"Αγάπη σε όμοιο σώμα" από τη Μάρη Τσαμακίδου Παπαποστόλου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Αγάπη σε όμοιο σώμα

Το πέλαγο σ’ ένα πηχτό μαύρο χρώμα απέραντο εμπρός από τα μάτια της. Πέρα μακριά μπλε και κόκκινα φωτάκια να περιφέρονται,  είναι τα τρεχαντήρια που βγήκαν στη γύρα!..."άραγε θα έχει καλή ψαριά απόψε; Βοήθησέ τους, Θεέ μου" ψελλίζει η Κλαίρη . Τίποτε δεν ταράζει την Αυγουστιάτικη νύχτα. Όλοι ησυχάζουν στο μικρό ψαράδικο χωριό. Πίνει μια γουλιά απ’ το ποτό της και μετακινεί δεξιά κι αριστερά το ραδιοφωνάκι για να πιάσει καλύτερα το σταθμό. Πιστή της φίλη σ’ όλα τα χρόνια η μουσική. Τη συντροφεύει στα χειμωνιάτικα  ατέλειωτα βράδυα κοντά στο τζάκι, στις μικρές ή μεγάλες ταξιδιωτικές αποδράσεις της αλλά και σ’ εκείνες του νου. Με σκέψεις, νοσταλγία και μουσικές περνάει η νύχτα. Αποκαμωμένη αλλά  "χορτάτη" πηγαίνει για ύπνο.

Η φωνές των ανθρώπων που περνούν κάτω από το μπαλκόνι  την ξυπνούν. Δεν νοιώθει την ανάγκη για περισσότερο ύπνο. Τεντώνεται νωχελικά, ακούει τις πρωινές ειδήσεις από το ραδιοφωνάκι δίπλα της, που εξακολουθεί να είναι αναμμένο από το προηγούμενο βράδυ, σηκώνεται για να φτιάξει καφέ και κατόπιν να κατέβει στο γιαλό για μπάνιο. Είναι μια όμορφη, ώριμη γυναίκα, η Κλαίρη, με ήρεμα χαρακτηριστικά. Η ματιά της γλυκιά και το βλέμμα της βαθύ , γεμάτο, μαρτυράει μια ζωή πλούσια σε εμπειρίες, που άφησαν πίσω τους μιαν εσωτερική γαλήνη σαν ουράνιο τόξο…

"Νίκος Καζαντζάκης" από την Ευτυχία Καπαρδέλη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Νίκος Καζαντζάκης

Μπόρα είναι μαθές η ζωή. Θα περάσει!
    "Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ"

Τι να πρωτογράψει κανείς για τον Νίκο Καζαντζάκη Πώς να περιγράψει αυτά που έζησε και αυτά που έγραψε σε μερικές  μόνο σελίδες Πεζογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας

Κύριο χαρακτηριστικό του εφόσον γνώριζε Γαλλικά και ιταλικά

ήταν η μετάφραση και ήταν   δεινός μεταφραστής

Έκανε πολλά ταξίδια και εκεί γνώρισε μεγάλες προσωπικότητες  της εποχής του και επηρεάστηκε από τους στοχαστές που μετέφρασε

Τρεις τόμοι θέατρο, ταξιδιωτικά, πολλά μυθιστορήματα, ανάμεσα και  το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά. Έγραψε επίσης παιδικά βιβλία, μετέφρασε Όμηρο, Πλάτωνα και Δάντη, καθώς και άλλους ξένους στοχαστές και ποιητές. Σημαντικότατο έργο του είναι επίσης το ποιητικό, ανάμεσα στο οποίο ξεχωρίζει η Οδύσσεια (ο ίδιος την έγραφε με ένα σίγμα), γραμμένη το 1938, με πρότυπο την ομηρική Οδύσσεια, έργο γιγάντιο, αποτελούμενο από 33.333 ανομοιοκατάληκτους, δεκαεπτασύλλαβους ιαμβικούς στίχους, το οποίο επεξεργάστηκε πολλά χρόνια

"Συνάντηση με μια μούσα" από τον Γιώργο Γιάγκου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Συνάντηση με μια μούσα

