Ψηφοφορία 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Κατηγορία Πεζών

Βαδίζουμε προς την ολοκλήρωση ακόμα ενός διαγωνισμού ελεύθερης γραφής του blog μας, του 7ου κατά σειρά. Το τελευταίο διαγωνιστικό κομμάτι αφορά την ψηφοφορία των αναγνωστών για τα 3 καλύτερα πεζά. Η 10άδα βγήκε μετά από τη βαθμολόγηση της κριτικής επιτροπής (Νατάσα Γκουτζικίδου, Χρυσάνθη Σωτηροπούλου και Βαρβάρα Σεργίου) και πλέον τίθεται στην κρίση των αναγνωστών.

Αφού ευχαριστήσουμε για ακόμα μία φορά τις κυρίες της κριτικής επιτροπής μας να σας δώσουμε τα links των κειμένων, όπου με ένα κλικ μπορείτε να μεταφερθείτε σε αυτά και να τα διαβάσετε και φυσικά το poll στο οποίο θα μπορείτε να ψηφίσετε τα 3 αγαπημένα σας.

"Επτά Χρόνια στην Ανακύκλωση" από τη Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!!
 

«Και τι νόμιζες δηλαδή θα καθίσω να κλαίω, να σε παρακαλώ να μ  αφήσεις; Δεν κατάλαβα, άνθρωπος μεγάλος και ελεύθερος είμαι, τα μαζεύω και την κάνω»

Άνοιξε την πόρτα της αποθήκης.  Έβγαλε  την μεγάλη κόκκινη βαλίτσα. Ήταν γεμάτη σκόνη. Μήπως και την χρησιμοποίησα τα τελευταία χρόνια καθόλου; σκέφτηκε. Κοίταξε και την πράσινη βαλίτσα, την μεγαλύτερη. Την κατέβασε, ίσως να την χρειαζόταν και εκείνη «ποτέ δεν ξέρεις» είπε. Ο αέρας της αισιοδοξίας φύσηξε μέσα της. Όρθωσε  το κορμί της να πάρει δύναμη.

 Θύμωσε με τον Άρη τον άνδρα της. Ούτε μια μικρή εκδρομή  δεν πήγαν τα τελευταία χρόνια.  Ούτε ένα ταξίδι σαν ζευγάρι, υποτίθεται ερωτευμένο, έτσι για ένα διάλειμμα, μια αλλαγή στην ρουτίνα τους. Γιατί δεν της δίνει ώθηση στην αισιοδοξία που είχε για την εξέλιξη στην δουλειά της; Γιατί εκείνος της έκοβε τα φτερά; Ως πότε να σκύβει πια το κεφάλι;

    «Αϊ στα κομμάτια» είπε δυνατά.

"Ευθανασία" από τη Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!
 

Αρρώστησες! Βρίσκομαι συνεχώς δίπλα στο κρεβάτι σου. Μια ικεσία αντίκρισα  σήμερα στο πρόσωπό σου και ξαφνικά άρχισα να θυμάμαι τις κουβέντες μας, για το αν κάποτε  μας συμβεί κάτι τρομερό πως θα το αντιμετωπίσουμε.

«Είναι άσχημα» είπαν.

«Ίσως δεν τα καταφέρει», ψέλλισαν.

 «Τα μηχανήματα την συντηρούν, αλλά για πόσο»; ακούστηκε από δίπλα  μια φωνή. 

«Τώρα μόνο ο θεός ξέρει», είπαν και οι γιατροί.  Και τότε θυμήθηκα «Ευθανασία» 

Τα χρόνια αφήνουν πάντα σκέψεις και όνειρα να πραγματοποιούνται και κάποια να περιμένουν στην πορεία για την πραγμάτωσή τους.

Η ζωή μας κύλισε όμορφη, μαζί με παιδιά εγγόνια, φίλους.

Προγραμματίζαμε το κάθε τι, αφού προηγούνταν συζητήσεις επί συζητήσεων, για την προτεραιότητα τους, και αφού παίρναμε την απόφαση, ξεκινούσαμε. Τίποτα δεν γινόταν χωρίς συζήτηση και από κοινού παίρναμε  την απόφαση. 

"Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον καλό και στον κακό της ιστορίας είναι η κάλυψη απ’ τον Τύπο" από την Αγγελική Πετρίδη

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!!

  Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Παρόμοια λάθη, ίδιοι καιροί, όμοιοι άνθρωποι - και όμως - παρά την καταγραφή των γεγονότων από των 4^ο αιώνα Π.Χ τα πάντα επαναλαμβάνονται σαν μια καλοστημένη χορογραφία που ποτέ δεν φτάνει στην τελική της φάση. Η αληθινή απορία όμως είναι πότε ακριβώς άρχισε αυτός ο κύκλος; Με λίγα λόγια η απάντηση έρχεται στην μορφή του ‘τώρα’ διότι κάπου εκατομμύρια έτη φωτός μακριά το τώρα δεν έχει έρθει ενώ κάπου αλλού αυτή η στιγμή είναι μακρινή ανάμνηση. Ο χρόνος ήταν πάντα σχετικός.

