ’ ανθίσει,

θα γαληνέψεις ωσότου ο ήλιος να φανεί.

"Για Γέλια και για Κλάματα" από τη Σοφία Κραββαρίτη και Μαίρη Τσίλη

Το μπάνιο της ντροπής

Ντριιιινννν! 
- Αλό! 
- Τι αλό ρε αλλοπαρμένη; Αλό έλεγες στο χωριό σου, όταν σήκωνες το τηλέφωνο;
- Φυσικά αγάπη μου, τι με πέρασες εμένα, καμιά τριτοδεύτερη μπασκλασαρία; 
- Προς Θεού, ούτε στιγμή! 
- Λοιπόν, τι λες για ζεστό καφέ σήμερα που έβαλε το κρύο του και να κουτσομπολέψουμε λιγάκι;
- Ετοίμασέ τον κι έρχομαι. Βγάλε και καμιά κουβέρτα για τα πόδια σαν τις γριές. 
- Σωστή!
Τοκ, τοκ!
- Γρήγορα ήρθες βλέπω.
- Αφού ξέρεις, πεθαίνω κάθε φορά για τα νέα μας.
- Λοιπόν, σου έχω και θέμα συζήτησης.
- Ε, καλά, το μόνο που δεν φοβήθηκα, είναι μήπως ξεμείνουμε από θέματα. Αλλά για πες, τι σκέφτηκε το άρρωστο μυαλό σου;
- Θα κάνουμε μια καλοκαιρινή ανασκόπηση. Περάσαμε ένα καλοκαίρι γεμάτο συγκινήσεις, έτσι θα το αφήσουμε;
- Όχι βέβαια! 
- Και ξέρω και από που θα ξεκινήσουμε.
- Εγώ πάλι με τόσα που έχουν γίνει....
- Τι λες καλέ! Εδώ έχουμε τον πρωταθλητή πισινό που σαρώνει τα βραβεία και θα το ξεπετάξουμε;
- Αχ, Θεέ μου! Τι εμπειρία κι αυτή! Ένα μπάνιο είπα να κάνω, μόνο οι παπαράτσι δεν πλάκωσαν να έρθουν.- Ορίστε, ένα μπάνιο και έγινες διάσημη.- Ναι, βέβαια! Όλα τα ζευγάρια βρίσκουν μια ερημική παραλία να απολαύσουν το μπάνιο τους όπως τους γέννησε η μαμά τους, αλλά και τον έρωτά τους. Αυτά φυσικά για τους άλλους. Γιατί όταν μιλάμε για μένα, οι κανόνες εξαλείφονται.

"Αποτυπώματα Ψυχής" από τη Μαίρη Τσίλη

Αυτοκτονία για δύο

  
Εδώ που είμαι τώρα, εμένα κανένας δεν με φτάνει. Κάπου σε μία γωνία της Πατησίων ή στην άκρη ενός γκρεμού σε ένα έρημο νησί. Το μυαλό μου καίγεται από εσένα και το δέρμα μου ανατριχιάζει. Το κορμί μου γδέρνεται χωρίς εσένα και η ψυχή μου ξεπαγιάζει. Που και που περνάει κάποιος περαστικός και έτσι όπως φτύνει το φλέγμα της μοναξιάς που τον πνίγει, έρχεται το φτύμα του στο πρόσωπο μου. Το σκουπίζω με το χέρι μου. Που και που πετάει ένα πουλί και μου ρίχνει την κοτσιλιά του στο σκισμένο από εγωισμό μπλουζάκι μου. Κι αυτήν με το χέρι μου την σκουπίζω.

"Της Νύχτας Μυστικά" από τη Σμαραγδή Μητροπούλου

 Τρεχαντήρι

 

 «Αν δεν φας φρέσκο ψάρι στο ΤΡΕΧΑΝΤΗΡΙ, τότε δεν ξέρεις να ζεις!»

Με αυτά τα λόγια τριβέλιζε η Ελένη τα αυτιά του φίλου της του Γρηγόρη, άρτι αφιχθέντα εκ Παρισίων στο νησί της Πάτμου.

«ΤΡΕΧΑΝΤΗΡΙ; Τι όνομα κι αυτό για εστιατόριο!» μουρμούρισε εκείνος.

«Ψαροταβέρνα, μάτια μου, ψαροταβέρνα! Και τι ψαροταβέρνα… η καλύτερη στα Δωδεκάνησα!»

«Α, ώστε έτσι…»

Από ευγένεια αλλά και από περιέργεια, δέχτηκε να την ακολουθήσει στην καλύτερη ταβέρνα της Δωδεκανήσου, όπως έλεγε η φίλη του.

Μην την κακοκαρδίσω, σκέφτηκε.

Γλυκιά μαγιάτικη βραδιά ήταν, κι έτσι κάθισαν σ’ ένα τραπέζι στον κήπο, που μοσχοβολούσε αγιόκλημα και γιασεμί.