Μία από τις ιδιαίτερα ξεχωριστές απολαύσεις που μας επιτρέπει το μυαλό, θαρρώ πως είναι η δυνατότητα να ταξιδέψεις σε κόσμους που μόνο εσύ γνωρίζεις την ύπαρξή τους και το μοναδικό άτομο που οριοθετεί τους κανόνες του κόσμου που επισκέπτεσαι είσαι εσύ και η φαντασία σου. Αν έχεις αυτή την ικανότητα και μια φαντασία λίγο μεγαλύτερη από το συνηθισμένο, τότε σίγουρα μπορείς να διηγηθείς απίστευτα ταξίδια σε φίλους και γνωστούς αλλά και στα άτομα που έχουν την διάθεση να σε διαβάσουν. Και αν είστε ακόμη μαζί μου τότε σας έχω ένα ταξίδι που κανείς άλλος δεν θα έχει το ενδιαφέρον να σας διηγηθεί, όμως είμαι πεπεισμένος ότι θα σας διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Μμμ!! Ψάχνω να δω από που να το αρχίσω. Βασικά σε όσους αρέσει το γράψιμο γνωρίζουν προφανώς για το μπλοκ του συγγραφέα. Εκεί που όλα χάνονται και σβήνουν και εσύ μένεις είτε με το στυλό στο χέρι είτε με τα δάκτυλα στα πλήκτρα με αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις το λευκό. Είτε σε χαρτί είτε σε οθόνη. Στα παλιά τα χρόνια λοιπόν, μεγάλοι δημιουργοί μιλούσαν για τις επισκέψεις που δεχόντουσαν από τις Μούσες -αφού πρώτα τις καλούσαν- και αυτό ήταν κάτι που ζήλεψα και επιχείρησα να κάνω κι εγώ. Επικαλέστηκα την Μούσα που υποτίθεται αγναντεύει και ενδιαφέρεται για την καλλιτεχνική μου ανάπτυξη. Δυστυχώς όμως δεν πήρα κάποια απάντηση. Και έτσι έβαλα μπρος την μηχανή μου. Το μυαλό εννοώ φυσικά, το οποίο όπως είχα πει μπορεί να σε πάρει παντού. Έτσι και εγώ ξεκίνησα ένα δύσβατο αλλά σίγουρα σπουδαίο ταξίδι για να πάω να συναντήσω τις Μούσες στο σπίτι τους. Και όχι δεν θα σπαταλήσω χρόνο για να σας πω πως έφτασα και ξεπέρασα τα εμπόδια για να μπω στον Όλυμπο· απλά να ξέρετε ότι ακόμη και με τους κανόνες του μυαλού πάλεψα με χίλια μύρια κύματα και τέρατα για να τα καταφέρω, που και πάλι ίσως εγώ να τα δημιούργησα για να ξανακάνω πιο ενδιαφέρον το ταξίδι μου. Αλλά πίσω στο θέμα μας. Όταν έφτασα στον Όλυμπο πλησίασα προς τις ανατολικές παρυφές του βουνού, στην περιοχή της Πιερίας. Όσα θυμόμουν από την Ελληνική Μυθολογία εκεί βρισκόντουσαν, αναλλοίωτα, και τελικά έφτασα στην περιοχή που λεγόταν Ελικώνας.

"Παραλία Γυμνιστών" από τη Μαίρη Κάντα (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Παραλία Γυμνιστών

"Θα τον χωρίσω φιλενάδα! Μα τον Θεό, θα τον χωρίσω, μόλις επιστρέψουμε στην Αθήνα. Σε παρακαλώ, ψάξε να βρεις ένα καλό δικηγόρο. Τι έκανε; Και τι δεν έκανε ο αχρείος... Όλα ξεκίνησαν όταν έφτασα στη εκκλησία ντυμένη νύμφη. Μαύρη ώρα και στιγμή που τον παντρεύτηκα. Εσύ... Εσύ, κακούργα, μας πάντρεψες. Καλύτερα να είχες σπάσει το πόδι σου..." έλεγε η Ιωάννα στη φίλη της που την είχε καλέσει στο skype.

Φταίω και εγώ, μη νομίζεις πως βγάζω τον εαυτό μου, απ΄έξω. Φταίω που άφησα σε αυτόν να προετοιμάσει το ταξίδι του μέλιτος. Και εγώ η ανόητη, που με φανταζόμουν να κάνω βόλτα μέσα σε μία γόνδολα, ή να πίνω το καφέ μου κοιτάζοντας το Πύργο του Άιφελ, βρέθηκα στην Αντίπαρο! Μα στην Αντίπαρο, ο μήνας του μέλιτος; Ο δικός μου μήνας;

"Το έγκλημα" από τον Άθω Χατζηματθαίου (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Το έγκλημα

Βρισκόταν ξαπλωμένη στο χειρουργικό τραπέζι ,εξουθενωμένη από την ψυχική δοκιμασία, αναμένοντας την επώδυνη διαδικασία της έκτρωσης.

   Η φύση γύρω ανάσαινε το άρωμα της άνοιξης. Πόσο άδικα της φέρθηκε η ζωή .Η μοίρα. Η ψυχή της σπάραζε απ’ τον ανείπωτο πόνο.

Χθες ακόμη ήταν όλα τόσο όμορφα, τόσο ωραία! Χθες ακόμη ήταν τόσο ευτυχισμένη! Σήμερα το γαλάζιο της ψυχής της έγινε μαύρο. Πίσσα. Κατράμι.

Χθες όλα γύρω της χαμογελούσαν. Σήμερα ακούγεται μονάχα κλάμα και μοιρολόι.