  Πάντως, κάποια στιγμή, σε αυτό το μέρος, σε όλο τον κόσμο, δεν υπήρχε τίποτα. Ένα απεριόριστο κενό ικανό να επεκταθεί ως τα πέρατα του νοητού κόσμου-μέχρι που εμφανίστηκε κάτι. Μια δύναμη, μια θεότητα, κάτι με μια ουσιώδους μορφή το οποίο ήταν έμβιο ον. Ξαφνικά το κενό είχε κάτι μαύρο, μια ανθρώπινη σκούρα μορφή που δεν υπάκουε σε κανέναν νόμο παρά μόνον αυτούς που έφτιαχνε. Πλέον το κενό δεν ήταν παρά μόνο ένα κουτί σχεδιασμένο να κρατήσει κάτι μέσα. Δυστυχώς, σύντομα φάνηκε ότι όποιος ή ό,τι είχε φτιάξει το κενό δεν το είχε σχεδιάσει καλά.

"Ένα κομμάτι Ελληνικής Θάλασσας" από τη Βαρβάρα Κατσιάνου

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
 Ψηφίστε εδώ!!

Δώστε μου ένα κομμάτι θάλασσα και ξεχάστε με εκεί,να αγναντεύω,να ταξιδεύω,να ονειρεύομαι ταξίδια αλέγκρου νου. Έτσι κι αλλιώς ευλογήθηκα να γεννηθώ πάνω από ένα ακρογιάλι,με ανάστησαν πορφυρογέννητες χαραυγές,γίνηκα ένα με τον παφλασμό της θάλασσας ,που άλλοτε ήταν απαλό νανούρισμα και άλλοτε άγριο ξέσπασμα στα βράχια και στις μικρές σπηλιές! Και έτσι κάθε ιδιαιτερότητά της μπερδεύτηκε με την ψυχοσύνθεσή μου! Μπουνάτσες και μποφόρια, κάλμες και ρεστίες ένοιωθα να κυκλοφορούν μέσα από το δέρμα μου,κυκλοφορούσαν υποδόρια μου έδιναν ενέργεια και φιλοσοφημένα βήματα. Μια μικρή θάλασσα κάτω από το σπίτι μου που στο βάθος συναντούσε το Αιγαίο Πέλαγος,ένα μικρό πετροκάραβο το νησί μου που το έδερναν και το χάιδευαν όλοι οι καιροί! Και απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι μου! Ω,αυτό το μπαλκόνι μου πόσο ευλογημένος μπορεί να νοιώσει κάποιος! Στα πεντακόσια μέτρα πάνω σε ένα βραχάκι κάθεται η κυρά-Γοργόνα μας,γλυκιά οικοδέσποινα του νησιού μας,εκεί στην είσοδο του λιμανιού μας κόσμημα και καμάρι του νησιού μας και σκέψη νοσταλγική των απανταχού ναυτιλομένων μας.

Η αλισάχνη της νοτιάς γνώριμη συντροφιά μας, χαρίζει απόκοσμο τοπίο μπερδεύει όνειρα και πραγματικότητες και μέσα από την θολούρα της που την μεταφέρουν οι σοροκάδες, έτσι όπως φυσάει και τον μεταφέρουν στον απανταχού Ελληνισμό τραγουδώντας: " Όλον τον κόσμο κι αν γυρνώ μόνον ετούτον αγαπώ! Χαράχθηκε η πορεία του χιλιάδες χρόνια πριν! Μαίανδροι στο χιτώνα του κρυφοί συμβολισμοί του δηλούν αέναη την πορεία του στων αιώνων τη ροή.

κοιτάζοντας την θολούρα της να την μεταφέρουν οι σοροκάδες έτσι όπως φυσούν και σου κρύβουν την θέα κι εσύ κλείνεις τα μάτια και συνεχίζεις να ακολουθείς νοερά,η και στο όνειρό σου τα καράβια στα απέναντι Μικρασιατικά παράλια που τραβούν την ρότα τους στον ορίζοντα άλλα προς τον βοριά,άλλα προς τον νοτιά, ποιά άραγε λιμάνια να τα περιμένουν;Και εσύ,παρατηρητής και νοσταλγός παραδομένος στης ψυχής σου τα όνειρα και τις λαχτάρες, φτιάχνεις θαλασσινές ιστορίες και παραμύθια που πάντα αναδεικνύουν το ενδόμυχο Ελληνικό πείσμα και δαιμόνιο.Μήπως ένα παραμύθι, ένα όνειρο,δεν είναι η ζωή του καθενός;Απ΄την στιγμή που γεννιέται, ζει το μοναδικά ξεχωριστό δικό του όνειρο γράφει την δική του ιστορία !