"Σκιές του Μυαλού" από τη Σοφία Κραββαρίτη

"Ω, ρε γαμώτο! Ποιος κάθεται να κλείσει τώρα ταμείο; Το κεφάλι μου είναι κουδούνι". Τέλος βάρδιας και όπως κάθε μέρα, τα νεύρα μου σπασμένα. Ένα κεφάλι καζάνι και οι αμυγδαλές σαν μπαλάκια του τένις από το πολύ μπούρου μπούρου με τους πελάτες. Σαν τις κατίνες της γειτονιάς. Στο διάολο.! Και δεν φτάνει που μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, έχω και την κάθε αργόσχολη που έρχεται να μου πει τα νέα όλου του χωριού χωρίς καν να τη ρωτήσω. Τι κουτσομπόλες Θεέ μου! Γιατί δεν τις κρεμάνε στη μέση της πλατείας για παραδειγματισμό ήθελα να ΄ξερα. "Τι έπαθες;", με ρωτάει η διπλανή. "Πάλι νεύρα έχεις;" Λάθος ερώτηση στο λάθος άτομο. "Ναι ρε μαλάκα, νεύρα έχω. Άντε γάμησέ με κι εσύ. Κάθομαι από το πρωί εδώ πέρα και δεν έχω βάλει γλώσσα μέσα. Λες και δεν βλέπουν τι προσφορές έχουμε. Έξω αφίσες, μέσα ταμπέλες σε όλα τα ράφια και έχουν και την μαλακισμένη στο ταμείο να τους τα πρήζει. Εγώ αν ήμουν στη θέση τους, θα παρατούσα τα πράγματα, θα τους πέταγα και κανά λατινικό και θα έφευγα". Η αντίδρασή της όπως πάντα ήταν ένα κελαρυστό γέλιο. "Ναι, γέλα ηλίθια! Δεν ακούω εσένα όμως να μιλάς. Μόνο εγώ κάνω τον μαλάκα εδώ μέσα". "Αφού έχουμε πει, είσαι η καλύτερη. Το 'χεις παιδί μου, το 'χεις". "Θα σου 'λεγα τώρα τι έχω, αλλά τέλος πάντων. Άσε με να κλείσω το ταμείο γιατί θέλω να πάω στην τράπεζα. Ελπίζω να μας πλήρωσαν". Μισή ώρα αργότερα είμαι στην τράπεζα. Ευτυχώς δεν έχει κόσμο το μηχάνημα. Ένας μόνο περιμένει. Πάλι καλά. Φτάνει η σειρά μου και με ανακούφιση βλέπω πως πληρωθήκαμε. Βγαίνω έξω και υπολογίζω τις ανάγκες. Τα παιδιά θέλουν παπούτσια, το φαγητό για το δεκαπενθήμερο, βαφή για τα μαλλιά, καπνό και τα παρελκόμενα και φυσικά το νοίκι. Μπα!

"Αχ, Αγάπη" από την Αγάπη Ντόκα

Το τρακάρισμα 

 Κοίτα, ρε, που πήγε να βγει κι από πάνω! Δεν φτάνει που έπεσε πάνω της παραβιάζοντας το στοπ, ζητάει και τα ρέστα! Εμ, μας χρωστούσαν, εμ, μας πήραν και το βόδι! Το βόδι! Το ζώον! Ο γάιδαρος! 

Εκείνος: «Τι θες, κυρά μου; Έτρεχες!» (την απροσεξία μου μέσα) 
Εκείνη: «Ποιόν είπες ‘κυρά μου’, ρε αλήτη;» (α, τον τσόγλανο, ωραίος όμως) 
Εκείνος: «Εσένα, που πήρες το τιμόνι και ξέχασες να πλύνεις τα πιάτα!» (θα της δείξω τώρα εγώ) Εκείνη: «Ενώ εσύ τα έπλυνες πριν φύγεις απ’ το σπίτι;» (φάτην) 
Εκείνος: «Άντε, από δω, που θα μου τη βγεις κιόλας!» (την γουστάρω) 
Εκείνη: «Εσύ βγήκες! Εσύ παραβίασες το στοπ!» (είναι μαλάκας;) 
Εκείνος: «Κι εσύ ερχόσουν με φόρα!» (γαμώτο έχει δίκιο) 
Εκείνη: «Πες μας κιόλας ότι έπρεπε να σε δω!» (είναι μαλάκας) 
Εκείνος: «Φυσικά και έπρεπε!» (πώς θα ξεμπλέξω ο μαλάκας;) 
Εκείνη: «Σιγά το θέαμα!» (μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του) 
Εκείνος: «Μπα; Δεν σου γεμίζω το μάτι;» (εμένα δεν με έχει απορρίψει καμία) 
Εκείνη: «Ρε, άντε κατέβα απ’ το καλάμι σου!» (δεν έχεις μάθει να σε απορρίπτουν, αγόρι μου;) Εκείνος: «Κι εσύ κοιτάξου στον καθρέφτη!» (κούκλα είναι) 
Εκείνη: «Εγώ κοιτιέμαι, εσύ δεν έχεις δει τα μούτρα σου!» (ε, όχι και να μου την πει για την ομορφάδα μου) 
Εκείνος: «Μια χαρά είναι τα μούτρα μου!» (το πρωί ξυρίστηκα) 
Εκείνη: «Τα μυαλά σου, όμως, δεν είναι!» (Δυο κεφάλια, ντιπ μυαλό) 

"Απλά και Σύντομα" από την Αριάδνη Δάντε