   Βρέθηκε στο Παρίσι για σπουδές . Η αγάπη της για τη ζωγραφική οδήγησε τα βήματά της στην πόλη του Φωτός . Για να μπορέσει εκεί να πραγματοποιήσει  το μεγάλο της όνειρο. Μια πορεία που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και που τη διέκοψε όμως άδοξα  μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη.

   Ο Μισέλ  ήταν καθηγητής της στη σχολή καλών τεχνών που φοιτούσε . Ένας γοητευτικός άντρας γύρω στα σαράντα . Δεν άργησε και πολύ, για να την ξεχωρίσει μέσα απ’ το πλήθος των φοιτητών.  Το ταλέντο της ,αλλά και η ομορφιά της , τον έφεραν κοντά της.

  «Είσαι πολύ καλή και το θέλω πολύ να σε βοηθήσω να προχωρήσεις.»

   Του χαμογέλασε. Ένα γλυκό χαμόγελο που τον μάγεψε.

  «Δέχεσαι την πρότασή μου;»

 «Θα ήμουν τρελή, αν έλεγα όχι.» 

"Όμορφες Ψυχές" από τη Φωτεινή Σαπουναδέλη (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Όμορφες Ψυχές

Πολλοί , έχουν την συνήθεια να εντοπίζουν πάνω στους άλλους μόνο τις αρετές τους και όχι τα μελανά τους σημεία. Αυτό πιστεύω πως κάνω και εγώ, τουλάχιστον τώρα που μεγάλωσα λίγο. Μπορεί να ακουστεί παράλογο , όμως σε οποιοδήποτε άνθρωπο  γνωρίζω ,προσπαθώ να εστιάσω στα καλά του στοιχεία, διότι αυτό μετράει στους ανθρώπους , οι αρετές τους. Αν εστιάζαμε στα άσχημα στοιχεία του χαρακτήρα του άλλου τότε δεν θα είχε νόημα να μπούμε στον κόπο να τον γνωρίσουμε , διότι πολύ απλά θα ήμασταν ήδη προκατειλημμένοι.

   Πριν από κάποια χρόνια , όταν ήμουν μόλις οκτώ θαρρώ γνώρισα κάποιον , που αρχικά μου φαινόταν , ξένος και απόμακρος. Μπορεί να έπαιζε ρόλο η μικρή διαφορά ηλικίας αλλά όπως και να έχει μου προξενούσε φόβο με αποτέλεσμα να αποφεύγω ,μέχρι και οπτική επαφή μαζί του. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, μπήκα στην εφηβεία και τα τρία χρόνια διαφοράς που είχαμε δεν φαινόντουσαν πια βουνό στα μάτια μου ,έτσι ξεκινήσαμε να μιλάμε. Και μόνο τότε συνειδητοποίησα τι σημαίνει αυτό που μου έλεγε πάντοτε η μαμά μου , ότι το πιο σημαντικό είναι να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους με όμορφες ψυχές. Νομίζω βρήκα τον καθρέπτη μου , έλεγα από μέσα μου όταν μου μίλαγε.

"Σ' ένα παπόρο μέσα" από τη Μαριανίνα (5ος Διαγωνισμός Ελεύθερης Γραφής - Πεζογραφία)

Σ' ένα παπόρο μέσα

Ανοίγω απότομα τα μάτια μου καθώς νιώθω το σώμα μου να γέρνει επικίνδυνα στο πλάι. Το έδαφος ταλαντεύεται από κάτω μου σαν σαπισμένη βάρκα αφημένη στο κύμα. Τούτο το καράβι βέβαια δεν απέχει και πολύ. Οι σανίδες τρίζουν σε κάθε μας βήμα, που δεν είναι και πολλά. Πώς να σουλατσάρει κανείς όταν είναι δεμένος χειροπόδαρα; Και γενικά ο χώρος δεν είναι πολύ μπόσικος, ακατάλληλος για περιπάτους.

Καθώς οι αισθήσεις μου όλες επανέρχονται σταδιακά σε φυσιολογικά επίπεδα, ακούω τον φουκαρά τον τρελο-Μάκη να τραγουδάει στην άλλη μεριά του κελαριού. Το κόκκινο τσεμπέρι στο κεφάλι του έχει γλιστρήσει στο μέτωπό του και πιο κάτω, κρύβοντας το ένα από τα καταγάλανα μάτια του, ενώ το άλλο ίσα που φαίνεται πίσω από τις καστανόξανθες μπούκλες του. Είναι όμορφος, πανάθεμά τον, ο Μάκης. Ή μάλλον, ήταν όμορφος, γιατί έτσι όπως μας έχουν πατσαουριάσει όλους, το ομορφιά να απομείνει σε αυτά τα πρόσωπα; Και δεν είναι μόνο τα ωραία χαμόγελα που μας στερήσανε, είναι και εκείνα τα μάτια, τα σκοτεινά τα μάτια, βυθισμένα στις κόγχες τους, θαμπά και ακίνητα. Τουλάχιστον ο Μάκης την έχει ακόμη εκείνη την παλαβή την λάμψη στα δικά του.