"Δορυφόροι" από τη Ράκσα Αλξ

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!! 

(Το πεζό ποιήμα της Ράκσα Αλξ αφιερωμένο σε εκείνο)

Η πρώτη φορά που τον είδα ήταν πέντε χρόνια πριν. Σχεδόν έξι, πλέον. Τη στιγμή που το βλέμμα μου ακούμπησε το πρόσωπό του, το κεφάλι μου έγειρε στο πλάι, σαν τα σκυλιά που κοιτάνε τα αφεντικά τους με ένα βλέμμα απορίας. Χρειάστηκε να τον περιεργαστώ για κάμποσα λεπτά. Τόσο μεγάλη ήταν η απορία μου. Πώς, άραγε, είναι δυνατόν να είναι ένας άνθρωπος τόσο όμορφος;

Εκείνος δεν με είχε προσέξει. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στο πάτωμα με μία πρωτοφανή, για εμένα, προσήλωση. Θα συνειδητοποιούσα, αργότερα, ότι αυτή ήταν μία από τις συνηθισμένες του στάσεις. Το κεφάλι χαμηλωμένο και τα μάτια του να διατρέχουν το δάπεδο, λες και ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που είχε δει ποτέ. Το περπάτημά του ήταν πάντοτε αθόρυβο, σαν να φοβόταν ότι η σιωπή του θα ενοχλούσε έναν εκκωφαντικό κόσμο. Με κάθε του βήμα, η αύρα του, βαριά σαν την ψυχή που κουβαλούσε πάνω στις κυρτές του πλάτες, απλωνόταν στο χώρο και γέμιζες με τη γλυκιά μελαγχολία. Είναι αυτή η μελαγχολία που κουβαλάνε οι άμοιρες ψυχές, που σεργιανίζουν στον κόσμο αυτό, χρόνια πολλά περισσότερα από τα σώματά τους. Οι ψυχές που δυσανασχετούν και βασανίζονται παγιδευμένες σε μία ζωή που δεν μπορεί μήτε να τις καταλάβει μήτε να τις ευχαριστήσει. Έχεις δει και εσύ σίγουρα ψυχές τέτοιες, πολλές. Είναι εκείνες που η ανάσα τους έχει μία δυσχέρεια, τα μάτια τους μιλάνε περισσότερο από τα στόματά τους, η χάρη είναι έμφυτη και η θλίψη δεδομένη.

"Η Έμιλυ και η Τελευταία Βροχή" από τη Μαίρη Κάντα

(Συμμετοχή στην τελική φάση του 7ου Διαγωνισμού Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)
Ψηφίστε εδώ!! 

«Πού πας; Δεν τέλειωσες όλο το φαγητό σου ακόμα» είπε η Δώρα στην κόρη της που έφυγε βιαστικά από το τραπέζι, πριν να τελειώσει το βραδινό της. «Δεν πεινάω άλλο. Θέλω να κοιτάξω την βροχή» είπε και έτρεξε στο παράθυρο. Η μητέρα της δεν επέμεινε περισσότερο και έπλυνε τα πιάτα.

Η Έμιλυ παρατηρούσε τις σταγόνες της βροχής που έπεφταν στο παράθυρο. Η αγάπη της για την βροχή ήταν τεράστια. Ξαφνικά μία αστραπή φώτισε το νυχτερινό ουρανό. «Μαμάα κοίτα! Δεν είναι υπέροχη η αστραπή;» φώναξε η μικρή Έμιλυ και λίγο αργότερα, ένας κεραυνός ήχησε δυνατά. Η Δώρα πήγε στο δωμάτιο της κόρης της. Χαμογέλασε όταν είδε την κόρη της τόσο ενθουσιασμένη και χαρούμενη.

«Ξέρεις, άλλα παιδάκια φοβούνται τις αστραπές και τους κεραυνούς» είπε η μητέρα της και η Έμιλυ απάντησε: «Μα γιατί φοβούνται; Εμένα μου αρέσουν πολύ. Ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή» και συνέχισε να κοιτάζει τις βρεγμένες σκεπές των απέναντι σπιτιών από το παράθυρο. Η μητέρα της, χάιδεψε απαλά τα μακριά, ίσια μαλλιά της Έμιλυ και είπε: «Χαίρομαι που σου αρέσει πολύ η βροχή, μα νομίζω πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά που θα βρέξει».